‎สิ่งสำคัญของเพลง "เฮิร์ต" คือ ‎ในบรรดาเพลงต่างๆ ที่ผมเคยแต่งมา
‎ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ตอนที่แต่งมัน
‎แบบว่า…
‎หลงทาง
‎แต่ทุกอย่างจะโอเคและ…
‎คุณโอเค
‎เทร้นต์ เรซเนอร์เริ่มทำเพลง ‎ในฐานะวง ไนน์ อินช์ เนลส์ เมื่อปี 1988
‎อัลบั้มที่สองของเขา เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัล ‎ที่มีแนวเพลงหม่นหมอง
‎ได้ขึ้นอันดับสองในชาร์ตเพลง ‎และขายได้หลายล้านแผ่น
‎"เฮิร์ต" เป็นเพลงสุดท้ายในอัลบั้ม ‎และเป็นเพลงสุดท้ายที่เขาแต่งให้อัลบั้มนี้
‎มันให้ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลัง ‎เดินวนเวียนรอบซากปรักหักพัง
‎มีโอกาสที่จะรู้สึกสะท้อนใจ
‎หลายปีต่อมา จอห์นนี่ แคช นำเพลงนี้มาร้องใหม่ ‎และมียอดขายหลายล้านแผ่นเช่นกัน
‎ปัจจุบัน เทร้นต์ เรซเนอร์ ยังเป็นนักแต่งเพลง ‎รางวัลออสการ์และเอ็มมี่…
‎ร่วมกับ แอตติคัส รอส ‎เพื่อนร่วมวงของเขาอีกด้วย
‎แต่สองสามทศวรรษก่อนหน้านั้น
‎เทร้นต์ เรซเนอร์ ตกอยู่ในห้วง ‎ที่มืดมนที่สุดในชีวิต
‎เพื่อให้เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัลเสร็จ
‎ผมริชชิเกช เฮียร์เวย์ ‎นี่คือ ซอง เอ็กซโพลเดอร์
‎ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX
‎เมื่อมองย้อนกลับไปในวัยเด็ก ‎ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความสุข
‎แต่ผมโดดเดี่ยวเกือบตลอดเวลา
‎ผมอยู่ในชนบทของเพนซิลเวเนีย ‎และรู้สึกเหมือนติดแหง่ก
‎ผมตระหนักดีว่า…
‎นอกพื้นที่นั้นมีอะไรมากมาย
‎และผมจะฟังเพลงจากอัลบั้มฟังสบาย
‎อย่างอัลบั้มเดอะ วอลล์ของพิงค์ ฟลอยด์
‎ดนตรีที่ให้ความรู้สึกเป็นปริศนา
‎ที่คุณต้องคลี่คลาย
‎ดนตรีที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่ผมรู้สึก
‎และสิ่งที่ผมได้ยิน ราวกับว่ามันถูกเขียนขึ้นมา
‎เพื่อผม เขียนถึงผม
‎ผมสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างและความเจ็บปวด
‎และผมสามารถเชื่อมโยงกับมันได้
‎และผมก็คิดว่าผมอยากไขปริศนานั้น
‎เมื่อนั่งอยู่กับเปียโน ‎ผมได้เรียนรู้การเล่นดนตรีคลาสสิค
‎แต่เมื่อนั่งอยู่คนเดียว ‎มือของผมจะเล่นแต่ดนตรี…
‎ที่ผมรู้สึกว่าอยากเล่น
‎ผมเริ่มรู้สึกว่าสามารถสื่อสารบางอย่างออกมา
‎มันเป็นอีกภาษาหนึ่งที่ผมสามารถสื่อสารได้
