‎บางทีในจุดหนึ่งของอาชีพการงาน ‎ฉันสามารถแสดงเป็นตัวละคร
‎และสร้างสถานการณ์ ‎ที่เชื่อมโยงกับชีวิตของฉันได้
‎ซึ่งอาจไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด
‎แต่ฉันต้องเขียนมันจากสิ่งที่ฉันเคยเผชิญ
‎ดูว่ามีทางไหนที่จะแสดงตัวตนของฉันได้
‎และทำให้เพลงมีความซื่อตรง ‎และจริงใจอย่างแท้จริง
‎ดังนั้น ตราบใดที่ฉันมีเรื่องราว ฉันจะเล่ามัน
‎ดัว ลิปาเป็นนักร้อง ‎และนักแต่งเพลงจากลอนดอน
‎ผู้ซึ่งเริ่มทำงานด้านดนตรีตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น
‎ในปี 2018 เธอได้รับรางวัลบริตอะวอร์ด ‎สาขาศิลปินหญิงเดี่ยวยอดเยี่ยม
‎และปีถัดมา เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ ‎สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
‎และอัลบั้มเปิดตัวมียอดขายระดับแพลทินัม
‎สำหรับอัลบั้มที่สอง ฟิวเจอร์ นอสตัลเจีย
‎เธอได้เชิญคนที่เคยทำงานร่วมกันก่อนหน้านั้น
‎มาช่วยสร้างชุดเพลงที่ย้อนให้เห็นถึงที่มาของเธอ
‎และมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่เธอหวังไว้
‎แต่สำหรับเพลง "เลิฟ อะเกน" ‎แรงบันดาลใจเริ่มต้น
‎มาจากความรู้สึกของเธอในตอนนั้น
‎ผมริชชิเกช เฮียร์เวย์ ‎นี่คือ ซอง เอ็กซโพลเดอร์
‎ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX
‎- โอเค กล้องเดิน ‎- เหรอคะ
‎- ครับ เริ่มได้เลย ‎- เอาเลย
‎โอเค
‎ช่วยเล่าถึงวันที่คุณเริ่มทำเพลงนี้หน่อยได้ไหมครับ
‎ฉันถูกรุมเร้าด้วยปัญหาส่วนตัวที่โคตรเฮงซวย
‎ไม่รู้ว่าฉันพูดคำนี้ได้ไหม
‎ฉันกำลังเจอปัญหาส่วนตัวที่โคตรเฮงซวย
‎ฉันไปทำงานสายแล้วก็เจอเรื่องห่วยๆ
‎แล้วเมื่อฉันเข้าไปในสตูดิโอฉันก็พูดว่า "โอเค
‎บางทีบางอย่างก็ต้องจบ
‎และฉันต้องแสดงพลังบวกใหม่ๆ ในชีวิต"
‎ฟังดูเหมือนฉันกำลังบอกรหัสลับอยู่รึเปล่า
‎เพราะแน่นอนว่าฉันพูดถึงความสัมพันธ์ ‎ฉันพูดถึงความรัก
‎ฉันอยู่ในช่วงที่มีความสัมพันธ์ระยะยาวกับ…
‎คนที่ฉันคิดว่าไม่ค่อยซื่อสัตย์กับฉัน
‎และฉันคิดว่า "ฉันต้องออกจากเรื่องนี้ ‎และนี่ไม่ค่อย…
‎ดีต่อฉัน"
‎ฉันมองตัวเองเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งแบบนั้น
‎แต่มีหลายช่วงเวลาที่ ‎ฉันพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพ…
‎ที่แม้แต่ฉันยังจำตัวเองไม่ได้
‎เมื่อคุณคบกับใครสักคน ‎จนมีความสัมพันธ์ที่สนิทชิดเชื้อ
‎และอยู่ด้วยกันมานานจนมันพัง
‎มันเหมือนกับว่าไม่มีทางแล้ว ‎ที่คุณจะหาหรือมีโอกาส
‎ที่จะพูดได้ว่า "ฉันมีความรักอีกครั้ง"
‎และดัวรู้สึกเหมือนสูญเสียพลังไป
‎คอฟฟี่เป็นนักแต่งเพลงผู้น่าทึ่ง ‎ที่ฉันได้ร่วมงานด้วย
‎ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มแต่งเพลงอย่างจริงจัง
‎คอฟฟี่เป็นดั่งแสงนำทางจิตวิญญาณของฉัน ‎เราอยู่เคียงข้างกันเสมอ
‎โดยเฉพาะเมื่อมีเรื่องรักๆ ใคร่ ๆ ‎เข้ามาเกี่ยวข้อง
‎เธอเหมือนคนในครอบครัวผม
‎เธอผ่านอะไรมามากมาย ‎ในมุมที่เป็นเรื่องส่วนตัว
‎และเธออยากแสดงความรู้สึกออกมา
‎คอฟฟี่บอกว่า "เราน่าจะเริ่ม ‎เขียนมันลงไปในเพลง"
‎- มันพรั่งพรูออกมาอยู่ในห้อง ‎- ใช่
‎ผมเข้าไปที่นั่นแต่เช้า ‎และเรายังไม่มีความคืบหน้าเลย
‎ในช่วงสองสามวันสุดท้าย ผมคิดว่า ‎"เราต้องได้อะไรเจ๋งๆ แล้วล่ะ"
‎คอซเป็นผู้ชายที่ฉันอยากให้ ‎อยู่ในสตูดิโอด้วยมากที่สุด
‎ฉันรู้สึกว่าเรามักมีความเห็นที่ตรงกัน ‎ว่าเพลงควรจะเป็นยังไง
‎แล้วเราก็จะมีท่อนแยกสองรอบ ซึ่งฉันชอบมาก
‎เราคุยกันว่าจะหาเพลงเก่าๆ มาใส่
‎จามิโรไคว ปรินซ์ บลอนดี้
‎(มิกซ์เทป)
‎สิ่งที่มีอิทธิพลต่อฉันในวัยเด็กส่วนใหญ่ ‎ก็คือเพลงและดนตรี
‎ที่พ่อแม่ของฉันฟัง
‎ฉันอยากเล่นกับความรู้สึกนั้นและสร้างบางสิ่ง
‎ด้วยตัวแปรที่แปลกใหม่ทันสมัย
‎ฉันคิดว่า "ฉันจะทำเพลง
‎ที่สร้างจากความทรงจำเหล่านั้น ‎และทำให้ผู้คนรู้สึก
‎แบบเดียวกับฉันทุกครั้งที่ฟังเพลง ‎'คอสมิค เกิร์ล' ของจามิโรไควได้รึเปล่านะ"
‎ผมเริ่มโดยใช้เสียงสังเคราะห์อะนาล็อก
‎และได้เป็นชุดคอร์ดนี้มา
‎มันยังไม่สมบูรณ์เท่าไหร่นัก
‎และจากนั้นก็เพิ่มเสียงกีตาร์ริฟฟ์ ‎และเสียงกลองเข้าไปตลอดทั้งเพลง
‎มันเป็นดนตรีเริ่มแรกของเรา ‎และเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
‎จากนั้นก็เพิ่มเสียงกีตาร์โปร่ง
‎โอเค
‎ทุกครั้งที่ฉันทำงานกับเชลซี ‎เพลงจะเริ่มจากกีตาร์เสมอ
‎และเชลซีเป็นคนตลกมาก เธอจะพูดว่า
‎"มาเพื่อน มาทำเพลงนี้ ‎แล้วไปดื่มเหล้าสักจอกที่ผับ"
‎แต่เป็นสำเนียงของชาวลิเวอร์พูล
‎ฉันจะตีเขาเมื่อ…
‎สำหรับฉัน ถ้ามีโอกาสได้ดื่ม
‎ฉันจะแบบว่า "มาเถอะ ไปพักกัน"
‎ฟังดูไม่ดีเลยนะ
‎ฉันเดินเข้าไปในห้อง
‎พวกเขากำลังหารือกัน ‎เรื่องกีตาร์แล้วก็แบบว่า…
‎พ่อคุณเอ๋ย ฉันว่าฉันมีความรัก
‎แต่พ่อคุณเอ๋ย เธอทำให้ฉันมีความรักอีกครั้ง
‎ผมจำไม่ได้ว่าทำไมเราถึงพูดมันออกมา
‎แต่ผมรู้ว่าดัว…
‎เธอแย้งว่า "เราจะไม่ใช้ 'พ่อคุณเอ๋ย'"
‎ฉันบอกไปว่า "เราต้องเอา ‎'พ่อคุณเอ๋ย' ออก ใช้มันไม่ได้"
‎เธอบอกว่า "ไม่ เพื่อนเอ๋ย ไม่ได้ ‎มันต้องเป็น 'ให้ตายสิ'"
‎แต่ให้ตายสิ
‎ดีกว่าเยอะเลย
‎เธอทำให้ฉันมีความรักอีกครั้ง
‎ฉันว่าอย่างนี้แหละ แล้วฉันก็ชอบท่อนใหม่ด้วย
‎ความเคารพและความรักที่ฉันมีให้กับดัว
‎มาจากความจริงที่ว่าเธอเป็นเจ้าแม่
‎เอาละ เริ่มกันเลย
‎เธอคุมได้โดยสมบูรณ์
‎เธอเอาอยู่ทุกสถานการณ์
‎โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบพลังงานนั้น
‎เมื่อคุณถูกรายล้อมไปด้วย ‎คนที่คุณรู้สึกสบายใจที่จะอยู่ด้วย
‎คนที่ฉันสามารถพูดตรงๆ ได้ ‎และคุยเรื่องส่วนตัวมากๆ กับฉัน
‎และฉันรู้ว่ามันจะไม่เล็ดลอดออกไป ‎นอกกำแพงห้อง เว้นแต่ในรูปแบบของเพลง
‎จู่ๆ มันก็ไปที่โน้ตเอกลางและจากนั้นก็กลับมา
‎ดัวเป็นคนซื่อสัตย์
‎พูดได้เลยว่า เธอร้องเพลงออกมาจากหัวใจ
‎ท่อนเพลงน่าสับสน แต่ฉันชอบมาก
‎"เธอทำให้ฉันตกหลุมรักอีกครั้ง" ‎แบบว่าทุกคนรู้สึกได้เลย
‎ว่าคุณเคยอกหักมา
‎คุณคิดว่า "ฉันจะไม่ทางรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว"
‎เราเริ่มเปิดเพลงและคำพูด ‎ที่กลั่นออกมาก็คือเนื้อเพลง
‎มันพูดถึงการที่ "คุณทำให้ฉันมีความรักอีกครั้ง
‎ในช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนเป็นตัวเองไม่ได้"
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังเขียนเรื่องของตัวเอง
‎หรือกำลังเขียนเรื่องของคนอื่น ‎แต่มันมีความน่าดึงดูด
‎ฉันคิดว่าถ้าฉันเขียนเรื่องนี้ มันก็อาจเกิดขึ้น
‎แต่ในตอนเริ่มต้น เรามีเนื้อร้องท่อนเดียว
‎ไม่เคยคิดว่าฉันจะหาทางแก้ไขได้
‎ไม่นึกเลยว่าฉันจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นดังขนาดนี้
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันไม่มีอะไรค้างคาใจอีกแล้ว
‎จากนั้นมันก็ถึงท่อนที่ว่า..
