Wyjdź. Mam tego dosyć. Nie chcę, żeby cię widziała w tym stanie.
LATO 2012
- Lecz się. - Nie chciałem. Przepraszam.
- Jak zawsze. AFTER. OCAL MNIE
Wciąż tak mówisz.
- Chcesz się mnie pozbyć. - Wiesz, ile razy słyszałam te obietnice?
To nie moja wina.
Spójrz na siebie. Jesteś pijany w biały dzień, dlatego cię zwolnili.
- Możemy porozmawiać? - Masz gdzieś rodzinę.
Nie. Wynoś się. Wróć jak przestaniesz pić.
Tato?
Tato!
Nie odchodź. Proszę.
Tato, proszę!
Nie odchodź! Tato, proszę.
Tato! Nie!
Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę.
W łazience masz ręczniki, jeśli chcesz się wykąpać.
- Zrobię kolację. - Dzięki.
Bardzo dobre.
Zawsze dobrze gotowałaś. Jak mama.
Dzwoniłem do ciebie.
Wysyłałem prezenty na każde urodziny i święta.
Mama nie mówiła?
Nie.
Ojciec marnotrawny powrócił.
Po co? Czego chcesz?
Możesz zostać, jeśli chcesz.
Mamy wolny pokój, nie chcę, żebyś spał na ulicy.
- Nadal pijesz? - Wybacz na chwilę.
Sytuacja jest niezręczna,
ale akurat ty powinieneś zrozumieć, czemu daję mu drugą szansę.
Akurat ja?
Nie rozumiesz, że kiedy my tu rozmawiamy, on nas pewnie w tej chwili okrada?
Zrani cię.
- Nie znasz go. - Ty też.
Ostatni raz widziałaś go dziesięć lat temu.
Dziewięć.
Próbuję cię chronić.
Nie musisz.
Wiem, po co wróciłeś. Weź pieniądze i idź swoją drogą.
Nie chcę twojej kasy, młody.
Chcę odnowić relacje z córką.
- Jeśli ją zranisz... - Spokojnie.
Wiem, że mi nie ufasz, ale daj mi szansę.
Znalazłaś mieszkanie w Seattle?
Nie.
Będzie mi cię brakowało.
Zacznę oglądać Kardashianki,
żeby zaspokoić moje dzienne zapotrzebowanie na dramaty.
Jadę tylko do Seattle.
- Mamy Facetime i możesz mnie odwiedzać. - Cały czas poświęcisz pracy i szkole.
Nic nie zostanie na przyjaciół, rodzinę i wyjątkowych gości, jak...
Czyli kogo?
Mnie?
Chcesz mi coś powiedzieć, czy mam spytać Landona, bo wie więcej ode mnie.
Nie dziś, szatanie.
Widzimy się w weekend w domku nad jeziorem.
Wątpię.
Będziemy.
- Co? - Jak to co?
- Kiedy wyjeżdżasz? - Za tydzień.
Tydzień? Wyjeżdżasz za tydzień i nic nie mówiłaś?
A kiedy miałam ci powiedzieć? Przecież odszedłeś.
Ale wróciłem. Dla ciebie.
Nie odzywałeś się przez dziewięć dni.
Skąd miałam wiedzieć, że jeszcze cię zobaczę?
Czyli to koniec?
Nie. Ta praca to dla mnie wielka szansa
i miałam nadzieję, że ze mną pojedziesz.
A ja miałem nadzieję,
że przeprowadzimy się do Londynu po studiach.
Skąd miałam wiedzieć?
Chciałem ci powiedzieć. Ale to już bez znaczenia.
Masz własne plany. W twoim życiu nie ma dla mnie miejsca.
Jest, jeśli tego zechcesz.
Rozumiem, że jesteś zły.
Porozmawiałabym o tym, ale mam zajęcia.
Dokończymy tę rozmowę.
Ale jesteś wielkoduszna. Dziękuję, że znalazłaś czas w grafiku.
- Jak tam w Londynie? - Dobrze. Co u ciebie?
Słyszałam, że Tessa dostała pracę w Seattle.
- Skąd wiesz? - Rozmawiałam z Christianem.
Dziwne.
Znaliśmy się długo przed twoim urodzeniem.
Nie lubię, kiedy wszyscy wszystko o mnie wiedzą. Zadzwonię później.
Podwieźć cię?
Jasne.
Dzięki.
Chcesz wejść?
