Pamiętam, że ten kawałek był dla nas przełomowy.
Wymyślaliśmy historie o morderstwach, nocnych klubach, chłopczycach,
a nagle wyskakujemy z czymś bardzo osobistym.
I choć czuliśmy się już w miarę pewnie,
była tak możliwość, że pierwszy album to był fuks.
Ale wtedy uwierzyłem, że będzie dobrze.
The Killers to multiplatynowy zespół z Las Vegas nominowany do Grammy.
Zaczęli nagrywać drugi album, Sam’s Town,
po rozgłosie, który przyniósł im debiut.
Ogromny sukces sprawił,
że ciążyła na nich presja, by go powtórzyć.
Sam’s Town ukazał się w 2006 roku
z promującym go singlem „When You Were Young”.
Piosenka oraz album osiągnęły status platyny.
Jestem Hrishikesh Hirway. Oglądacie Song Exploder.
Chcę usłyszeć wasze wspaniałe głosy.
Nasz pierwszy album, Hot Fuss, osiągnął ogromny sukces.
Napisaliśmy piosenki i się udało.
To było dziwne, bo przyszło nam tak naturalnie.
Dzięki, że nas słuchacie i tak ciepło przyjmujecie.
Jesteśmy dumni, że tu dziś gramy.
To było niezwykłe.
Po raz pierwszy wyrobiliśmy paszporty.
Byliśmy wszędzie.
Zagraliśmy jakieś 500 koncertów.
Trasa była wyczerpująca, ale wszystko było dla nas nowe
i fajnie było z tego żyć.
Wiedzieliśmy, że mamy szansę.
Pochodzimy z rodzin klasy pracującej.
Wiemy, że to rzadkość.
Ale czuliśmy się na tyle pewnie, by spróbować czegoś nowego.
To był jeden z ostatnich występów na trasie Hot Fuss.
Pisaliśmy piosenki podczas próby nagłośnienia.
Czuliśmy, że musimy nagrać nową płytę.
PIERWSZE AKORDY
Po wielu miesiącach zebraliśmy zbitki różnych akordów.
Podczas zwykłych sekwencji muzycznych pojawiają się i ewoluują różne pomysły.
To było nieomal przypadkowe.
To było pod koniec próby, pod koniec tego wieczoru.
Mark zagrał tę linię basu.
Dołączyliśmy za Dave’em, dodał nutę.
Trzynutowy riff stał się czteronutowym, bo coś dorzucił.
Grał te trzy akordy.
I mówię: „Świetnie! Dodaj te dwa i do początku”.
To te pierwsze trzy akordy nas obudziły.
Cztery osoby tak dobrze zgrane…
zjednoczone na sekundę ze wszechświatem,
to coś magicznego, naprawdę mamy szczęście,
że się nam to przydarzyło.
Tak.
Dobrze było wiedzieć, że coś nas łączy. Ale czekała nas praca.
Niektórzy myśleli nawet, że jesteśmy Brytyjskim zespołem.
Trasa pozwoliła nam zrozumieć, że pochodzimy z innego miejsca
i niecierpliwiliśmy się, by tam wrócić.
Wielu ludzi uważa, że Vegas jest szalone,
bo oglądali Kac Vegas i myślą, że tak właśnie wygląda.
Ale my widzimy Vegas zupełnie inaczej.
Najtańsze chińskie jedzenie.
To jest lokalna wiedza.
Stąd czerpiesz doświadczenia.
Jeździsz ulicami, które znasz,
tutaj są twoje wspomnienia.
Myślę, że właśnie to słychać
na całym albumie.
Jak to pustynne brzmienie gitary.
- To nie był na początku keyboard? - Tak.
Pamiętam, że ta piosenka potrzebowała czegoś rozpoznawalnego.
I to było dla ciebie zbyt cukierkowate,
bo grałem to na keyboardzie.
Nie podobało ci się.
- Na gitarze to było to. - Kiedy zagraliśmy na gitarze…
…to było właściwe brzmienie.
Pustynia jest tajemnicza.
Dzięki niej zrozumieliśmy, jak bardzo wrośliśmy w to miejsce.
I chcieliśmy na tym się skupić na albumie.
Kiedy nagrywa się płytę, zwykle jest powód,
dla którego ludzie zmieniają producenta.
