Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ПЛАШИЛО
Еј, таму ли е? -Да.
Камен ладно е!
Вози!
Како е?
Лошо.
Еве го.
Копиле.
Се надевав дека ќе дојдеш. Ајде да разговараме.
Пазете го.
Не ја бидува работата.
Ти си ни последна надеж.
Роднина е на Артемјеви од ул. "Березовеја".
Се вратил од шумата пред еден час.
Ја пакувал пушката
и ненамерно ја погодил во стомак.
Не е моја работа.
Те молам, помогни ни, нема кој друг.
Не можам.
Ако умре женава, ќе дојдат инспектори.
Ќе го превртат цело село.
Докторката нема поим.
Не ги лекува, ги праќа сите во градот.
Не можам...
Не можам да ја носам во градот, умира.
Што ќе правам ако умре?
Двете деца ќе останат со кретенов.
Последен пат те замолувам.
Те молам.
Мора да ја однесеме во градот.
Оставете не насамо.
И ти исто. -Добро.
Ќе биде добро.
Не викајте ме пак.
Земи.
Купи си храна.
Не купувај вотка.
Има новости?
Не.
И сега што?
Треба да пребараме во градот.
Замолив еден детектив да помогне.
Работи на случајот, ќе не извести.
Добар ли е?
Да.
Слушај, само не купувај вотка.
203 рубљи.
Види ја.
Повелете? -Еден леб.
Реков, леб. -Се потроши.
Како е можно?
Нема леб. -Ене го.
Го гледам. -Нема леб.
Нема леб, слушаш ли? -Губи се!
Има. -Не, нема!
Глупава ли си? Губи се!
Губи се! -Што?
Полека!
Стани, ма! -Не враќај се!
Губи се!
Да влеземе. -Не враќај се!
Здраво.
Веќе влеговме во 40-тите години,
а отсекогаш сме сакале деца.
Не му работи алатот.
Треба да се поправи.
Пробавме секакви масти и тревки.
Консултиравме и доктор во градот, ништо не успева.
Соблечи ги панталоните. -Што?
Соблечи ги. -Ајде, Володја.
И боксерките.
Што? -Соблечи ги боксерките.
Тргни ја раката.
-Ајде.
Не им веруваме на исцелителите.
Но слушнавме добри работи за тебе.
Велат дека навистина помагаш. Затоа дојдовме.
Оди, запали цигара. -Не пушам.
Оди во тоалет, тогаш. -Не ми се оди.
Оди, Луба.
Губи се, Луба.
Што сакаш?
Те молам, помогни.
Ти реков да не доаѓаш.
Ќе ти дадам се што имам.
Невозможно е.
Те молам! Само ти можеш да помогнеш.
Не, не.
Знам дека можеш.
Оди си! -Не сакам.
Ти реков дека нема шанса!
Доста, оди си!
Ти реков, оди!
Здраво.
Погледни ја бабата.
Бегај, не допирај ме!
Што правиш?
Сакаш да родиш кученце?
Не ми веруваш?
Не. Но можам да го направам тоа.
Пушти ме! Пушти ме!
Ќе родиш кученце! -Бегај!
Да излеземе.
Еј, ти! Што бараше таму?
Оттаму излезе? -Да.
Кажете на газдата, може украла нешто.
Здраво!
Те молам, дојди!
Добра ли е киримпата? -Да.
Добро свириш? -Да.
Знаеш ли да свириш? -Не.
Сакаш ли да пробаш? -Јас?
Сакаш да свирам? -Да.
На твојата киримпа? -Да.
Вака? -Да.
Бегај од син ми! Ајде!
Да ти се плукнам!
Снема дрва, а?
Ти донесовме со син ми.
Пелтечи во последно време. Можеш да го видиш?
Не пелтечел досега.
Можеби го малтретирале во училиште.
А можеби е до годините.
Не знам.
Илија, кажи и на жената каде бевме.
Бев во шумата утрово.
Донесовме дрва за нас и за вас.
Така е. Но можеше да биде и полошо.
Кажи и на жената за училиштето,
за другарите.
Петја учи во друго училиште.
Но јас си играм со него.
Исто и со Филип, но тој е болен.
Излези.
Излези!
Нема да преземеш ништо? Нели си полицаец?
Од пролетта ти кажувам!
Најди ги сопствениците и казни ги!
Кучиња што шетаат сами треба да носат маски!
Или да бидат врзани!
Невидена работа! Ќе ме каснеа!
Ако не преземеш нешто, ќе се жалам во Министерството!
Министерот ми беше соученик!
Да не се фалиме, Лудмила.
Нели си самата виновна?
Како сум јас виновна?!
Сум те видел како ги задеваш кучињата!
Мислиш дека сум глупав?
Најде кого да обвиниш, а?
Сите виделе. -Ќе те пријавам!
Го боцкаше кучето на Михајлов со стапче!
А што, ти ме шпионираш?
Затворавме продавници што работат на црно. Ти ги пријави.
Почнав да се жалам пред 3 години!
Шверцерите се преселија во градот. Убаво живеат од вотка.
Знаеше ли?
Кога сме кај кучињата, види кој дојде.
Марш.
Ме бркаш?
Сериозно? -Реков, марш.
Ме брка како куче.
Барам малку почит! -Смири се, Лудмила.
Ќе средам со кучињата, ветувам.
Ќе купам отров и сама ќе ги средам!
Како сакаш, преку глава си ми!
