Tato, nie! Przestań!
- Zadzwonię. - Dokąd idziesz?
- Chcecie wcześniej kieszonkowe? - Ojciec roku. Gdzie wysłać nagrodę?
Najlepiej do tamtego burdelu!
- Ogarnę to. - Niech nic nie bierze.
Pomogę ci z torbami.
Peggy, nie!
No weź!
Zuch dziewczyna!
Przywitam się.
To będzie dobre.
- Peggy! - Dziwko!
Peggy, przestań! Do jasnej cholery!
Rozwal tę furę!
Na pewno nie chcesz przywitać się ze swoją najlepszą przyjaciółką?
- Nigdy jej tak nie nazywałam. - Dianne, przynieś mój irygator!
- Dziwka potrzebuje sprzętu. - Odczep się.
Kurwa, to perły mojej matki?
- Mówiłeś, że są twojej matki. - Jak mogłeś to zrobić?
- Walczycie o to, kto jest gorszy? - Możemy już jechać?
- Oddawaj je! - Boże.
Peggy.
- Puszczaj! - Oddawaj je!
- Ale już! - Peggy, zostaw ją.
- Peggy! - Kurwa!
- Puszczaj! - Oddaj je!
Zostaw ją.
Odpierdol się!
- Puszczaj, szmato. - Zostaw ją!
Nigdy nie wyjdę za mąż.
No cóż, to był barwny gość.
Złóżmy z nich bransoletę. Będzie twoja po mojej śmierci.
Nie umrzesz za szybko.
Ale ona już tak, gdy wepchnę ją pod pociąg.
A dasz radę zabić ich oboje?
PUSTYNIA WYSOKICH LOTÓW
Oto i ona.
Kurwa, jaja sobie robisz?
Wcześniejsze zwolnienie. Stan zjebał sprawę od strony prawnej.
Ściągaj kimono mojej matki.
Peg, wyglądasz wspaniale.
- Pora na ciebie. - A mogę dokończyć doppio?
Nie piłem prawdziwej kawy od 18 miesięcy.
I czyja to wina?
Peg, nie chcę grać tą kartą, bo nie jestem taki.
Ale jedno z nas wzięło odsiadkę na siebie i nie byłaś to ty.
To było dekadę temu. I zdołałeś dwa razy wrócić za kratki.
- Mogłem sam się bronić. - I znów to samo.
Adwokaci skopali mi oba procesy.
- Pół semestru prawa na Queens College. - Przestań.
- I wyleciałeś. - Egzaminy są tam ustawiane.
Mogę napić się espresso i wyprać swoje rzeczy?
Naprawdę zacne ziarna.
Tęskniłem za tym.
Ludzie jeżdżą już innymi samochodami. Dziwne to wszystko.
Myślisz, że sprawy nie zmienią się szybko. Ale tak się dzieje.
- Gdy tu dziś wszedłem... - Raczej włamałeś się.
- Wszędzie były rzeczy Roslyn. - Pogoniłeś mi siostrę z domu matki.
Nawet w szafie czuć jej zapach.
Zostaw jej ciuchy.
- Zastępujesz jej zapach swoim. - Wziąłem tylko kimono.
Ale to zapach nie do podrobienia. Czysta Roslyn.
Jej istota tkwi w tym materiale.
Włamujesz mi się do chaty,
grzebiesz w albumach mamy i paradujesz w jej kimono.
- Zero wyczucia. - Są nadal wilgotne.
Co ci powiedziałam? To koniec. Nic tylko mi szkodzisz.
I podpisz pieprzone papiery rozwodowe.
Podrzuć mnie do motelu.
Mam 200 dolców.
Postawię ci kolację.
Jadłam już kurczaka à la cacciatore z trzema dodatkami.
Coś, co chciałabyś zjeść na bezludnej wyspie.
A nawet nie masz dziś urodzin.
- To przez tę całą biurokrację. - Rozumiem.