‎ในช่วงแรก มันเป็นการวนเวียน ‎อยู่กับสิ่งต่างๆ และการเลียนแบบ
‎สิ่งที่ผมชอบในตอนนั้น
‎แต่สิ่งที่ผมไม่ได้ทำเลยคือการหยุดคิดและ…
‎ลองตั้งใจแต่งเพลง
‎ผมหลีกเลี่ยงมัน
‎การทดลองคือการตอบคำถาม
‎ว่าผมมีอะไรจะพูดหรือเปล่า
‎(การแสดงครั้งแรกของไนน์ อินช์ เนลส์ ‎คลีฟแลนด์ ปี 1989 )
‎มันทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้ใช้ความรู้สึกที่ผมมี
‎ความเศร้า ความสิ้นหวัง
‎ความคร่ำครวญ ต้องการแสดงบางอย่างออกมา
‎เปลี่ยนมันให้เป็นสิ่งที่มีความสวยงาม
‎มันไม่เสถียรและดูเหมือน ‎ออกมาจากแหล่งที่ไม่มั่นคง
‎มันเป็นอารมณ์ล้วนๆ
‎จู่ๆ มันก็เริ่มติดหูคนฟัง
‎เราออกทัวร์คอนเสิร์ตเล็กน้อยในอัลบั้ม ‎พริตตี้ เฮท แมชชีน ซึ่งเป็นอัลบั้มแรก
‎มันเป็นแผนในตอนนั้น ‎ที่จะไม่เป็นวงดนตรีตามกระแส
‎ผมอยากให้คุณเข้าหาผม
‎แทนที่ผมจะปรับเปลี่ยนเพื่อเข้าหาคุณ
‎แต่มีปัญหากับค่ายเพลง
‎และมันยากที่เราจะแต่งเพลงสำหรับอัลบั้มที่สอง
‎โดยที่ไม่ต้องคิดว่าพวกเขาจะชอบแบบนี้ไหม
‎มันควรจะเป็นแบบนั้นมากกว่ารึเปล่า
‎ผมต้องซื่อสัตย์กับสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้อง
‎แม้ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม
‎ผมรู้ว่าอัลบั้มต่อไปจะเป็นอะไร
‎และชื่อของอัลบั้มคือ เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัล
‎ผมมีเค้าโครงโดยละเอียดสำหรับอัลบั้ม
‎ผมมีกรอบเวลาเขียนไว้ในสมุด
‎นี่คือใจความหลักของเรื่องราว
‎ดาวน์วาร์ด สไปรัล คือเรื่องราว ‎ของคนที่พยายามหาทางหลุดพ้น
‎ผ่านการร่วมเพศและยาเสพติด ‎การทำลายและการเกลียดตัวเอง
‎และพยายามหาจุดมุ่งหมายและเหตุผล
‎ด้วยความที่เรื่องราวของ ‎เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัล ถูกสรุปแล้ว
‎อัลบั้มจึงมีความคุ้มคลั่ง ‎เข้าใจยาก และหลอนประสาทยิ่งขึ้น
‎เกิดความบ้าคลั่งและไม่อาจคืนสติเองได้
‎จริงๆ แล้ว "เฮิร์ต" เป็นเพลง ‎ที่คิดขึ้นในภายหลัง
‎เราแค่รู้สึกว่าน่าจะมีเสียงในตอนท้ายของอัลบั้ม
‎ที่แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกสูญเสีย
‎เสียใจและโหยหา
‎ที่อาจทำให้ทั้งอัลบั้มมีพลังและน่าสนใจยิ่งขึ้น
‎ผมได้ฟังเพลงตัวดั้งเดิมจากเทป
‎และมันแตกต่างจากเพลงตัวจริงอย่างมาก