Jako producent trzeba umieć dostrzec,
skąd oni są i w jakim kierunku chcą podążać.
Niewiele nas z nimi łączy,
ale pracowali nad płytami, które uwielbialiśmy.
Trudno wybrać producenta.
Nie można przewidzieć, jaki będzie ich wkład,
dopóki nie nagra się albumu.
Nagrywali płyty, które lubiliśmy. Violator Depeche Mode.
Tam wyszło świetnie…
Obaj lubimy pop, a oni są bardzo popowi.
Chcieli być największym zespołem świata,
więc chciałem coś wypróbować.
Chcieliśmy im zaimponować
i pokazać, że robimy to na poważne.
I to nam chyba pomogło.
Brandon jest genialny. Zawsze zamyślony.
Jest takie zdjęcie z Floodem, Lou Reedem i Brandonem,
które oddaje wszystko.
Flood i Lou Reed rozmawiają. A z tyłu stoi Brandon…
przejęty, drapie się po brodzie i rozmyśla.
PISANIE TEKSTÓW
Kiedy zacząłeś pisać słowa piosenek?
To znowu był taki dziwny i momentalny przypływ weny.
„Nie przypomina Jezusa, Ale mówi jak dżentelmen,
Jak w marzeniu z młodości”. W pierwszy dzień.
To bardzo ułatwiło pisanie, bo już miałem…
na czym się oprzeć.
To chyba pomogło,
wskazało kierunek całego albumu.
Słyszysz słowo „Jezus” i wytężasz słuch,
akurat na gitarowy riff.
To jest jakby dopełnienie różnych emocji.
- Niebanalne. - Dlatego ten kawałek jest genialny.
Wiedziałem, że odkupienie,
będzie motywem przewodnim.
To miało związek z tym, przez co przechodziłem.
Przepych i wyuzdanie w rock and rollu,
od dawna były gloryfikowane i idealizowane.
Też się w to wciągnęliśmy. I zrozumiałem, że wcale tego nie chcę.
Napisałem to chyba w wieku 24 lat.
Próbowałem to zrozumieć.
To smyczki z twojego syntezatora, ale są też prawdziwe smyczki?
- Połączyliśmy je. - To miks.
Kiedy na to wpadliście?
W Vegas. To były te dwie dziewczyny z UNLV?
A to nie była wtedy dziewczyna Marka?
Może później nią była, ale nie tak to pamiętam.
Jedna była moją byłą dziewczyną.
Wtedy trzymaliśmy się jakby w rodzinie, każdy był z Vegas,
nie zatrudnialiśmy nikogo na przykład z LA Symphony.
Zarobiliśmy trochę kasy, wynajęliśmy studio
i zastanawialiśmy się, co zrobić.
Wtedy też po raz pierwszy nagrywaliśmy w studiu z prawdziwego zdarzenia.
Chcieliśmy grać na stadionach.
Pamiętam, że wtedy trochę gardzono takim rozmachem.
- Taki bunt wobec ambicji. - Tak.
Od Flooda i Mouldera nauczyliśmy się jak rozwijać kompozycje
i w drugim wersie słychać nowy motyw.
Ja i Mark śpiewaliśmy to do mikrofonu
i puściliśmy przez syntezator Putney, który przyniósł Flood.
Putney to bardzo osobliwy syntezator.
Jeden z pierwszych syntezatorów.
Uwielbiam go, bo nie ma w ogóle klawiatury.
Trzeba wszystko robić na słuch.
Jest za to, jak niektórzy sądzą,
gra w statki,
a tak naprawdę miejsce, w którym wybiera się wejścia i wyjścia.
I jeśli chcę dodać pogłos,
robię to…
wyjmuję pierwotne wyjście dźwięku.
Nigdy nie wiem, co z tego wyjdzie.
Więc żeby zamaskować, że Brandon bierze w tym udział,
a razem z nim śpiewa Mark, przepuszczamy go przez Putneya.
To dodaje trochę inną barwę
i sprawia, że myślisz:
„Skąd ja to znam”.
A potem można to umieścić w tle.
Dodaje dużo więcej pogłosu
i może przejść na odległość.
Opowiedz mi o kolejnym etapie.
Aż do wtedy bawiliśmy się pomysłem na piosenkę,
która miała być tylko punk rockowa,
ale Brandon miał pomysł z podwójnym tempem.
W tej części ma się wrażenie, że eksploduje budynek,
atakuje niedźwiedź i musisz pokazać mu, że jesteś większy.
Czasami kawałek z podwójnym tempem wydaje się większy, cięższy, mocniejszy.
Weszliście do studia z gotową piosenką?
Nie mieliśmy tylko łącznika.
Wszystko z wyjątkiem łącznika.
ŁĄCZNIK
W tym przypadku łącznik miał nadać bardziej szczere czy czułe…
brzmienie całej piosence, ale bez przesady i nieporadności.
Poczułem, gdzie zmierza ten klimat
i pomyślałem, że fajnie byłoby połączyć świat Springsteena
z Depeche Mode.
Słychać opadającą skalę.
To oczywiście ukłon w stronę „Born to Run”.
Miałem nadzieję, że tworzymy coś nowego,
łącząc te dwie rzeczy,
nową falę i klasyczny amerykański rock
z linią opadającą na początek łącznika.
W tym momencie najlepiej słychać Bruce’a.
Uwielbiam kończyć łącznik.
To mój ulubiony moment. Śpiewa „choć przez chwilę”
i gram wolny motyw na gitarze.
Dziwna nuta jak na początek solówki.
To septyma.
A potem jest nona.
To sprawia, że jest unikalny.
Wchodzimy w jazz.
Zwykle czegoś takiego się nie robi.
Między nutami znalazłem też coś,
co było w piosence, ale już tego tam nie ma.
To.
Tak, to kolejny…
Byliśmy wtedy na kwasie.
Tutaj znowu zadziałali Flood i Moulder.
Ktoś musi ci powiedzieć stop.
No proszę.
Wyrwał to…
- Wyrwał z mroków. - Wygrzebał na wyprzedaży.
Dzięki Bogu, że to nie trafiło na finalny miks.
Zdążyłem już o tym zapomnieć.
- Tak. Skąd to masz? - Jak to zdobyłeś?
Zabierzmy mu laptop, już.
A co z tytułem albumu, Sam’s Town?
Jak to wyjaśnić ludziom?
W mieście jest cały bulwar z kasynami, a potem…
- Ostańce, sąsiadujące kasyna. - Tak.
Tak zwane lokalne kasyna.
Dorastałem z nimi.
To był dosyć dziwny etap mojego życia.
Nie do pojęcia.
Bywaliśmy tam na święta na śniadanie, w drodze na sanki w górach.
Dziś mieszka tam Roonie, góra Charleston.
Wyjazd z zespołem z Las Vegas, po raz pierwszy na tak długo,
sprawił, że częściej myśleliśmy o domu.
- Stało się symbolem. - Tak.
Jego mama była kelnerką przez 4 lata.
Wszyscy mieliśmy wujków i rodziców, którzy tam pracowali. To było normalne.
Z tym miejscem mnie i Brandona łączy silna więź.
To nie jest dosłowne Sam’s Town, to nasze Sam’s Town.
OSTATNIE WERSY
Nie przypomina Jezusa
Ale bliższego mu nie poznasz
Wyjaśnisz sens tego wersu?
Zbawiciel może przyjść w różnych postaciach.
To znaczy,
wszyscy spotkaliśmy w życiu takich ludzi.
Myślisz, że to autobiograficzna piosenka?
Zwykle tak czuję.
Jest o człowieku, którym chciałem się stać.
To jakby 24-letni ja, który wie,
że jeszcze go tu nie ma,
ale mam nadzieję, że odnajdę swoje miejsce.
A teraz? Myślisz, że jesteś już bliżej?
Czuję, że tak. Moja żona tak myśli.
Dotrzemy tam. To proces.
To była bardzo dojrzała piosenka.
Może teraz jest mi bliższa,
bo powoli stajemy się tą osobą, o której może opowiadać.
To był ten moment, który odmienił nasze życia.
Czułem, że robimy coś poważniejszego i bardziej znaczącego.
To nas połączyło i w pewien sposób zjednoczyło.
Zgadza się.
Czas na The Killers i When You Were Young w całości.
Napisy: Paweł Zatryb