Bruce, tu Peggy.
Gdy przyjdą wyniki badań DNA, sprawa wyjdzie na jaw.
Zaraz zemdleję na myśl o minach mojego rodzeństwa.
A skoro o nich mowa, to mój brat chce się spotkać.
Wpadnę z nim do biura.
Do zobaczenia.
Denny, Denny.
- Cześć. - Posłuchaj.
Może za bardzo po tobie cisnęłam. Co nie?
Moje życie się zmienia i staram się być w pozycji jeźdźca…
- Co on robi? - Cicho!
Zrównoważona i gotowa do walki.
Ale nadal chcę wierzyć w twoje dobre intencje.
- Zmieniłam się. - Stać!
Może ty również.
Milczeć!
- Wzruszyłaś mnie. - Dość!
Wypad, chujki!
- Czy ty… - Nie gapcie się!
- Mordy! - Denny?
Gada z byłą!
- Jezu! - Daj mi czas, by to przetrawić.
- Nie jesteś zły… - O cholera!
- Przestań! - Nie ruszać się!
Możecie ciut ciszej?
- Dlaczego to zrobiłeś? - Precz!
- Żyjesz? - Rozmawiam.
- Mordy!
- Dajcie mu pogadać. - Słyszysz mnie?
Jesteś tam?
- Tak. I bardzo się staram. - Nie wstawaj!
Dzięki, że to zauważyłaś. Ale mógłbym do ciebie oddzwonić?
- Przestań! - Spoko. I tak słabo cię słychać.
Ale słuchaj. Widziałam Ethana.
Pięknie się prezentuje…
Oddzwonię.
Przysięgam, że cię zabiję!
Poczekaj!
Chwila.
Współpracujcie.
Nie musi się to kończyć tragedią.
- Moglibyście po prostu… - Kurwa.
- …oddać pieprzony hajs? - Właśnie.
Proszę?
IMPERIUM ZIOŁA PUNKT WYDAWANIA
- Prowadzę! - Dobra.
PUSTYNIA WYSOKICH LOTÓW
O Boże.
Posłuchaj.
Nie chcę gadać przez telefon, więc tego nie zrobię.
Musisz uważnie słuchać, co mówię.
Odpalamy!
Moment.
Mam mąkę na telefonie.
- Peggy! Zakaz telefonów! - Jesteś cała?
Chodzi o to, czego szukałyśmy, choć bałyśmy się, że to odkryjemy.
Rozumiesz?
Że co?
Chodzi o większą część, do której była przymocowana mniejsza.
Zastanów się.
Odpalamy!
- O nie. - Odejdźcie.
Matko boska!
Jesteś tam?
- Jesteś pewna? - Tak.
- Więcej pirotechniki. - Z tego ma wylecieć człowiek.
Cooper ci o tym opowie, ale najpierw muszę ją ochrzanić.
- Odbiło wam? - Wróciła.
Z miejsca, w którym była mała rzecz, a w którym nadal jest duża.
Jak śmiesz zabierać mój samochód? Masz 15 lat.
Nie możesz nawet nim jeździć! Chodź tu.
- Peggy! - Nie teraz, Tammy.
Zadzwoniłam do Boba.
Nic na to nie poradzę. W końcu kiedyś go kochałam.
Nadal z niego cieknie?
Tak. I to na bank dwa różne rozmiary.
Boli jak skurwysyn.
Zasuwaj do lekarza. I trzymaj się z dala od tego dupka.
To gorszy typ, niż mogłabyś sądzić.
- Wmówiłam mu, że masz zaraźliwą biegunkę. - Co?
Przepraszam.
Byłam zazdrosna i przeciekał mi cycek. To przez to.
Uratowałam ci dupsko po tym, jak ukradłaś kasę na tę fuszerkę.
I tak mi się odwdzięczasz?
Masz u mnie przerąbane.
Przepraszam.
Peggy, wszystko gra?
Co tam się wyprawia?
Idź z tym do lekarza, mała.
Carlos, chodź tutaj! Zabierz Tammy na oddział ratunkowy!
Jedźcie! Wybacz, mam sporo na głowie.