Вака ми е секој ден.
Сама ги провоцира кучињата.
И јас би ја нападнал.
Има ли нешто ново?
За што? -Знаеш.
Уште не.
Уште бараме. -Долго време барате.
Не сфаќај ме погрешно, но имам само две раце.
Не знам кого да прашам.
Мислам дека треба да бараме на друго место.
Брз си кога ти требам.
Не грижи се, ќе најдеме трага.
Мислам да бараме во градот.
Да беше тука, колегите ќе ја најдеа досега.
Што ако не ја најдат во градот? -Сигурно е таму.
Лесно е да се скриеш во голем град.
Знаеш ли да свириш киримпа? -Киримпа?
Свирев во училиште.
Сега не памтам. А ти?
Затвори ја вратата од амбарот.
Пак тие.
Леле, колку паразити има.
Салмонелоза. Сигурно е некаков паразит.
Јадеш многу суров џигер, што ако детето добие црви?
Само еднаш сум јадела. -Како и да е.
Ти јадеш секој ден, па немаш црви.
Кога сме кај џигерот, да ги продадеме остатоците од месото?
Никако, ќе и ги пратиме на мама.
Дел ќе и пратиме, дел ќе продадеме.
Еј, редот е тука! -Застани!
Пушти ја.
Не ја поднесувам. -Зошто?
Глуми исцелител! -Како знаеш дека глуми?
Ги мами луѓето за да купува вотка.
Не си ја видела пијана на улица?
Што ако е навистина исцелител? -Нема шанса!
Лаже! -А ти па, многу знаеш.
Знам, секогаш е пијана.
Не си забележала? Погледни ја.
Престани.
Побрзај.
Не влажни го местото. Дојди во вторник за да ти ги извадам конците.
Сама ќе ги извадам.
Зошто не се...
лекувам сама?
Не бива така.
Како е жената? -Не знам, ја однесоа.
Еве ја самопрогласената докторка!
Излечи се сама! -Гледај си ја жената, бебето не е твое.
Што зборува, Степан? -Што?
Еј, ти! Што кажа?
Доста тресеш глупости!
Дојди ваму! -Степан!
Што правиш? Доста!
Степан!
Степан! Доста!
Те осакатил.
Сакаш да го притворам неколку недели?
Не.
Да им кажам на моите да го истепаат?
Не, не.
Еј, моите познаници од градот нашле нешто.
Имаме адреса.
Фрли ја.
Запали ја и заборави ја.
Сепак, твое си е.
Имате четка? -Што?
Сакам да се измијам. -Добро.
Клава ќе се породи.
Диши, Клава!
Туркај! Туркај!
Диши. Вдиши од нос и издиши од уста.
Само диши.
Туркај, сега! Туркај!
Еве вода.
Смири се. Пробај да се смириш и диши.
Степан! -Излегувајте сите.
Ајде. Чувај го бебето.
Диши, доаѓа.
Ќе излезе секој момент.
Се ближи крајот.
Смири се, биди добра мајка.
Излегува! Дојди, дојди!
Готово.
Сум видела дека имаш киримпа. -Да.
Ќе ми ја позајмиш ли? -Да.
Будала.
Здраво, има слободно место? -Здраво, смести се тука.
Што ќе правиш во градот? -Одам на лекар.
Ти? -Да му помогнам на син ми во домот.
Како е сезоната на колење? -Завршивме со кравата, сега коњот.
Вие?
Готови сме. Му носам месо на син ми.
И друга храна. -Се разбира.
Каде оди? -Кој да знае.
Ти си од селото? -Да.
Ти се јавуваше? -Да.
Ајде.
Ракавиците.
Ладно е, а? -Не, само е облачно.
Рано е за зима. -Имаш ќерка, Анжела Устинова?
Викни ја, треба да разговараме. -Анжела Устинова? Немам поим.
Доста тресеш, Вероника. Сираче со црна коса е.
Црна коса...
Кој е ова?
Викни ја на пет минути.
Добро. Се надевам, нема да ја носите во станица.
Минатиот пат платив казна и ве потплатив со шефот за да излезе.
Не сум милионерка.
Смири се, не ја земам.
Сега ќе ја побарам.
Пуштете ја бргу, има работа.
Добро.
Ало, Нарија, викни ја Анжела да се симне.
Да, побргу.
Слушнав дека има исцелител во селото, ти ли си?
Не сум јас.
Еве ја ќерка ти. Погледни убаво.
Не е таа.
Како мислиш?
Устинова Анжела, родена на 14 февруари 2002 година.
Растела во селско сиропиталиште до 14 години.
Осудена е на две години во поправен дом.
Сигурно ли не е таа? -Не е моето дете.
Не е можно. -Погледни ја убаво.
Не е моето дете. Не е моето бебе.
Каде одиш? -Не е таа!
Чекај!
Што сакате? -Како е?
Си уживам, немам клиенти. -Влези.
Пак ли? Аман! -Влези.
Доста ме замарате! -Реков, влези.
Побрзај, ќе ми заврши паузата.
Моето бебе. Моето бебе.
Од каде си, сестро?
Имаше ли среќа денеска?
Имаш пари? Дај нешто.
Ќе земам.
Имаш нешто друго?
Јас бев прв.
Нешто друго?
Чекај, кретен еден!
Сакаш да дојдеш? Тука живееме.
Сигурно? -Да.
Дојде.
Колку време е ваква?
Веќе две години.
Добро. Остави не насамо.