Ostrożnie!
Martha, mam tu 10-32. Zmierza na wschód przez Old Woman Road.
Przyjęłam.
Cholera.
No tak.
Ręce na widoku.
- O co chodzi? - Proszę wyjść.
Spadła mi cebula i tyle.
Proszę wyjść z samochodu.
Musisz mi podać powód.
Taki pojazd jak wasz był w miejscu strzelaniny.
Jakiej strzelaniny?
Wracamy z urlopu nad jeziorem Havasu.
Proszę wysiąść.
Jem.
- Przyślij wsparcie. - Przyjęłam.
Proszę, nie! O Boże, nie!
Kurde, ale głośno!
Sukinsyn próbował mnie zastrzelić.
Tato?
Tato!
PUSTYNIA WYSOKICH LOTÓW
Peggy!
Peggy, jesteś tam?
Denny.
Gdzie Peggy?
Jest tu jej samochód, ale nie otwiera drzwi.
- Nia? - Cicho! I „Carol”!
Zna mnie jako Carol.
Kurwa, skąd się tu wzięłaś?
Nieważne. Gdzie jest Peggy? Mam sprawę, którą muszę zamknąć.
Peggy?
- Możesz mi to streścić? - To kluczyki do jej auta.
Patrzę na ducha. Co tu robisz?
Potrzebowałam pomocy medycznej.
Peggy załatwiła mi fajnego lekarza.
Był przystojny, więc ostatecznie zamieszkałam z nim.
- To jego córka. - Dobry piesek.
Nie wierzę, że mi nie powiedziała.
- Zostań. - Kto wybrał „Carol”?
- Muszę pogadać z Peggy. - Ja też.
- Ruszaj się. - Przestańcie!
- Jestem waszym szwagrem! - Nie miotaj się.
Nie ukrywałem się! Medytowałem w piwniczce.
Zamknij się!
- Nie! - Do środka z nim.
Nie po żebrach!
Gdzie byłeś?
Wziąłem rano dwa tabsy.
- I mam srogą fazę. - Ja też.
Może to najlepsza możliwa śmierć.
Moment. Umrzemy?
Nie zabierają nas na kolację.
Kurwa.
- Porwali ją. - Kto?
Mieliśmy wczoraj niemałą przeprawę z pojebanym duetem o sporej różnicy wieku.
Dlaczego mieliby ją porwać?
Bo jej samochód jest na podjeździe,
dom nie był zamknięty i zostawiła w nim telefon.
Nie. Są też inni podejrzani.
To mógł być Złajdaczony Guru.
Ten zjeb?
Albo bracia Gattchi.
Chwileczkę. Mówisz o Gattchich z Nowego Jorku?
Każda opcja jest zła.
O czym ty pieprzysz?
To podwórko przy domu guru. A to pewnie jego żona.
I siostra Gattchich.
- Skąd masz te zdjęcia? - Cooper ma drona.
- Dokąd to? - Sprowadzę pomoc.
Cooper, jedziemy!
Kurwa, Peggy, gdzie się podziewasz?
- Mogę poprowadzić? - Wiesz, że nie.
- Peggy? Nie wiem. Wybacz. - Aborcja to morderstwo!
Kolejny protest świrów.
Peggy? Tak, dzwoniła do mnie wczoraj.
A nie, w poniedziałek. Ostatnio straciłem rachubę czasu.
- Jesteś jej bratem? - Mężem.
Ona nie ma męża.
Z kim rozmawiam? Skąd masz jej telefon?
Nie martwiłbym się.
A jednak się martwię, bo nie zostawiłaby ot tak telefonu.
Jak masz na imię, słodziaku?
A ty, jebana parówo?
Ja pier…
POŁĄCZENIE FACETIME OCZEKIWANIE
Ethan! Gdzie twój tata?
Nie zjawi się.
- Myślałem, że siedzisz. - Już wyszedłem.
A tatę aresztowali, więc powiedz jej, że się nie zjawi.
Moment. Aresztowano go?
Tak.
Jak się trzymasz? Dajesz sobie radę?
Tak, jest super.
Ethan, posłuchaj. Twoja matka to dobra kobieta.
Wiem, że bywa skomplikowana, ale bardzo, ale to bardzo cię kocha.
Co z tego?
Jak to co? Nie skreślaj jej.
Tęskni za tobą i…
Cholera.
Judy? Chodź tutaj.
Peggy!
Pieprzona złodziejka.
To wygląda na morderstwo.
To proszę połączyć mnie z innym agentem FBI,
który weźmie to na poważnie.
- Zgubiliście telefony? - Oddzwonię.
Kiedy ostatnio miałeś kontakt z Peggy?
- Kim jesteś? - Jesteśmy pewni, że została porwana.
- Brak zasięgu. - Nie chcemy być w zasięgu.
No to mówię, że go nie ma.
To co mam zrobić? Zatrzymać się?
O co ci chodzi? Pokazać ci to na obrazkach?
- Tak, kurwa. Zatrzymaj się. - Dlaczego musisz być takim dupkiem?
- Wywyższasz się, odkąd cię poznałem. - „Odkąd cię poznałem”.
- Jesteś imbecylem? - Nie.
Bo tak się zachowujesz. Zatrzymaj auto, do kurwy nędzy!
Dobrze.
Przestań!
- Jezu. - To furgonetka, nie auto!
Koniec drzemki.
- Nie zabiłem jej. - Oboje to zrobiliście.
- Panie przodem. - Ruszać się.
Po jednej dla każdego.
- No dobra. - Ruszać się!
Zacznijcie kopać!
Niezły z was duet.
„Sylvia” pojawiła się z paznokciem Dony, mówiąc, że wie, gdzie jest jej ciało.
Tina Paznokieć mówiła, że był w twoim łóżku.
Pukaliście się w łóżku mojej siostry, a potem ją zabiliście?
A teraz chcecie kasę za doprowadzenie nas do jej ciała?
O jakiej Sylvii on mówi? Podłożyłaś palec w moim łóżku?
Wrabiałaś mnie, odkąd się poznaliśmy?
Zgadza się!
- A kiedy się poznaliśmy? - Tydzień temu.
Widzicie? Nie mogliśmy razem jej zabić.
Przysięgam, że to był wypadek.
Byłem na granicy udaru i wróciłem wcześniej z Burning Mana.
Jezu, Bob!
Jej kopia obrazu Matisse’a poszła za sporą sumkę.
- Myślałem, że się ucieszy. - Bob? To ty?
„Bob, jeb się”?
Ukradłeś dzieło mojego życia. I sprzedałeś je, by kupić sobie tipi!
Przygotowywałem płótna. To spory wkład.
Odchodzę i zawiadamiam gliny.
- Gliny? - Bywaj.
Mam bać się glin? To wspólnicy twojej rodziny.
- Zabiją mnie! - Wiem.
To tylko obraz! Pieprzony przedmiot!
Serio? Dzieło mojego życia to byle przedmiot?
Serio? Spoko.
- To też przedmiot. - Dona, nie… Nie!
- Nie powinnaś była tego robić. - Dlaczego? To tylko przedmiot.
Miałeś rację, Bob.
Wszystko jest głupie. Głównie ty.
- Prezenter o zerowym znaczeniu. - Milusio.
Z trzeciorzędną nagrodą i pieprzeniem o byciu guru.
To niemożebnie głupie.
- Dokąd to? - Odchodzę.
- Nie. - Tak.
- Nie! - Oddawaj.
- Chwyciłem ją, a gdy się szarpnęła… - No to patrz.
- O Boże! Dona, nie! - O Boże! Dona, nie!
- O kurwa! Jezu! - O kurwa! Jezu!
- Dość tego! - Kopcie!
Ukradłam pieprzony obraz z mostem z waszej toalety!
- Wiedziałem, że to zrobiłaś! - A chcecie wiedzieć dlaczego?
Bo mam kogoś, kto kupi go za 750 tysięcy. Dzisiaj, płacąc w gotówce.
- Pieprzenie. - Tyle kasy za podróbę?
Wygląda jak oryginał.
Ten gość skupuje falsyfikaty.
Naprawdę zna kogoś takiego.
Ma miliony, ale nic nie zarobicie, jeśli nas zabijecie.
Ile masz takich obrazów Dony?
Trzy… Trzynaście.
Trzynaście. To jakieś dziesięć milionów.
- Łżesz jak pies, Sylvia. - Poczekaj. A jeśli nie?
Dam wam dwie godziny. Może być? Całe 120 minut.
- Załatwcie tę kasę, a ocalicie życie. - Nie ma sprawy.