Masz teraz występ?
- Wybacz. Mów dalej. - W porządku.
Powiedz Peggy, co widziałaś. Tylko nie dosłownie. I nie mów gdzie.
Nie jestem idiotką.
Leciałam dronem nad pewnym domem…
Zobaczyłyśmy ciało!
Coś ty odjebała? Skoro można, to ja chciałam to powiedzieć.
- Boże. - Pokaż jej zdjęcia.
Wygląda to na zwłoki. A przynajmniej ich część.
- Może to być… - To na bank ciało Dony.
Skoro mam ciary, to mam rację.
O Boże! Czyli naprawdę ją zabił.
Musimy odebrać nagrodę i powiadomić gliny,
aby zabezpieczyły ciało, zanim zjedzą je pekari.
- Ale wtedy Gattchi zabiją guru. - Stąd ta kolejność.
Nagroda, gliny, zgarnięty guru.
Jesteś taka bystra i profesjonalna.
Muszę kończyć.
Cholera!
Cześć, bystrzaku.
Udało ci się trzymać przecznicę ode mnie.
Gratki.
Nick!
Czego?
- Udało jej się… - W końcu jesteś.
Co to za sapanie? Jak gorylica Koko, tylko mniej bystra.
Ledwo przeżyłam jej śmierć.
- Kogo? - Koko.
Taka małpa, której najlepszym kumplem był kociak.
No i potrafiła wymówić „kociak”.
Faktycznie geniusz.
Co jest grane?
Możesz kontynuować makijażowe porady gdzieś indziej?
- Rżnij mnie, marynarzu! - Rżnij mnie, marynarzu!
Zostaw lajka i subskrybuj.
To nie liczy się jako przerwa na lunch. A ściany są cienkie.
- Będę słuchać. - Spadaj już.
Rżnij mnie!
Nie będę owijać w bawełnę.
Oferowaliście nagrodę za siostrę. Odnalazłam ją.
Ale… nie żyje.
Przyjmijcie wyrazy współczucia.
To jej paznokieć.
Czyli moja siostra nie żyje, a ty nie piszesz żadnej książki.
Książkę piszę, ale muszę być pewna, że mnie nie ściemniacie.
Kurwa, skąd masz ten paznokieć?
Nie żyje.
- Cholera. - Wisisz mi kafla.
To nasza siostra!
To jej paznokieć.
Gdzie ona jest?
Powiem, gdy otrzymam nagrodę.
Zabierz nas do ciała, ale jeśli okaże się, że to prawda,
to dostaniesz 70 kafli.
Wiesz, kim jesteśmy?
Oczywiście. Dlatego nie powiadomiłam glin.
Myślisz, że damy ci 70 kafli na słowo?
Tina Paznokieć mówiła, że pieprzysz się z tym weganinem.
Nie ma na nazwisko „Paznokieć”. To od jej firmy.
„Paznokcie i moda u Tiny”
Zbliżyłam się do Boba, ale to była część planu.
Dzięki temu odnalazłam Donę. Mam odpuścić 70 tysięcy?
- Odzyskacie je, gdy wyjdzie książka. - Jasne. Nie mamy tu gotówki.
I nie wisisz nam kasy za skradziony obraz?
Jaki obraz?
Z damskiej toalety. Z pieprzonym mostem we mgle.
Widziałam go! Piękne wykonanie.
Ale nie ukradłam go. Jak mogłabym zawinąć coś takiego?
Widziałeś, jak stąd wychodzę. Miałam go wynieść w spodniach?
- Nie dam ci ot tak 70 koła, Sylvia. - Rżnij mnie, marynarzu!
To daj część, by pokazać dobrej intencje.
Resztę możesz przekazać jutro w publicznym miejscu pokroju Pioneertown.
Równo o 19.00. Przy wagonie z transparentem.
- Teraz wezmę pięć tysięcy. - Mam z sześć stów.
Dobrze.
Do tego wezmę coś w naturze.
Rżnij mnie, marynarzu!
Pomachaj tymi cycuszkami!
Mój aniołek!
Już dobrze. Zapomnisz o tych zbokach.
O tak. Rżnij mnie, tatuśku.
Słyszał i widział zbyt wiele. Potrzebuje odpoczynku.
I ma kompleks Edypa, więc nic na temat Tej-Której-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać.
Biedactwo.
I nie był na słońcu od wiadomego zdarzenia.
Był zakładnikiem w plugawym domu uciech.
Właśnie tak!
Pewnie stąd ta katastrofa z piórami.
Myślę, że to przez traumatyczne przeżycia.
Stewart i Dianne wpadną do Bruce’a. Czeka ich przykra niespodzianka.
Ich starsza siostra zostanie prawilnym VIP-em.
Zajebiście.
Chodź.
Pożegnaj się!
Rżnij mnie, tatuśku!
Nieźle. Myślisz, że wzięła to w leasing?
Przestań. Stara się.
Nie ruszajcie się.
Robię fotkę w myślach.
Coś wspaniałego!
Na twoje biurko. Tylko pamiętaj, by go podlewać.
Jest przepiękny. Nazwę go „Pam”.
Moi drodzy.
Po prostu was kocham i już.
Trzymajcie kasę z góry na ratę za hipotekę.
Przepiszcie chatę na mnie. Wykupuję was.
Ale mamy święto, więc poczekajcie do poniedziałku albo czwartku.
Święto wypada w poniedziałek, więc dlaczego wpływa to na czwartek?
Wpływa. Uwierz mi na słowo.
Chodźmy.
Oto nasza firma: Bruce Harvey i wspólnicy. Ostrożnie. „Wspólnikiem” jestem ja.
I rozwiązałam starą sprawę. To rzadkość w tej branży.
Mogłabym być policjantką, ale ich kultura to bagno.
No i nie mam czasu, by sama wszystko ogarniać.
No i trzeba być niekaraną osobą.
To William, nasz ogarniacz. Istny feniks, tak samo jak ja.
Co to za festiwal country?
Jego żona zdradza go z inną laską.
Ma żonę?
Zaraz wracam.
- Jezu! - Broń!
Boże!
Bruce! Co jest, kurwa?
Bruce! Nie da się strzelić sobie w łeb cztery razy.
Żyjesz!
Kurwa, wchodzę!
Bez obaw, jest tylko zdołowany. Poczekajcie tu na mnie.
- O Boże! - Spadamy!
- Co jest? - Odłóż broń!
Co ty odpierdalasz?
- Boże! - Odłóż spluwę!
Pojebało cię?
- Jeszcze raz. - Odłóż ją!
Oddawaj ją, kretynie.
Wiesz, co zrobiłeś?
- Zniszczyłem własność prywatną. - Zniszczyłeś punkt zwrotny mojego życia.
Przyjechało moje rodzeństwo.
Wiesz, jak musiałam się natrudzić, by ich przekabacić i zyskać ich szacunek?
Boże!
Nie wiedziałem, że masz rodzeństwo.
- A ja, że masz żonę. - A myślisz, że co to jest?
Wybacz. Nie planowałam rękoczynów.
Potrzymaj Pam. Niech cię uziemi.
To na zgodę.
Gdy mój partner zwiał z większością klientów,
nie było za dobrze.
Ale utrata Mojo to istny koszmar.
Nie straciłeś swojego mojo. Zaraz zarobimy kupę…
Nie, Mojo to moja żona.
Tak ma na imię?
Maureen Joanne. Ale mówię na nią Mojo.
To ta kobieta w półgolfie?
Uwielbia je.
No to pora świętować. Zyskałeś wolność.
Nie mogę mierzyć się z kobietą, Peggy.
Miłość to tylko zwidy.
- Bez niej musisz stąpać twardo po ziemi. - Chodźmy stąd.
- Smutne, co? - Idziemy.
- Szybciej nie mogę! - To twoje rodzeństwo?
- Moje auto! - Ja pierdolę.
Kurwa!
I pojechali. Kurwa!
Dzięki, Bruce.
Teraz muszę się tego pozbyć.
- A ty wytrzeźwiej. - Uważaj.
Udało się znaleźć ciało.
Zarobek już niebawem.
Zgarniemy nagrodę i kolejne zlecenia.
Posłuchajcie mnie wszyscy!
Nikt niczego nie widział.
Wszyscy w budynku nadal kulą się pod biurkami.
Powiedz glinom, że widziałeś kobietę ogromnych rozmiarów.
Odjechała srebrnym mercedesem klasy G. Typowym dla patoli.
Na pewno go znajdą.
- Co robisz w moim domu? - Kurczaka à la cacciatore.
Co robią tu te graty z czasów wrestlingu?
Znalazłem je w pudle. Dzięki, że ich nie wyrzuciłaś.
Nie przywoź tu swoich gratów. Znasz podstawowe zasady.
Masz nie wchodzić do domu.
Nie zmieniłeś się.
Nie doszło do samorealizacji. Tylko tak gadałeś.
Wygląda to apetycznie.
Zmieniam się.
Dlatego świętujemy.
Przechodzę przemianę. I przyznam, że jest to bolesne.
Ale podobno motyl krzyczy, gdy jest w stadium poczwarki.
Wiedziałaś?
To żaden krzyk.
Robi tak, by odstraszyć drapieżniki.
- Ja tak tego nie odbieram. - To poczytaj jakieś prawdziwe czasopismo.
Chciałem odnieść to do nas.
Daruj sobie. Nie ma żadnych „nas”.
W porządku. Nie dokończyłaś opowiadać o Ethanie.
I przepraszam, ale byłem w sklepie.
No tak.
Ma 21 lat.
Ma kucyka i baczki.
Dwadzieścia jeden lat. Ja pierdolę.
- Obłęd. - Wiem.
A jak było z nim na pogrzebie?
Nie przyjechał.
Myśli, że mnie nienawidzi, ale to nieprawda.
Kocha mnie.
- Uwielbia cię. - Nie. Uwielbia swojego ojca.
- Jebać go. - Ale kocha mnie.
Posłuchaj.
Wiem, że zawiodłem cię jako partner.
Ale chcę temu zadośćuczynić.
Chcę cię ochronić.
Za późno na to.
Kurwa, padam z nóg.
Wracaj do swojej strefy.
Co to za limo?
Walnąłem się w belkę w „mojej strefie”.
A gdybyś wyjrzała przez okno, zobaczyłabyś, że to dojo.
A o co chodzi z przyczepą?
Ojciec Chunky’ego jej nie chciał.
Wygodnie w niej się śpi.
Idź już.
Co? W sensie teraz?
Tak, teraz.
I zabierz pieprzone trofea.
Zostaw mi jakieś resztki.
Jezu! Ja pierdolę!
Daruj już to sobie.
Mówiłam o moich przypadłościach.
Zastanawiam się, czy wrzeszczysz tym samym głosem, którym chrapiesz.
Super. To ty.
Nie schowałam kurczaka do lodówki.
Mógłbyś się zatruć.
Powiedziałaś, że dostaniesz kasę za dwa dni.
Mamy drugi dzień.
Dopiero się rozpoczął. I mówiłam, że może zajmie to trzy.
Mogę potwierdzić, czy ma hemofilię?
A może po prostu łże jak pies.
Dobra, spokojnie.
Mogłam kłamać na ten konkretny temat.
Nie okłamałam was!
Nie ma tu kasy.
Przeszukałem tę norę.
- Nie masz kasy, by pokryć moje straty. - Dlaczego to w ogóle mój problem?
To nie ja opchnęłam ci pieprzony falsyfikat.
To twój problem, odkąd naściemniałaś o nabywcy.
Nie ściemniałam. Bob i ja spotykamy się z nim jutro.
No to ściemniałaś na całego, bo Bob uciekł z miasta.
Nie.
- Kiedy? - Ty mi powiedz.
Zdzieraj, córciu. Uważaj na nadgarstek. Zostawiłaś stabilizator w aucie.
- Dobrze, tato. - Wara od pokoju mojej matki!
Twoja mama tu mieszka? Który to pokój?
Mamo!
Ja pierdolę! Nie potraficie rozmawiać?
Dość tego.
Koniec zabawy.
Zejdź z niej.
Mam dla was kasę.
Posłuchaj uważnie.
Zabierzemy wszystko z domu.
Biżuterię, złote zęby, zwierzaki, miedziane rury i całą resztę.
A potem zabiorę cię do znajomego w Tucson.
A on rozbierze cię na części.
Może i wpadnie mu 10–20 tysięcy za twoje organy,
ale gość nie robi tego dla kasy.
Po prostu to uwielbia.
Może sobie wziąć moją zniszczoną wątrobę.
Albo po prostu zgarniesz teraz kasę.
W porządku.
To gdzie ona jest, do kurwy nędzy?
Nikt nie jest nieomylny.
To ile mamy?
Jakieś 150. Albo i nie…
Nie, mamy 125.
Dobra, przeliczmy.
Jest 125, ale w razie czego mów, że 150.
Taki jest plan.
- Peg. Co jest, kurwa? - Pora mnie chronić!
- Jezu! Proszę bardzo. - Peg, krwawisz.
- Co się stało? - Skoro nie zaczekacie do jutra.
- Kto to? - Mój były i jego partner życiowy.
- Wcale nie. - Coście za jedni?
Jesteście Indianami?
- Co on mówi? - Nie pytaj. Nigdy go nie rozumiałam.
- Nie powinno go tu być. - Przepraszam bardzo.
Pytasz, bo mam ciemniejszą karnację?
- Z ciekawości. - Ty koścista łajzo!
- O kurwa! - Nie musieliście tego robić!
Kurwa, dźgnęła mnie!
O kurwa! O Boże!
Ile tu macie?
- Nie mów jej. - 125.
Co?
Miało być 250!
No to macie połowę.
Drugą dostaniecie jutro.
- Bierzcie kasę i idźcie. - Mały problem z płynnością.
- Jutro? - Tak.
Już mamy jutro, ale tak.
Nie musisz zabierać mnie do Tucson. Jeśli to zrobisz, nie dostaniesz kasy.
Właśnie.
- Zapomnij. Kłamiesz jak najęta. - Właśnie.
W porządku.
A może zaproponuję wam coś w naturze?
Co tu się odjebało?
- Kogo opędzlowałeś? - Chodź.
- Jedziemy do szpitala. - Pogrążysz mnie.
Ja ciebie?
Kurwa, kim oni byli?
No co? Guru zaginął, więc ścigają mnie.
- Musimy zawieźć cię do szpitala. - Nic mi nie jest.
- Kachel chce obrazy martwej żony. - Kachel?
Wrócił do Stanów?
Uprzedzaj, kiedy ten zjeb jest w Stanach, żebym mógł je opuścić.
Ja jebię.
Mój brzuch. Ja pierdolę.
Ja pierdolę.
NIEZNANY
O Boże.
Nie jadę do szpitala.
Cześć, mamo.
Ethan? Gdzie jesteś?
Aresztowali tatę przy odprawie celnej.
O nie.
Pakuj się do samolotu. Ogarnę ci bilet.
Nie ma mowy.
Zadzwoniłem, bo mnie poprosił. Nie zjawi się.
Ethan.
Jest ze mną o wiele lepiej.
Naprawdę lepiej.
Muszę kończyć.
Poczekaj.
Mamo!
Mamo…
Gdzie jesteś?
Potrzebuję cię.
Co robisz w mojej łazience?
Zastanawiałam się, co zrobisz z domem.
Nie mogę niczego z nim zrobić.
Młodzi sprzedają go bez mojej zgody.
Nie jesteś wkurzona?
Będzie dobrze – nawet jeśli będzie źle.
Gdzie jesteś?
Nie mogę ci powiedzieć.
No weź.
Opisz to miejsce.
To tak, jakbym opisywała życie nienarodzonemu dziecku.
Wiesz teraz o wszystkim?
Pewnie.
O mnie też?
O tym, co zrobiłam?
Oczywiście.
Kurwa, z kim ty gadasz?
Jedziemy.
Ruszaj się.
Napisy: Krzysiek Igielski