Pieprzyć to, czemu nie?
- Za co pijemy? - A potrzebujemy powodu?
Dobre podejście.
Spójrz na nią.
Jest taka szczęśliwa.
Staram się.
Teraz bardziej.
Może nie w tej chwili. Ale próbuję.
W twoim wieku byłem podobny.
Cholera. Serio?
Stary...
To prywatna rozmowa, kolego.
Szukałem natchnienia.
To moja córka, sukinsynu.
Przepraszam, kto mówi?
Co tu robicie?
Integrujemy się.
Co wyście narobili?
Barman po mnie zadzwonił.
- To nic takiego. Nic mu nie jest. - Jesteś pijany.
Wypiłem tylko jednego. Pomogłem twojemu tacie. On zaczął.
- Ktoś zadzwonił po gliny. - Ty to zrobiłeś, kapusiu.
Chodźmy.
Nie bądź na niego zła. Bardzo cię kocha.
Solidna firma. Która by go nie chciała?
- Nie wiem. - Świetna zabawa. Czemu nie zostanę?
Masz przechlapane.
Nie wiem, czy podoba mi się ta nowa przyjaźń.
Staram się być miły.
Chciałem tylko go podwieźć, reszta to jego pomysł.
Jest alkoholikiem, jak ty kiedyś.
Dwóch alkoholików wchodzi do baru.
Miło, że to cię bawi.
Pokazywałem mu twoje zdjęcia.
Nagle jakiś dupek podszedł i zaczął opowiadać, co by z tobą zrobił.
I co?
Powiedziałem, że już to zrobiłem.
Co?
To przeprosiny.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Wybacz mi.
- To nie fair. - Wybacz.
On śpi.
Słyszałem, że się przeprowadzacie.
Tak. Muszę się spakować.
- Zjem i już mnie nie ma. - Nie to miałam na myśli.
Nic tu po mnie. I tak muszę coś załatwić.
Tato.
Dziwnie się to mówi.
To po mnie.
Wychodzisz?
Tak.
Chodź tu.
Dzięki, że pozwoliłaś mi zostać.
Czekaj. Już idzie.
Więcej nie znikaj.
Teraz moja kolej?
- W porządku? - Nie chcę cię zostawić.
Nie musisz.
Praca w Vance to moje marzenie. Zawsze chciałam mieszkać w Seattle.
A byłoby lepiej, gdybyś pojechał ze mną.
Po co mam tam jechać?
Nie pasuję do wielkiego świata. Też za nim nie przepadałaś.
- Chcę być z tobą. - Ja też. Zostań.
- Nie słuchasz mnie. - Słucham.
- Marzyłam o tej pracy. - Wiem.
Masz pracę w Seattle. Świetnie, cieszę się. Ale ja nie.
- Masz mnie. - To za mało.
Nie o to chodziło.
Jeśli ci
nie wystarczam, to twój problem.
Nie zatrzymasz mnie.
WIELKI GATSBY
Vance, proszę czekać.
Nie mogę. Jestem zajęty. Proszę rozmawiać z asystentką.
Nie, z nową.
Spróbuję pana wcisnąć za pół godziny.
Tessa! Wejdź.
Wrócę później.
Wejdź. Właśnie wychodzę.
Bezpiecznej podróży.
Na pewno chcesz jechać sama?
- Nie będzie sama. - Zabieram Smitha.
Wolę wszystko przygotować, kiedy Christian zakończy przeprowadzkę.
Zdecydowałaś, gdzie zamieszkasz?
Nie, zastanawiam się nad dwoma mieszkaniami.
Trudno coś wybrać przez Internet.
Zamieszkaj z nami. Póki czegoś nie znajdziesz.
Nie mogłabym...
Nie przesadzaj. Będzie fajnie.
Christian się ucieszy. Chciał spędzić trochę czasu z Hardinem.
Hardin nie przyjedzie.
Więc może nas odwiedzić.
A tak między nami,
Christian był zawiedziony, że Hardin nie przyjął jego oferty.
Co to była za oferta?
Mógł wybrać, co chce robić.
- Nie odchodź. - Nie idź za mną.
Przepraszam, nie chciałem. Nie powinienem był tego mówić.
Przestań mnie oszukiwać. Bo już nie wiem, co jest prawdą.
A ty możesz nie podejmować decyzji beze mnie?
Dobrze.
Kimberly zaproponowała, żebym z nimi zamieszkała w Seattle.