‎มันมีท่อนหลักที่เป็นเปียโน
‎ซึ่งไม่มีอยู่ในเพลงจริง
‎(เพลงดั้งเดิมที่เป็นเปียโน)
‎คุณเขียนโดยใช้เปียโนเหรอครับ
‎ผมเข้าใจเปียโนมากกว่าเครื่องดนตรีอื่นๆ
‎จำได้ว่าผมนั่งเล่นเปียโนแล้วความคิดผมไหลลื่น
‎และผมแค่ให้มันพรั่งพรูออกมา
‎แต่ผมไม่อยากให้มันดูเหมือนเป็นเพลงเปียโนช้าๆ
‎ผมอยากให้มันมีกลิ่นอายอะคูสติกเป็นหลัก
‎และฟังดูสิ้นหวังเหมือนกับตัวละครในเรื่องราว
‎คุณต้องเงี่ยหูฟังถึงจะได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ผมชอบความคิดที่ว่า ‎คุณต้องพยายามมากขึ้นเพื่อเข้าถึงมัน
‎มีเสียงที่สั่นรัวอยู่ตลอดทั้งเพลง
‎เพื่อเพิ่มความรู้สึกที่ว่า…
‎"ฉันเพิ่งค้นพบเพลงนี้"
‎มันเป็นอะไรที่ให้ความรู้สึกหม่นหมอง ‎เสื่อมโทรมและไร้ซึ่งความมั่นใจ
‎ในเศษซากของอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น
‎ฉันจดจ่ออยู่กับความเจ็บปวด
‎สิ่งเดียวที่เป็นจริง
‎ผมไม่ได้ฟังเพลงตัวดั้งเดิมนี้มาสักพักแล้ว
‎เข็มแหลมทิ่มแทงเป็นรู
‎คุณได้ยินอะไรในเสียงของคุณ
‎ผมร้องเพี้ยนมาก
‎ผมร้องให้เสียงเบาที่สุด
‎ผมเดาว่าน่าจะหลังจาก ‎การร้องซ่อมที่น่าหงุดหงิดหลายๆ ครั้ง
‎จากความรู้สึกร้องมากเกินไปและขาดอารมณ์ร่วม
‎นั่นคือผมที่พยายามร้องให้เบาและจริงใจ
‎แค่รู้สึกถึงความอัปยศและหวิวแบบแปลกๆ
‎จากการเปิดเผยสิ่งที่เป็นเรื่องส่วนตัวต่อโลก
‎แต่มันไม่ได้เป็นไปอย่างถูกต้อง
‎และผมจำได้ว่าผมหงุดหงิด ‎ที่ผมอยากร้องให้เหมือนโบวี่
‎ผมอยากมีวิธีการร้องแบบนั้น
‎ผมต้องการให้มันเข้าถึงได้ยาก
‎ผมอยากที่จะซ่อนอยู่ในเสียงดนตรี
‎และผมก็คิดได้ว่าผมเป็นคนทำเพลงนี้ ‎งั้นร้องให้เบาลงสิ
‎ถึงแม้เขาจะยังทำงานในลักษณะเดียวกัน ‎แต่ตอนนั้นเขาต่างออกไปมาก
‎และในแง่ของเนื้อเพลง
‎- เขาค่อนข้างขมขื่น ‎- ใช่
‎ดังนั้นมันอาจเผยให้เห็นเล็กน้อย ‎ถึงความอ่อนแอที่อยู่ในตัวเขา
‎แต่ก็ขอชื่นชมเขาด้วยที่แม้ว่าเขาจะอ่อนแอ…
‎เขาทำสำเร็จ
‎เขาเดินหน้าและทำสำเร็จด้วยตัวเอง
‎สำหรับเทร้นต์ ผมไม่รู้ว่าคนอื่นรู้หรือไม่ ‎ว่าเนื้อเพลงสำคัญกับเขาขนาดไหน
‎- มันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ‎- ใช่
‎ถ้าเขาเล่นเพลงให้คุณฟัง ‎เขาจะวางเนื้องเพลงไว้ตรงหน้าคุณเสมอ
‎สำหรับเขา เนื้อเพลงคือจุดประสงค์ของเพลง
‎ฉันจดจ่ออยู่กับความเจ็บปวด