‎ไม่อยากเชื่อว่าในที่สุด ฉันก็ได้เจอใครสักคน
‎ฉันรู้ทันทีว่าฉันต้องการมีเพลงนี้ในอัลบั้ม
‎แต่มันไม่ได้อยู่ใน…
‎รูปแบบเพลงดั้งเดิมที่เรารู้จัก
‎ที่มีท่อนธรรมดา ก่อนฮุก
‎ท่อนฮุก ธรรมดา ก่อนฮุก ฮุก ‎ท่อนแยก ฮุก เข้าใจไหมคะ
‎มันปนกันไปหมด แต่มันให้ความรู้สึกดีในตอนนั้น
‎ฉันคิดว่า "มันอาจไม่จำเป็น ‎ต้องเป็นรูปแบบนั้นก็ได้ ช่างมันเถอะ "
‎ในตอนนั้นผมอ่านหนังสือสตูดิโอ 54
‎ผมนึกย้อนกลับไปเห็นภาพดอนน่า ซัมเมอร์
‎ที่มีการแสดงเล่นใหญ่ก่อนเริ่มเพลง
‎มันค่อนข้างสร้างอารมณ์และจากนั้นก็มีเสียง…
‎แล้วจากนั้นก็เข้าเพลง
‎โชคดีที่เพื่อนบ้านของผม ‎เป็นนักไวโอลินที่น่าทึ่งและเป็นคนดีทีเดียว
‎ดรูว์ จูเรคก้า
‎คอซส่งดนตรีที่เป็นเสียงไวโอลินมา
‎ฉันแบบว่า "พระเจ้า มันเร้าใจสุดๆ ‎ฉันชอบมาก"
‎เสียงไวโอลินให้ความมีชีวิตชีวา ‎และความสง่างามกับเพลง
‎ในช่วงที่คุณกำลังจะเข้าสู่เพลงที่มีความเป็นฟังก์
‎มันแทบจะคาดไม่ถึง
‎มันให้ความรู้สึกว่าอัลบั้มมีความยิ่งใหญ่
‎ฉันก็แบบ "โอเค มันสมบูรณ์แบบ มันสนุกมาก"
‎แต่มันยังต้องปรับอีกนิดหน่อย ‎ซึ่งฉันบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร
‎- มันค่อนข้างยากทีเดียว ‎- ใช่
‎คืนหนึ่ง เราอยู่กันที่สตูดิโอ
‎และคอฟฟี่ก็เริ่มทำเสียงไปกับกีตาร์แบบ…
‎ฉับก็แบบ "นี่มันแนวสตาร์วอส์หรืออะไร"
‎(อัล โบว์ลลี่กับลูว์ สโตน ‎และวงเดอะมอนซีกเนอร์)
‎มันคือเพลงทรัมเป็ตในปี 1930 โดยอัล โบว์ลลี่
‎เพลงแซมเปิ้ล คลาสสิก
‎คลาสสิก
‎มันฟังดูหลอนนิดหน่อย นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบ
‎น่าขนลุกนิดๆ ค่อนข้างน่ากลัว…
‎ฉันชอบมาก ฉันบอกไปว่า ‎"เราควรใส่มันลงไป"
‎ฉันก็แบบว่า "โอ้ มันเหมาะเหม็ง"
‎มันก็ดีที่จะพูดว่า "งั้นเราเอา ‎เพลงแซมเปิ้ลนี้ใส่ลงในเพลงด้วย"
‎แต่เพลงมันคนละคีย์เลย
‎ดังนั้นเมื่อคุณใส่เพลงลงไปเฉยๆ มันจะใช้ไม่ได้
‎เพราะเสียงจะเพี้ยนไปหมด
‎การทำให้มันใช้ได้ ‎เมื่อใส่ลงไปในเพลงนั้นเป็นดั่งฝันร้าย
‎ผมต้องลองปรับในทุกระดับเสียง ‎เพื่อแก้ไขจุดต่างๆ
‎ผมเครียดมาก
‎ผมนี่แบบ "ให้ตายสิ"
‎แต่ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ
‎ที่จริงแล้วเพลงแซมเปิ้ลนี้ถูกใช้ในปี 1997
‎โดยไวท์ ทาวน์ ในเพลง "ยัวร์ วูแมน"
‎มันเป็นเพลงแซมเปิ้ลที่ยอดเยี่ยม ‎มันทำให้ผมรู้สึกถึงเพลงสองยุค
‎แบบยุค 20 ยุค 30 ที่เย้ายวน ‎ศิลปะอาร์ตเดโค อะไรแบบนั้น
