MÓJ POLICJANT
Jeden delikatny pocałunek
I skradziona błoga noc
Dziewczyna i chłopak
Smutki i radości
Z tego rodzą się wspomnienia
Dodaj dzwony weselne
Dom, w którym żyje miłość
I jeszcze trójkę małych dzieci
TRANSPORT CHORYCH
Mieszaj to co dnia Zobacz, jak trzyma się smak
Cudowny smak marzeń
Mając błogosławieństwo z nieba
Podawaj to danie z miłością
Mąż, żona i miłość
-Pomóc? -Zajmiemy się tym.
Dobrze.
Z tego rodzą się wspomnienia
Proszę, panie Hazelwood.
Miłe miejsce, nieprawdaż?
Z widokiem na morze.
Pani pielęgniarka?
Nauczycielka.
Była.
Jestem na emeryturze.
Pamela zajmie się jego higieną i rehabilitacją.
Dwa razy w tygodniu będę sprawdzał jego stan.
Będzie pani odpowiedzialna za jego posiłki i resztę rzeczy.
-Rozumiem. -Potrafi samodzielnie jeść.
Choć czasem robi bałagan. Proszę uważać, by się nie zakrztusił.
Trudności z połykaniem. Jedzenie kroić na małe kawałki lub tłuc.
Musi pić odpowiednią ilość wody.
Czytałam na ten temat.
Zasługuje pani na szóstkę. To jego rzeczy osobiste.
Przywieziono je po tym, jak sprzedał dom.
Coś jeszcze, o czym powinnam wiedzieć?
Żadnych papierosów. Będzie próbował je wyżebrać.
Nie mamy ich w domu.
Biegnij, Bobby!
O co tu chodzi?
Myślałem, że będzie w pokoju gościnnym.
To nie więzień.
To mój dom, nieprawdaż?
Na litość boską, nie zniosę więcej.
Są miejsca dla inwalidów.
Byłeś kiedyś w takim miejscu?
Poza tym zgodziłeś się.
Inaczej nie dałabyś mi spokoju.
Myślę, że robimy słusznie.
Nie oszukuj się. Wiesz, czemu go tu sprowadziłaś.
Czemu?
Żeby go ukarać.
To niedorzeczne.
Będziesz jego służącą. To jest niedorzeczne.
31 LIPCA 1957
Patrz, co piszą w dziale o sztuce.
Młoda kobieta została nominowana do nagrody Turnera
za pracę pod tytułem „Moje łóżko”.
To dosłownie jej łóżko.
W dodatku niepościelone.
Podobno wszyscy o tym mówią.
Chciałabym je zobaczyć.
To ty nauczyłeś mnie, jak patrzeć na sztukę.
Pamiętasz?
Papieros.
Nie...
Nie rozumiem.
Papieros.
Chcesz zapalić.
Nigel mówił, że nie możesz.
Miałeś udar.
Palenie może wywołać kolejny.
Patricku, nie pozwolę ci...
Wyjdź!
Mam wyjść?
W porządku.
Drań.
Lustereczko
Powiedz przecie
Czy ona jest najpiękniejsza
W całym świecie?
Powiedz
Lustereczko
Powiedz przecie
Miałaś zapytać.
-To był twój pomysł. -Ale to twój brat.
-Nie robiłabym sobie nadziei. -Nie robię.
Woli głośne dziewczyny, które mają czym oddychać.
Jak będzie, drogie panie? Nie wejdziecie do wody?
Marion nie umie pływać.
Umiem. Tylko niezbyt dobrze.
Chciała poprosić cię o lekcję, Tom, ale się wstydzi.
Sylvie!
Może ja udzielę lekcji tobie?
-Nie! -No chodź!
-Wariaci, co? -Tak.
Prawie cię nie poznałem.
Dawno cię u nas nie było.
-Studiowałam w kolegium nauczycielskim. -Sylvie wspominała.
-A ty stacjonowałeś... -Na północy.
Cieszę się, że to już za mną.
Teraz jestem policjantem.
Słyszałam. Musisz być zadowolony.
Nie możesz żyć, bojąc się wody.
Jest za zimna.
Możemy zacząć od basenu.
Dobrze.
Kropla miodu
Sama słodycz
Spróbuj
Może będziesz moja
Zimna.
Dobra. Kiedy dam ci znak...
Nogi do tyłu.
Ręce przed siebie.
I... kop.
Płyń.
Przepraszam!
Dobrze.
Tak. Udało ci się!
Dzięki za lekcje.
Nieźle ci poszło. Nie przestawaj.
Chyba pójdę już do domu.
-Myślałem... -Tak?
Jesteś nauczycielką, musisz być molem książkowym.
Nie wiem, jak to interpretować.
Ale chyba tak.
Wybacz, nie miałem na myśli...
Ja mało czytam.
Ale uważam, że mężczyzna powinien się rozwijać.
Zgadzam się.
Polecisz mi jakieś książki?
W zamian oferuję ci dodatkowe lekcje pływania.
Z chęcią.
Polecę ci coś.
Cudownie!
A co ze sztuką?
Masz na myśli książki o sztuce?
Nigdy nie interesowałem się sztuką.
Teraz może coś z niej wydobędę.