‎สิ่งเดียวที่เป็นจริง
‎มันไม่ได้อยู่ตรงกลางเพลงด้วยซ้ำ ‎มันถูกขยับไปไว้อีกริมหนึ่ง
‎อย่างที่บอก ผมอยากที่จะซ่อนอยู่ในเพลง
‎เธอเอาไปทั้งหมดได้เลย
‎อาณาจักรโสมมของฉัน
‎คุณทำให้เสียงฟังยากมาก
‎มันไม่รื่นหูนักในการฟัง
‎มันเป็นอะไรที่คุณต้องตั้งใจฟัง ถ้าคุณสนใจมัน
‎เพลงนี้มีเนื้อเพลงที่จับใจคุณจนถึงวันนี้ไหม
‎เหตุผลที่ผมหลีกเลี่ยงการพูดถึงเนื้อเพลงคือ…
‎มันอาจเปิดเผยมากเกินไป ‎ว่าเจตนาของผมคืออะไร
‎สำหรับผม สิ่งสำคัญคือประสบการณ์ ‎และความหมายที่คุณได้รับจากเพลง
‎และมันให้ความรู้สึกยังไง
‎หลายเพลงของผมถูกทำพัง
‎โดยนักแต่งเพลงที่คอยบอกผม ‎ว่ามันมีความหมายยังไง
‎หรือแก้ไขเนื้อเพลงที่ผมแต่งซึ่งดีกว่ามาก
‎แต่มันยากไหมครับ ในการคิดว่า ‎จะร้องเนื้อเพลงเหล่านั้นอย่างไร
‎คุณจะสื่ออะไร
‎คุณจะหลอกล่อให้ผมพูดเหรอ
‎ให้พูดถึงเนื้อเพลง
‎สิ่งที่ผมเผชิญระหว่างแต่งเพลง ‎ในอัลบั้ม เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัล
‎คือการไม่รู้เลยว่าผมเป็นใคร
‎ผมมองว่าตัวเองเป็นเด็ก ‎ที่ฟังเพลงอยู่ในห้องนอน
‎และผมก็ไม่แน่ใจว่าชายที่อยู่บนเวทีคือใคร
‎ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง
‎ผมคิดว่ามันเริ่มผิดเพี้ยน ‎จนกลายเป็นความเด่นชัด
‎และเป็นภาพล้อเลียนตัวเอง
‎ยิ่งผมเป็นคนที่ไม่พร้อม
‎เผชิญกับการได้รับความสนใจและชื่อเสียงด้วย
‎ผมมักจะมีความเศร้าและความรู้สึก ‎ถูกทอดทิ้งคอยหลอกหลอน
‎ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับที่ไหนได้เลย ‎และมักจะรู้สึกเป็นคนนอกอยู่เสมอ
‎ฟังดูไร้เหตุผล มันแค่เกิดขึ้นบ่อยๆ
‎บางทีผมอาจเป็นคนประเภทที่ ‎ต้องดื่มเบียร์สองสามแก้ว…
‎ฉันไม่สนหรอกนะ
‎หรือใช้อะไรก็ตามเพื่อที่จะเข้าใจตัวเอง
‎เพื่อรู้สึกว่า "ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว"
‎"ตอนนี้ฉันมั่นใจขึ้นกับเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ฉันใส่"
‎มันเป็นสถานการณ์ที่เอื้อ ‎ต่อการที่บุคลิกภาพของคุณจะผิดเพี้ยน
‎(เทร้นต์ - เมา)
‎เชิญเอาไปใช้ประโยชน์เลย ‎ฉันไม่สนแม่งหรอก
‎ผมพยายามค้นหาจุดมุ่งหมายและการอยู่รอด
‎และความรู้สึกเข้ากับสถานที่และไม่รู้สึกแย่
‎ฉันสวมมงกุฏแสนโสโครก
‎นั่งบนบัลลังก์แห่งความลวงหลอก
‎เต็มไปด้วยความคิดแหลกสลาย
