Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJĄ
NIANIE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Postaw piątkę, wygraj stówkę.
Tanie okulary, dziesięć euro!
Na choinkę.
Papierosy!
- Cześć, blondi. - Spieszę się.
Torebka pasuje do koloru włosów. Tanio!
Powąchaj, skóra bizona.
Jedyne sto euro. Dla ciebie osiemdziesiąt. Nie pożałujesz.
Niech będzie.
Oczu nie można oderwać! Zrobię zdjęcie.
Ustaw się i patrz na mnie.
Super!
Zwalasz z nóg!
Sheila!
Chodź no.
Patrz na amanta.
Szaleństwo!
Nieźle, co?
Osiemdziesiąt. Proszę.
- Nie pożałujesz. - Pasuje do włosów.
Na razie, pięknisiu.
Masz gadane.
- Chłop wygląda jak kangur. - Ohyda.
- Proszę z nami. - Dobrze.
To pani?
Nie. Chyba dziadka. A to babci.
Zabierz.
Cześć, kochanie.
Właśnie mnie wypuścili.
Potknęłam się i mnie capnęli.
Dokładnie.
- Czynsz! - Wyluzuj.
- Zapłacę. - Tysiąc euro.
Osiemset pięćdziesiąt.
- Reszta. - Za tydzień.
Ani dnia dłużej!
Wszedł ci do mieszkania.
Dzięki, sąsiadko.
Nie ma za co.
Idę się ogarnąć.
Jeśli potrzebujesz pieniędzy, pewna kobieta szuka niani.
Daje darmowy pokój.
Nie po to tu przyjechałam.
Jak chcesz.
Dzieciak osiem czy dziewięć razy zlał się do łóżka.
Ojciec wścieka się na chłopaka, że ten nie może szczać do łóżka,
a dzieciak mówi: "To był wypadek, tato".
Ojciec na to:
"Synu, zsikałeś się tyle razy,
że to już nie wypadek, lecz objaw czegoś więcej".
Myślisz, że kradnę?
Nic nie myślę, ale ciebie ciągle łapią, a ją nie.
Wyjaśnij się.
Może szybciej biega. Kup nam te same buty.
Nie leć w kulki.
Nie lecę.
Gdzie moja działka?
Gliny zabrały.
Działka.
I towar.
Wiesz, ile nas to kosztowało?
Zwrócisz te pieniądze, rozumiesz?
Albo ta buźka...
przestanie być ładna.
Rozumiesz?
Spływaj.
Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak. Powiedz... ta fucha aktualna?
Twoja pracodawczyni zna się z moją szefową,
więc się postaraj.
- Masz papiery? - Podrobione.
Poproś, żeby cię zgłosiła. Zarobisz mniej, ale legalnie.
Potrzebuję forsy.
Jak chcesz.
Ja chciałam sprowadzić synka.
- Masz dzieci? - Nie.
Powiedz, że masz dwójkę. Rozproszysz obawy.
A jak zechce referencje?
Zajmę się tym.
I zaśpiewaj afrykańską kołysankę. Dzieciaki je uwielbiają.
Chcecie wody lub herbaty?
Nie, dziękujemy.
Opowiedz o sobie.
Długo się znacie?
- Z dziesięć lat. - Wspaniale.
Kuzynki.
Pracowałaś jako niania?
Oczywiście. Najpierw zajmowałam się Cynthią.
Słodka mała, ale potrzebowała dyscypliny. Miałam też trojaczki.
- Uczą czujności. - A dzieci?
- Dzieci? - Niemowlaki.
Masz własne dzieci?
Dziewczynkę i chłopca, ale nie w Paryżu.
Poleciłam Angèle, bo jest ciepła i profesjonalna.
Skoro Claire ci ufa, to ja też.
Claire to znajoma mama ze szkoły. Bardzo poważna.
Musisz wiedzieć, że pracuję na wysokim stanowisku i wracam późno,
a Arthur jest ostatnio trudny we wspołpracy.
Mam cię zgłosić?
- Nie. - Mniej biurokracji.
Ktoś się obudził.
Trojaczki?
Co to?
Żeby cię nie ubrudził.
Oto Marius.
- Weźmiesz go? - Oczywiście.
Kołysanka.
Przytul się, malutki
Przytul się od tyłu
Są małe tyłeczki
I duże dupeczki
Są różne cycuszki Sterczące i oklapnięte
Przytul się, malutki
Dziękuję za przyjście w niedzielę.
Pokój będzie za tydzień gotowy.
Nie ma sprawy.
Do jutra.
Będzie super!
Cholera.
Dzień dobry.
Postaraj się nie spóźniać.
Jesteśmy już spóźnieni.
Szybciej!
Czemu się nie przywitałeś?
Ty to masz życie.
Cześć.
Co chcesz robić?
Chcę rogalika.
Idziemy do piekarni?
Za mną.
Pójdę pograć, dobrze?
Masz króliczka.
Witaj na placu.
Tu tak zawsze?
Zależy od dnia i pogody.
Głodny.
Jadł godzinę temu.
- A pielucha? - Zmieniałam.
To głodny.
To proste.
Fatou, Bintou, a to Angèle.
Cześć.
Mało tu integracji.
Każda siedzi ze swoimi.
- Gdzie rodzice? - W pracy.
Moja szefowa na zakupach.
Co ja mówiłam?
Córka potrzebuje aktywności fizycznej!
A ty sobie pogaduszki urządzasz!
Trochę luźniej.
Co jest?
Co to za krzyki?
- Odczep się. - Nie.
Jedziemy.
Bezczelna!
Powinni zrobić apkę do oceniania rodziców.
To nie jest trudne.
Widzisz fajną skórzaną kurtkę.
Masz trzy dychy, a twoi kumple łącznie cztery dychy.
Kurtka kosztuje sto osiemdziesiąt.
Ile brakuje?
Sto?
Dawaj sto dziesięć albo nie ma kurtki.
Patrz.
Wiesz, co znaczy, jak ptak obserwuje cię przez okno?
- Nie. - Ktoś bliski o tobie myśli.
Skończ zadanie.
Słuchaj, co do ciebie mówię.
Wysłał mi to emailem w trakcie spotkania.
Co za dupek!
Nie ma mowy, żeby miał go na całe święta.
Po co wyprowadzał się z Paryża?
Określimy to podczas rozwodu.
Pewnie.
Idź załóż piżamę.
Później dokończysz.
Wzięłam Sonię.
Znam ją.
Tak lepiej.
Nie, bez obaw.
Tak.
Muszę kończyć.
Buziak.
Przepraszam.
- Jak poszło? - Arthur zjadł kolację.
Zadania nie odrobił?
Odrobił.
Do jutra.
Do zobaczenia.
Cześć.
Jest mama?
Przeszkadzam?
Nie, robię kolację.
Jak ty to robisz?
Jutro nowy dzień!
Jestem padnięta.
Mam coś dla ciebie.
Miło z twojej strony.
Pokaż.
Chyba się podoba.
Dziwny ten park.
Kobiety opiekują się dziećmi innych.
Kiedy się przeprowadzasz?
- W weekend. - Parapetówka?
- Jasne. - Miałaś szczęście.
Ja ledwie wiąże koniec z końcem.
Szefowa nie płaci za nadgodziny.
Czasem wraca wcześniej i obcina mi wypłatę.
Nie ma prawa!
Wiem.
Ale cię zgłosiła?
Tak.
Coś poradzimy.
Co?
Zajmę się tym. Czas, żebym ja pomogła tobie.
- Ukradłeś karty Maxime'a? - Nie.
Wiem, że to ty.
- Co się dzieje? - Jesteś nianią? - Tak.
Ukradł Maxime'owi karty Dragon Balla.
- To prawda? - Nie.
Kłamie!
- Oddaj. - To nie ja!
Oddawaj.
Dzięki.
Już dobrze?
Dziękuję.
Co to miało być?
Ma milion kart i się nimi popisuje.
To nie powód, żeby kraść.
Nie kradnij.
Albo bardziej się staraj i nie daj się złapać.
Jesteś serio nianią?
Zrobiłam sobie krótką przerwę.
Będę miała swój pokój.
Idealna kryjówka.
Nie spłacisz go?
Za co?
Nie ściemniaj.
Nie ukradłam. To ja ryzykowałam areszt.
Mnie też się należy.
Nie ufasz mi?
Jestem spłukana i potrzebuję pracy.
Chłopaki się nami opiekują.
Chyba wykorzystują.
Niań nie wykorzystują?
Nie odpuszczą ci, uważaj na siebie.
Grozisz mi?
Myślisz tylko o sobie.
- Spadaj. - Sama siebie oszukujesz.
Nie tylko ja kradnę.
Żartowniś.
Nie jestem przekonana
Pójdzie jak z płatka.
A jak cię gdzieś spotka?
W życiu trzeba ryzykować.
Chodźmy.
Proszę pani?
- Tak? - Ktoś do pani przyszedł.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Aminata N'Diaye, pracownica socjalna.
Poznałam panią Outara na placu.
- Nie przeszkadzam? - Nie.
Moja praca polega na doradzaniu kobietom,
które zazwyczaj nie znają swoich praw.
- Rozumie pani? - Tak.
Mogę?
Przepraszam, proszę wejść.
Nie zajmę dużo czasu.
- Piękne mieszkanie. - Dziękuję.
Mogę wody?
Oczywiście.
Rozmawiając z panią Outara,
dostrzegłam pewne nieścisłości
w kwestii wypłacania wynagrodzenia.
Dla przykładu, pani Outara zasygnalizowała,
że wyrabiane przez nią nadgodziny rzadko kiedy zostają brane pod uwagę.
Nie jest to dla nas nic nowego.
Pracodawcy z założenia ustalają jedną stawkę i nie raczą liczyć nadgodzin.
Bez obaw, można to łatwo wyprostować.
Dobrze.
Dziękuję.
Zasygnalizowała także, że gdy wraca pani wcześniej z pracy,
potrąca jej pani z wypłaty. Zgadza się?
- Tak. - Nie...
To również częsty problem, który wynika z biurokratycznego chaosu.
Pracownicy są niedoinformowani. I tu pojawiam się ja.
Zgłosiła pani panią Outara?
Oczywiście.
Wspaniale, pani...?
Berthuis.
Jak delikatesy?
- To my. - Rozumiem.
Jeśli zgłosiła pani pracownicę,
będzie bardzo łatwo rozwiązać ten problem,
ponieważ działamy w obrębie prawa.
- Dobrze. - Tyle ode mnie.
Proszę dzwonić w razie jakichkolwiek pytań.
Dziękuję, pani adwokat.
Doradca.
Miłego dnia. Do widzenia, pani Outara.
Doradca?
Żebyście widziały jej minę.
Posikam się!
Nie wytrzymam!
Prawdziwa mistrzyni!
Dam ci medal PSG!
Pięknie!
Teraz pomóż mi, muszę iść na mecz.
Pomogłam Wassii, bo ona mi pomogła. Siostry!