To dobry początek.
Masz na myśli jakiegoś konkretnego artystę?
Znasz malarza o nazwisku Turner?
J.M.W. Turner. Owszem.
Skarbie
Czy nie potrzebujesz kogoś jak ja?
Dobrze sobie radzisz.
-Jeszcze raz? -Jeszcze raz.
Skarbie
Czy nie potrzebujesz kogoś jak ja?
Bylibyśmy razem szczęśliwi
Założyli rodzinę
SPRAWDŹ SWOJĄ SIŁĘ
STRZELNICA
Tak, skarbie
Tego kota poproszę.
Bardzo proszę.
Zwycięzca!
Dziękuję.
Nie.
Nie dziś. Do środka.
Dobry piesek.
Cześć, Bobby.
Co ty, u diabła, wyrabiasz?
Daj mi to!
Patrick. Przestań.
Możesz wzniecić pożar.
-Co? -Gdzie Tom?
Gdzie jest Tom?
Na spacerze z Bobbym.
Nie.
Więc poszedł popływać.
-Nie! -Nie chce cię widzieć!
Nawet nie zbliży się do twojego pokoju.
Chyba nigdy nie wybaczy mi tego, że cię tu sprowadziłam.
Muzeum?
Na pewno już tu byłaś.
Owszem.
Ale czy kiedykolwiek oprowadzał cię
dyrektor Galerii Sztuki Zachodniej?
Nie. Jak...
Był świadkiem pewnego wypadku.
Nic poważnego. Ale porozmawialiśmy sobie, a on obiecał mi prywatną wycieczkę.
Pomyślałem, że Marion ucieszy się bardziej niż ja.
Zwróćcie uwagę na światło padające na grzbiet fal.
Czujecie, że mogłyby was zmiażdżyć lub pochłonąć.
Blake próbuje wstrząsnąć zmysłami i duszą.
W jego dziełach jest tyle pasji.
Musicie tylko pozwolić, by wami zawładnęła.
To jeden z moich ulubionych obrazów.
Wskrzeszenie Łazarza Jana Lievensa. Tworzył wtedy, co Rembrandt.
Niesamowity.
To prawda.
Bardzo dziękujemy.
Było wspaniale.
Jeśli macie czas w piątek, mam bilety na recital.
-Chodźcie ze mną. -Nigdy nie byłem na recitalu.
Ale to zależy od Marion.
Oczywiście.
W takim razie do zobaczenia. O 19.
Dziękujemy.
Miło, że nas zaprosił.
-Szkoda, że nie pójdziemy do biblioteki. -Nie chcesz iść?
-Powiem mu. -Nie. Będzie mu przykro.
Musi mieć niewielu znajomych w swoim wieku, skoro nas zaprosił.
Polubił cię.
Nie żartuj.
-Cudowne wino. Kojarzy mi się z Rzymem. -Dużo podróżujesz?
Muzeum wysyła mnie do Rzymu po eksponaty.
Zawsze staram się wziąć kilka dni na jakieś przygody.
A ty?
Nigdy nie miałam okazji. Nie wiem, kiedy będę miała.
Ale musisz marzyć. Wszystko zaczyna się od marzeń.
Musisz marzyć, Marion!
Chciałabym odwiedzić Wenecję.
Jesteś romantyczką.
Nie wiem.
Wyobrażam sobie Wenecję jako coś nie z tego świata.
Tak jest.
Ja chciałbym odwiedzić Mateczkę Rosję.
Z mojej ulubionej powieści, Anny Kareniny.
-Nie czytałam jej. -Musisz!
To najbardziej tragiczna historia miłosna.
I taka prawdziwa,
w końcu wszystkie historie miłosne są tragiczne.
Mam nadzieję, że nie.
Wznieśmy toast.
-Za Marion. -Nie. Za naszą trójkę.
Za naszą trójkę.
Na zdrowie.
Zapłonę
Kiedy w Londynie zapalą się lampy
Zapłonę...
...jak nigdy wcześniej...
Znajdziesz mnie na parkiecie
A wokół same uśmiechy
Zapłonę tak Że zobaczysz mnie z daleka!
Miasto ożyje...
...kiedy w Londynie zapalą się lampy...
Zapłoniemy jak Strand Ale dużo mocniej
Zanim skończy się przyjęcie
Zawołają straż pożarną
Bo przyjęcie będzie naprawdę gorące
Pamela nie może przyjść. Ja cię umyję.
Nie przyjdzie do piątku. Musisz się umyć.
Uwierz mi. Mnie też się to nie podoba.
Dostaniesz jednego, jak będziesz grzeczny.
Kopuła ma piękny kształt,
typowy dla architektury indyjskiej.
Spokojnie tu, prawda?
Zbudowano ją, by upamiętnić
śmierć indyjskich żołnierzy w I wojnie światowej.
Jest zbudowana z włoskiego marmuru.
Przywiezionego z Sycylii.
Mogę zapalić z tobą?
Tak.
Poszliśmy do opery.
Verdi. Była piękna.
Patrick znów was zaprosił?
Wiedział, że zawsze chciałam się tam wybrać.
Więc nalegał.
Co?
Od jak dawna znacie się z Tomem?