‎ที่ฉันไม่อาจเยียวยา
‎จริงๆ แล้ว นี่คือเสียงเริ่มต้นของเพลง
‎เป็นเสียงที่เราโปรดปราน
‎มันคือเสียงอะไร
‎มีคนที่ปรับเสียงให้กับสตูดิโอของเราชื่อโคโค่
‎หนึ่งในเครื่องที่เขาใช้ปรับเสียงในห้อง
‎เป็นกล่องที่ดูโบราณ ‎เหมือนอยู่ในนิยายวิทยาศาสตร์
‎ซึ่งส่งเสียงต่างๆ ออกมาในความถี่ที่แตกต่างกัน
‎แต่มันเป็นเสียงที่เพราะมาก
‎เราใช้เสียงเหล่านั้นและกลายเป็นว่า…
‎ผมยังนำมันมาใช้อยู่ตลอด
‎แล้วจากนั้นก็มีการใช้มันในงานสาขาอื่น
‎ผมนึกถึงการออกแบบเสียงในภาพยนตร์
‎วิธีที่จะทำให้คุณรู้สึกอึดอัด
‎ด้วยการซ่อนบางสิ่งในเสียง
‎ที่ทำให้คุณรู้สึกแบบใดแบบหนึ่งโดยที่ไม่รู้ตัว
‎เพราะนั่นคือจุดประสงค์ของอัลบั้ม
‎ผมได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก ‎จากภาพยนตร์ของเดวิด ลินช์
‎เพลงไม่ได้มีผลเท่าไหร่
‎แต่เป็นเสียงประกอบต่างหาก
‎มันมีเสียงของหม้อน้ำ ‎และทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า
‎ทำไมล่ะ เพราะเสียงฟู่ในห้องมันดังมาก
‎มันทำให้คุณรู้สึกอึดอัดอย่างไม่น่าเชื่อ
‎ทั้งหมดนี้ไม่ได้มีไว้แค่เพื่อผลักไสคุณ ‎แต่เพื่อที่จะสามารถ
‎ทำใจให้พร้อม
‎สำหรับสิ่งที่ผมพยายามที่จะเข้าใจ
‎เราจึงเริ่มใช้เสียงที่เบาเกินกว่าจะรู้สึกได้ ‎ตลอดทั้งเพลง
‎เมื่อเริ่มท่อนคอรัส มีเสียงกีตาร์หลายครั้ง
‎ทั้งหมดเล่นแบบเดียวกันหมด
‎เราแค่ปรับให้มันเป็นการดีดกีตาร์สายเปล่า
‎และบันทึกทับหลายท่อน
‎สิ่งสำคัญคือมันให้ความรู้สึก ‎ไร้เดียงสาและคลุมเครือ
‎และมันมีส่วนช่วยในการเล่าเรื่องของเพลง
‎ซึ่งมีความไม่มั่นคง
‎ผมชอบเสียงนี้และผมไม่อาจรู้ได้
‎ว่ามันคือเสียงอะไรและถึงตอนนี้ ‎ผมยังคงไม่รู้ว่ามันคือเสียงอะไร
‎อันที่จริง ผมกำลังนึกถึงเสียงนี้
‎มันคือลูกเล่นที่เราคิดขึ้น เพื่อให้เราได้พิจารณา
‎ว่ามันคือเครื่องดนตรีอะไร
‎เสียงมันเหมือนเครื่องสายแต่ไม่ใช่ไวโอลิน
‎ผมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร
‎ปรับให้มันเป็นเสียงสะท้อนไม่รู้จบ
‎และมันจะกลายเป็นลักษณะเสียง
‎ที่เกือบจะเหมือนเสียงหีบเพลงเล็กน้อย
‎เพราะว่ามันไม่ได้มาจาก ‎เครื่องสังเคราะห์เสียง มันค่อนข้างเพี้ยน
‎มันไม่ค่อยถูกต้อง
‎มันมี… มันให้ความรู้สึกเป็นมนุษย์
‎ที่ตั้งใจจะประกาศตัวตน
‎คุณจมอยู่ใต้ผืนน้ำมานาน
‎ดึงคุณขึ้นมาเพื่อเน้นย้ำถึงจุดสำคัญของเพลง
‎นี่ฉันกลายเป็นอะไร
‎เพื่อนรักของฉัน
‎จำได้ว่าผมนั่งอยู่ที่เปียโน
‎และเมื่อถึงท่อนคอรัสที่ร้องว่า ‎"นี่ฉันกลายเป็นอะไร… "
‎มันให้ความรู้สึกว่าใช่เลย
‎แค่คิดถึงมันตอนนี้ผมก็ขนลุกเลย
‎เธอเอามันไปได้เลย
‎ผมอยากให้คุณรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่ง
‎ไม่ใช่เพราะการเดี่ยวกีตาร์อันน่าทึ่ง
‎อารมณ์เพลงที่ยอดเยี่ยม
‎ไม่เลย มันคือความขนลุก‎ ‎นั่นคือส่วนที่สำคัญที่สุด
‎ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวด
‎เมื่อผมทำมันเสร็จ ‎ก็มีการถ่ายภาพและทำอะไรต่างๆ
‎นี่แหละอัลบั้ม
‎ผมพูดไปว่า "ผมขอโทษ" ‎เพราะไม่มีเพลงซิงเกิ้ลในนั้น
‎ผมไม่คิดว่าจะมีเพลงไหนให้เล่นทางวิทยุได้
‎ผมคิดว่ามันคงเป็นอัลบั้มตามใจตัวเอง ‎ที่ไม่ได้รับความนิยม
‎แต่มันดังระเบิด
‎เดอะ ดาวน์วาร์ด สไปรัล ‎เปิดตัวในเดือนมีนาคม ปี 1994
‎สุดปังทั้งคำวิจารณ์และยอดขาย
‎เปิดตัวด้วยอันดับสองบนชาร์ตบิลบอร์ด
‎ผมคิดว่าผมแต่งเพลงที่ดี ‎แต่ผมพยายามไม่ทำให้มันชัดเจนนัก
‎มันมีท่อนฮุกแต่คุณอาจไม่ได้ยินในตอนที่ฟังครั้งแรก
‎คุณต้องตั้งใจฟัง มันต้องใช้ความพยายาม
‎คุณบอกว่าคุณอยากร้องเพลงนี้ให้ได้เหมือนโบวี่
‎แต่หลังจากนั้นคุณได้แสดงเพลงนี้ ‎ร่วมกับเดวิด โบวี่จริงๆ
‎ใช่
‎(ดิ เอาท์ไซเดอร์ทัวร์ ปี 1995)
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจริง
‎ผมรู้สึกจริงๆ เลยว่า…
‎จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
‎การที่ได้ยืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายคนนี้บนเวที
‎ผู้ซึ่งเป็นฮีโร่ของผม
‎เสียงที่ขับขานอย่างไพเราะเพราะพริ้ง
‎ในเพลงที่ผมแต่งในห้องนอน
‎มัน…
‎มันน่าทึ่งมาก
‎ผมไม่ได้เพลงฟังเวอร์ชั่นนั้นมานานแล้ว
‎มันช่างให้ความรู้สึก…
‎เติมเต็ม
‎(เซลฟ์ เดสตรัคท์ ทัวร์ ปี 1994-1996)
‎ผมคิดว่าเมื่อผมบรรลุเป้าหมายเหล่านี้แล้ว
‎ผมคงจะพบสันติสุข
‎แต่ไม่เลย และตอนนี้ผมเป็นทุกข์ ‎ยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาซะอีก
‎ปีศาจในตัวผมก็คือความคิดของผมในตอนนี้
‎ผมแค่กำลังพยายามทำใจกับบางสิ่ง
‎ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดคือ ‎การแสดงความเป็นตัวเองผ่านดนตรี
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎มันเป็นการเปิดบาดแผลมากมาย
‎และไม่รู้ทำไมความสุข ‎และความอิ่มเอมใจที่ยากจะมีอยู่แล้ว
‎ดูเหมือนจะอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ
‎ในบริบทของอัลบั้มนั้น ผมกำลังค้นหาหนทาง
‎ที่จะทำให้ความเจ็บปวดหายไป
‎หลังจากที่อัลบั้มถูกปล่อยออกมา
‎ผมติดยาเสพติดอยู่หลายปี
‎ทำไมผมถึง… มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ผมตระหนักดีว่าเรื่องราวที่ผมเขียนขึ้น ‎เกี่ยวกับคนที่ทำลายตัวเอง
‎มัน… ผมเขียนเรื่องพวกนี้ขึ้น
‎มันสรุปสิ่งที่ผมเคยเผชิญมา
‎จากนั้นหลายปี "เฮิร์ต" กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
‎โดยการที่จอห์นนี่ แคช นำกลับมาร้องซ้ำ
‎(จอห์นนี่ แคช - "เฮิร์ต" ‎กำกับโดย มาร์ก โรมาเน็ก ปี 2002)
‎เมื่อเพลงที่จอห์นนี่ แคชร้อง ปล่อยออกมา
‎ความสัมพันธ์ที่คุณมีต่อเนื้อร้องเปลี่ยนไปไหม
‎ก็พอสมควร
‎การได้รู้ว่า นอกจากชีวิตของผมแล้ว ‎มันถูกนำไปเทียบเคียง
‎กับชีวิตของเขาในตอนนั้น ‎ซึ่งมีนัยยะสำคัญเป็นพิเศษ
‎มันรู้สึกมีความหมายมาก
‎ตอนนั้นผมไม่แน่ใจใน ‎ความสามารถด้านการแต่งเพลง
‎และด้านอื่นๆ ของผม และผมรู้สึกเคว้งคว้าง
‎เพลงนั้นดังขึ้นอีกครั้งและทำให้ผมรู้ว่า
‎ทุกอย่างจะโอเค
‎ผมรู้สึกเหมือนได้มิตรภาพ ‎เหมือนได้รับการโอบกอด
‎ตอนที่ผมอยู่ในช่วงอายุ 20 ปี
‎ผมคิดจริงๆ ว่าผมจะยังเป็น ไนน์ อินช์ เนลส์ ‎ในช่วงอายุ 50 หรือแม้แต่ขึ้นแสดงสด
‎ผมไม่คิดว่าคุณจะได้ยินคำว่า…
‎"ได้ แน่นอน" จากผม
‎ปกติเราจะจบคอนเสิร์ตด้วยเพลง "เฮิร์ต"
‎และเราทำอย่างนั้นมาตลอด ‎ตั้งแต่เล่นคอนเสิร์ตมา
‎ตอนนี้ผมร้องเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
‎และผมร้องไม่เหมือนกันเลยเพราะผมแสดงสด
‎การได้หยุดพิจารณาและมองย้อนกลับไป
‎ผมกลายเป็นอย่างนี้ได้ยังไง
‎การได้แสดงสดเพลงนี้นับครั้งไม่ถ้วน
‎ผมมักจะอยู่ในช่วงเวลานั้น
‎ผมจำได้ว่ารู้สึกยังไง
‎มันจะเงียบอยู่เสมอและคุณจะรู้สึกว่า ‎"ฉันกำลังสร้างความสัมพันธ์กับผู้คน"
‎สำหรับคนที่รู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คน
‎มันทรงพลัง
‎และนี่คือเพลง "เฮิร์ต" โดย ไนน์ อินช์ เนลส์
‎คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์