Chodzę na zajęcia detektywistyczne.
- Dzięki. - Jasne.
To tylko formalność, bo Bruce już przydziela mi sprawy.
A ja załatwiam klientów.
Jestem niezastąpiona.
- Peg, ale postęp. - Co nie?
- Naprawdę nieźle. - Wiem.
Jesteś jak feniks, skarbie.
Nie nazywaj mnie tak.
Przepraszam.
Ale w pace sporo zrozumiałem.
Przepraszam.
Sprawa wygląda tak. Oboje jesteśmy feniksami.
Odrodziłaś się po śmierci Roslyn. Niech Bóg nad nią czuwa.
Wiesz, że dla mnie też była jak matka.
Rodzeństwo oszukuje cię z chatą.
Ale zostałaś detektywem.
A ja wyszedłem. Jestem gotowy na nowy rozdział.
I tak, jestem spłukanym skazańcem.
Ale qigong podniósł mnie na duchu.
A co to za jeden i za co siedzi?
To sztuka walki oparta na medytacji. Ale zmodyfikowałem ją pod siebie.
Chcę pokazać, że można walczyć w sposób uzdrawiający.
Rozumiem.
- Te dyscypliny muszą ewoluować. - Tak.
Opiekuję się grupą gangusów.
Siedzimy w asanie, oddychając wspólnie i po prostu żyjąc.
Za coś takiego John Lennon oddał życie.
Pięknie to brzmi.
Owszem. I chcę się tym dzielić.
Chcę przekuć mojego wewnętrznego feniksa w centrum qigong.
Tutaj, w High Desert.
Przeprowadzę tak zwaną walkę o duszę.
Dzięki temu odzyskam tę jej cząstkę, którą utraciłem.
Gdzie ją zgubiłeś?
W domu na Alejo Road.
Czyli chodzi ci o pieprzone srebro?
- Jest warte ze 20 koła. - Kurwa.
Mówiłeś, że zapłaciłeś nim adwokatowi.
- Może być warte więcej. - I ukryłeś je w domu?
W pralni. Musimy się tam dostać.
Mogłabym spłacić hipotekę i tam zostać.
Ty pieprzony kłamco.
Kłamałem, abyśmy byli razem, gdy wyjdę.
Nigdy się nie zmienisz.
Peg, oboje możemy zainwestować tę kasę.
Dostaniesz z 10-12 tysięcy.
Nadeszła ta chwila, Peg.
To początek reszty naszego życia.
Reszta mojego już się zaczęła.
I nie ma w nim miejsca na ciebie czy na nas.
Nie zamierzam tak ryzykować.
- Peg. - I narażać przyszłości.
Detektywi nie włamują się do cudzych domów.
- Peg... - Nie.
- Serio? - Nie.
- Dobrze. - Po prostu podpisz papiery i spierdalaj.
Przepraszam.
Rachunek?
Poproszę na wynos kawę, szarlotkę i żeberka.
A zapłaci ten chujek.
Jestem już blisko rozpracowania Złajdaczonego Guru.
Zajebiście blisko.
Kurwa. Poczekaj.
Otworzyłaś cukiernię?
Tak, ale chciałam ci podziękować za załatwienie sprawy z Owenem.
Popełniłam ogromny błąd.
Prawa jest większa od lewej.
A kradzież to coś złego.
Nie ma sprawy. Do zobaczenia wkrótce.
Guru Bob mówił coś o mnie? Tęskni za mną?
Bez prywaty w robocie.
Po pierwsze: to interesy.
I po drugie: to równoważenie pracy z życiem osobistym, polecam.
Miałaś trzymać się z dala od niego.
- Do tego skopał zamówienie. - Jak namówiłaś go, by zapłacił?
Zagroziłam mu na kolacji, więc wypisał czek.
Na kolacji?
- To była randka? - W życiu.
- Dokąd cię zabrał? Zapłacił? - Jestem w robocie.