Od tego lata.
Zalecał się do ciebie?
Tom jest dżentelmenem. Do czego zmierzasz?
Po prostu...
Spędzacie w trójkę tyle czasu.
Tom nie jest zazdrosny?
Dlaczego miałby być?
Ty i Patrick lepiej do siebie pasujecie.
Macie tyle podobnych zainteresowań.
Na pewno to z Tomem chcesz być?
Przyznaję, Patrick jest fascynujący.
-Ale... -Ale?
Przy Tomie
nie przejmuję się wykształceniem, gramatyką ani manierami.
Może sobie bekać przy piwie, zasypiać w operze,
co zresztą miało miejsce i niesamowicie zirytowało Patricka.
Ale to dzięki temu...
jest idealny.
Jest Tomem.
Zadowoliłam cię?
Brzmisz, jakbyś była zakochana.
A Tom?
Ucieszysz się,
bo spotykamy się w weekend. Tylko we dwoje.
To twój pomysł?
Jego.
Chcesz jeszcze?
Prawie nie ruszyłam tego.
Racja.
Co u Sylvie?
Nic nowego.
Wszystko gra?
Chodźmy. Nie da się tu rozmawiać.
Wynoście się!
Co z tobą nie tak?
Co?
Czemu nie możemy napić się jak normalna para? Albo potańczyć?
Chcę cię gdzieś zabrać.
Dobrze?
Napijesz się?
Na co masz ochotę?
Whiskey?
Koniak?
Brandy?
-To mieszkanie Patricka? -Tak.
Jest w Londynie. Dał mi zapasowe klucze.
Mówiłaś, że chcesz...
Poproszę whiskey.
-Zdrówko. -Zdrówko.
Czy to ty?
Ma talent, prawda?
Patrick mówi, że zwykli ludzie mają najlepsze twarze.
-Pozowałeś do portretu? -Tak się poznaliśmy.
Opowiadałem ci.
Nie, mówiłeś, że zgłosił wypadek.
Nie skończyłem cię oprowadzać. Chodź.
Chciałem, żeby było ci miło.
Jest miło.
Chciałem ci powiedzieć...
Zapytać cię o coś.
Trudno mi zacząć.
Spróbuj.
Chcę, żebyś była moją żoną.
-Nie jestem w tym dobry. -Nie byłam nawet pewna...
Niczego wcześniej nie próbowałem, bo chyba się bałem.
Mnie?
Dorastania.
Małżeństwo to duży krok.
A ty byłaś tak zafascynowana Patrickiem, że...
To nieprawda, Tom. Ani trochę.
Myślałam, że nie jesteś mną zainteresowany. To wszystko.
Oboje jesteśmy zagubieni.
Na to wygląda.
Pomyślisz o tym?
Farciarz.
Mam dobrą passę.
Pora na jego leki.
Odezwał się dziś.
-Chcesz wiedzieć, co powiedział? -Niespecjalnie.
„Gdzie jest Tom?”
Spytał o ciebie.
Dobry Boże, Marion. Czego ode mnie chcesz?
Odkąd tu jest, nie widziałeś go ani razu.
I nie zamierzam.
-Jeśli cię wkurza, odeślij go. -Nie myślisz tak.
-Myślę! Od samego początku. -Jesteśmy mu to winni.
Ten temat jest już nieaktualny.
Wcale nie. Po prostu przestaliśmy o nim mówić.
Nie chcę słyszeć ani słowa więcej. Gramy czy nie?
Jak? Jak do tego doszło?
-Jasna cholera. -Miałam być mężatką
i czerpać z tego to, co najlepsze. A teraz spójrz na mnie.
Zero pasji.
Wszystko było w porządku, dopóki go tu nie sprowadziłaś.
Od dawna nie jest w porządku.
Jeśli nie spróbujemy tego naprawić lub... Dokąd idziesz?
-Do pubu, odetchnąć. -A co ja mam zrobić?
Kiedy ja odetchnę?
-Odeślij go. -Nie.
Chcesz się go pozbyć? Zrób to sam.
29 lipca 1957.
Słucham?
Miał miejsce wypadek. Starsza pani. Może pan pójść ze mną?
Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę szukał policjanta.
Co, do diabła?
Nie chciała na pana czekać. Mówiła, że nie znosi gliniarzy.
Nie pierwszy raz to słyszę.
Czyli to nic poważnego, prawda?
Przepraszam, że zająłem panu czas.
Żaden problem. Postąpił pan słusznie.
Nigdy nie wiadomo, co się stanie.
Dziękuję, panie...
-Hazelwood. -Funkcjonariusz Burgess.
Dam panu moją wizytówkę.
Nigdy nie miałem cierpliwości do naszych policjantów.
Gardziłem ich prymitywnymi zwyczajami.
Te oceniające spojrzenia,
niesmak, którego nie mogą ukryć.
Ale ten chłopiec był inny.
Jego oczy aż się zaświeciły.
Pracuje pan w muzeum?
Nigdy nie był w najbardziej zaszczytnej instytucji Brighton,
nawet na wycieczce szkolnej.
Miałem odrę.
Zaprosiłem go do muzeum jako swojego gościa.
Był zainteresowany.
Nie mogłem przestać o nim myśleć.
Jest przystojny, owszem.
Ale jest w nim coś więcej.
Niewinność w połączeniu z ciekawością.
Chciałbym go narysować,
ale boję się, że źle mnie zrozumie.
Niemal zapomniałem, że niektórzy wciąż są niewinni.
Panie Hazelwood?
Policjant pyta o pana.
Proszę powiedzieć, żeby zaczekał.
Jest przystojny jak na policjanta.
Przyszedł.
Poznałem go nawet od tyłu.
Ta piękna głowa.
Linia ramion, której nie da się pomylić.
To naprawdę dobry obraz.
Właściwie to arcydzieło.
I co?
Jednak mam gust.
Gust oznacza, że wie pan, jakie uczucia coś w panu wywołuje.
Co pan czuje?
Czuję fale.
To, jakie są silne.
Sprawiają, że trudno płynąć.
Ekscytują.
I przerażają.
Racja.
Proszę nie mówić innym gliniarzom, że boję się obrazu.
Sam jestem artystą amatorem.
Maluje pan?
Zazwyczaj robię szkice.
Zwykłych ludzi z Brighton.
Konduktorów, barmanów, tego typu ludzi.
-Byłby pan idealnym obiektem. -Ja?
-Nigdy nie byłem modelem. -To nic takiego.
Ale chętnie nauczę się więcej o obrazach.
To znaczy o sztuce.
To godne podziwu.
Tak? Czemu?
Mężczyzna powinien się rozwijać.
Dotarłem.
Dobry wieczór, Patricku.
Rudy.
To Tom. Mój kuzyn.
Jak się masz?
Dobrze, dziękuję.
Kuzyn?
Założyłem, że lepiej nie mówić mu,
że jest pan policjantem, któremu rysuję portret.
Chyba nic w tym złego.
Ładne mieszkanie.
Dziękuję.
Przyniosłem mundur
na wypadek, gdyby chciał mnie pan w nim narysować.
Tak. Świetnie.
Proszę się przebrać.
Lubi pan pracę policjanta?
-Tak, myślę... -Nie ruszamy się.
Przepraszam.
Myślę, że tak.
Co pan w niej lubi?
To część procedury?
Nie naszkicuję pana, nie wiedząc, kim pan jest.
W porządku.
Lubię wiedzieć, że robię coś dla innych.
Że chronię ludzi.
Jeśli tak, to ma pan u mnie więcej uznania niż większość pana kolegów.
Jak to?
Wydaje się pan bardziej...
otwarty niż policjanci, z którymi miałem styczność.
Naprawdę?
Wolę trzymać się z dala od policji.
Jeśli przestrzega pan prawa, nie musi się pan niczego obawiać.
-Oczywiście... -To przestępcy sprawiają problemy.
Musimy z tym walczyć. Nie wiem, czy powinienem...
Nie zaproponowałem panu drinka. Napije się pan czegoś?
Piwa, jeśli można.
Nie mam piwa.
Może coś mocniejszego? Ja napiję się szkockiej.
A pan, funkcjonariuszu Burgess?
Poproszę szkocką.
I mów mi Tom.
Tom.
Ani kroku dalej, łobuzie!
-Co? Jestem aż tak śmieszny? -„Łobuzie”?
Nie jestem gliniarzem.
Poza tym na tobie wygląda lepiej.
A materiał jest szorstki.
Jak ja.
Ani trochę.
Czy jestem dobrym obiektem?
Pomimo twojej nerwowości...
tak.
Szkocka pomogła. Choć nie musiałem pić trzech szklanek.
Pomyślisz, że jestem pijakiem.
Policjant nie może zabawić się po służbie?
Zgadzam się.
Naprawdę powiesisz mój portret w muzeum?
Kiedyś...
chcę zorganizować wystawę.
Wyobraź sobie.
Moja twarz w muzeum.
Myślisz, że będzie dość dobra?
Myślę, że będzie...
cudowna.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Nie wiem, co się dzieje.
-Patrick, nie jestem... -Nic nie mów.
Może nie powinniśmy.
W porządku?
-Tom? -Sprawdzisz drzwi?
Zobacz, czy nikogo tam nie ma.
Nikogo nie ma.
Jak ty to robisz?
Ale co?
Żyjesz tym życiem.
Uczę się żyć tak, jak mogę.
Ja nie mogę.
Samotność to piekło.
Nie wiem, czy jeszcze zobaczę mojego policjanta.
Żyjemy w okropnych czasach,
musimy ukrywać się jak przestępcy,
by choćby utopić swoje smutki.
Na szczęście są miejsca takie jak Argyle.
Witaj, Patricku. Jak się dziś miewasz?
Znośnie, panno Brown.
Ja podobnie.
Szkocka, jak zwykle?
Co pijesz?
Dry martini.
Poproszę dry martini.
Dla nas dwóch.
Nie ruszać się!
Stać!
Pieprzone cioty.
Trzymaj go!
-Obrzydliwe, brudne... Chodź tu. -Wstawaj.
Jesteś aresztowany.
Już miałem iść...
Wciąż chcesz mnie narysować?
Jeśli chcesz.