‎แล้วก็เหมือนอารมณ์คนเตร็ดเตร่ในยุค 90
‎ฉันชอบที่ดนตรีสร้างสรรค์สิ่งใหม่อยู่ตลอด
‎จากนั้นเพลงก็เสร็จ ‎แต่ผมว่าเราใช้เวลาอยู่พอสมควรเลย
‎ในการปรับโครงสร้างของมันให้ถูกต้อง
‎โดยเฉพาะเพลงนี้ที่ไม่ชัดเจน
‎เราเปลี่ยนการจัดวางต่างๆ ของเพลง ‎ไปจนถึงขั้นสุดท้าย
‎วางนี่ไว้ตรงนี้ วางนั่นไว้ตรงนั้น
‎มันยากเพราะมันแปลก มันเป็นหนึ่งใน…
‎ท่อนที่ค่อนข้างคลุมเครือ
‎- เราไม่รู้จริงๆ ว่าจะ… ‎- ตอนที่เราเขียนมัน มันเป็นแค่ท่อนต่างๆ
‎- ฉันแบบว่า "ไม่รู้สิ" ‎- ฉันก็แบบ…
‎ไม่รู้ทำไมฉันถึงมีความคิดบ้าๆ นี้ขึ้น
‎ฉันพูดไปว่า "บางทีเราน่าจะ ‎เปลี่ยนโครงสร้างเพลงไปเลยและ…"
‎ไม่อยากเชื่อเลย ไม่อยากเชื่อเลย
‎ฉันว่า "ทำไมใช้ท่อนนี้เป็นท่อนฮุก"
‎ฉันคิดว่า "นี่จะดีมาก มันจะต้องน่าทึ่งมาก "
‎มีหลายเวอร์ชั่นมากที่เธอจะแบบว่า ‎"เอามันไปเก็บซะ"
‎ฉันมั่นใจมากว่ามันจะออกมาดี
‎ฉันแบบว่า "ให้ฉันใช้มันเถอะ"
‎หลังจากนั้นสามวันฉันก็โทรหาพวกเขา ‎"นี่มันต้องไม่ดีแน่"
‎(ท่อนธรรมดาช่วงที่สอง)
‎ในอัลบั้มแรก ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับฉัน
‎คือการแต่งเพลงจากความรู้สึกเศร้า
‎หรือสิ่งที่ทำให้ฉันอารมณ์เสีย
‎หงุดหงิด
‎หงุดหงิดชิบหายเลยเพื่อน
‎ดังนั้นตอนที่ฉันเริ่มแต่งเพลง ‎ฉันก็แบบ "ฉันแต่งเพลงอกหักได้"
‎แต่ฉันไม่อยากแต่งแต่เพลงบัลลาดหรือเพลงช้า
‎หรือเพลงเศร้าหรืออะไรแบบนั้น ฉันชอบการเต้น
‎มันเหมือนการผสานสองอย่างเข้าด้วยกัน
‎ฉันคิดว่า "มันคือเพลงเต้นทั้งน้ำตา"
‎แนวคิดอัลบั้มเดอะ ฟิวเจอร์ นอสตัลเจีย
‎เธออยากให้มันเหมือน ‎การนำโลกสองใบมารวมกัน
‎ค่อนข้างเศร้าแต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวัง
‎ฉันคิดว่ามันมาจากการถูกเลี้ยงดูของฉัน
‎และความรู้สึกเหมือนฉันเป็นส่วนหนึ่งของสองที่
‎แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่เข้ากับที่ไหนเลย
‎เราย้ายบ้านบ่อยมาก ‎ฉันเกิดและโตที่ลอนดอน
‎ฉันย้ายไปโคโซโวตอนอายุ 11 ขวบ ‎และกลับมาที่ลอนดอนตอนอายุ 15
‎แต่ฉันรู้สึกซาบซึ้งมากที่มีสองสัญชาติ
‎นี่อาจเป็นเหตุผลที่ฉันหลงไหล ‎ในการตัดกันของสองอารมณ์และความเป็นคู่
‎ทำเพลงสุขปนเศร้าหรือเพลงเต้นทั้งน้ำตา
‎ฉันทำผลงานได้ดีที่สุดเมื่อเล่นกับ ‎สองอารมณ์ในเวลาเดียวกัน
‎คุณอัดเสียงที่ไหนครับ
‎ฉันอัดเสียงที่แร็กสตูดิโอในลอนดอน
‎งั้นเราจะเริ่ม…
‎ที่จุดเริ่มต้น