Jestem profesjonalistką.
No dobra.
Jeśli zgarniemy nagrodę za odnalezienie jego żony...
Skąd w ogóle pewność, że nadal jest nagroda za nią?
Mamy ważniejsze sprawy. I gdzie mój informatyk?
Jest jak w 1962 roku.
Ja to Brian Epstein, ty to Decca Records. Zaraz odprawisz Beatlesów.
- Nie widzę tu Beatlesów. - To się rozejrzyj, bo mamy ich w garści.
Nie spuszczaj Beatlesów w kiblu.
Wiesz, co jest w kiblu, Peggy?
Hot and Cold Appliance Repair. Mój ostatni świetny klient.
Ci od różowych wozów?
- Co to w ogóle za przekaz? - No dobra.
- To ich symbolizuje? - Słuchaj.
Jeśli do przyszłego tygodnia nie sprawdzę dla nich trzech osób,
wylądujemy na bruku.
- Za co ci płacę? - Przecież nie płacisz.
Musisz ustalić, czy nadal jest za nią nagroda.
Nie. Mam wystarczająco wiele na głowie.
Nie wracaj tu bez informatyka. Miałaś jedno zadanie.
Zepsułeś mi niespodziankę dla ciebie.
Już go mam. Muszę tylko po niego podjechać.
Nawet nie dajesz na wachę.
Nic z tego.
Spróbuj się zrelaksować. Już dwa razy przekładałaś.
Chyba mam ten cały nieśmiały pęcherz.
To taki zespół. Mój były facet mówił mi, że to mam.
A teraz? Dam ci trochę prywatności.
Masz syna, co nie? Zna się na komputerach?
Jest we Francji w zakonie kartuzów.
Mogę wziąć zapas na tydzień?
Wrócę, gdy będę miała wolne.
I będę zrelaksowana.
- Jest tam pani? - Moment. Zaraz wyjdę.
Nie masz jeszcze takich terminów, a bez tego testu dostaniesz dzienną dawkę.
Nie mogę tu wpadać codziennie, Mary. Mam swoje życie.
Proszę pani?
Poinstaluj to, poopierdalaj się, a potem naucz go z tego korzystać.
- Już zainstalowane. - Świetnie.
I co? Obiecane i dotrzymane.
Gadałem z księgowym.
Mój były wspólnik fałszował księgi rachunkowe.
Dlatego... Śmiało.
Dlatego sprzedałem ostatnie akcje.
- I wszystko z eBaya. - Udawaj, że nie pytałam o to.
- Mogę stracić dom. - Bo nie pytałam.
Zapłacimy młodemu kasą za graty z eBaya. Dla ciebie może zabraknąć.
Dobra, nie pękaj. Niebawem nieźle się obłowimy.
Mówię ci. Będzie git.
Nie mogę zdradzić więcej, ale to naprawdę konkret.
- Konkret? - Nie przewracaj oczami.
Okazujesz tak brak szacunku, a to oręż ludzi słabych.
Nie bądź słaby. A ja lecę na zajęcia.
Jest spoko.
Kurwa!
Pierdol się!
Chodź tutaj.
Dostawa dla bachora.
- Ma przestać mnie nękać. - Dzwoniłam do ciebie.
- Mam nowe info o żonie guru. - Cicho! Możemy mieć podsłuch.
- W telefonie? - W samochodzie.
Jestem na 99,9% pewna, że Złajdaczony Guru zamordował swoją żonę.
I że wywiózł ją do Meksyku.
Zaplanował morderstwo.
Namierzyłam jej rodzinę po kartotece.
To rodzina Gattchich.
Co? Gattchich? Jakim cudem? Myślałam, że mafia już wymarła.
Mają solarium niedaleko Rancho Mirage.
Kto by uwierzył w taką przykrywkę?
- I to w takim klimacie? - Co nie?
To Gattchi zaoferowali nagrodę.
Tylko oni potwierdzą, czy obowiązuje.
Dobra, sprawdzę to.
SOLARIUM
Nie zatrudniamy.
Nie składam CV, skarbie.
Obecnie nie oferujemy masażu dla pań.
Pracownica straciła stopę w wypadku motocyklowym.
- Rżnij mnie, tatuśku! - Rżnij mnie, tatuśku!
Zastałam Nicka?
Nick!
Aleś blada. Mamy wolne łóżko.
Chyba nie mam dziś czasu.
Nick Gattchi?
A kto pyta?
Przejdę do sedna.
Piszę książkę o moim bracie, Franku.
Zniknął pięć lat temu. Zapadł się pod ziemię.
Podobno dzielimy ten sam ból.
- Wymiatasz. Teraz na dole i z lewej. - Nie mam teraz czasu.
- Jest majonez? - Skończył się.
Nie masz czasu, by zarobić szmal, Nick?
Rżnij mnie, żeglarzu!
Władze wiszą nam kasę. Jesteśmy ofiarami.
A w tym kraju ofiary dostają czeki.
O tak!
- Jebany ptak. - Ruchanko!
- Lionel Richite, morda! - Rżnij mnie!
Wen, podkręć pieprzoną muzykę.
- Aj waj! - Należy nam się odszkodowanie.
Za nasze cierpienie.
I prawo do stanowych pogrzebów, które, jeśli dobrze kojarzę,
bywają zarezerwowane dla prezydentów, ale możemy spróbować.
Posłuchaj.
Zaoferowaliśmy już 70 koła za Donę.
- Dlatego zarabianie... - Ta kasa jest w depozycie?
Większość rodzin tak postępuje. Ja również.
Chciałabym, by Donatella wróciła, ale jeśli tak się nie stanie,
to nie zasługujesz na zadośćuczynienie?
- Ile wchodzi w grę? - Trzy miliony na głowę. Może więcej.
Ale musimy dobrze to uargumentować. Mam prawników od pozwów zbiorowych.
Katastrofa w Lockerbie...
- To ich zasługa? - Ugoda na miliard dolarów.
Miliard, nie milion.
Co to za kancelaria?
Byli konsultantami. Eckhart & Tolle.
Moment. A ty jak się nazywasz?
Sylvia Plath.
Może wyskoczyć, że nie żyję, ale chodzi o inną Sylvię Plath.
Info o sobie usunęłam.
Jesteś bardzo blada. Może dziesięć minut opalania?
Nie trzeba. Co według ciebie spotkało Donatellę?
Nie wiem. Zmyła się i tyle.
Napisałaś ten cały Szklany klosz?
Nie, to ta martwa Sylvia. A książka wprowadza w deprechę.
Nie uważasz, że ktoś ją zabił?
- Na przykład jej mąż? - Jej mąż?
W życiu.
- Bob nie mógłby jej zabić? - Nie, Dona!
Rżnij mnie, tatuśku. Dymaj mnie, żeglarzu.
- Ruchanko! - Ma niezły repertuar.
Ma tak, gdy słyszy jego imię.
- Boba? - Ruchanko. Nie, Dona!
- Od zawsze go miała. - Dymaj mnie, żeglarzu.
Ten gość to szalony weganin.
- Nie zrobiłby tego. - No nie wiem.
Jest dobrze zbudowany. Sądząc po zdjęciach.
Drzemie w nim pewna siła. I byłby zdolny do morderstwa.
Nie. Dona nienawidziła go. Zabrała całą kasę. Zostawiła srogi list.
To dlaczego nie powiedziała ci, dokąd wyjeżdża?
Miała pewne pretensje do rodziny. Nie muszę się spowiadać.
Powiedzmy, że nie trzymała się z nami.
My harowaliśmy, by mieć za co żyć, a ona wydawała kasę na szkołę artystyczną.
My byliśmy biznesmenami, a ona nie.
O tak! O tak!
Dymaj mnie, żeglarzu.
- Kiedy wyjdzie książka? - Za rok, gdy pogadam z innymi rodzinami.
- Odezwę się. - Czekaj.
- Chodź ze mną. - O nie! Ruchanko!
- I jest nagroda? - Tak.
Zaoferuję ci bezpłatną sesję. Nie mogę na ciebie patrzyć.
Tak, Tony! O tak!
To litografia?
To obraz olejny.
No. Autorstwa Dony.
Autorstwa Dony? Wygląda jak coś spod pędzla Magritte’a.
To jego żona. Znasz stojącą za tym historię?
Jak dla mnie była nieco za gruba.
Wolę opalone laski z płaskimi brzuchami.
Ale Dona lubiła takie klimaty.
Dobra, wskakuj. Śmiało.
Co to ma być?
Lionel Richie stał się żałosnym chujkiem.
Miała go przez 30 lat. Był dla niej jak syn.
Po jej odejściu potracił pióra.
Rżnij mnie, tatuśku. O nie!
O tak!
Widać lubiła Lionela Richiego, no ale nieważne.
Robiła kopie skradzionych dzieł sztuki.
A nasz swami sprzedawał je gangsterom.
No cóż. Donatella pewnie nie żyje.
- Biedna Dona. - Wiem. Strata dla całej ludzkości.
Miała talent.
Nie znam się na wycenianiu, ale mam dobre oko.
Przez chwilę byłam pewna, że patrzę na oryginał od Margritte’a.
A ptaszysko wie więcej, niż mówi.
Dlaczego miałby ją zabić? Był o nią zazdrosny?
Pewnie tak. Siedzieli w tym razem. Coś musiało się sypnąć.
Guru ma krew i ptasie gówno na rękach.
Jadę po to zgłoszenie zaginięcia.
Wyłaź z mojego samochodu!
Mam tu wariatkę. Spotkamy się u mamy.
Pogięło cię? Jak można wchodzić do czyjegoś auta?
Wybacz, ale jestem spóźniona, a ty mnie zastawiłaś.
- Zabijałam ludzi za mniejsze rzeczy. - No to mam dziś farta, co?
Akrylowe?
Tak. Sama je sobie robię.
To mój salon.
O w mordę.
Mogę?
Jak to zrobiłaś?
- Ma się doświadczenie. - I nie tylko. Masz do tego dar.
Wpadnij, a dam ci zniżkę.
- W porząsiu! - I nie rób tak więcej.
Dziękuję!
Zgłoszenie zaginięcia. Dona zostawiła Bobowi list.
BOB, JEB SIĘ I TAK, WSZYSTKO JEST GŁUPIE
ZWŁASZCZA TY - DONA
- Ostro. - Co nie?
- Czyli faktycznie wyjechała. - Ale bez Lionela Richiego.
Kochała tego pierzastego chujka. Mimo jego braku manier.
A teraz traci piórka w burdelu i ma złamane serduszko.
Jestem pewna, że ją zabił.
Pojadę po tego ptaka.
To bardzo miłe.
Przygarnęłabyś wyłysiałego ptaka? Jesteś taka troskliwa.
Nie wiem, czy dziś zasnę, skoro będę o nim myśleć.
Świat jest okrutny.
Musimy sobie z tym poradzić, Carol. Nie ma innej opcji.
I odezwij się do siostry, bo Stewart próbuje ją przekabacić.
Wiesz, jaki on jest. Zero uczuć. Mówiłaś, że nawet nie płakał na pogrzebie.
Nie uronił ani łzy. Nawet gdy śpiewałam „Wind Beneath My Wings”.
Co takiego?
Mogłam wypuścić gołębie.
Żal jest jak refluks żołądkowo-przełykowy.
I próbowałam już z nią gadać.
No to może spróbujesz ponownie?
Dianne. Cześć.
Spotkajmy się w Pioneertown. Chcę ci coś pokazać.
Jak to nie?
No to powiem ci teraz.
Znalazłam twój sprośny tekst z liceum, który chciałaś wysłać do Penthouse Forum.
Ten o pukaniu Lenny’ego Dykstry w loży dla zawodników.
Mama go zachowała. Zawsze była z ciebie dumna.
Mogę ci go wysłać, ale jeśli twoje dziecko to...
No dobrze. To do zobaczenia.
Super!
Zapraszamy na nocleg przy mieście!
„NASZE PIONEERTOWN” - PEGGY NEWMAN I GWIAZDA TELEWIZJI GINGER FOX!
Dla twojej matki. I dla ciebie.
Peggy, wiesz, że Ginger była w głównej osadzie Nieustraszonego?
Prawie w głównej.
Nasza gwiazda robi lalki z papieru z ksiąg rachunkowych?
A skoro siedzi na koniu, to kto pilnuje księgowości?
A może dziać się cokolwiek.
Przepraszam. Nie!
Teraz wymieniają się śliną. Tak się nie robiło w tamtych czasach.
Nie przejmuj się facetem.
Bądź jak kocica. Niech oni przyjdą do ciebie.
A od jak dawna jesteś singielką?
Od 34 lat.
Chciałabyś zarobić prawdziwą kasę?
Na razie nie zarabiam żadnej.
Chciałabyś zagrać nabywczynię dzieł sztuki?
Grałam miłośniczkę sztuki w Aferze Thomasa Crowna.
„Ale ładny”.
To była moja kwestia.
Russo czuła się zagrożona i kazała ją wyciąć.
Ginger, do środka i szykuj się do roli.
- Cześć! - Jestem.
- Gotowa? - Na co?
Odegraj tę scenkę z podrabianą mamą. Powiedz, co w sobie tłumiłaś.
- Przysięgam, że ci to pomoże. - A co z listem do Penthouse?
Wyrzuciłam to plugastwo, bo dbam o ciebie.
Pamiętasz, jak zjechałam twojego trenera, gdy wycofał cię z ligi dziecięcej?
Zawsze w ciebie wierzyłam.
Poświęć mi dziesięć minut.
Ginger!
Jako że ciągle coś zmieniamy,
Dianne wcieli się chwilowo w drugą córkę.
- Dianne. - Możemy nie używać mojego imienia?
Dianosiostra. No dobra.
Jesteś na łożu śmierci. Straciłaś kontakt z Dianosiostrą.
Nie mogłyście się pogodzić z odejściem Jerry’ego.
Drań.
Przejdźmy do sceny, w której Stewart ssie kciuk.
- Ile on ma lat? - Dziewięć.
Coś mu dolega? Trochę za stary jak na ssanie kciuka.
Nie osądzamy tu nikogo, Ginger.
Nie mogę.
Przepraszam. To dla mnie zbyt dziwne.
Nie wstawaj.
Jesteś na łożu śmierci. Ledwo kontaktujesz.
Dianosiostro.
Powiedz mamie, co naprawdę czujesz.
Spójrz na nią. Jest gotowa, by cię wysłuchać.
Otwórz przed nią serce. Zacznij do niej mówić.
Jest na to gotowa.
- Przerwijcie prace! - Wybacz, Peg.
No dalej.
Wczujcie się w to.
Wczujcie się w scenę. I... akcja!
Mamo, nie zobaczyłam cię przed śmiercią.
Bałaś się?
Oczywiście. Kto by się nie bał?
Cicho! Ginger, jesteś nieprzytomna.
Pamiętam coś sprzed odejścia taty.
Zabrałaś mnie na występ Alvina Aileya. Siedziałyśmy wysoko.
Byłaś pod takim wrażeniem, że aż się rozpłakałaś.
Potem poszłyśmy na lody na Grand Central.
Powiedziałaś mi, że kiedyś chciałaś zostać tancerką.
Potem zasnęłam w pociągu.
Tamtego dnia miałam cię tylko dla siebie.
Ale potem tata odszedł, a ty stałaś się duchem.
Czasami ludzie umierają za życia.
Próbowałam na nowo zdobyć twoją uwagę, ale było to zbyt bolesne.
Nie byłam już w stanie!
Ludzie na mnie czekają.
Myślałam, że wrócisz do mnie, jeśli powiedzie mi się w życiu.
Ale już cię nie było.
Mamo, chcę ci powiedzieć, że cię kocham.
I...
I wybaczam ci.
Ja tobie też.
Ginger, jesteś nieprzytomna!
Za co miałabyś mi wybaczyć?
Za bycie egoistką.
Co ona wyprawia?
Dobrze mi to brzmiało. Przylepiła się do mnie.
Rany, co za bzdury.
Walić to. Ona jest do niczego.
Ale było to oczyszczające, co nie?
Że co? W życiu! Czuję się teraz jeszcze gorzej.
Kiepska z niej mama.
Wiem. Oryginalna też była kiepska.
Możesz zniknąć mi z oczu? Błagam!
Skopałaś to koncertowo. Obyś lepiej zagrała nabywczynię.
Ale ładny.
No raczej. W końcu namalował go Cézanne.
Nie bądź taki wrażliwy.
- To pieprzony Cézanne. - Istny klasyk.
Wyczuwam tu nowoczesną modalność.
A w zasadzie na odwrót.
Dziewięćset tysięcy?
Oj zimno.
- Zadzwoń do swojego gościa. - No tak.
To idealna pora. W rzeczy samej.
- Jest chora psychicznie? - To spektrum autyzmu.
Ale zna się na rzeczy. A jej mocodawca jest dziany.
Kachel musi mieć rywala do przebicia.
- Niech poczuje presję. - To ona nie pracuje dla naszego gościa?
- Myślałem, że James Kachel to jej szef. - Nie, pracuje dla jego wroga.
Mówiłaś, że pracuje dla Kachela.
Chcesz to sprzedać za 1,3 miliona? Bo chyba tyle chciałeś, prawda?
- No tak. - I tak tego dokonamy.
Oczywiście, proszę pana. Zgadza się. Ciao.
- Będziemy w kontakcie. - Tylko bez takiego kontaktu. Idziemy.
Jak źle jest?
Bardzo źle. Myślałem, że tylko trochę, ale nie.
- Jest tu parasol? Mam wrażliwą skórę. - Jak bardzo?
- Albo kapelusz? - Grozi mi upadłość.
Nie możesz jej ogłosić.
Zaraz zarobię dla nas szmal. To dzieło mojego życia.
Co teraz zrobię?
Inny zawód odpada. Jestem dupkiem.
Załatwię to dzisiaj, ewentualnie jutro.
Dobrze? Do czwartku.
Wytrzymaj. Semper fi.
Semper fi.
Dzisiejszy qigong skupi się na zamykaniu naszych bram.
Zaciśnij pośladki.
Pochyl miednicę.
A to kto?
To Judy.
- Judy? - Ktoś zostawił ją w nagrzanym aucie.
Nie mogłem pozwolić jej umrzeć, więc zabrałem ją ze sobą.
Co nie, Judy?
Pomogę ci odzyskać srebro za 60% jego wartości,
jako że i tak powinno trafić do mnie.
- Pół na pół to... - Dobra.
Żadnych negocjacji albo wychodzę.
W porządku.
- I potrzebuję przysługi. - Zrobię wszystko.
Gotowy na szok i przerażenie w Miami?
Kto jest celem?
Złajdaczony Guru.
- Co chcesz wiedzieć o nim? - Czy zabił żonę.
W razie czego powiem ci więcej, ale na razie nie musisz więcej wiedzieć.
W porządku.
I zabierz psa z łóżka.
Dlaczego?
Bo będziemy się kochać.
Judy, złaź.
Napisy: Krzysiek Igielski