Jeśli ja chcę?
Myślałem, że ty tego chcesz.
Narysować mój portret, portret zwykłego człowieka.
Nie tego chciałeś, co?
-Jesteś pijany. -Zwabiłeś mnie tu kłamstwem.
Wiedziałeś, czego chcesz. Dlatego mnie tu zaprosiłeś, prawda?
-Odpowiedz mi! -Uderz mnie, no już!
-Nie powinieneś był mnie w to wciągać. -Pierwszy mnie dotknąłeś.
Nie powinienem był. To było złe.
Czułeś się źle?
Proszę...
nie.
Myślałeś kiedykolwiek o ślubie?
Miałem kochanka.
Michaela.
Byliśmy razem pięć lat.
Co się stało?
Bandziory pobiły go na śmierć.
Jasna cholera.
Jak znosisz samotność?
Przecież nie jestem sam.
Musimy być ostrożni.
Po jednej kwarcie brandy
Budzę się jak kwiat
Choć nie mam żadnego leku
Nawet się nie trzęsę
Mężczyźni nie są niczym nowym
Radzę sobie w sam raz
Ale ta licha imitacja
Sprawia, że coś jest nie tak
Wzbiera we mnie szaleństwo
Całkowicie pochłonięta
Płaczę znów jak dziecko
Zaczarowana
Zmartwiona i zdezorientowana
Jestem ja
Nie mogłam spać
I nie będę spać
Bo miłość powiedziała mi
Że nie powinnam
Zaczarowana
Zmartwiona i zdezorientowana
Jestem ja
Straciłam serce
Ale co z tego?
On jest zimny
To fakt
Śmieje się
Ale ja to kocham
Choć to ze mnie śmieje się
Co? Nikogo tu nie ma.
Ty możesz łamać zasady.
Ja nie.
Bardzo romantycznie jak na policjanta.
Musisz wiedzieć...
Planuję wziąć ślub.
Rozumiem.
-Mężczyzna musi mieć żonę. -Nie każdy.
Niedawno wezwał mnie sierżant.
Pochwalił moją pracę.
A potem mnie ostrzegł:
„Niektórym kawalerom trudno tu awansować”.
Uważasz, że to w porządku?
Wobec tej dziewczyny.
-Co? -Żenisz się z nią, żeby...
Powiedziałbym, żeby się zabezpieczyć.
To nie jedyny powód.
Lubię ją.
I chcę kiedyś mieć dzieci.
Nie!
To pożegnanie?
Nie. Ja nie...
Chcesz, żebym przestał?
Nie.
Co teraz?
Podzielisz się mną?
Jeśli będę musiał.
Bobby! Chodź!
Chodź, Bobby!
Chodź!
-To był piękny ślub. Idealny. -Naprawdę?
Jesteście najpiękniejszą parą, jaką w życiu widziałam.
Patrick kupił Tomowi garnitur.
Raczej go już w nim nie zobaczymy. Sądzi, że wygląda głupio.
-Cieszę się twoim szczęściem. -Dziękuję.
Wygląda na to, że muszę wznieść toast.
Gdzie nasza urocza panna młoda?
Za Toma i Marion,
idealną, cywilizowaną parę.
Za pana i panią Burgess.
Za pana i panią Burgess!
Tom, powinieneś pocałować pannę młodą.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Zgasimy światło?
Tak.
Przepraszam.
Było w porządku?
Tak, Tom.
Następnym razem będzie lepiej.
Było cudownie.
Mam dla ciebie prezent.
Jaki?
O mój Boże, Tom!
Żebyś widziała swoją minę.
Cześć. Jestem, jak obiecałem.
-Tom, pomożesz mi? -Patrick?
Obiecałem przyrządzić wam niesamowitą ucztę weselną.
-Tom nie wspominał? -Nie.
Na pewno mówiłem.
Tylko dziś.
Potem nie będę zawracał wam głowy.
-Wyglądasz na szczęśliwą. -Bo jestem.
Patrick świetnie gotuje, prawda?
-Tak. Wołowina po burgundzku. -Dam ci przepis.
Będziesz czekać z nią na Toma, aż wróci z łapania przestępców.
Wypiję za to.
Nie będę umiała zrobić czegoś tak wyszukanego.
Bzdura. Świetnie gotujesz.
A z pomocą Patricka będziesz szefową kuchni.
Tak, ale mając lekcje i spotkania kadry,
prawie nie będzie mnie w domu.
-Nie podoba mi się to. -Dalej chcesz uczyć?
Chcę.
To dobrze. Jeśli lubisz swoją pracę, dlaczego miałabyś ją porzucić?
Powiem ci dlaczego.
Matka powinna być w domu z dziećmi.
Tom, mamy rok 1958. Wykształcone kobiety robią karierę.
Boże. Ale z ciebie małomiasteczkowy...
Co ty o tym wiesz?
Nic nie wiesz o dzieciach.
Ani o byciu ojcem czy mężem.
Więc przestań mówić mi, co mam o tym myśleć!
Przestań być takim...
Przepraszam.
Schrzaniłem sprawę, co?
Dwoje na jednego.
Byłem po twojej stronie.
Tom jest teraz moim mężem.
Sami musimy rozwiązywać problemy.
W porządku.
-Może już pojadę. -Nie.
-Masz swoje rzeczy? -W aucie.
Jeszcze raz dzięki za wszystko.
Drobiazg, mój chłopcze.
-Pozdrów Marion. -Jasne.
Patrick pojechał.
Kazał cię pozdrowić.
Wiesz, o czym myślę, pani Burgess?
Dla odmiany to ja zrobię ci śniadanie.
Masz ochotę?
Marion?
Coś nie tak?
Posprzątam tu. Nie musisz nic robić.
Chcę iść z tobą na górę.
Dobrze.
Piękny widok, prawda?
Patrick.
Nic nie jesz.
Martwię się.
Czy mogę coś dla ciebie zrobić?
Wolałbyś być w ośrodku?
Tam jest okropnie, ale jeśli z nami jest ci źle...
Chcesz wrócić?
Tak.
W porządku.
25 maja 1958.
Teraz, kiedy są małżeństwem, czuję, jak mi się wymyka.
Tom...
Nie psuj tego.
W jaki sposób?
Pytając o następny raz.
Wiesz, kiedy ostatnio się widzieliśmy? Ile dni minęło?
Lepiej już pójdę.
Proszę. Jeszcze kilka minut.
Po pracy powinienem być w domu.
Tylko jedna minuta.
Marion chce dziecka.
Będziesz wspaniałym ojcem.
Mam coś dla ciebie.
Prezent.
WENECJA I JEJ PIĘKNO
Przewodnik po Wenecji?
Wyjeżdżam służbowo w przyszłym miesiącu.
Może pojedziesz ze mną?
Do Wenecji?
Tylko ty i ja.
Żadnego pośpiechu i patrzenia na zegarek.
Żadnego ukrywania się.
Żadnych kłamstw.
-Nie chciałbyś tego? -Mam żonę.
Nawet żonaci mężczyźni mogą podróżować.
Niektórzy jeżdżą z kolegami na ryby.
W pierwszej kolejności mężczyzna powinien jechać ze swoją żoną.
Nie jadę na wakacje.
Muzeum płaci mi za asystenta,
a ja oferuję tę funkcję tobie.
-To prawdziwa funkcja? -Tak, za 35 funtów.
-Prawie tyle zarabiam przez miesiąc! -Świetnie.
Zarezerwuję pokój w jednym z moich ulubionych hoteli.
A co powiem Marion?
-Nie mogę. -Ja jej powiem.
Nie skrzywdź jej, Patricku.
Ona naprawdę jest cudowną osobą.
Za mną proszę.
Piosenka i taniec...
kino.
A tu mamy Puncha i Judy.
To sztuka. Porusza, inspiruje, podobnie jak każdy inni obraz w galerii.
Dobrze się bawiliście?
-Tak! -Tak? To dobrze.
Pani Stewart da wam teraz po lizaku.
Do widzenia.
Cudowny dzień.
Dzieci świetnie się bawiły. Odprowadzę je teraz do szkoły.
Zaoferowałem Tomowi pracę.
-Słucham? -Zastępca kustosza nie może jechać.
Byłem bliski odwołania wyjazdu, ale Tom mnie uratował.
-Przykro mi... -Wyjazd do Wenecji.
Tom będzie moim asystentem, pojedziemy po nowe eksponaty.
Będziemy musieli dużo przewieźć. Świetnie sobie poradzi.
Dopilnowałem, by został sowicie wynagrodzony.
Wspominał ci o tym?
Oczywiście.
Dzięki, że tak do tego podeszłaś.
Drobiazg.
Chodźcie, dzieci.
Marion?
Jedziesz do Wenecji z Patrickiem.
Jeszcze nie wiem.
Miałbym nie jechać?
Patrick to zboczeniec.
To niedorzeczne.
Wszyscy to widzą, tylko nie ty.
Mylisz się!
Chcesz zobaczyć zboczeńców? Przyjdź na komisariat. Pokażę ci paru.
Noszą makijaż i biżuterię. Są żałośni.
Do tego dziwnie chodzą.
-Widać ich z daleka. -W porządku.
Rozumiem.
Jedzie do Wenecji służbowo. Zapłacą mi.
-On chce zniszczyć nasze małżeństwo. -Wiesz co?
Wydaje mi się, że masz brudne myśli.
Nie wiem, co robić.
-Muszę coś zrobić. -Powiem ci, co zrobimy.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Idę do drugiego pokoju.
Musisz wziąć się w garść.
Zjemy podwieczorek i zapomnimy o tym.
Marion? Weź się w garść.
Ta miłość nas pochłania.
Współczuję tym, którzy nie zaznali takiej miłości.
Od tygodnia jesteś rozkojarzona.
Coś jest nie tak. Powiedz.
Tom wyjechał.
Wyjechał?
Jest... z Patrickiem.
Są w Wenecji, zbierają eksponaty do muzeum.
Patrick jest homoseksualistą.
Musisz być ostrożna, mówiąc takie rzeczy.
Jest w Wenecji z moim mężem.
A Tom?
Myślę, że ma...
skłonności, do których Patrick go ośmiela.
Co mam zrobić?
Zrobić?