‎ฉันไปที่นั่นกับลอร์น่า ผู้ควบคุมการร้องของฉัน
‎- ฉันเพิ่งได้ทำนอง… ‎- ราชินีแมรี่ ป็อปปิน
‎ราชินีแมรี่ ป็อปปินส์
‎เธอช่วยให้ฉันเห็นภาพความรู้สึก
‎มันมีบางช่วงที่เศร้า แต่เธอบอกว่า ‎"ร้องมันด้วยรอยยิ้ม"
‎ใช่แล้ว
‎(เสียงร้อง)
‎- คุณรู้สึกถึงรอยยิ้มในเสียงของคุณไหม ‎ - ฉันรู้สึกถึงรอยยิ้ม
‎เพราะคำว่า "ให้ตายสิ" ‎ถูกร้องแบบ "ให้ตายสิ"
‎ใช่ ดีมากเลย…
‎การยิ้มช่วยให้คุณไปถึงจุดนั้น
‎ดัวมีน้ำเสียงน่าทึ่งที่สุด
‎มันทำให้จำได้ทันทีเลย
‎มันมีความนุ่มลึก
‎ผมชอบเมื่อขึ้นเสียงสูงด้วย มันแตะจุดสูงสุด
‎มันไม่ได้ดีจนเกินไป ‎มันไม่ใช่เสียงป็อบที่สมบูรณ์แบบ
‎แต่มันเป็นเสียงป็อบที่สมบูรณ์แบบ
‎เสียงพูดของฉัน แม้แต่ในวิดีโอตอนที่เป็นเด็ก
‎มันเหมือนฉันสูบบุหรี่มาทั้งชีวิต
‎ตั้งแต่ยังเป็นเด็กเลย
‎- ลูกชื่ออะไร ‎- ดัว ลิปา
‎ตอนฉันอายุประมาณเก้าขวบ
‎ฉันจะไปโรงเรียนการละครทุกวันเสาร์
‎ครูสอนร้องเพลงของฉันบอกว่า ‎"ว้าว เสียงเธอทุ้มมาก"
‎ตอนเป็นเด็ก บางครั้งเราก็ถูกแกล้งหรือถูกล้อ
‎ว่า "เสียงผู้ชาย" หรืออะไรก็ตาม
‎แต่นั่นไม่เป็นไรและมันทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น
‎(เสียงพื้นหลัง)
‎นั่นคือสามทหารเสือ
‎คุณจะได้ยินเสียงของเชลซี ‎และเสียงของคอฟฟี่นิดหน่อย
‎มันออกมาดีเสมอเมื่อเพิ่มเสียงพื้นหลังลงไป
‎- พระเจ้าช่วย ‎- ใช่
‎มันทำให้เพลงมีความพิเศษ
‎มันมีเนื้อเพลงที่ว่า "ฉันจมอยู่กับความไม่เชื่อ"
‎ฉันจมอยู่กับความไม่เชื่อ ‎เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ฉันต้องการ
‎ฉันรู้สึกได้ถึงหลายอารมณ์ในท่อนนี้
‎ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังกัดกินอะไรอยู่
‎มันทำให้ฉันเห็นภาพเลย
‎มันเหมือนกินขนมปังกรอบของสิ่งทั้งมวล ‎แล้วฉันแบบ "มันอร่อยมาก
‎แล้วฉันสัมผัสได้ถึงทุกสิ่งและทุกอารมณ์จริงๆ "
‎และร่างกายฉันก็สั่นสะท้าน
‎บรรยายช่วงเวลาก่อนขึ้นเวทีได้เลยว่า
‎มันเกือบจะเป็นแบบนั้น
‎เพราะคุณตื่นเต้นมากและอยากออกไปใจจะขาด
‎และคุณรู้สึกกังวลมากซะจนจะเป็นลม
‎มันสนุกมากและอะดรีนาลีนพุ่งพล่าน
‎คอฟฟี่และเชลซี ‎สงสัยในการตัดสินใจของฉันเรื่องนี้
‎จำไม่ได้แล้วว่าใครต่อต้านท่อนนี้
‎แต่…
‎ใช่ครับ ดัวยืนยันหนักมากเพื่อท่อนนี้
‎ฉันก็แบบ "ฉันขอโทษจริงๆ "
‎"ไม่ว่าคุณจะชอบมันหรือเกลียดมัน
‎แต่นี่คือท่อนที่ฉันต้องเก็บไว้ ‎เพราะฉันรู้สึกอย่างนั้น"