Dziękuję.
Słodziaki.
Szkoda, że tego nie widziałam.
Musicie ruszyć partnerów. Złapcie ich i przewróćcie.
Arthur, walcz!
Nie daj się dziewczynie! Uciekaj, nie daj się przygwoździć!
Kontratakuj.
Uciekaj!
Ona cię nie pokonała.
Sam siebie pokonałeś, za bardzo się boisz.
- Nieprawda! - Prawda.
Widziałam, że się bałeś, a powinieneś zniszczyć przeciwniczkę.
Popatrzeć jej w oczy, wziąć głęboki wdech przez nos.
Powtarzaj!
Zmarszcz nos!
Trochę mniej, wyglądasz jak buldog.
Coraz lepiej.
Słucham?
Co? Nie możesz!
Już tam jadę!
- Jedziemy. - Gdzie?
Ruszaj się!
- Jest! - Zamek zmieniony.
Zgodziłeś się dać mi tydzień.
- Możesz poczekać? - Chcę szmal.
Tydzień minął.
Zapłaciłam osiemset pięćdziesiąt euro.
Czynsz wynosi tysiąc.
Robisz zamieszanie za sto pięćdziesiąt euro?
Co się patrzysz?
Nie zapłacisz mu.
Co mówisz?
Przeprowadzasz się i już go nigdy nie zobaczysz.
Spryciula.
Masz gadane.
Co to za chłopak na zdjęciu?
Mój syn.
- Masz też córkę? - Nie.
Mamie mówiłaś, że masz.
Spryciula.
Ile ma lat?
Moussa? Dziesięć.
- Nie mieszka z tobą? - Nie.
- A gdzie mieszka? - Koniec przesłuchania.
Słucham?
Tak, to ja.
Reprezentuję panią Outara.
Jutro późnym rankiem?
Dobrze.
Do widzenia.
Pan Sarre?
Czeka pan na panią N'Diaye?
To się pan nie doczeka. Ona nie istnieje.
Wymyśliłam ją, żeby pomóc koleżance,
którą pańscy klienci wykorzystują finansowo.
Macie gdzieś nianie ledwie łączące koniec z końcem
oraz ich dzieci,
które ściągają tu po latach harówy!
- Proszę pani. - Czego?
Ja jestem Sarre.
Przepraszam.
Proszę usiąść.
Dziękuję za tak wylewną szczerość, doradco N'Diaye.
Nie neguję problemów pani przyjaciółki.
Moi klienci chcieliby jedynie omówić rozsądne działania,
by uregulować sytuację zaistniałą z panią Outara.
Spoko.
Mój telefon.
Nie spodziewałam się miłego adwokata.
Niespodzianka. Czemu się pani odkryła?
Należało kontynuować szaradę.
Nie chciałam pogorszyć jej sytuacji.
Byłaby pani dobrym doradcą.
Fanka PSG?
To koleżanki.
Mam coś dla niej.
Znajomi nie mogą skorzystać. Dam pani jeden.
- To przesada. - Dostałem za darmo.
Miło było panią poznać.
Dasz radę?
Tak.
Dzięki.
Spodoba ci się tu.
Lepsze niż poprzednie.
Gdzie mieszka Moussa?
Niedaleko Abidżanu.
Z kim?
Z kuzynką.
Tak jest z afrykańskimi nianiami. Lepiej nie zadawać pytań.
Idź umyć zęby.
Przynajmniej ty i tata możecie się jeszcze zejść.
Zobaczymy.
To była twoja decyzja.
Teraz radź sobie z konsekwencjami.
Dość, mam ciemnofobię.
Boję się ciemności.
Klaustrofobię.
Nie nakręcaj się.
Może Edouard nam pomoże?
Chciał się popisać biletami.
Na co?
Na to.
Nie wierzę!
Dobry wieczór.
Do loży schodami i na prawo.
- Naprawdę idziemy do loży? - Ciszej.
Jak ci się udało?
To dopiero początek.
Jesteś czarownicą!
Loża siedemnaście.
Dobry wieczór.
Dobrze panie trafiły.
- Panie od? - Edouard Sarre.
Oczywiście. Już jest.
Dobry wieczór.
Berangère, poznaj panią N'Diaye, doradcę do spraw rodzinnych.
- A to... - Wassia Ouatara,
menadżerka do spraw komunikacji NGO "Dzieci Afryki".
Fatou Keita z Piłkarskiej Federacji Wybrzeża Kości Słoniowej.
Znakomicie.
Nieprzeciętni goście.
Mogę zabrać pań ubrania?
Wina, szampana, soku?
Na co masz ochotę?
Ja szampana!
Lampkę wina.
Artyści futbolu, ale są źle wykorzystywani.
Grają 4-4-2 z pomocnikiem i obrońcą w diamencie.
Dziękuję, że pomógł pan w mojej sprawie.
Niewiele zrobiłem. To zasługa pani N'Diaye.
Ma pani wspaniałą przyjaciółkę.
Cisną się jak sardynki.
Muszą rozbiec się po całym boisku.
Prawdziwa fanka.
- Dobranoc. - Dziękuję!
To była fenomenalna noc!
Mecz! Bufet! Wszystko!
Zapraszamy ponownie.
Do zobaczenia.
Dobranoc.
Podwieźć panie?
Byłoby super.
Metrem będzie im szybciej.
Mam trzy przesiadki.
Nie jedziesz?
Chcę nacieszyć się wieczorem.
To ja lecę.
Dzięki i na razie!
Do zobaczenia.
Drinka, pani doradco?
Angèle.
Tu mieszkam.