Naprawdę? Spoko.
To dobrze. Super.
Vance często wyjeżdża...
Ciekawe, jak udało im się utrzymać związek na odległość.
Potrafią ze sobą rozmawiać?
Czekaj. Co to było?
- Co? - Ten sarkazm w ostatnim zdaniu.
Czemu nie powiedziałeś, że Vance zaoferował ci pracę?
Bo nie chciałem jej przyjąć.
Ale czemu nie powiedziałeś, że jej nie przyjmiesz?
Błagałam cię, żebyś pojechał. Nagle się dowiaduję...
Strasznie naciskał, a nie chciałem.
Poza tym wtedy nie wiedziałem, że wyjeżdżasz.
Pora skończyć z tajemnicami.
Zgadzam się.
W weekend się zabawimy.
Wyglądasz jak Popeye.
Bardzo seksowny.
Wstawaj, spóźnimy się.
Mogliśmy się spotkać na miejscu. Czemu jedziemy razem?
To długa podróż, a dzięki temu możemy spędzić trochę czasu razem, jak rodzina.
Super.
Masz szczęście, że cię kocham.
- Chyba widzę coś czarnego, co to? - Czarne?
- Łatwe. Dusza Hardina. - Dobre.
- Właśnie o tym mówię. - Chłopcy.
- Czarna dusza. - Nie dotykaj.
Jedziesz do Nowego Jorku?
Tak, już wszystko załatwiłem na uniwerku.
Pójdę za ciosem.
Muszę tego spróbować.
Masz wątpliwości?
Ogromne.
Boję się, że podjęłam złą decyzję.
Hardin chciał, żebym pojechała z nim do Anglii po studiach.
Sama nie wiem. Może powinnam.
Mówiłaś o Seattle od czasu, kiedy cię poznałem.
Czemu chcesz zrezygnować?
- Mam iść za ciosem? - Nie.
To w moim stylu, nie w twoim. Znajdź swój.
A co z nim?
Z kim? Z panem marudą?
Jeśli cię kocha,
pójdzie za tobą.
Prawda boli, miłość czasem też.
- Potrzebuję więcej wina. - Powodzenia.
Widziałaś to?
Nie chcę tego stracić.
Ja też.
"Lecz jeśli młoda dama nie znajduje przygód w domu,
musi ich szukać poza nim".
"Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej".
"Łamiesz mi serce, w którym agonia walczy z nadzieją".
"Wszyscy jesteśmy zakochanymi głupcami".
Myślałam, że jesteś Darcym. A ty cały ten czas byłeś Jane Austen.
Pokażesz w końcu, co piszesz?
Może.
Kiedyś.
- Rezerwacja na nazwisko Scott. - Proszę tędy.
Dziękuję.
Cześć, Lily.
Co u ciebie?
Kopę lat.
To Tessa. Tessa, Lillian.
Ładna sukienka.
Zaraz przyjdę.
Wezmę coś innego.
Ciasteczka krabowe?
Dobry wieczór.
Jestem Robert i będę państwa kelnerem.
Co do picia?
Poproszę butelkę Cabernet.
Dla nas woda.
- Możemy już zamówić. - Świetnie. Słucham.
Ciasteczka krabowe.
Dla mnie fish and chips. Jak zawsze.
Oprócz tego weźmiemy karbonelę na wynos.
Dobry wybór.
Dla pani?
Co pan poleca?
Łosoś pieczony na cedrowej desce to nasza specjalność.
Wolałabym makaron.
Węglowodany. Uwielbiam je.
Mamy spaghetti sepia.
Miło było was widzieć, ale muszę już iść.
Zbyt wyszukane? Znajdę coś wyjątkowego.
W porządku. Dziękuję.
- Wybrał pan już coś, czy mam wrócić? - Daj mi chwilę,
Robercie.
Dziękuję.
W końcu sami.
Przyjemnie.
Wchodź.
Byle dzisiaj.
Mam nadzieję, że nie poszli tylko na drinka.
Podoba ci się, że mogą nas przyłapać.
Przyjemnie.
Zaufaj mi.
Chciałabym, żebyś pojechał do Seattle.
Mogę o coś spytać?
Przeprowadzka do Seattle ma związek z Trevorem?
Nie.
Prawie z nim nie rozmawiam.
Czułaś coś do niego?
- To już dwa pytania. - Szczerze.
Był taki moment...
Serio?
To nie fair.
Hardin?
Zostaw wiadomość.
Gdzie jesteś? Oddzwoń.
WYSZEDŁEM Z LILLIAN
IDĘ NA DRINKA, DOŁĄCZYSZ?
Robert.
Tessa.
Co tu robisz?
Pokłóciłam się z...
To skomplikowane.
Robimy imprezę, dołączysz?
Pewnie.
Przyda ci się coś ciepłego.
Mieszkasz tu?
Jestem stąd.
Właśnie dostałem się na medycynę.
Teraz tu pracuję, żeby uzbierać pieniądze.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Który uniwersytet? - Zawsze marzyłem o Waszyngtońskim,
ale w Mount Sinai dali mi stypendium.
Gdzie to jest?
NYC. Nowy Jork, jeśli wiesz gdzie to jest.
Takie duże jabłko. Razem z Norą chodziłem do szkoły,
a ona potem się tam przeprowadziła, więc nie będę sam.
Co tam paplasz?
Jak widzisz ma już nowojorskie maniery.
- To są Robert i Nora. - Zapamiętaj, odpytamy cię.
Mieszkają w Nowym Jorku.
Dzięki.
W Nowym Jorku?
Cześć.
Co u ciebie?
Pamiętasz Roberta?
Pamiętam. Poproszę to, co zwykle.
- Jestem po godzinach. - Ciągle nosisz plakietkę i mundurek.
- Słyszałam, że przenosisz się do Seattle. - Tak, to transfer z pracy.
Zazdroszczę. Wolałbym być w Seattle niż w Nowym Jorku.
- Mówiłam Hardinowi, żeby też pojechał. - To nie dla mnie.
Racja.
Świetne miasto.
Ja i moja dziewczyna mieszkałyśmy razem na Capitol Hill.
- Twoja dziewczyna? - Tak, Riley.
Powinniśmy już iść.
Chcę jeszcze zostać.
Pójdę już.
Odprowadzę cię.
Przepraszam za...
- Nie musisz przepraszać. - Wybacz.
Nie wiem, czemu tak robię.
Ja wiem, ale nie powiem.
Miło było cię poznać.
Ciebie też.
Dzięki za...
Niczego nie oczekuję, ale...
jeśli kiedyś wpadniesz do Nowego Jorku,
zadzwoń.
Twój wybór.
Dzień dobry.
- Co to za mina? - Jak ci minął wieczór?
Dobrze.
Fajnie było. Nora jest miła.
To szycha na scenie restauratorskiej. Pokaże mi Nowy Jork, kiedy ją odwiedzę.
- Dobrze się składa. - Właśnie.
Jak było w jacuzzi?
Zgadnij co znalazł Landon?
Myślałam, że mieliśmy być szczerzy.
Ja też.
Nie prosiłam go o numer. Sam mi go dał.
A ja tylko znalazłem numer jakiegoś gościa w twoich rzeczach.
A ty byłeś cały wieczór z Lillian.
- To moja przyjaciółka. - On też.
Dopiero go poznałaś.
Zawsze tak robisz. Niszczysz każdą miłą chwilę.
Nie. Gdybym chciał to zrobić, wspomniałbym o Trevorze.
Dlaczego to powiedziałeś? Nie możemy być szczęśliwi?
Gdybym się przeprowadził dla kochanki, nie byłabyś zła?
Jesteśmy kolegami. Z pracy. Nie będziesz mi wybierał znajomych.
- Oni nie chcą być twoimi kolegami. - Nie możesz mi zaufać?
Ufam tobie, ale nie im.
Za grosz mi nie ufasz. Jak zresztą każdemu. Pragniesz kontroli.
Chodzi o moich znajomych, czy o moją przeprowadzkę?
Najlepsze jest to, że załatwiłem ci tę robotę.
Nie sądzisz, że miałam z tym coś wspólnego?
Ilu znasz studentów pierwszego roku,
którzy pracują w najlepszych firmach wydawniczych i mieszkają z szefami?
Widzę, że szczerość działa.
Nie poświęcę dla ciebie pracy, więc mnie rzucasz?
Można kogoś kochać i nie móc z tym kimś żyć.
Boi się, że cię straci.
Rozumie, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka mu się przydarzyła.
Naprawdę. Zmieniłaś go.
I on o tym wie.
My też.
Będziemy w kontakcie.
Pa.
Świetnie się tam odnajdzie.
To chyba dobrze?
To dla niej wielki krok. Powinieneś się cieszyć.
Cieszę się.
Naprawdę.
- Możesz z nią jechać. Dam ci pracę. - Nie chcę.
- Wiele byś na tym zyskał. - Nie chcę twoich przysług. Wybacz.
To przez nie mam teraz problem, nie chcę więcej pomocy.
To nie przysługa.
Tessa jest wspaniała.
Zdobyła tę pracę.
Zasługuje na nią.
Na pewno świetnie sobie poradzi.
Ból.
Ostatnio jest mi bliski.
To powolne i miarowe uczucie,
kiedy ktoś cię wielokrotnie krzywdzi.
Wzdychasz myśląc, że wczorajsze problemy masz już za sobą,
ale tak naprawdę one wciąż tu są i jutro też będą.
Pozostaną na zawsze.
W rzadkich chwilach, w których mnie przytula i składa obietnice,
których nigdy nie dotrzymuje, ból znika.
Jest zdenerwowana.
- Zaniosę to na górę. - Dzięki.
Witam w domu.
Dziękuję.
Wyglądasz...
koszmarnie.
Chodź tu.
Przepraszam? Wiecie gdzie jest Bagley Hall?
Śniadanie już czeka.
Cześć.
Co tam?
Hardin, wracaj tu.
Nie rozłączaj się. To Iskra, moja trenerka.
- Skopałem mu dupę. - Wcale nie.
Nie chciałam się rozłączyć.
Chciałaś i wiem czemu,
zrobiłbym to samo.
Ulżyło mi.
Lubię uczyć Landona.
Nie przedłużaj.
Chwila.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Jak podróż? Nie za długa? - W porządku,
ale w mieście są straszne korki.
Kawałek jedziesz 20 minut.
Jak dom?
Świetnie.
Jest ogromny. Czuję się jak w pałacu.
Nieźle.
Cieszę się.
Przepraszam, że cię skrzywdziłem.
Chcę, żebyś była szczęśliwa. Zasługujesz na to.
Fajnie, że boksujesz.
Uwielbiam to.
Lubię bić ludzi, kiedy nikt nie dzwoni po gliny.
To krok w dobrym kierunku.
To nowe podejście.
Hardin, to nie wakacje. Trenujemy.
Muszę lecieć, cieszę się, że zadzwoniłaś.
Ja też.
Na razie.
Przystojniaku. Boisz się Landona?
Selfie?
Nie. Chciałam pokazać Hardinowi mój gabinet.
Seattle do ciebie pasuje.
Co słychać?
Dobrze.
Pracuję i się uczę. Sporo, ale spoko.
Daj sobie czas. Przyzwyczaisz się.
Znajdziesz mieszkanie. Będzie dobrze.
Nie chcesz się napić?
Chyba nas nakryła.
Mamy dobre wieści.
Właśnie się dowiedzieliśmy, że będziemy mieli dziecko.
Serio? Tak się cieszę!
- Powiem Hardinowi, jeśli pozwolisz. - Jasne.
Ken mówił, że Hardin poprawił średnią do czterech.
Widać, że się stara.
To świetnie, nie wiedziałam.
Dzięki tobie.
Nie pisałam za niego esejów.
Nie o tym mówię.
Jestem pewien, że sam je pisał.
Chłopak ma talent. Ale jest strasznie uparty.
Ty też.
Idę spać, do zobaczenia jutro.
Oczywiście.
Weź to.
- Jest zbyt dobre, żeby się zmarnowało. - Mną się nie przejmuj.
- Tobie już wystarczy. - Dobranoc.
Musisz cierpieć jak ja.
Mam cię.
Właśnie wróciłem z treningu.
Tak?
Pewnie już jesteś mistrzem.
Piłaś?
Siedziałam z Vancem i Kimberly, a potem dali mi dokończyć butelkę.
- Ile wypiłaś? - Właśnie piję
trzeci kieliszek.
Rozmawialiśmy o tobie.
Wcześniej nie odebrałaś.
Byłam w pracy od ósmej.
- Ale znalazłaś czas na selfie. - Na które nie odpowiedziałeś.
Hardin Allen Scott.
- Z czego się śmiejesz? - To wszystko jest żałosne.
Lepiej odstaw wino.
Zmuś mnie.
- Zrobiłbym to, gdybym tam był. - Co jeszcze byś mi zrobił?
Theresa Lynn Young, próbujesz mnie namówić do seksu przez telefon?
Powiedz, co byś zrobił, gdybyś tu był.
Leżysz w łóżku?
Zamknij oczy.
Zamknęłaś?
Na pewno?
Chciałbym tam być i to oglądać.
Lubisz na mnie patrzeć?
O tak.
Jak spałaś?
Nieźle.
Choć nie tak dobrze jak z tobą.
Znam to.
Przyjedź.
Tęsknię.
Ja też.
Nie mów tak. Brzmi jakbyś się ze mną zgadzał.
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Co tu robisz?
Przyjechałem cię zobaczyć.
Mam wyjść?
Nie.
Wezmę torby.
Pomożesz?
- Najszybszy pociąg, jakim jechałeś? - Jest taki w Japonii.
Jak tam? Co u ciebie?
Spytał, czy może przyjechać, uznałem, że się ucieszysz.
Piękny dom. Gdzie mogę zostawić rzeczy?
Zaprowadzę cię.
- Dam znać, kiedy obiad będzie gotowy. - Super.
- Miło widzieć uśmiech na jej twarzy. - Owszem.
Znalazłem to.
Wybacz, ale kiedy zobaczyłem co jest w środku, nie mogłem się oderwać.
Świetnie piszesz.
Zobaczyłem tę stronę o bólu i chcę cię przeprosić.
To straszne, że czułaś się tak przeze mnie.
Przepraszam.
- Nie chciałam, żebyś to przeczytał. - Wiem.
Powinienem był to usłyszeć. Od ciebie.
Jestem zły, że przeze mnie tak się czułaś. Wybacz.
Dziękuję.
Steki gotowe!
Idziemy!
Na pewno?
Nie chcę, żeby czekali.
Nic nie powiedzą.
Zgłodniałem.
Ken chce, żebym poszedł na ceremonię. Mówi, że pasuje mi akademicki strój.
- Co w tym złego? - Wyglądałbym śmiesznie.
Wyobrażasz sobie mnie w czapce i todze? Nie pójdę na ceremonię.
Nie wyobrażam, ale chciałbym to zobaczyć.
Powinieneś świętować swoje osiągnięcia.
Będziesz potem żałować.
Uwierz mi, wiem co mówię.
- Przemyślę to. - Powinieneś.
- Musimy włączyć grilla, pomożesz mi? - Jasne.
Złap za to.
Jest cudownie.
Tak.
Wszyscy razem pod jednym dachem.
- Przynajmniej dzisiaj. - Daj spokój.
Dogadacie się. Czasem dystans pomaga.
Myślisz?
Sama nie wiem.
Związki są...
skomplikowane.
Zrobiłam coś nie tak?
Przez cały wieczór nie odezwałeś się do mnie.
Miałem koszmar z tobą i Robertem.
Nie mogę wymazać go z pamięci.
Jestem tu z tobą.
Właśnie.
Nie mogę przestać myśleć, że powinnaś być z kimś innym.
Byłoby ci łatwiej.
Przez tyle czasu próbowałem zdusić to w sobie, ale mam dość.
Nic na to nie poradzę.
Myśl, że mógłbym cię stracić, łamie mi serce.
Czemu nic nie mówiłeś?
Dlatego trzeba rozmawiać.
Bo to mój problem, nie chcę cię nim obarczać.
Nie chcę być z kimś innym.
Tylko z tobą.
Pieprz mnie, aż o tym zapomnisz.
Spójrz w lustro.
Dochodzisz?
Wczoraj się nie zabezpieczyliśmy.
Wiem.
Pójdę do apteki.
I tak powinnam być na tabletkach.
Chętnie zrezygnuję z kondomów.
Widzę, że humor dopisuje.
Najwyraźniej musiałem się wyspać.
To mama. Zaraz wrócę.
- Cześć, mamo. - Co słychać, kochanie?
Pewnie chodzi o ślub.
Czyj ślub?
Trish? Rany!
Wspaniale. Należy jej się.
Mike to dobry facet. Dobrze się nią zaopiekuje.
Dzięki.
Dobrze, będę.
Pa.
Co?
Co chcesz dziś robić?
Masz wszystko?
O niczym nie zapomniałeś?
Chyba nie.
Mieliśmy nie mieć przed sobą tajemnic.
Co?
Nie powiesz mi o ślubie swojej mamy?
Nie mówiłem, bo nie chcę tam iść.
Czemu? Myślałam, że chciałeś mi pokazać swoje miasto.
Chcę pokazać ci Londyn, a nie moje miasto.
Jeśli nie chcesz mnie zabrać, w porządku.
To dla niej wielki dzień. Powinieneś przy niej być.
Gdybym tam jechał, zabrałbym cię.
Ale jeszcze to przemyślę. Zgoda?
- To był bardzo miły weekend. - Jak bardzo?
Tak.
Teraz bardziej.
Przylecisz w środę? Vance organizuje przyjęcie.
Postaram się.
Richard!
Prawie rozwaliłem ci łeb.
Czemu się włamałeś?
Nie było cię,
a Tess pokazała mi, gdzie trzymacie klucze.
Koszmarnie wyglądasz.
- Wiszę komuś kasę. - Ile?
Pięćset.
Weź go.
Dostałem go od ojca.
Nigdy go nie noszę.
- Jest wart więcej niż potrzebujesz. - Dzięki.
Wyjdę z tego...
dla niej.
Obiecuję.
To powinno zapobiec ciąży przez następne trzy miesiące.
Obawiam się, że mogą się nie przydać.
Chodzi o szyjkę macicy.
Możliwe, że nie będziesz w stanie zajść w ciążę. Zrobimy badania.
Chciałbym pomóc,
ale zanim złożysz wniosek o przeniesienie, zmienisz szkołę i zaczniesz zajęcia,
wątpię, żeby to coś dało.
Nie sądzę, żeby cię przyjęli na przedmioty, który musisz zaliczyć.
Wiedziałem, że tak powiesz.
To tylko dwa miesiące.
Moim marzeniem jest być na twoim zakończeniu studiów.
- Wcześniej się na to zanosiło. - Nie.
Ale dobrze, że tu studiowałeś.
Jestem wdzięczny, że dałeś mi szansę.
Kiedy to było?
Pierwszy rok studiów. Twoja mama, Vance i ja.
Nie znam tego zdjęcia.
Wiesz, że bierze ślub?
- Z Mikiem? - Tak.
Świetnie. To miły facet.
To frajer, ale jest szczęśliwa.
Dwa miesiące.
Minie jak...
- Wyglądacie wspaniale. - Jak zawsze.
Spokojnie, to woda.
- Powiedziałaś mu? - Vance mi powiedział.
Miłej zabawy.
Muszę zabawić się w gospodynię.
Byli wniebowzięci, kiedy usłyszeli, że przyjedziesz.
Tylko oni?
Też się ucieszyłam.
Mam złe wieści.
Jakie?
Nie będę mógł przyjechać przez dwa miesiące.
Odwiedzać?
Co?
O co chodzi?
Mówię o przeprowadzce na stałe.
- Chcesz się tu przeprowadzić? - Za dwa miesiące.
Nie wiem, czy powinienem ci to mówić. Mogę to odwołać.
- Bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
Nie chcę przeszkadzać, ale chcę potańczyć.
Jesteś.
Co u ciebie?
Nigdy nie było lepiej.
Wracam do pracy.
Jasne.
Chodźmy.
Wprowadzasz się.
Znowu podnosisz łokcie.
Cieszysz się z odwiedzin w domu? Ja tak.
Rozumiem, nie chcesz świętować szczęścia mamy.
Nie o to chodzi.
A o co?
Chcę zabrać Tessę, ale nie chcę, żeby zobaczyła moje poprzednie życie.
To smutny dom w smutnym mieście.
Wstydzi się twojej przeszłości?
Nie.
Musisz jej zaufać, żeby to sprawdzić.
Trish zależy, żebyście przyjechali.
Serio.
Ślub
jest ważniejszy niż możesz to sobie wyobrazić.
Zmienia cię.
- Dlatego wszyscy się rozwodzą? - Nie wszyscy.
Wystarczy znaleźć tę jedyną.
Wydaje się, że ty ją znalazłeś.
Tessa to ta jedyna.
Pokażesz co potrafisz?
Dawaj.
Kupiłem bilety do Anglii.
Mamo, zostaw.
Nie trzeba.
Dobrze was widzieć.
Coś ty tu spakowała?
Nie wiedziałam, co się przyda.
Zapraszam.
Dzięki.
Jak lot?
Wybaczcie bałagan. Nie spodziewałam się, że dom od razu się sprzeda.
Jest świetny.
Twoje łóżko jest na górze.
A miałem spać na podłodze?
Jest cudownie.
Pewnie jesteście zmęczeni.