Żadnego ocalania życia!
Spalmy ich żywcem tu i teraz.
- Spuszczę trochę benzyny. - Nie!
Pogięło cię? Żadnego palenia ludzi żywcem.
Kurwa, czy on cię kiedyś słucha?
Nie.
Święta racja. Nigdy cię nie słucha.
Potwierdzam to jako były członek rodziny.
Nick uważa, że odwala całą robotę.
Sądzi też, że Leo nie panuje nad sobą i zawsze wszystko spieprzy.
Na przykład święta albo tę sytuację.
Ale kocham was tak samo. Powinniście o tym wiedzieć.
Oddałbym sto milionów, by załatwić was teraz.
Poczekaj. Rozegrajmy to mądrze.
Może Dona faktycznie miała talent i możemy dzięki temu coś zarobić.
To twoja siostra.
- Posłuchaj. - Odsuń się.
Dona zginęła przez to, co kochała. Chciałaby tego dla nas.
- Dobra. - I git.
- Najpierw ona. - Nie!
Mam ciebie dość!
Nastrój siadł.
Dokąd to?
Jedziemy do Pioneertown. Kachel czeka.
Bzdury. Nie ma żadnego Kachela. Znowu mnie wkręcasz.
Wypierdalaj z auta.
To ty wpierdalaj się do auta. A Kachel istnieje.
- Naprawdę masz te obrazy? - Tak.
- Nie kłam, kurwa. - Nie kłamię.
Bo oboje potrzebujemy kasy, ale wiesz, dlaczego ty bardziej?
Bo masz problem na podwórku.
- Tak? - Kachel, to ja.
Trochę się spóźnimy, ale przyjedziemy. Widzimy się w Pioneertown.
- Jak bardzo się spóźnicie? - Będziemy o 15.00. Nie tak blisko!
Jestem na głośnomówiącym?
- Wyłącz go. - I co?
- Inaczej się rozłączę. - Mówiłam. Dawaj to.
Spokojnie. Jestem.
Peggy.
Znaleźliśmy ciało Dony na podwórku guru.
Czaszka jest roztrzaskana. Proszę, przyjedź w jednym kawałku.
Dobrze. Do zobaczenia.
Zaczeka do 15.00. Ale jest wystraszony.
Chodź.
- Tak? - Pojedź do mojego domu.
Wyjmij obraz z szafki w przedpokoju i przywieź go do Pioneertown do 15.00.
Jeśli tego nie zrobisz, mogę zginąć.
O co chodzi, Peggy? Zakupy mi się zepsują.
- Zadzwoń po gliny, a ja… - Wybacz, ale odpada. Takie mam zasady.
W porządku. No to ja zadzwonię.
Dokąd to, Nia?
NOWY JORK NIA FRANCES
- Dlaczego grzebałaś w moich rzeczach? - Szukałam zioła.
Wsiadaj.
Jesteś oszustką?
Mój tata o tym wie?
Wsiadaj, kurwa.
Muszę się tym zająć. Później się zgadamy.
Gdzie jest Tammy?
W łazience. Sprawa natury osobistej.
- Czuję się okropnie. - Dobra, błagam.
Peggy postawiła nas w tragicznej sytuacji.
Wszyscy przyszli albo na występ, albo na wystrzelenie kogoś z działa.
Albo na jedno i drugie.
Ale nie mamy jednego i drugiego, bo Peggy zawiodła nas wszystkich.
Nie podobają mi się twoje słowa.
Rzecz w tym, że…
Rzecz w tym, że Peggy jest opoką dla tych ludzi i całego tego miejsca.
Nie będziemy jej szkalować.
Potrzebuję bohatera.
Kto jest chętny?
Kto chce zadbać o to,
aby ludzie nigdy o nim nie zapomnieli?
- Płacę 50 dolców. - Dobra, zrobię to.
Dzięki Bogu. Będziesz w tym wspaniale wyglądać.
Dasz radę, Tammy. Wejdź na górę.
Chyba coś nas łączy.
Peggy Newman.
Będzie potrzebować pomocy.
I do góry.
- Tammy! - Boże.
- Wezwijcie lekarza. - Serio?
Tammy, miałaś brać antybiotyki.
- To przez jej cycki. - Cholera.
Jeden jest spoko.
Ludzka armata w Pioneertown!
Ile wiary!
- Nie zwracaj na siebie uwagi. - Powiedział gość ze spluwą w torebce.
To jego gość.
Nie. To twój gość.
Mój gość to gość Kachela.
Obraz jest w drodze.
- Świetnie. - Dianne go przywiezie. Gdzie Kachel?
Kachel? Cóż…
Kupuje koszulkę z „szokiem i przerażeniem”.
Wiesz, że nie cierpi tłumów.
Gdzie jest obraz?
Dokonajmy szybkiej transakcji i pożegnajmy się.
Jest i ona! Dzięki za uratowanie życia.
Trzymaj.
Nic z tego nie rozumiem.
- Nie musisz. - No tak, bo i dlaczego?
Mówisz, że zginiesz, jeśli nie wezmę obrazu,
który jest bardzo nieporęczny,
i nie przywiozę go do nory, w której dorabiasz.
Faktycznie nie muszę tego rozumieć, bo mam już dość, Peggy.
Po raz kolejny mam dość.
Gdzie kasa?
Co?
W samochodzie.
To za pieprzenie w bambus.
O Boże!
Gdzie byłaś? I gdzie jest twój kostium?
Wyluzuj, Owen. Mam za sobą ciężki dzień.
Ludzie przyszli na obiecany przez ciebie występ.
- Mam broń. - …pakuj się tam.
Wiem, wszyscy ją widzieliśmy. Jest ogromna.
- Dobra, do dzieła. - Mówiłam, że mam fibromialgię.
Poza tym mamy ważniejsze sprawy.
No tak. Ależ oczywiście.
Po co wywiązywać się z obietnicy?
Niczego nie obiecywałam.
Czyli to ktoś inny obiecał mi Hamiltona w pustynnym wydaniu?
Ktoś inny sprzedał mi kamery, które nadal nie działają?
I przypomnij mi, Peggy,
kto zostawił mnie z pustym działem pośrodku ulicy?
Rozwiązałam pieprzoną sprawę.
Zrobiłam coś dobrego. Nikt o to nie dba. Wszyscy mają to gdzieś.
Ciągle tylko gadasz i gadasz. Obiecujesz cuda na kiju.
I zawsze zawodzisz.
Jesteś chodzącym rozczarowaniem, Peggy.
Gdzie ten samochód?
Ma broń.
To już koniec, Bob.
- Dokąd on zasuwa? - Nie wiem.
To pustynia.
Powodzenia.
Jesteś egoistką. Straszną egoistką!
Wiem, jak musiała się czuć twoja matka.
Nie mów tak do mojej siostry. Nie znasz jej.
Gdy zostawił nas ojciec, zabierając wszystkie pieniądze,
to ona wspierała nas wszystkich.
A była tylko nastolatką.
Nie masz pojęcia, co narobiłam.
Inaczej byś mi nie wybaczyła.
Nadal jesteś rozgrzana. Pojedźmy do szpitala.
Nie, koniec ze szpitalami. Dłużej tam nie wytrzymam.
Była rozpalona i…
myślała, że leci do Niemiec.
Potrzebuję biletu lotniczego. Nie możesz czegoś poradzić?
Mogłam z nią zostać.
Ale poszłam się naćpać.
Zabierzemy ją.
Zostaniecie z nią? Nigdy nie była sama.
Mówiłaś, że jesteś na odwyku. I bierzesz metadon.
Bo tak jest, ale…
Dobra, dawaj tę pieprzoną pelerynę.
Dzięki Bogu.
Nie! Peggy! Co ty wyprawiasz?
Dam się wystrzelić z działa.
Dla dobra ludzkości.
Peggy, nie! Nie rób tego.
Przejmuję scenę, Lester.
I na górę.
Peggy.
Peggy, oto twoja chwila chwały.
Dzięki tobie Pioneertown stanie się sławne.
Uderz dwa razy, gdy będziesz gotowa.
Za chwilę zaczynamy!
Proszę tędy. Stamtąd będzie najlepszy widok.
Dziś w Pioneertown wystrzelimy człowieka z działa!
No dalej!
- Wystrzelimy człowieka! - Co? Nie!
- Dziesięć, dziewięć… - Nie! Peggy!
- …osiem… - Nie!
…siedem, sześć, pięć,
cztery…
trzy…
dwa…
jeden!
Napisy: Krzysiek Igielski