‎เมื่อดัวได้ยินสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น
‎เธอจะเลือกมัน
‎(ท่อนแยก)
‎ในช่วงท้ายของท่อนแยก ‎เราเพิ่มสองจังหวะพิเศษ
‎เราอยากสร้างช่วง ‎ที่คุณสามารถดึงพลังออกมา…
‎และจากนั้นก็ประโคม ‎เสียงไวโอลินกลับเข้ามา…
‎และระเบิดความเร้าใจอีกครั้ง
‎ความเร้าใจสำคัญที่สุด ที่รัก
‎หนึ่งในสิ่งที่เจ๋งที่สุดเมื่อได้ทำงานกับดัว
‎คือคุณทำมันได้
‎มันคืออัลบั้มเพลงป็อป ‎ที่มีความมุ่งมั่นทางศิลปะโดยแท้
‎ช่วยพูดถึงเสียงร้องนี้หน่อยครับ
‎เธอทำให้ฉันมีความรักอีกครั้ง
‎สิ่งสุดท้ายที่ฉันทำในเพลงนี้คือแอด ลิปส์
‎อีกครั้งและอีกครั้งอีกครั้งและอีกครั้งและอีกครั้ง
‎บางครั้งฉันก็กังวล ‎เพราะฉันแบบ "ฉันจะร้องเพี้ยน"
‎ฉันกลัวที่จะเปล่งเสียงออกไป
‎แต่เมื่อฉันอยู่ในห้องอัด ฉันสวมหูฟังไว้
‎คุณจะได้ยินเสียงสะท้อน ‎มันเหมือนในห้องน้ำโรงเรียนเลย
‎คุณจะแบบ "ว้าว ในนี้ดีงามมาก ‎สำหรับเพลงอะคูสติก"
‎ไม่ว่าจะร้องอะไรก็เพราะไปหมด
‎เธอทำให้ฉันมีความรักอีกครั้ง
‎การได้เขียนเพลงนี้ ‎คุณคิดว่ามันตอบโจทย์ชีวิตของคุณรึเปล่า
‎นอกเหนือจากบริบทของดนตรี
‎การที่ฉันได้เข้าไปที่สตูดิโอในภาวะอ่อนแอ
‎และเปิดใจเกี่ยวกับประสบการณ์นั้นมันยากอยู่แล้ว
‎แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งในตัวฉัน
‎ที่ฉันสามารถใช้ดนตรีในแง่ที่ช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
‎นี่เป็นช่วงชีวิตที่ฉันเคยคิดว่า ‎ฉันจะหลุดออกมาไม่ได้
‎ฉันรู้สึกว่าตลอดกระบวนการทำเพลงนี้
‎ฉันผ่านบทเรียนต่างๆ มากมายในชีวิต
‎ฉันได้รู้จักตัวเองขึ้นเยอะ
‎สำหรับฉัน มันสำคัญที่ได้เขียนมันลงบนกระดาษ
‎และบอกตัวเองในสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน
‎หาท่าเต้นในตัวฉัน ‎ในตอนที่ฉันคิดว่าจะเต้นไม่ได้อีก
‎มันคือการได้ค้นพบว่า…
‎ผู้คน สิ่งต่างๆ ช่วงเวลาต่างๆ ในชีวิตคุณ
‎นั้นเติมเต็มคุณด้วย…
‎ความภูมิใจ ความแข็งแกร่ง ‎และความมั่นใจที่จะบอกว่า "ฉันทำได้"
‎และในที่สุดฉันก็มีความรักอีกครั้ง
‎มันคือความสุข ความตื่นเต้น ‎ความกระชุ่มกระชวย
‎"เลิฟ อะเกน" เป็นเครื่องยืนยัน ‎ถึงความแข็งแกร่งและความร้อนแรง
‎ที่ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการค้นพบมันอีกครั้ง
‎เพราะฉะนั้น ฉันจึงรู้สึกซาบซึ้งมาก
‎และนี่คือเพลง "เลิฟ อะเกน" ‎โดย ดัว ลิปา แบบเต็มเพลง
‎คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์