Muszę mu pomóc. Jestem jego żoną.
-Pomóc mu? -Zmienić się.
Musi się zmienić!
Marion, posłuchaj.
Przykro mi ci to mówić, ale to najlepsze, co mogę zrobić.
On się nie zmieni.
Dla was obojga lepiej będzie, jeśli to zaakceptujesz.
Musi przestać!
-Nie może. -Nie mów tak!
On się zmieni.
Z moją pomocą.
To nieprawda.
Kiedy myślę o nich razem, robi mi się niedobrze.
To obrzydliwe. To jest złe.
W takim razie też jestem zła.
A ty co masz z tym wspólnego?
Matko. To ty nie wiesz?
Gdybyś widziała swoją minę.
Jesteś...
Mam w swoim życiu kogoś.
Kogo kocham.
Tak bardzo jak ty Toma.
Pięć sekund temu byłam dla ciebie kimś innym,
niż jestem w tej chwili.
Co się zmieniło?
To nienaturalne.
A co naturalnego jest w tobie i twoim małżeństwie?
Jeszcze jeden oddech.
Panie Hazelwood, ktoś do pana.
Policjant.
Panie Hazelwood, możemy na słówko?
POLICJA
Tędy.
Mamy kolejnego.
Marion!
Tom?
-Tom? -Aresztowali Patricka!
-Był na komisariacie. -Co?
Patrzył obok, jakby mnie nie znał.
Zwolnij. Powiedz...
Ktoś na niego doniósł! Pewnie ktoś z muzeum.
-O mój Boże. -Znaleźli jakiegoś nędznika,
który twierdził, że był z Patrickiem za Argyle.
Posłuchaj. Możemy zostawić to za sobą. Zacząć nasze małżeństwo od nowa.
Tu nie chodzi o nasze małżeństwo!
Patrick trafi do więzienia, a ja jestem skończony!
Dlaczego ty?
Jeśli wiedzą o Patricku, mogą wiedzieć też...
To prawda?
Ty i Patrick.
Tak, to prawda!
Teraz ktoś im powie.
Dowiedzą się wszystkiego i będzie po mnie.
Wszyscy będą wiedzieć, co...
Przepraszam.
Wiem, że cię zawiodłem. Kłamałem.
Co ja teraz zrobię?
-Nikt się nie dowie. -Jak to?
Patrick nigdy im nie powie.
Nie wiesz, jak działa policja.
Patrick ci tego nie zrobi.
Już dobrze.
Znajdziemy Patrickowi adwokata.
Dobrego.
Nawet będę świadkiem moralności w jego sprawie.
Przepraszam cię.
Przepraszam.
Naprawdę.
Pan Hazelwood oprowadził moją klasę po muzeum.
A czy podczas tej wycieczki miała pani jakikolwiek powód, by sądzić,
że pan Hazelwood jest zagrożeniem dla uczniów
lub może mieć na nich zły wpływ?
Wręcz przeciwnie, dzieci go pokochały.
Czy uważa pani, że pan Hazelwood byłby zdolny
do zarzucanych mu czynów?
Rażącej nieprzyzwoitości w miejscu publicznym
i zagrożenia moralności publicznej?
Nie, nie uważam.
Dziękuję.
Pani Burgess.
Czy pani relacja z panem Hazelwoodem
wykracza poza zawodową?
Tak.
To mój przyjaciel.
To bliski przyjaciel pani męża, prawda?
Jest przyjacielem nas obojga.
Ale jest wyjątkowo blisko z pani mężem, prawda?
Na tyle, że ostatnio pojechali razem do Włoch.
Patrick pojechał tam służbowo.
-Pani mąż również? -Pomagał mu.
Pomagał mu?
Tak.
Pani Burgess, pragnę przeczytać kilka zdań z jednego z pamiętników pana Hazelwooda,
które to znaleźliśmy w jego mieszkaniu.
Obawiam się, że nie wszystko nadaje się do czytania.
Strona datowana na 31 lipca 1957.
„Poznałem go nawet od tyłu.
„Ta piękna głowa.
„Linia ramion, której nie da się pomylić.
„Mój cudowny policjant stał tuż przede mną”.
Pani Burgess?
Kim jest „mój policjant”?
Nie mam pojęcia.
Być może inny cytat odświeży pani pamięć.
To późniejsza data.
„Spotykaliśmy się po południu, jeśli mógł się urwać, lub wieczorami.
„Ale nie zapomniał o nauczycielce. Wczoraj przyprowadził ją do muzeum.
„Jest instynktownie zaborcza.
„Kiedy tylko mogła, dotykała jego ramion.
„Gdyby wiedziała, że moje dłonie
„zeszłej nocy oplatały te ramiona,
„kiedy mój policjant i ja”...
Zakończę tu, ponieważ ciąg dalszy jest na granicy nieprzyzwoitości.
Pani Burgess, jest pani nauczycielką, prawda?
-Tak. -A kim z zawodu jest pani mąż?
Pani Burgess?
Jest policjantem.
Proszę głośniej.
Jest policjantem.
Będę czekał w aucie.
Pani Burgess.
Witam.
Widziałeś Nigela i jego przyjaciela?
Mieszkają kilka ulic stąd.
Coś nie tak?
Nie. Wszystko gra.
Widuję się z psychiatrą...
który wspaniałomyślnie zaoferował, że pomoże mi się zmienić.
Miło z jego strony.
Co ci się stało w twarz?
Jestem w więzieniu, Marion.
To mój nowy dom.
Na dwa lata.
Dobrze cię karmią?
Nie chcę rozmawiać o jedzeniu! Powiedz mi o Tomie.
Co u niego?
Znalazł pracę.
Ja zachowałam swoją.
Poradzimy sobie.
Poprosisz go, by przyszedł? Muszę go zobaczyć.
-Nie mogę. -Proszę, Marion. Muszę go zobaczyć.
Żadnego dotykania.
Powiem mu.
Ale wiesz, że nie może przyjść.
Przykro mi.
Musisz być z tego bardzo zadowolona.
Dlaczego miałabym być zadowolona?
Wygrałaś.
Patrick.
Nikt nie wygrał.
Niepotrzebnie to zrobiłeś.
Już mi się nie przyda.
Widziałam Patricka.
Pytał o ciebie.
Czemu tam poszłaś?
Wszyscy go opuścili.
Tom, muszę coś wiedzieć.
Czy ty... kochasz Patricka?
-Na litość boską... -To ważne.
Kochasz go?
Kocham ciebie.
Nie mogę cię stracić.
Nie rozmawiajmy już o nim.
Co jest?
Musimy porozmawiać.
-Wychodzisz gdzieś? -Tom, proszę.
Próbowałam pomóc Patrickowi,
ale za każdym razem ze mną walczy.
-A ty ciągle jesteś zły. -Co, do jasnej...
Daj mi powiedzieć.
Myślę, że sprowadziłam go tu, bo czułam się samotna.
Co takiego? Jestem tu z tobą.
Nigdy cię nie ma. Nigdy cię nie miałam. Nie dla siebie.
Zawsze był w twoim życiu. W naszym.
Przestań gadać głupoty.
Usiądź. Zrobię herbatę. Nigdy nie rozmawiamy?
-Porozmawiajmy. -Wyjeżdżam.
-Co? -Nie zostanę tu. To mnie zabije.
Ty sprowadziłaś go do naszego życia. To ty namieszałaś.
Teraz chcesz wyjechać? Co ja mam zrobić?
Choć raz mógłbyś sam o siebie zadbać.
Czyli znowu to samo. Jak zrujnowałem ci życie.
Nie zrujnowałeś.
Ale okłamałeś mnie.
Kłamałeś, odkąd się poznaliśmy. Kochałeś Patricka.
-Przestań. -Wciąż go kochasz.
Przestań.
Przez te wszystkie lata winiłam siebie za to, że nie jesteście razem.
A nigdy nie pomyślałam o tym, co ja straciłam.
Nie będę tego słuchał.
To ja doniosłam na Patricka do muzeum.
Ja.
Kiedy byliście razem w Wenecji, czułam się zdradzona.
Potem przyszła pocztówka od ciebie.
Jakbyś ze mnie drwił.
Czułam się upokorzona.
Wtedy pomyślałam,
że mogę cię odzyskać i uratować nasze małżeństwo.
Napisałam anonimowy list do przełożonego Patricka.
Nazywa się Patrick Hazelwood.
Napisałam, że wiem, iż Patrick jest homoseksualistą.
Że nie chciałby, by goście muzeum,
a zwłaszcza dzieci, mieli kontakt z kimś takim.
Następnego dnia żałowałam tego i od tamtej pory musiałam z tym żyć.
Chciałam odpokutować, broniąc go podczas procesu.
Ale wiesz, jak było.
Stwierdziłam, że jedyne, co mi zostało,
to pomóc ci uporać się z tym bałaganem.
Pomyślałam: „Teraz go mam.
„Mam go dla siebie”.
Ale nigdy nie miałam.
Zniszczyłaś go.
Zniszczyliśmy się nawzajem.
Nie powinienem był cię zwodzić.
To było nie w porządku.
Ale nie mogłem ci powiedzieć.
Zostawiłabyś mnie,
a ja cię pragnąłem.
Ale jego też pragnąłem, więc...
Na blacie jest numer do Nigela.
I do apteki.
-Nie mówisz poważnie. -Nie dajemy sobie nawzajem szczęścia.
-Oczywiście, że tak. -Nie, Tom.
Masz morze. Pływanie.
Ja nawet nie lubię Peacehaven.
Myślałam, że na emeryturze będę chodzić do muzeów, teatrów,
spędzać weekendy w... Nie wiem, gdzieś.
Czego ode mnie chcesz? Mam błagać, żebyś została?
-W porządku, błagam cię. -Tom, z Patrickiem jest źle.
Myślę, że może mu się poprawić, ale muszę umyć od tego ręce.
Możesz go odesłać, ale mam nadzieję, że tego nie zrobisz.
Mam nadzieję, że dasz mu miłość. Tego potrzebuje. Ty również.
-Ja muszę odejść. -Ale...
-Będę u siostry. -Nie idź, proszę.
Nie mogę...
Nie mogę żyć sam.
Tom, nie jesteś sam.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger