Θυμάμαι πως αυτό το τραγούδι ήταν ένα σημείο καμπής για μας.
Επινοούσαμε ιστορίες για φόνους, και κλαμπ,
και κοπέλες που θυμίζουν αγόρι,
κι αυτό, ξαφνικά, το νιώσαμε βαθιά προσωπικό
και ξαφνιαστήκαμε.
Παρότι ξεκινήσαμε με αυτοπεποίθηση,
πάντα υπάρχει η περίπτωση το πρώτο άλμπουμ να ήταν καθαρή τύχη,
κι εκείνη ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως όλα θα πήγαιναν καλά.
Οι Killers από το Λας Βέγκας είναι μια πολυπλατινένια μπάντα, κάτοχοι Γκράμι.
Ξεκίνησαν το δεύτερο άλμπουμ, Sam's Town,
όταν το πρώτο άλμπουμ τους εκτίναξε στην κορυφή.
Η τεράστια επιτυχία έφερε τεράστια πίεση να το επαναλάβουν.
Το 2006 κυκλοφόρησε το Sam's Town, με πρώτο σινγκλ το "When You Were Young".
Και το κομμάτι και το άλμπουμ κατέληξαν πλατινένια.
Είμαι ο Ρισίκες Χίργουεϊ. Κι αυτό είναι το Song Exploder.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Για ν' ακούσω τις υπέροχες φωνές σας!
Ο πρώτος μας δίσκος, Hot Fuss, έκανε πάταγο.
Γράψαμε κάποια κομμάτια και πέτυχαν,
αλλά ήταν παράξενο πόσο φυσικό το νιώσαμε.
Ευχαριστούμε πολύ που μας ακούσατε και μας αποδεχτήκατε.
Μεγάλη μας τιμή να παίζουμε εδώ.
Ήταν πολύ συναρπαστικό.
Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε διαβατήριο.
Και ταξιδέψαμε παντού.
Δώσαμε 400-500 συναυλίες.
Εξοντωτικό, μα ήμασταν ενθουσιασμένοι, γιατί όλα ήταν νέα
και χαιρόμασταν που το κάναμε ως επάγγελμα.
Ξέραμε πως είχαμε μια ευκαιρία.
Καταγόμαστε απ' την εργατική τάξη. Ξέρουμε πόσο σπανίζει κάτι τέτοιο.
Είχαμε, όμως, την αυτοπεποίθηση να δοκιμάσουμε νέα πράγματα.
ΤΖΟΟΥΝΣ ΜΠΙΤΣ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Ήταν απ' τις τελευταίες περιοδείες του Hot Fuss.
Γράφαμε κομμάτια στις δοκιμές ήχου.
Πιεζόμασταν έντονα να βάλουμε μπρος έναν νέο δίσκο.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΥΓΧΟΡΔΙΕΣ
Κάποιες συγχορδίες αιωρούνταν από πολλούς μήνες πριν.
Μία σειρά συγχορδιών γεννά πολλές ιδέες.
Προσπαθείς να την επεξεργαστείς κι εξελίσσεται.
Η συγκεκριμένη έγινε σχεδόν κατά λάθος.
Προς το τέλος μιας πρόβας, προς το τέλος της βραδιάς.
Ο Μαρκ πειραματιζόταν με μια γραμμή μπάσου.
Ο Ντέιβιντ πρόσθεσε μια νότα για ν' ανέβουμε.
Το ριφ με τρεις νότες απέκτησε τέσσερις χάρη στην πρότασή του.
Έπαιζε με τις τρεις συγχορδίες.
Είπα "Τέλειο! Βάλε αυτές τις δυο και πάμε πάλι".
Ήταν εκείνες οι τρεις πρώτες συγχορδίες
που μας ξύπνησαν.
Το γεγονός ότι τέσσερις άνθρωποι είναι τόσο συντονισμένοι…
και καταφέρνουν να συνδεθούν με το σύμπαν στιγμιαία
είναι μαγικό, κι είμαστε πολύ τυχεροί, θεωρώ,
που μας συνέβη καν κάτι τέτοιο.
Ναι.
Ήταν ωραίο να μπορείς να υποστηρίξεις κάτι καλό. Μα ήθελε δουλειά.
Εκείνο το διάστημα, κάποιοι μας νόμιζαν για Βρετανούς.
Ενώ περιοδεύαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι ερχόμαστε από ένα διαφορετικό μέρος
κι όλοι ανυπομονούσαμε να γυρίσουμε εκεί.
Πολύς κόσμος θεωρεί τελείως τρελό το Βέγκας,
γιατί βλέπουν το The Hangover και νομίζουν πως είναι έτσι.
Εμείς, όμως, ερμηνεύουμε τελείως διαφορετικά το Βέγκας.
Ξέρουμε πού έχει φτηνό κινέζικο φαΐ.
Αυτά τα ξέρουν οι ντόπιοι.
Θεωρώ ευκολότερο να εμπνέεσαι από εμπειρίες.
Κινείσαι σε δρόμους που ξέρεις,
σε αναμνήσεις που έχεις.
Θεωρώ πως αυτό μάλλον εμπότισε
ολόκληρο τον δίσκο.
Η γραμμή της κιθάρας θυμίζει έρημο.
-Στην αρχή δεν ήταν πλήκτρα εκεί; -Αρχικά ναι.
Θυμάμαι μόνο ότι το κομμάτι χρειαζόταν ένα σημείο αναφοράς.
Κι εσύ το έβρισκες γλυκερό,
επειδή το έπαιζα στα πλήκτρα.
Δεν σου άρεσε!
-Στην κιθάρα, όμως… -Όταν το παίξαμε στην κιθάρα…
-"Αυτά είναι". -Ακούγεται όπως τώρα.
Η έρημος είναι μυστηριώδης.
Μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πόσο ανήκουμε σ' αυτό το μέρος.
Σ' αυτό θέλαμε να επικεντρωθούμε στον δίσκο.
ΛΟΝΔΙΝΟ
Όταν κάνεις παραγωγές, συνήθως υπάρχει λόγος που σε επιλέγουν για μια αλλαγή.
Και ως παραγωγός,
πρέπει να μπορείς να διακρίνεις
από πού ήρθαν και πού θέλουν να πάνε.
Ο καθένας έχει τη γνώμη του,
μα όλοι λατρεύαμε τις παραγωγές εκείνων των δυο.
Δύσκολη η επιλογή παραγωγού.
Δεν ξέρεις πραγματικά τι θα συνεισφέρει, παρά μόνο αφού γίνει ο δίσκος.
Έκαναν παραγωγές που μας άρεσαν, όπως το Violator των Depeche Mode.
Φαινόταν πως εκεί λειτούργησε τέλεια, οπότε…
Μας αρέσει η ποπ μουσική, κι εκείνοι είναι πολύ ποπ.
Ήθελαν, όμως, να κυριαρχήσουν παγκοσμίως και να δοκιμάσουν διάφορα πράγματα.
Θέλαμε να τους εντυπωσιάσουμε και να τους δείξουμε ότι σοβαρολογούσαμε,
και πιστεύω πως αυτό μας βοήθησε.
Ο Μπράντον είναι τετραπέρατος. Κάθεται κάπως έτσι.
Η φωτογραφία με τον Φλαντ, τον Λου Ριντ και τον Μπράντον είναι χαρακτηριστική.
Ο Φλαντ κι ο Λου Ριντ συζητούν, κι από πίσω, ο Μπράντον είναι…
Ανησυχεί, τρίβει το πηγούνι του, τα σκέφτεται όλα δηλαδή.
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ
Πότε αρχίζεις να σκέφτεσαι τους στίχους;
Άλλη μια παράξενη στιγμή, που μου έρχονται μαζεμένα πράγματα.
"Δεν θυμίζει καθόλου τον Ιησού, μα μιλά σαν κύριος, όπως φανταζόσουν μικρή".
Όλο αυτό την πρώτη μέρα.
Με διευκόλυνε πολύ να γράψω με βάση αυτό, γιατί είχα κάτι…
θεμελιώδες.
Βοήθησε, θεωρώ…
να με καθοδηγήσει για όλο τον δίσκο.
Τα αφτιά σου τεντώνονται με τη λέξη "Ιησούς"
και μετά ακούς το ριφ της κιθάρας.
Καλύπτει πολλά διαφορετικά συναισθήματα.
-Δεν είναι προφανές. -Όχι, κι αυτό κάνει υπέροχο το κομμάτι.
Ήξερα πως κάποιο είδος εξιλέωσης θα ήταν το νήμα.
Νομίζω πως είχε να κάνει με προσωπικά βιώματα.
Η υπερβολή και η ακολασία στο ροκ εντ ρολ
είναι έννοιες που εκθειάζονταν και εξιδανικεύονταν χρόνια τώρα.
Εμάς μας έριξαν απότομα σ' όλα αυτά. Κατάλαβα αμέσως πως δεν ήταν για μένα.
Πρέπει να ήμουν 24 όταν το γράψαμε αυτό.
Απλώς προσπαθούσα να βγάλω μια άκρη.
Ο ήχος εγχόρδων ήταν απ' το συνθεσάιζερ, μα έχει κι αληθινά έγχορδα.
-Ναι, τα συνδυάσαμε. -Μίξη.
Τα συνδυάσαμε.
Πότε προέκυψε η ιδέα;
Στο Βέγκας. Ήταν εκείνες οι δυο φοιτήτριες;
Δεν ήταν η τότε κοπέλα του Μαρκ;
Όχι, ίσως να τα έφτιαξαν αργότερα. Δεν θυμάμαι.
Η μία ήταν πρώην μου.
Δουλεύαμε μεταξύ μας τότε, όλοι ήμασταν απ' το Βέγκας,
και δεν πήραμε κάποιον απ' τη Συμφωνική του Λ.Α., ας πούμε.
Βγάλαμε λεφτά, είχαμε το στούντιο κι αναρωτιόμασταν τι να κάνουμε!
Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που ηχογραφήσαμε σε κανονικό στούντιο.
Θέλαμε να το παίξουμε σε στάδια.
Θυμάμαι ότι εκείνη την εποχή δεν θεωρούνταν καλό
να θες να φτάσεις τόσο ψηλά.
-Κάτι σαν αντίδραση στη φιλοδοξία. -Έτσι.
Απ' τους Φλαντ και Μόλντερ μάθαμε πώς εξελίσσεται το κομμάτι,
κι ακούς ένα νέο μέρος που μπαίνει στο δεύτερο κουπλέ.
Με τον Μαρκ το κάναμε αυτό στο μικρόφωνο,
και μετά το περάσαμε από εκείνο το Putney που έφερε ο Φλαντ.
Το Putney είναι ένα πάρα πολύ αλλόκοτο συνθεσάιζερ.
Είναι από τα πρώτα του είδους.
Το αγαπώ γιατί δεν έχει καν πλήκτρα. Χρησιμοποιείς αναγκαστικά τ' αφτιά σου.
Έχει, ωστόσο, κάτι που πολλοί περνούν για το παιχνίδι Ναυμαχία,
αλλά στην πραγματικότητα είναι το μέρος όπου χαρτογραφείς τα πάντα.
Κι αν ήθελα να προσθέσω βάθος,
μπορώ να κάνω αυτό…
να αφαιρέσω τον αρχικό μου ήχο.
Ποτέ δεν ξέρω ακριβώς τι θα προκύψει.
Για να κρύψουμε, λοιπόν, τελείως το γεγονός ότι τραγουδά ο Μπράντον εδώ,
ο Μαρκ τραγουδά μαζί του και μετά τον περνάμε απ' το Putney…
Προσδίδει ένα διαφορετικό ηχόχρωμα,
που σε κάνει να σκεφτείς "Σαν να ξέρω τι είναι αυτό",
οπότε μπορείς να το πας ακόμη πιο πίσω.
Προσθέτεις ακόμη περισσότερο βάθος κι ακούγεται απομακρυσμένο πια.
Πες μου το επόμενο βήμα στη διαδικασία.
Μέχρι τότε πάντα μας άρεσε η ιδέα
για ένα τραγούδι με ένα μέρος πιο πολύ πανκ ροκ,
αλλά ο Μπράντον είχε την ιδέα να γίνει σε διπλάσιο τέμπο.
Είναι εκεί όπου το κτίσμα καταρρέει προς τα μέσα
ή που η αρκούδα έρχεται καταπάνω σου και πρέπει να επιβληθείς,
οπότε, ενίοτε, με το διπλάσιο τέμπο, εκείνο το τμήμα μοιάζει πιο διογκωμένο.
Το κομμάτι ήταν έτοιμο όταν μπήκατε στο στούντιο;
Μας έλειπε μόνο η γέφυρα.
Νομίζω, είχαμε τα πάντα εκτός απ' τη γέφυρα.
Η ΓΕΦΥΡΑ
Εν προκειμένω, η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε
για να εκμαιεύσει πιο πολύ την ειλικρινή ή ευαίσθητη πλευρά…
του κομματιού,
χωρίς να είναι ιδιαίτερα σκληρό ή αδέξιο.
Όταν είδα τον όλο παλμό,
μου φάνηκε ωραίο να συνδυάσουμε τον κόσμο του Σπρίνγκστιν και των Depeche Mode.
Έχει την ελάσσονα κλίμακα.
Ένας προφανής φόρος τιμής στο "Born to Run".
Ωστόσο, ήλπιζα ότι κάναμε κάτι καινούριο…
συνδυάζοντας τη New Wave μουσική και την κλασική αμερικανική ροκ,
και η ελάσσονα γραμμή μέχρι τη γέφυρα
σίγουρα είναι ό,τι πιο κοντά στον Μπρους, βασικά.
Μ' αρέσει η έξοδος απ' τη γέφυρα.
Είναι το αγαπημένο μου σημείο, στο "λίγο ακόμη",
και μετά παίζω το αργό κιθαριστικό μέρος.
Είναι περίεργη νότα για την είσοδο του σόλο.
Είναι μια εβδόμη.
Και μετά ξεκινά από μια ενάτη.
Θεωρώ πως αυτό το κάνει μοναδικό.
Μας αρέσει η τζαζ.
Απλώς δεν είναι η συνηθισμένη επιλογή.
Κάτι που υπάρχει στις στέρεο μίξεις
είναι ένα μέρος που δεν μπήκε, νομίζω.
Αυτό εδώ.
Ναι! Είναι άλλη μια…
Πήραμε LSD εκείνο το βράδυ.
Πάλι αποδείχθηκαν καίριοι οι Φλαντ και Μόλντερ. Πρέπει ν' ακούς το "όχι".
Να τα μας! Το σώσαμε από…
-Απ' την αφάνεια. -…τα καλάθια με τα εκπτωτικά!
Ευτυχώς που δεν μπήκε στο τελικό μιξάρισμα.
Το είχα ξεχάσει μέχρι μόλις τώρα.
Ναι.
-Πώς το βρήκες αυτό; -Γιατί το έχεις;
Πρέπει να του πάρουμε το λάπτοπ.
Κι ο τίτλος του άλμπουμ, το Sam's Town;
Πώς το εξηγείς αυτό τώρα;
Στο Βέγκας υπάρχουν τα διάφορα καζίνο, καθώς και κάτι…
-Κάτι καζίνο της γειτονιάς. -Ναι.
Ναι, τα "καζίνο των ντόπιων".
Και μεγάλωσα μ' αυτά.
Ήταν ένα είδος αλλόκοτου πυλώνα στη ζωή μου.
Δεν εξηγείται!
Εκεί πηγαίναμε τα Χριστούγεννα
για πρωινό, πριν πάμε για έλκηθρο στο βουνό,
όπου μένει τώρα ο Ρόνι, το όρος Τσάρλεστον.
Και πάλι, το ότι φύγαμε από το Λας Βέγκας για πρώτη φορά τόσο καιρό, ως μπάντα,
μας έκανε να το σκεφτόμαστε περισσότερο.
-Κι έγινε συμβολικό. -Ναι.
-Η μαμά του ήταν σερβιτόρα 40 χρόνια. -Εδώ μεγαλώσαμε.
Όλοι έχουμε θείους και γονείς που δούλευαν στα καζίνο. Είναι φυσικό για μας.
Εγώ κι ο Μπράντον έχουμε τη μεγαλύτερη σχέση με αυτά.
Και παρότι δεν είναι το ίδιο το Sam's Town, είναι το δικό μας Sam's Town.
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΡΑΔΕΣ
Δεν θυμίζει καθόλου τον Ιησού
Μα περισσότερο απ' όσο θα μάθεις ποτέ
Μου εξηγείς τι σημαίνει αυτό;
Ότι ένας σωτήρας μπορεί να εμφανιστεί με διαφορετικές μορφές.
Και…
βασικά,
όλοι έχουμε βιώσει κάτι τέτοιο με άτομα στη ζωή μας.
Το φαντάζεσαι ως ένα αυτοβιογραφικό κομμάτι;
Συνήθως έτσι νιώθω, ναι.
Μιλά για τον άντρα που ήθελα να γίνω.
Είναι ο 24χρονος εαυτός μου, που ξέρει ότι…
δεν είναι αυτός ακόμη,
αλλά ελπίζει να φτάσει εκεί που προορίζεται να φτάσει.
Και τώρα; Θεωρείς ότι πλησίασες περισσότερο σ' αυτό;
Ναι. Έτσι λέει η γυναίκα μου!
Το παλεύουμε. Είναι μια διαδικασία.
Ήταν ένα πολύ ώριμο κομμάτι για εκείνη την περίοδο.
Ίσως να το νιώθω περισσότερο πλέον,
τώρα που γίνομαι εκείνο το άτομο που θα μπορούσε να αφορά.
Νομίζω πως ήταν η στιγμή που εξελιχθήκαμε λίγο παραπάνω.
Κι ένιωσα πως βαδίζαμε προς κάτι πιο σοβαρό και ουσιαστικό.
Θεωρώ πως μας ένωσε και μας σταθεροποίησε από μια άποψη.
Ακριβώς έτσι.
Και τώρα δείτε ολόκληρο το "When You Were Young" των Killers.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου