O w mordę. Wiesz, co za to możemy kupić?
Pewnie. Ja odzyskam swój dom.
Przyznaj, że walka o duszę jest naprawdę fajna.
Tak. Chcesz zobaczyć coś naprawdę fajnego?
- Tu Stewart. Zostaw wiadomość. - Cześć. Tu twoja starsza siostra.
Ta, która nauczyła cię wiązać buty.
- A rower? - I jeździć na rowerze i tak dalej.
Daję znać, że dostaniecie kasę za chatę za dwa miesiące z góry.
Nie bójcie żaby.
Dobra.
Peg, czujesz to?
Wraca sporo wspomnień.
Takich jak podanie mojego numeru kolumbijskiemu kartelowi?
Przez co musiałam ukrywać się w łazience na pobliskiej stacji?
Wolę myśleć o dobrych rzeczach, a nie tych złych.
- To mój wybór. - Spoko.
- Garaż. Spadamy. - Kurwa.
- Chodź. - Pomóż mi, bo to ciężkie.
Kurwa mać, Denny!
Rozumiem, że to ostatnia nocka.
Nie będę cię już słuchać, bo tylko...
W porządku. Jak tam chcesz.
Dobra.
Kurwa.
Szybko.
Zuch dziewczyna.
Nie wypadliśmy z formy.
Nie ma żadnych „nas”.
RZADKIE MONETY
- Dupek. - Przestań.
Oszkapił nas. Dawałem ci znaki.
Nie mogło w nich być aż tyle niklu.
- Zbadał je przy nas. - Test był lipny.
Dlaczego sądziłam, że będzie inaczej?
Tylko w twoim języku 25 tysięcy to 5 tysięcy.
Mógłbym wyciągnąć więcej, ale nie współpracowałaś.
I połowa wysypała ci się w domu.
Wsiadaj, kurwa!
PUSTYNIA WYSOKICH LOTÓW
Przeciągam te dyski tutaj.
Robił pan kiedyś backupy?
W sensie?
- Kurwa, jak w NSA. - Nie odzywaj się do niego.
Nieźle się wkręcił.
- Gdzie go znalazłaś? - W supermarkecie.
- Powiedział, że znacie Billa. - To kierownik.
To dla ciebie.
Niewiele, ale da nam trochę czasu.
I nie sprawia mi to przyjemności, a wręcz fizyczny ból.
Mam przerąbane z hipoteką, ale poradzę sobie.
A nie poradzę sobie z brakiem przyszłości. Potrzebuję życia. Firma nie może upaść.
Jakby moje narządy to odrzucały.
O Boże. Weź ten szmal.
Czy po części chcę, byś odmówił?
Pewnie. Nawet w całości.
Żadna część mnie tego nie chce, ale musisz go wziąć.
Po prostu musisz.
Kurwa, co jest?
- Przepraszam. - Wkurzasz mnie.
To tak cholernie wzruszające!
Uznaj to za pożyczkę. Z dziesięcioprocentowymi odsetkami.
Dziesięcioprocentowymi?
Niech będzie osiem. Zniżka za pierwszą.
Muszę się ogarnąć.
To kropla w morzu potrzeb.
Wzruszyłaś mnie.
Dziękuję, że mnie wspierasz.
Po raz pierwszy, drugi i trzeci.
Pamiętaj o spotkaniu w Pioneertown dziś wieczorem.
To konkretny zarobek.
- Mówiłaś poważnie? - Tak. Wszystko idzie zgodnie z planem.
Jestem tak blisko odebrania nagrody za Donę Scarborough.
Jestem na 98,6% pewna, że babka nie żyje.
Pozostawiła wyłysiałego ptaka, który był jej bratnią duszą.
Nieważne. Wiem, co robię.
Posłuchaj. Mam dla ciebie robotę.
To prawdziwa sprawa.
Potencjalnie zdradzająca żona.
Nadal zbieramy info, więc bez ostrych akcji.
Śledź ją i porób zdjęcia, jeśli coś zauważysz.
No spoko...
Nie wiem, co mam sądzić o mieszaniu się w sprawy sercowe innej kobiety.
- I jestem zajęta. - Kurwa, powiedz, że żartujesz.
Kim jesteśmy, by zakładać,
że ta kobieta w półgolfie w końcu nie znalazła miłości.
Kim jestem, by...
To szelki?
Dobra, w porządku. Jestem profesjonalistką.
To adres jej miejsca pracy.
Biorę się za to.
Bez ostrych akcji.
Czasami nie chce wskoczyć trójka. Próbuj na siłę.
- Wleci czwórka. - Super.
Ale jeśli coś zacznie piszczeć, wbij z powrotem dwójkę.
- Jasne. - I dzięki za furę.
- Będę ostrożna. Chyba że zauważę ogon. - Jasne.
Nie podoba mi się twoja współpraca z Dennym.
Za chwilę zaczniecie ze sobą sypiać.
O nie. Już się przespaliście?
Jestem kobietą. Mam swoje potrzeby.
Ale koniec z tym. Nienawidzę go.
- Co to za zlecenie? - Mała obserwacja.
Potencjalnie zdradzająca żona. Rozejrzyj się.
- Bez ostrych akcji. - Skąd taka obawa?
Nigdy nie wiadomo. Bądź gotowa na wszystko.
A tej co?
Ma szlaban, 15 lat i drona.
I utknęłam z tobą w podrabianym miasteczku.
Wiesz, jaka była moja macocha?
Jak Mussolini z kiepską trwałą i zrobionym nosem.
Mówiła mi, że jestem gruba, a tort urodzinowy wywaliła do śmieci.
Carol jest urocza.
Nie jest twoją mamą i nie próbuje nią być.
I nie jest żadną suką.
Okaż jej trochę szacunku.
Strasznie się nudzę.
Witamy na Ziemi. Jest tu nudno.
Ale ty nie możesz być nudna. Musisz być przebojowa.
No, spoko.
Idź wymiatać. Jak na przebojową dziewuchę przystało.
Musisz zakryć te tatuaże.
Nie przejmuj się nimi. Nawet babcie je teraz mają.
Ale nie są to pająki na szyjach. Zasłoń go.
Dobrze.
To okulary z kamerą?
- Ty wiesz, że nie noszę okularów. - Wyglądasz jak piękny Henry Kissinger.
- Judy nie może jechać. - Ale jedzie. Ściągnij je.
Potrzebuję ich. Mam tu też mikrofon.
Muszę mieć dowód.
Co za pieprzony szmelc. Wyglądają niepoważnie.
Dlaczego wszystko niszczysz? Dlaczego to twoja reakcja na wszystko?
- I już. - Nie mam na ciebie słów.
To jest lepsze. Nikt nie zakłada podsłuchu psom.
Chodź tu, Judy.
I gotowe.
Spójrz.
Judy od teraz wszystko nagrywa, a on ani trochę się nie połapie.
W porządku.
Tylko nie skupiaj się na psie, bo przegapisz mój znak.
- Że niby ty dajesz znak? - Tak.
To ja wymyśliłem szok i przerażenie w Miami.
- Chodź tu. Dobry piesek. - Nie chcę o tym gadać. Spóźnimy się.
- Chodź, Judy. - Judy, uważaj na mikrofon.
No cześć. Wsiadaj.
Dla uściślenia. Ja wymyśliłam szok i przerażenie w Miami.
Myślisz, że skąd ta nazwa?
I kto wyciągnął pieniądze od Alfredo w Miami? Ja!
Co to ma być? Komu chcesz zaimponować?
Uspokój się i czekaj na pieprzony znak ode mnie.
Bob! To pan Dennis. Pracuje dla Kachela.
Nie ma pan nic przeciwko przeszukaniu?
Nie wiem, co o mnie słyszałeś, kolego,
ale jestem doradcą sztuki.
Po co mi spluwa?
Zachowujmy się jak ludzie.
Przykro mi, ale takie panują tu zasady.
Otrzymałem pozwolenie na wydanie u pana całkiem pokaźnej sumy pieniędzy.
Ja też?
Teraz ja przeszukam ciebie.
No i super.
- Nie skończyłem. - No proszę, golisz nogi.
No dobra. Dość tego.
W porządku.
To może przeszukamy jeszcze psa?
Śmiało.
Przeszukanie psa.
- Dobre. - Chodźcie do środka.
Co to ma być? Coś was łączy?
To świetny specjalista.
Kupuje wszystko dla Kachela w Ameryce Północnej.
Te kolory.
Mnie kupiły te pociągnięcia pędzlem.
Typowe dla impresjonizmu.
Nie za bardzo typowe.
To kompozycje kilku pociągnięć.
Sugeruje to raczej postimpresjonizm, a obraz jest jego przykładem.
Naprawdę chcesz w to brnąć?
Muszę zadzwonić, więc możemy to przyśpieszyć?
W porządku.
Ten obraz...
to falsyfikat.
Nie.
Nie ma mowy.
Spokojnie. Jego to nie obchodzi.
Wiesz, ile falsyfikatów jest w Metropolitan Museum of Art?
- Cóż... - Właśnie. Oni też nie.
Nie no, został skradziony.
- Ale teraz jest na mojej ścianie. - Bob, to podróbka.
Nie musisz ściemniać. Znamy prawdę.
Ale rzadko kiedy widuję tak dobry falsyfikat.
Połowa dzieł sztuki to podróbki.
Kto za tym stoi?
- Możecie zostawić psa na zewnątrz? - Wie, jak się zachować.
Jest naprawdę dobrze. Kto go wykonał?
Mam innego nabywcę.
Kachel będzie wniebowzięty. Nawet jeśli to podróbka.
Mogę go oddać za milion w gotówce do piątku.
W porządku. Umowa stoi.
Kto go podrobił?
Możecie zabrać psa na zewnątrz?
Mógłbyś go zabrać?
Rozmawiamy. Możesz ty to zrobić?
Chodź, Judy.
Peggy jest przeurocza,
ale same z nią utrapienia.
Ma swoje problemy, ale i dobre serce.
Spotykaliśmy się w Nowym Jorku,
kiedy handlowała trawką na potęgę.
Hola, hola. To nie talk-show.
Racja. Zadzwonię wieczorem do Kachela.
Która jest teraz we Florencji? I muszę też zrobić zdjęcie.
O nie. Żadnych zdjęć. Podeślę katalog.
Po co ten telefon? Potrzebuję kasy do piątku.
Słyszałem cię za pierwszym razem. Będzie na piątek.
- Super. Piwka? - Pewnie.
Rozgośćcie się.
Dziękuję.
Chciałbym dowiedzieć się więcej o tym artyście.
Była moją żoną.
Nie żyje?
Nie. Zostawiła mnie.
- Umierając? - Nie.
- Bo używasz czasu przeszłego. - Nie.
Słuchaj. Kachel go kupi, ale lubi wszystko wiedzieć.
Rodzina twojej żony oferowała nagrodę.
A ona podrabiała dzieła sztuki. To gruba sprawa, Bobby.
Wystarczy „Bob” albo „Robert”. I tak, rozumiem.
Ale to nie ma nic wspólnego z obrazami. Po prostu chcieli ją odnaleźć.
Co to ma do tej sprzedaży?
Może niech pies będzie w środku. Judy!
Chodź tu! No chodź!
Chcę tylko coś zaznaczyć. Oczywiście mam nadzieję, że jest cała.
Ale jeśli nie żyje, to wartość obrazu wzrośnie.
- Falsyfikatów chyba się tak nie wycenia. - Taki już głupi jest świat sztuki.
Potrzebujemy informacji na potrzeby marketingowe.
Doszło do wypadku.
Przy food trucku z tacos.
18 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Kolega z pracy miał problemy osobiste.
Byłem tak zawalony robotą, że przegapiłem to.
Cześć, koleżko. Jak tam sprawy z podkładki?
Umarłbyś, gdybyś czasem się uśmiechnął?
Kumasz?
Na swoją obronę powiem, że cały dzień nic nie jadłem.
Tu jest kolejka?
Bob Scarborough?
Mogę stanąć przed panem? Jestem w ciąży, a muszę jeść.
Średnia ta ciąża.
- Słucham? - Nie, nie może pani stanąć przede mną.
- Przykro mi. - Jestem w ciąży i muszę jeść.
Wszyscy musimy.
- Jestem w ciąży. - Rozumiem to słowo.
Jest tam!
- Boże! - Nie rób tego!
Może weterani wojenni są gotowi na tak traumatyczne przeżycia.
Ale ja nie miałem mechanizmów obronnych.
Scarborough, jesteś cały?
To był egzystencjonalny korkociąg.
Musiałem wziąć wolne. Nie potrafiłem normalnie funkcjonować.
Cześć.
A Dona ani trochę mi nie pomagała.
Urlop nie oznacza, że masz teraz zostać menelem.
To było straszne i tragiczne.
- Gdy myślę o jego okularach... - Boże. Trzeba było być dla niego miłym.
- I powiedzieć „cześć”. - Cześć.
- Powiedziałem. - Nieważne.
- Nazwałem go „koleżką”. - Czyli zachowałeś się przyjaźnie.
Nie byłem szczery.
Uczymy się na błędach. Kto jest słodziutkim ptaszkiem?
A chwilę później już nie żył.
- Nie żył. - Wiesz co, Bob?
Mówiłeś „cześć” wielu osobom, które nie żyją.
- Cześć. - Ta sytuacja trwa zbyt długo.
Wracaj do pracy albo idź do psychiatry. Nie mogę przez to wszystko malować.
Byłem u psychiatry, który pomaga osobom po traumatycznych przejściach
poprzez halucynogenne sesje.
Odmieniło to moje życie. Uzyskałem zupełnie nową perspektywę.
Była to radykalna zmiana.
Potrzebują cię w studiu.
Oto informacje z ostatniej chwili. Przenieśmy się do centrum Palm Springs.
Zapadła się tam ziemia, pochłaniając turystę.
Na miejscu jest Alicia Herrera, która zna szczegóły.
- Alicia, co wiemy o tej tragedii? - Chwileczkę. Moment.
Czy to na pewno tragedia? Ma to jakiekolwiek znaczenie?
To tylko śmierć. Czeka nas wszystkich.
- Co robisz? - Co on wyprawia?
Cała ta reszta... To wszystko jest głupie.
Dona... nie zrozumiała tego.
Wylali mnie.
Widziałam.
Trzeba to oblać. W końcu mogę robić coś sensownego.
Niby co? Zawodowo brać halucynogeny?
Zapewniają perspektywę.
Kolejne pół roku wywarło na mnie ogromny wpływ.
Moja perspektywa wyostrzyła się.
WSZYSTKO JEST GŁUPIE
Oświecenie, którego doznałem na wizji, zaczęło przyciągać do mnie ludzi.
Chyba dałem im nadzieję.
Wszystko jest głupie.
Guru Bobie, czy ból mediumiczny jest głupi?
Wszystko jest głupie.
Muszę napić się kawy.
- Wszystko jest głupie. - Dziękuję.
BOB, JEB SIĘ
I TAK, WSZYSTKO JEST GŁUPIE ZWŁASZCZA TY - DONA
Zmieniłem się.
A ona nie.
Smutne, prawda?
Ciągle słyszy się o tym, że pary oddalają się od siebie.
Moja żona stała się więźniem perspektywy dwuwymiarowej.
No tak.
Potrafiła się na mnie drzeć...
Stary.
Jeśli chcesz się wygadać, to otwieram studio qigong.
Bezpieczny azyl dla facetów.
Nie przerywaj mu, Denny.
Mów dalej. Co robiła?
Podróż samego siebie, przez samego siebie, do samego siebie.
Przydaliby mi się inwestorzy.
Nie widzę psa.
Coś w stylu: „Qigong Guru Boba”.
- Idziemy po psa. - Chcę cichego wspólnika.
Mam wielu wyznawców.
Zadzwonię.
Judy!
Chodź do nas!
- Judy, chodź tutaj! - Dobry piesek. Chodź do nas.
- No chodź! - Dobry piesek.
No chodź, mała.
- Chodź do mnie. - Co ma w pysku?
Puść. Judy, puść to.
Musiała to połknąć. Idziemy.
Pracujesz dla wroga?
Nie wierzę, co odwaliłeś.
Miałam już kończyć sprawę, ale ty uznałeś, że to odpowiednia chwila,
aby prosić o kasę na udawane studio qigong.
- Nadarzyła się okazja, Peg. - To kolejny z twoich wyborów, Denny?
Nigdy się już do mnie nie odzywaj.
Chcesz w to brnąć?
Nic ci nie jest, mała? Wszystko gra?
Miałam szansę.
Już go urobiłam. A ty to skopałeś.
- To nie tak... - Nie odzywaj się, jasne?
Teraz muszę podejść go z innej strony
i trzymać z dala od rodzinnego szwadronu śmierci do czasu,
aż odbiorę nagrodę.
Nie ma mowy, by Dona pozostawiła tego wyłysiałego pierdolca.
Nie wiem, jak chcesz tego dokonać.
To twoja nowa zagrywka?
Najpierw niszczysz cały nasz plan.
A teraz chcesz podważyć moją wiarę w siebie.
- Zadzwoń do Kachela. Może on ci pomoże. - Podobno nie wymawiasz jego nazwiska.
- Bo nie wymawiam. - Właśnie to zrobiłeś.
- Nie cierpię tego chujka. - Bo chcesz być taki jak on.
Tak? Chcę być dupkiem, który traktuje cię jak śmiecia?
Zamierzam stworzyć tu sobie życie. Nie chcę, byś mi to zjebał.
Stresujesz mi psa. Jadę z nią do weterynarza.
Nie stać cię na niego. Chodź do mnie, Judy.
O Boże.
Lepiej ci, dziewczynko?
Kurwa, a to co?
To palec. Dobry Boże!
Dobry piesek!
Napisy: Krzysiek Igielski