Może kiedyś będę umieć udawać kogoś innego.
Wymyślać nie do końca prawdziwe sytuacje tylko nawiązujące do mojego życia.
Muszę pisać o tym, co przeżyłam,
bo tylko tak umiem wyrazić siebie
i stworzyć szczerą, prawdziwą piosenkę.
Więc dopóki będę miała o czym opowiadać, dopóty będę to robić.
Dua Lipa to piosenkarka i kompozytorka z Londynu.
Zaczynała karierę jeszcze jako nastolatka.
W 2018 roku zdobyła BRIT Award w kategorii brytyjska artystka solowa,
a rok później Grammy dla Najlepszej nowej artystki
i platynową płytę za debiutancki album.
Na drugi album, Future Nostalgia,
zaprosiła artystów znanych z pierwszego albumu,
by pomogli jej stworzyć piosenki o jej przeszłości i przyszłości.
Ale „Love Again” zainspirowało to, co akurat przeżywała.
Jestem Hrishikesh Hirway. Oglądacie Song Exploder.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
- Dobra, kręcimy. - Tak?
- Jesteśmy gotowi. - To lecimy.
Dobra.
Kiedy zaczęłaś pracować nad tym numerem?
Przechodziłam przez lipny okres w życiu.
Nie wiem, czy mogę przeklinać.
Gówniane problemy osobiste.
Miałam opóźnienie, mętlik w głowie,
weszłam do studia z myślą,
że muszę zakończyć pewne sprawy
i zamanifestować pozytywną energię w moim życiu.
Czy to ma sens?
Bo mówię o związku i miłości.
Byłam w długim związku z kimś,
kto nie był ze mną szczery.
Powiedziałam sobie, że muszę się od tego uwolnić,
bo to niezdrowe.
Uważam siebie za silną kobietę.
Ale zbyt wiele razy lądowałam w sytuacji,
w której siebie nie poznawałam.
Kiedy jesteś długo w zażyłym związku
i nagle wszystko się kończy,
wydaje ci się niemożliwym, żeby jeszcze kiedyś się zakochać.
I Dua czuła się bezsilna.
Coffee tu cudowny kompozytor.
Pracuję z nim, od kiedy tylko zaczęłam pisać piosenki.
Coffee to mój duchowy przewodnik. Zawsze sobie pomagaliśmy,
zwłaszcza jeśli w grę wchodziła szalona miłość.
Jest jak rodzina.
Przeżywała swoje problemy osobiste
i chciała to jakoś wyrazić.
Coffee powiedział: „Może musimy napisać o tym piosenkę”.
- Po prostu musiała się wygadać. - Tak.
Przyszedłem rano.
Przez kilka dni nie napisaliśmy nic. Potrzebowaliśmy czegoś fajnego.
Koz to mój numer jeden, uwielbiam go mieć w studiu.
Chyba mieliśmy już pomysł na brzmienie płyty.
A potem dwa razy łącznik, uwielbiam go.
Rozmawialiśmy o starszych nagraniach.
Jamiroquai, Prince, Blondie.
SKŁADANKA
Często moją inspiracją była muzyka słuchana przez rodziców.
Chciałam użyć tych emocji i stworzyć coś ze współczesnym brzmieniem.
Wykorzystać te wspomnienia i nagrać coś, co sprawi,
że ludzie poczują to, co ja, kiedy słucham „Cosmic Girl” Jamiroquaia.
NAGRANIE DEMO WERSJA INSTRUMENTALNA
Grałem na syntezatorach analogowych
i wymyśliłem tę prostą progresję akordów.
Dołożyłem do tego gitarowy riff i automat perkusyjny.
Mieliśmy więc wstępną wersję piosenki.
A potem gitary akustyczne.
Dobra.
CHELCEE GRIMES WSPÓŁAUTORKA
Piosenka z Chelcee zawsze zaczyna się na gitarze.
Chelcee jest przezabawna, mówi:
„Dawaj, piszemy piosenkę, a potem idziemy na piwo”.
Ale z takim akcentem z Liverpoolu.
Puknę go, gdy…
Jeśli jest okazja do wyjścia na drinka,
mówię „zróbmy sobie przerwę”.
To nie brzmi dobrze.
Przyszłam na sesję,
a oni grali sobie na gitarze i śpiewali:
Na psiakostkę Znów przyprawiłeś mi miłostkę
Nie wiem, kiedy to wymyśliliśmy,
ale Dua natychmiast…
Od razu powiedziała: „Nie, żadna psiakostka”.
Powiedziałam: „Bez »psiakostki«, to nie przejdzie”.
„Nie, ma być »och nie«”.
Och nie
Teraz lepiej.
Znów przyprawiłeś mi miłostkę
Chyba tak. Podoba mi się nowa zwrotka.
Szanuję i uwielbiam Duę za to,
że jest twardą szefową.
Dobra, zróbmy to.
Ma pełną kontrolę.
Nie odgradza się.
Uwielbiam tę energię.
Ludzi, przy których czujesz się komfortowo,
możesz być z nimi szczery, rozmawiać o sprawach osobistych.
Wiem, że to zostanie w studiu do czasu wydania w formie piosenki.
…nagle wchodzi łącznik, a potem wraca post-refren.
Dua jest zawsze szczera.
Bardzo swobodnie mówi o swoich uczuciach.
Zagmatwane, ale fajne.
„Znów przyprawiłeś mi miłostkę”. Każdy to czuje.
Kończysz związek
i myślisz „już tego nie poczuję”.
Prowadziliśmy rozmowę przez piosenkę.
„Znów przyprawiłeś mi miłostkę,
kiedy nie poznawałam już siebie”.
Nie wiem, czy mówiłam do siebie,
czy do kogoś innego, ale to było zaproszenie.
Myślałam, że dzięki temu to się spełni.
Ale na początku mieliśmy jedną zwrotkę.
Nie sądziłam, że z tego wyjdę
Nie sądziłam Że moje serce zabije głośniej
To cud Że jeszcze coś z niego zostało
A potem…
Nie sądziłam Że jeszcze kogoś znajdę
Od razu chciałam to mieć na albumie.
Ale piosenka nie miała
klasycznej budowy,
czyli zwrotka, przedrefren,
refren, zwrotka, przedrefren, refren, środkowa 8.
Wszystko było pomieszane, ale brzmiało dobrze.
Myśleliśmy, że może powinna mieć inną budowę, ale co tam.
Czytałem wtedy książkę Studio 54.
Wyobrażałem sobie Donnę Summer.
Wtedy w piosence liczyła się drama.
Buduje się napięcie, a potem…
I zaczyna się piosenka.
Tak się składa, że mój dobry sąsiad jest wspaniałym skrzypkiem,
Drew Jurecka.
DREW JURECKA SKRZYPCE
Koz wysłał mi wersję ze skrzypcami.
Co za dramatyzm, spodobało mi się.
Skrzypce wzbogaciły piosenkę, dodały jej elegancji,
potem nieoczekiwanie zaczynała się jej fankowa część.
Czuliśmy, że to będzie ciekawy moment na płycie.
To jest świetne, naprawdę fajne.
Piosence jeszcze czegoś brakowało, ale nie wiedziałam czego.
- To dość trudne. - Tak.
Siedzieliśmy wieczorem w studiu
i Coffee zaczął śpiewać to solo.
„Czy to jakieś Gwiezdne Wojny?”
To trąbka z piosenki Ala Bowlly’ego z lat 30.
Klasyczny sampel.
Klasyka.
Trochę straszny. Podoba mi się.
Trochę dziwny i upiorny.
Podobało mi się, „dodajmy to”.
To pasowało jak ulał.
To był dobry pomysł z dodaniem sampla do gotowej piosenki.
Ale piosenka była w innej tonacji.
Więc z samplem to nie brzmiało dobrze,
było zupełnie rozstrojone.
Zestrojenie tego to był koszmar.
Próbowałem różnych korekcji wysokości dźwięku.
Długo się z tym męczyłem.
„O mój Boże”.
Ale w końcu się udało.
Sampel wykorzystał w 1997 roku
White Town w piosence „Your Woman”.
To świetny sampel. Przypomina mi dwa okresy.
Splendor lat 20. i 30. Art déco i tym podobne.
A do tego luz lat 90.
Uwielbiam ponownie odkrywać muzykę.
Piosenka była skończona, ale sporo czasu spędziliśmy,
próbując poprawić jej budowę.
Piosenka nie jest taka oczywista.
Zmienialiśmy aranżację aż do końcowego miksu.
Przestawialiśmy elementy.
To trudne, bo to dziwne. To jedna z tych niejasnych części.
- Nie wiemy co… - Pisaliśmy ją w częściach.
- Mówiłem „nie wiem”. - To były…
Wpadłam na ten szalony pomysł.
„Może powinniśmy wszystko poprzestawiać”.
Niemożliwe, niemożliwe
„Może zrobić z tego chórek?”
To będzie świetne, genialne.
Mieliśmy tyle wersji. Mówiła „wyrzuć to do dema”.
Byłam nieugięta. To musiało się udać.
Mówię „oswoję się z tym”.
Trzy dni później dzwonię do niego: „To się nie uda”.
DRUGA ZWROTKA
Na pierwszej płycie najłatwiej przychodziło mi
z wybieraniem smutnych uczuć, czy rzeczy, które mnie smucą.
Humorzasta.
Cholernie humorzasta.
Siadałam do pisania z myślą: „To nie będzie o zawodzie miłosnym”.
Ale nigdy nie chciałam pisać ballad i wolnych piosenek,
Wypłakiwać się czy coś, uwielbiam tańczyć.
Chciałam połączyć te dwie rzeczy.
Jak tańczenie we łzach.
Pomysł na Future Nostalgia
łączył według niej dwa światy.
Smutny i zarazem pełen nadziei.
To chyba miało związek z moim wychowaniem.
Czułam się związana z dwoma miejscami, ale nie pasowałam do żadnego.
Te przeprowadzki. Wychowałam się w Londynie.
W wieku 11 lat wyjazd do Kosowa. Powrót do Londynu jako 15-latka.
Jestem wdzięczna za podwójną narodowość.
Pewnie dlatego mam obsesję na punkcie przeciwieństw i dualizmu.
Wesoło-smutnych piosenek lub takich o tańczeniu we łzach.
Uwielbiam grać na dwóch różnych emocjach naraz.
Gdzie nagrywałaś wokale?
Nagrałam je w RAK Studios w Londynie.
Zaczniemy od…
Na samym początku
Zaczęłam od spotkania z moją producentką wokalu, Lorną.
- Mam tę melodię… - Kolejna Mary Poppins.
Jak Mary Poppins.
Pomaga mi wizualizować emocje.
Na przykład smutne fragmenty: „Śpiewaj z uśmiechem”.
Tak.
WOKALE
- Słyszysz uśmiech w swoim głosie? - Tak.
Zamiast „goddamn” jest „goddamn”.
Świetnie.
Uśmiech pomaga to osiągnąć.
Dua ma niesamowitą barwę głosu.
Jest od razu rozpoznawalna.
Jest taka głęboka. Uwielbiam jej wysokie, łamiące się tony.
Nie jest przesłodzony. To popowy i niepopowy głos zarazem.
Na nagraniach z dzieciństwa mój głos brzmi tak,
jakbym całe życie paliła.
Dziecięcy głosik…
- Jak masz na imię? - Dua Lipa.
W wieku dziewięciu lat występowałam w szkolnym teatrze co sobotę.
Mój nauczyciel śpiewu mówił: „Ale masz niski głos”.
W dzieciństwie zaczepiają cię i dokuczają ci,
bo masz „męski głos”.
Ale nie szkodzi, to tylko dodało mi siły.
CHÓRKI
To triada.
Słychać po trochu głos Chelcee i Coffeego.
Zawsze warto dodać trochę wokali.
- Boże. - Tak.
To wyróżnia tę piosenkę.
Jest fragment: „Wgryzam się w niedowierzanie”.
Wgryzam się w niedowierzanie Bo jesteś nim i ciebie pragnę
Przepełniały mnie wtedy emocje.
Naprawdę czułam, jakbym coś gryzła.
To było takie namacalne.
Jakby to była skorupa wszechświata.
„To jest pełne doznań, dostrzegam każde uczucie i emocję”.
Aż moje ciało całe dzwoniło.
Opisuję moment wyjścia na scenę,
to coś w tym stylu.
Czujesz ekscytację, nie możesz się doczekać
i tak się denerwujesz, że może ci się zrobić niedobrze.
To coś wspaniałego. Ogromny przypływ adrenaliny.
Coffee i Chelcee mieli co do tego wątpliwości.
Nie pamiętam, kto był przeciwko temu wersowi.
Ale…
Tak, Dua walczyła o ten wers.
„Przykro mi bardzo.
Podoba się wam czy nie,
ale muszę to zachować, bo to jest czyste uczucie”.
Kiedy Dua słyszy coś, co przepełnia ją uczuciem,
korzysta z tego.
ŁĄCZNIK
Na końcu łącznika dodaliśmy dwa uderzenia.
Chcieliśmy stworzyć napięcie, które wypełni cię energią.
A potem wracają skrzypce.
I potem znowu wybucha drama.
Liczy się drama, kochani.
Wspaniałe w pracy z Duą jest to, że możesz sobie na to pozwolić.
To projekt popowy z ambicjami artystycznymi.
Opowiedz mi o tym.
IMPROWIZACJA WOKALNA
Na końcu piosenek dodaję improwizację.
Czasami się denerwuję, bo myślę, że zgubię tonację.
Boję się uwolnić głos.
Ale w kabinie mam słuchawki.
Słychać pogłos jak w szkolnej toalecie.
Myślisz więc „ale cudowna akustyka!”.
Wszystko tu zabrzmi świetnie.
Czy ta piosenka ma dla ciebie jakiś pozamuzyczny wymiar?
Nawet samo wejście do studia z moją wrażliwością
i otworzenie się na to doświadczenie było dla mnie trudne.
Ale czułam w sobie siłę.
Wiedziałam, że dzięki muzyce mogę sobie pomóc.
Myślałam, że już zawsze będę się tak czuć.
Podczas procesu tworzenia tej piosenki
przeżywałam różne etapy mojego życia.
Wiele się o sobie nauczyłam.
Przelanie na papier tego, co chciałam usłyszeć,
było dla mnie ważne.
Myślałam, że już nie zatańczę, ale odnalazłam w sobie taniec.
Wreszcie odnajdujesz…
tę osobę, to coś, ten moment w życiu,
który wypełnia cię dumą, siłą, pewnością siebie.
„Uda mi się”.
Wreszcie, znów się zakochałam.
To endorfiny, podniecenie, motyle w brzuchu.
„Love Again” to testament dla siły i ognia,
które musiałam na nowo odnaleźć.
I jestem za to wdzięczna.
A teraz „Love Again” Dua Lipy w całości.
Napisy: Paweł Zatryb