Zostawię was. Mieszkam obok, u Mike'a.
Cieszymy się ze ślubu.
Dzięki.
Dobrze, że przyjechaliście.
Rano jadę do salonu z sukniami ślubnymi. Dołączysz?
- Chętnie. - Świetnie.
Dzwoń w razie czego. Pa.
Nie ruszaj moich rzeczy,
nie wchodź do pokoju i nie zapraszaj kolegów.
- Jasne. Dzięki, że pozwoliłeś mi zostać. - Nie dziękuj, bo to nie na stałe.
Wiem.
- Dzwoń, gdyby był jakiś problem. - Jasne. Pa.
Kto to?
Nieznajomy bezdomny, któremu pozwoliłem spać na kanapie.
Wszyscy hipsterzy tak robią.
Dziękuję.
Jasne.
- Nie ma nic do jedzenia. - Czego szukasz?
Czegoś jadalnego. Najlepiej bez gotowania.
Weź klucze i idź do Sainsbury's.
Będziesz miał co robić, gdy nas nie będzie.
- Gotowa? - Tak.
- Nie jesteś zmęczona po podróży? - Nie.
- Nie musisz nigdzie iść. - Hardin.
Chodźmy.
Nie mogę. Wypijcie za mnie.
Wyglądasz cudownie.
Zaczynam czuć, że to prawda.
Jaką ma sukienkę?
Nie powiem.
- Serio? - Nie mogę.
Musisz poczekać.
Nieważne.
Powiedz.
Nic nie powiem.
Dobrze, że przyjechałaś.
Jesteś moją odskocznią.
Co jest?
Vance?
- To nie to, co myślisz. - Jaja sobie robicie?
A co to jest?
Jutro wychodzisz za mąż.
Co jest z tobą nie tak?
Miłość twojego życia nosi w brzuchu twoje dziecko, a ty...
- Wystarczy. - Co z wami?
Vance?
Pieprzył moją mamę.
- Dość! - Nie krzycz na mnie.
Właśnie się pieprzyłaś na blacie, jak szmata.
- Nie mów tak do matki! - Wal się!
- Kim jesteś, żeby mi rozkazywać? - Chcesz wiedzieć?
Christian, proszę.
- Wystarczy! - Przestańcie.
- Uspokój się! - Wystarczy.
Hardin, proszę.
Dosyć! Wystarczy!
Jutro masz ślub. Zapomniałaś?
Kto tak robi? Co powiesz Mike'owi?
Christian i ja...
Co?
To nie takie proste.
- Chodźmy. - Nie.
Już dobrze. Spokojnie.
Wcale nie jest dobrze.
- Nigdy mnie nie zostawiaj. - Obiecuję.
Nawet jeśli w moich oczach jesteś super bohaterką, jesteś człowiekiem.
Mike'u Richardzie,
czy bierzesz Trishę Daniels za żonę?
Tak.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Nie mam ci nic do powiedzenia. Odwal się!
Masz ochotę na drugą rundę?
Jeśli muszę, tak.
W barze przy hotelu.
W barze?
Na końcu ulicy.
Będę czekał.
Mogę z tobą pójść.
Myślę, że powinieneś tam iść.
- Chyba nie muszę jej mówić. - Na pewno już wie.
Idę do niej. Jeśli coś pójdzie nie tak, przyjdź po mnie.
Nie spodziewałam się ciebie tutaj.
Boję się, że niedługo przestanę być zła.
Teraz jestem.
Co mam robić?
Kocham go.
Kocham życie, które zbudowaliśmy i kocham Smitha.
Chciałeś rozmawiać, więc mów.
Czujesz się zdradzony.
Chcę się wytłumaczyć.
Nie wiem od czego zacząć.
Czyli to koniec.
Czekaj!
Ty i twoja mama jesteście dla mnie bardzo ważni.
Naprawdę?
Jesteście teraz po jednej stronie? Odwal się.
Nie byłbyś zły, gdyby ci nie zależało.
Chciałabym powiedzieć, że się tego nie spodziewałam,
ale to nieprawda.
Kiedyś mieli romans.
Nie próbuję z nią konkurować.
Już dawno chciałem ci powiedzieć, ale mi zabroniła.
O czym?
Mów.
Hardin jest synem Christiana.
Co?!
- Przepraszam. - Nie.
Wybacz.
Muszę iść.
CIĄG DALSZY NASTĄPI
AFTER. OCAL MNIE