Nie włączaj światła.
Dlaczego?
Lubię oglądać mieszkania po ciemku.
To bardziej intymne.
Nie ma podziału na to, co ważne i niepotrzebne.
Łatwiej poznać człowieka.
Kim jestem?
Jesteś... Edouard Sarre, adwokat.
Brawo.
Masz pieniądze, ale bez przesady.
Dużo pracujesz.
Dla kogoś, bo auto wypożyczone.
Grasz na pianinie.
Grałeś.
Chwila...
Masz umeblowane mieszkanie, ale nie cofam swoich słów.
Żadnych zdjęć.
Bez żony i dzieci. Albo tu nie mieszkają.
Albo cenisz prywatność.
Czyli jesteś niedokończony.
Co to znaczy?
Rodzice harowali, żeby zapewnić ci dobry start, ale nadal nie osiągnąłeś celu.
- Tak? - Tak.
I rzadko przyprowadzasz tu kobiety.
Pokażę ci, na co stać niedokończonego.
Ostrzegam, że znam się na rzeczy.
Mam współlokatora.
Bruno, poznaj Angèle.
Miło poznać.
Poznaliście się?
Zabawne.
Grasz na pianinie?
Dla zabawy. Jestem prawnikiem.
Pracujemy w tej samej firmie. A ty?
Świetnie doradza.
Nie, jestem nianią.
Bez przesady z pieprzem!
Tańczysz?
Rób jak ja.
Rozluźnij się. Ugnij kolana.
Ruszaj biodrami.
Śmiało.
Rozluźnij ciało.
Brawo!
Teraz ramiona.
Super wyglądasz.
Teraz jak krab. Super ruchy jak na białego!
Teraz w dół.
- Nie widziałam pani. - Kontynuujcie.
Pokaż, jak tańczysz.
Zmęczyłem się.
- Proszę. - Nie.
Przy mnie jest kimś innym.
- Nieśmiały. - Nie z tobą.
Nie jestem jego mamą.
Prawie gotowe.
Wygląda cudownie.
Dziękuję. Czas na mnie.
Dobrze, dziękuję.
Cześć.
Co za dzień. Niania weszła na ścieżkę wojenną.
- Wassia? - Chce pieniędzy.
Nasłała na nas prawniczkę. Uważaj na swoją.
Ona tu jest.
Jestem z niej zadowolona.
Nie zgłaszaj jej, bo się doigrasz.
Wygląda super!
Angèle przygotowała.
- Już wyszła. - Przyszłam wcześniej.
Jest problem.
- Jaki? - Duży.
Szefowa mnie zwolniła.
Jak to możliwe?
Nie wiem, zapytaj swojego kumpla.
Coś nakombinował.
Pewnie mi nawet nie zapłacą w tym miesiącu.
- Dzień dobry. - Do pana Sarre'a.
Jest na spotkaniu.
Proszę mu przekazać, że przyszła Angèle.
Może pani zostawić wiadomość.
Pan Sarre proszony do recepcji!
Pan Sarre jest proszony do recepcji!
Nie tak głośno.
Pan Sarre na recepcję!
Idzie.
O co chodzi?
- Jest sprawa. - Mam spotkanie.
Poczekam.
Tędy.
- Co jest? - Robisz ze mnie wariatkę.
Co?
Czemu zwolniono Wassię?
Skąd mam wiedzieć?
- Masz to w dupie? - To klienci firmy.
Znajomi mojego szefa. Ja tylko pomagam.
Jego zapytam. Dowie się, jak jego znajomi traktują ludzi.
Tylko zaszkodzisz. Daj mi trochę czasu.
Na co?
Typowe.
Czekamy.
Już idę, Henri.
Miło poznać.
Dzień dobry.
- Pospiesz się. - Już idę.
Zrób coś albo ja zrobię.
Wszystkiego dobrego.
Znajoma?
Nie, moja gosposia.
Zapomniała kluczy.
Jeśli ją zwolnią, zapłacą naliczoną kwotę za urlop,
miesięczne wypowiedzenie i odprawę.
Około pięciu tysięcy euro.
- Serio? - Tak mówi prawo.
Jak chcą ją zwolnić, muszą zapłacić.
Będzie miała czas, żeby coś znaleźć.
Pan adwokat się popisuje.
Nikt nie może się dowiedzieć, że pomogłem.
Zrozumiano.
Dziękuję.
Przepraszam za wczoraj.
Nic się nie stało.
Pięć tysięcy?
Nie chce mi się wierzyć.
Pokaż im to i niech przemyślą.
- To za dużo. - Należy ci się.
- Nie mogę. - Nie wygłupiaj się!
Nie możecie dawać się wykorzystywać!
Albo ja zrobię to za was.
Kto ci to dał?
Eddy?
Możesz mi powiedzieć.
Ten patafian mnie wykorzystał.
Nie znoszę gościa.
Nie wierzę. Na pewno Eddy pomógł.
Angèle i Eddy.
Podejdźcie.
Ukłon.
Łap go!
Mocno go złap!
Za szyję!
Łap wysoko! Złap go i połóż!
Bądź ciągle w ruchu! Dobrze.
Skop mu tyłek!
Rozwal gnojka, zniszcz go, niech płacze!
Rzuć gnojka na ziemię! Nie daj mu się!
Brawo!
- Kto wygrał? - Ja!
- Co się dzieje? - Też chcą dostać pięć tysięcy.
Że co?
Jeśli pomożesz, odpalą ci działkę.
- Tutaj? - Tak.
Uczy się?
Tak.
Kiedyś zostanie prawnikiem, lekarzem lub biznesmenem.
Albo piłkarzem.
Być może.
Musi tylko grać w dobrym klubie.
Często rozmawiacie?
Rzadko.
Czemu?
By nie myśleć o tym, ile nas dzieli.
Dla ciebie.
Jeśli będzie ci czegoś trzeba, dzwoń.
Angèle pokazała zdjęcia Moussy.
Miło.
Znasz stolicę Wybrzeża Kości Słoniowej?
Kinszasa?
Abidżan!
Czas jeść.
Może Moussa przyjedzie.
Porozmawiamy kiedy indziej. Jak w szkole?
Dobrze.
Dzień dobry. Wczoraj zrobiłaś fantastyczną kolację.
Cieszę się.
Nie zapłaciła mi wciąż pani za zeszły miesiąc.
Zapomniałam. Obiecuję, że dziś zapłacę.
Bardzo dziś potrzebuję.
- Prosto i szczerze. - Dziękuję.
- Marius jest gotowy. - Miłego dnia.
Château Lynch-Bages.
Idealnie.
Co świętujemy?
Mój drogi,
nieoceniony Edouard znalazł rozwiązanie problemu z gnojkami z "Lepsze Bio".
Pana były wspólnik założył tę markę cztery lata temu.
Gdy go zatrudniałeś. Jak to się zwało?
- "Zielone życie". - Nie słyszałem.
Kogo tam opłacał?
Pana byłych pracowników, jak również producentów i pana klientów.
Gnojek.
Nieuczciwa konkurencja i kradzież klientów.
Zobaczymy, ile z tego wyciśniesz.
Edouard, powiedz panu Berthuis ostrożne szacunki.
Może pan odzyskać nawet osiemset tysięcy euro.
W mordę!
Proszę dolać.
- Dobrzy jesteście. - On jest.
Świetna robota.
Dziękuję.
Przepraszam. Tak, kochanie?
Mów.
Co?
Serio?
Zaczyna mnie wkurzać.
Oddzwonię.
Kocham cię.
Znowu ta niania...
Działamy.
Wiesz, ile żąda? Pięć tysięcy euro.
- Ile jej płacicie? - Coś koło tysiąca.
Oburzające.
Pomogliśmy sprowadzić tu jej dzieciaka.
Znajdziemy rozwiązanie.
Jak to rozwiązać?
Nie wiem.
Jakiś pomysł?
Chyba tylko poważne przewinienie.
Poważne?
Dokładnie.
Twoje zdrowie.
Trzysta osiemdziesiąt.
Jest czterysta.
Przeliczyłem.
Proszę przeliczyć dobrze.
Jak pani śmie?
Radzę, by pan jej nie denerwował.
Często wysyłasz pieniądze?
Co piątek, żeby nie przepuścić.
Jest czterysta euro.
Jakieś przeprosiny?
Idziemy stąd.
Sprowadź syna, tak jak Wassia.
Muszę być tu legalnie.
Nie jesteś?
Nie mam żadnego dokumentu stwierdzającego, że mogę tu być.
Ale tu jesteś.
Rozumiem, ukrywasz się.
Jak możesz przestać?
Muszę mieć pracę.
Masz!
To skomplikowane.
Co?
Zmieńmy temat.
Nie! Co z Moussą?
Dla niego tu przyjechałaś.
Tak. I go sprowadzę.
Kiedy?
Kiedy poprawi się sytuacja.
Czyli kiedy?
Nie może tam mieszkać! Musisz go sprowadzić.
Przestań.
Chyba że nie chcesz?
Nie zawsze można mieć, co się chce.
Chciałbyś, żeby rodzice się pogodzili, ale nie ma szans.
To było wredne.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Dobry wieczór.
Witaj, młodzieńcze.
Tu mieszkam.
Dla ciebie.
- Jak miło. - A kwiaty?
- Ładnie tu. - I przestronnie.
Widok na Wieżę Eiffla.
Światowe życie.
Było ich ze dwadzieścia. Wszystkie chciały mojej pomocy.
Pomóż i weź działkę.
Mówisz jak one. Dość wykorzystywania.
Wpadłam wcześniej na szefową Wassii.
- Tak? - Jakieś wieści? - Nie.
Wiem tyle, że pomogli sprowadzić jej synka.
Więc mogą ją zwolnić?
Tego nie powiedziałem.
Dobrze jak zajmujemy się ich dziećmi,
ale jak walczymy o swoje, traktują nas jak gówno.
Nie będę się płaszczyć. Mój syn ma mieć dobre życie.
Masz syna?
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Ma na imię Moussa.
Dziesięć lat.
Kiedy go widziałaś?
Dwa i pół roku temu.
- Nie jesteś głodny? - Nie, ale jest pyszne.
Dużo do przyswojenia?
Ja po prostu...
Możemy iść po prostu do łóżka.
Wiemy, że tam jesteś.
Nie utrudniaj sprawy.
Nikogo nie ma.
Dzień dobry.
Ta dziewczyna wyprowadziła się.
Naprawdę? Dokąd?
Nie wiem.
Dobrze.
Przepraszam za najście.
Sto lat, sto lat, Assane.
Niech żyje, żyje nam!
Zdmuchnij.
Dla ciebie.
Miło z twojej strony.
Niedługo będziemy świętować urodziny Moussy.
Kogo?
Syna Angèle.
Rozumiem.
Tak? Wejdź.
Usiądź.
Nie będę owijał w bawełnę.
Dałeś czadu z Berthuisem.
Zajmiesz się większymi sprawami i dostaniesz podwyżkę.
- Zgoda? - Tak.
Nie spodziewałem się.
Ja również.
Dziękuję.
Zarabiasz dla mnie duże pieniądze.
Do pracy.
Jeszcze z tym poważnym przewinieniem.
Jakim?
Jeśli niania Berthuis zna swoje prawa, lepiej zapłacić.
Mamo!
Wassia dała mi balonik.
Śliczny.
Idź się pobawić.
Możemy porozmawiać?
Tak.
Wyjaśnij mi to.
Nie wiem.
Szkoda mi czasu na złość, już tu nie pracujesz.
- Dlaczego? - Dobrze wiesz.
Oskarża mnie pani o kradzież?
Tylko ty masz klucze.
Nie jestem złodziejką.
Przykro mi, ale już ci nie ufam.
Dzwonię na policję.
Nie ma pani prawa!
Co się dzieje?
Do pokoju!
Czemu płaczesz?
Wassia wychodzi?
Gdzie ona idzie?
Do domu.
Tu jest jej dom.
Sophie jest upierdliwa.
Nie chcę jej na mojej imprezie.
A Mathias?
Pewnie!
Nie mów nikomu.
Nie widziałeś, że palimy.
Dobrze.
Nianie się biją.
Czemu ja cię posłuchałam?
Lepiej siedzieć cicho i pozwalać, żeby traktowali cię jak gówno?
Patrz na nas!
Mamy wybór?
Mamy szczęście, że pracujemy i możemy sprowadzić tu dzieci.
Masz to gdzieś.
Myślisz, że jesteś super wyjątkowa.
Wieczna buntowniczka.
Co z Moussą?
Wisisz forsę gangsterom.
Mówisz, że nie walczymy, ale przynajmniej stawiamy czoła problemom.
ODBIERZ!
Słucham?
Nic jej nie grozi.
Wezwali ją, żeby złożyła zeznania.
Ci ludzie zrobią wszystko, żeby ją zwolnić.
Nie mają prawa.
- Porozmawiaj z szefem. - O czym?
Wyjaśnij, że jego kumpel przesadza. Poszedł za daleko.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Bo to nie ma sensu.
Wassia może ich pozwać do sądu pracy.
Pomożesz?
Nie mogę.
To moja firma.
Bardziej troszczysz się o głupią firmę niż o Wassię.
Masz gdzieś sprawiedliwość! Żyjemy w innych światach.
Jak leci, mamo?
Dobrze mnie widzisz?
Dobrze.
Urosłeś.
Jak szkoła?
Mam dobre stopnie.
Jestem z ciebie dumna. Będziesz kimś.
Pokaż świadectwo.
Mamo...
Tak?
Muszę coś ci powiedzieć.
Rzuciłem szkołę.
Jak to?
Muszę pracować i zarabiać.
Co ty mówisz?
Jesteśmy spłukani.
Wysyłam pieniądze.
- Béké odszedł. - Co?
Zostałam sama. Próbujemy jakoś sobie radzić.
Słyszysz mnie?
Nie płacz, mamo.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Już nie jestem zamężna.
Jakbym wróciła z pogrzebu.
Zmarnowany czas.
Ma pani dwójkę dzieci.
To prawda.
Gdy go zobaczyłam, wiedziałam, że do siebie nie pasujemy.
Potrzebowałam pokrzepienia, ale on się mnie bał.
W moim kraju mężczyźni chronią kobiety,
a tamtejsi mężczyźni są bardziej surowi.
Jakiego pokrzepienia?
Pracuje pani tam, gdzie chce.
Dobrze pani zarabia, ma fajne dzieci.
Mężczyzn trzeba kochać za to, jacy są.
Nie można od nich wiele oczekiwać.
A ty jak się masz?
Dobrze.
Arthur mówił, że pokłóciłaś się z Wassią.
To nie moja sprawa.
Chcę, żebyś wiedziała, że ci ufam.
Dziękuję, że opiekujesz się dziećmi.
Proszę pani?
Mogłaby mnie pani zgłosić?
To ważne.
Zajmę się tym.
Dziękuję.
Uszanowanie.
Kim jesteście?
Co to ma znaczyć?
Znacie się?
Moja siostra. Znamy się od dawna.
Prawda?
Pracowałam dla nich.
Dokończ.
- Wiszę im pieniądze. - Właśnie!
Straciliśmy kontakt.
Szczęśliwie Sheila wiedziała o twojej nowej pracy.
- Co ja mam do tego? - Nic.
Wyjdźcie albo wezwę policję.
Przepraszamy.
Ładny chłopak.
Zostaw mojego syna!
Możesz spłacić dług?
- Nie. - Ile?
Wisiała tysiąc trzysta euro, ale z odsetkami wyszło...
dwa tysiące.
Żadnych czeków.
- Na dole jest bankomat. - Tutaj?
- Tak. - Dobrze.
Chodźmy.
Idź do pokoju.
Do piątku masz opuścić pokój. Nie zbliżaj się do moich dzieci.
Masz miesięczną wypłatę.
Czas na nas.
To nie mogło się udać.
Pani Ouatara...
Żadnej karuzeli. Jutro.
Wassia przyznała się.
- Do? - Kradzieży kolczyków.
Wydawała się miła.
Miła złodziejka.
Angèle... mówi Arthur.
Wiem, że ani ty, ani Wassia nie kradniecie,
mimo że policji zeznała inaczej.
Dzień dobry.
- Muszę kończyć. - Proszę poczekać!
Gdzie pani idzie?
Mówię do pani.
Nie ma pana Sarre'a.
Idzie twoja gosposia.
- Słucham? - Jak daleko się posuniecie?
Nazywacie to sprawiedliwością?
- Miła pani... - Nie jestem miła!
Siedzicie tu sobie bezpiecznie, a tej kobiecie mogą deportować syna!
Bez obaw, udowodnię, że jej pracodawcy to ścierwa.
Tak jak jej prawnicy.
- O kim mówiła? - O niani Berthuis.
Jaka deportacja?
Przyznała się do kradzieży.
Wracajmy do naszych spraw.
Gdzie idziesz?
Posłuchaj mnie.
Będę jej bronił.
Jesteś, Angèle?
Słyszysz mnie?
Wzywam Angèle.
Arthur, chodź kogoś poznać.
Poznaj Sannę. Będzie się tobą opiekować.
Cześć. Jesteś Arthur?
Odpowiedz.
Tak.
Nieśmiały.
Tu masz klucz.
Nie mam szans w sądzie pracy.
Powiemy, że zeznanie zostało wymuszone.
Jesteś tu legalnie. Zbudujemy mocną podstawę prawną.
Dużo poświęciłam, by tu być.
Nie chcę wracać. Rozumie pan?
Oczywiście. Zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Nie jestem złodziejką.
Kolczyki nie zniknęły.
Wystarczy zdjęcie.
Wyjeżdżają na weekend?
Dość już zrobiłyśmy.
Nie pogarszajmy sprawy.
Angèle czeka na placu.
- Cześć. - Mam dla ciebie rogala.
Dzięki.
Możemy iść na plac?
Pewnie, prowadź.
Idę pograć w piłkę z kolegami.
Będę za piętnaście minut.
- Piętnaście minut. - Dobrze.
- Tęskniłem! - Ja też.
Posłuchaj.
- Jest dwa lata starsza. - I?
Nie zaprosi mnie.
Nie potrzebujesz zaproszenia.
Absurd.
Wejdzie bez. Przydatna umiejętność.
Wassia wie?
Nie ma innej drogi. Masz lepszy pomysł?
Idę grać w piłkę z Simonem.
- Sam? - Proszę cię!
Bądź ostrożny.
Na chodniku się nie zgubię.
Witaj. Przyniosłaś dokumenty?
- Tak. - Usiądź.
Super. Zwalisz je z nóg.
To szaleństwo.
- Co to? - Pomadka z brokatem na prezent.
Nie ryzykuj.
Obiecuję.
Na szczęście.
Masz telefon?
Pamiętaj, żeby jej schlebiać.
Co tu robisz?
Chcę dać Caroline prezent urodzinowy.
Będzie miała niespodziankę. Caroline, masz gościa!
Czego chcesz?
- Dla ciebie. - Otwórz później.
Pięknie wyglądasz w tej sukience.
- Nie wpuszczaj go. - Dlaczego?
- Jest za młody! - Co z tobą?
Tak dziękuje za prezent.
Ja cię zapraszam.
Wejdź.
Powiedziałaś im?
Wszedł?
Nie wierzę.
Czas na tort!
Co robisz?
Szukam ubikacji.
Na końcu korytarza.
Dziękuję, Claire.
Aniołek.
- Halo? - Pudełko jest puste!
- Na pewno? - Muszą być gdzie indziej.
Nie wiem.
Mogę poszukać w łazience albo w gabinecie.
Czego szukasz?
Kto dzwoni?
Nikt.
Jesteś tam?
Uważasz mnie za idiotkę? Przyszedłeś węszyć, prawda?
Nie.
Zadzwońmy na ostatni numer. Rodziców to zainteresuje.
Dawaj!
- Co to za mina? - Kochanie!
Wszyscy cię szukają.
Może zapalimy razem? Masz fajki?
- Gotowa? - Już idę.
Ty też.
- Skończyłeś? - Nie.
Potrzebuję przysługi.
Udało mu się!
Jestem zawodowym spryciarzem.
Świetna robota!
- Jak piłka? - Strzeliłem gola.
Czemu poszedłeś na urodziny?
Dzwoniła Claire.
Nie chciałem, żebyś wiedziała.
Dlaczego?
Bo ją kocham i to nie twoja sprawa.
Dobrze, ale jako matka powinnam wiedzieć, gdzie jesteś.
Rozumiesz?
Don Juanie.
Daj buziaka.
Bransoletka?
Od Angèle?
Nie.
Pokaż telefon.
Dawaj!
Zakazuję ci się z nią widywać.
KILKA TYGODNI PÓŹNIEJ
WEZWANIE DO STAWIENIA SIĘ PRZED SĄDEM PRACY
Masz kontakt z gosposią?
Już u mnie nie pracuje.
Wezwali Berthuis do sądu pracy.
- Naprawdę? - Tylko tego brakowało.
Zajmowałeś się tą sprawą, idź to wreszcie zakończyć.
- Pewnie. - Liczę na ciebie.
Tyle.
Mam to powiedzieć?
Musisz.
Proszę o rozpatrzenie dokumentów potwierdzających,
że pracodawcy nie wypłacili jej pieniędzy.
Wnioskujemy zatem uznanie roszczenia wobec pana
i pani Berthuis za...
Oddawaj!
Już pamiętasz.
Nie czytałam.
Mogę mieć togę?
- Tylko adwokaci mogę. - Nie mogę jej bronić?
Pracujecie w tym samym sektorze.
Co robisz?
- Ćwiczymy. - Widzę.
Przeciwko Berthuis?
Niszczysz sobie karierę.
- Pozbawią cię uprawnień. - W życiu trzeba ryzykować.
Ona musi tu być?
Niedługo wracamy na salę.
Proszę wejść.
Sprawa Outara kontra Berthuis.
Wysłuchajmy roszczenia.
Wysoki Sądzie, roszczenie dotyczy sytuacji zainicjowanej 12 grudnia
przez pana i panią Berthuis,
a dokładnie rzecz ujmując, chodzi o...
Nieuzasadnione zwolnienie z pracy, fałszywe oskarżenia oraz nękanie moralne.
Pani Outara żąda rekompensaty za zaznane krzywdy
i prosi sąd o zmuszenie jej pracodawców do zapłaty...
Ukradła nam biżuterię!
Proszę pana!
- Mogę zabrać głos? - Proszę.
Z raportu sporządzonego na komisariacie w dziewiątej dzielnicy wynika,
że pani Outara przyznała się do kradzieży kolczyków
o wartości sześciu tysięcy ośmiuset euro ze szkodą dla pana i pani Berthuis.
Państwo proszą o uznanie działania na ich szkodę
i bezzwłoczne uznanie zwolnienia pracownicy bez przyznania jej odprawy.
Podważa pani przedstawioną wersję wydarzeń?
Tak.
Oddaję głos.
Zeznanie uzyskano przymusem. Wnioskujemy o jego wycofanie.
A co ma mówić?
Nie mogę teraz na to przystać.
Macie państwo inne dowody?
Wysłałam w ostatniej chwili.
Zdjęcie.
Nie rozumiem.
Jakie zdjęcie?
Wysłane do pana i Wysokiego Sądu.
Mam.
Co jest?
Proszę przyjrzeć się... przy użyciu lupy.
Caroline Berthuis drugiego lutego, w czasie dwunastych urodzin,
czyli po rzekomej kradzieży, nosiła rzekomo skradzione kolczyki.
- Widzi pani? - Widzę.
Na zdjęciu są obecni Claire i Paul Berthuis.
Jakie znowu zdjęcie?
Mam duplikat.
Dawaj!
Powiedz coś! Nie wiedzieliśmy o tym!
Cisza!
Wygląd na to, że...
dostałem tego emaila, ale go przeoczyłem.
Wysoki Sądzie, biorąc pod uwagę sytuację finansową pani Ouatara
i przedstawiony niepodważalny dowód,
proszę o rozpatrzenie dokumentów potwierdzających,
że pracodawcy pani Ouatara nie wypłacili jej ani naliczonej kwoty za urlop,
ani miesięcznego wypowiedzenia, ani odprawy.
Wnioskujemy o uznanie roszczenia wobec pana i pani Berthuis
za nieuzasadnione zwolnienie z pracy, fałszywe oskarżenia oraz nękanie moralne.
Oskarżono pana o nieuzasadnione zwolnienie niani.
Proszę o komentarz.
Oburzające.
Mówią o nas w telewizji!
Chodźcie tu!
Musimy mówić głośno o kobietach,
które dzielą z nami życie,
opiekując się naszymi dziećmi, ale pozostają niewidzialne.
Nie myślimy o nich, ale bez nich nie damy rady.
Poświęcają się, żyjąc z dala od własnych dzieci,
żebyście mogli pracować.
To nie kobiety, lecz prawdziwe królowe.
Mówię dziś w ich imieniu.
Drogie panie, czas, żeby wasza praca i prawa zaczęły być szanowane.
Czas skończyć z hipokryzją
i zacząć szanować was za to, co dla wszystkich robicie.
- Co jest, kurwa? - Zawaliłem.
Straciłem największego klienta przez jakąś niańkę!
Nie niańkę, lecz opiekunkę do dzieci.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Podziękuj Edouardowi.
Tak zrobię.
Do zobaczenia, siostro.
Pani szuka pracy? Potrzebuję ludzi.
Wylali cię?
Zrezygnowałem.
Serio?
Chcę założyć coś własnego.
Świetnie.
Czyli?
Nie jestem adwokatką.
Ale świetnie doradzasz.
Mam dla ciebie pracować?
Tak.
Będziesz moim szefem?
- Partnerem. - Dzielimy się po pół.
Do omówienia.
Umiem się kłócić.
Wiem.
- Wody? - Proszę.
Dziękuję.
Oddałam ci telefon.
Trzymaj.
Twoja.
Musisz wiedzieć, że twój tata i ja...
wzięliśmy rozwód.
Możesz spędzać z nim czas.
Mieszka daleko.
Tak.
Możesz do niego jechać na wakacje.
A twoje urodziny spędzimy we trójkę.
Kolacja ze mną i tatą.
Co ty na to?
Trzysta czterdzieści.
Zgadza się?
Proszę.
Dziękuję.
Dobrze przeliczył?
- Skąd wiedziałeś, że tu będę? - Jest piątek.
Sam jesteś?
Wyszedłem do kolegów.
Spryciarz.
Nie mam już niani.
Jesteś niezależny?
Mama mi ufa.
Nie powinna!
Jesteś z Edouardem?
Cały czas.
A praca?
Będziemy pracować razem i pomagać kobietom takim jak Wassia.
Super. I dostaniesz papiery?
Z czasem.
To dobrze dla Moussy.
Dokładnie.
Gdzie idziesz?
Do domu.
Odprowadzę cię.
Jak za dawnych czasów.
Caroline chyba się we mnie bujnęła.
Super!
Nie wierzę! Jaka ona jest? Miła?
Tak.
A ty co?
Lubię ją.
Też się bujnąłeś! Coś ci powiem o dziewczynach.
REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Dariusz Kuźma