W POPRZEDNICH ODCINKACH
Jaki kataklizm nam zagraża,
że aż wróciłeś do domu, do mnie?
Jak wyjaśni pan obecność Fury'ego w Moskwie?
Wysłali ciebie, żebyś zwolnił mnie?
Sam się zgłosiłem.
To za cały ten moskiewski bajzel,
w którym zginęła jedna z naszych najlepszych agentek?
Zasłużyłeś na kopa, kolego.
Na posiedzeniu Rady
powiedziałem, że mam plan przejęcia Ziemi.
Ziemscy superbohaterowie zareagują.
Aby móc się im przeciwstawić, musimy też stać się super.
Każdy z nas.
Super-Skrullowie.
G'iah.
Uciekaj.
- Odwróć się. - Nie.
Jesteś wodzem Skrullów
czy naszym największym wrogiem?
Kościół św. Jakuba, za godzinę.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
TAJNA INWAZJA
PARYŻ
W telewizji ostatnio ciągle pokazują popisy
amerykańskich superbohaterów. Ciekawostka...
Zawsze mam dziwne wrażenie,
że to ktoś z moich bliskich znajomych zebrał ich wszystkich razem.
A jeśli to faktycznie był ktoś znajomy?
Nie byłabym zaskoczona.
Jakiś powód?
Taki, że jeśli przeczucie mnie nie myli, ten znajomy to całkiem przyzwoity facet.
Rozumie, że wszechświat jest niebezpiecznym miejscem.
Że o dom zawsze warto walczyć.
I że słabszych trzeba bronić.
Dobra książka?
Taki zbiorek poezji.
Raymond Carver.
- Znasz? - Nie. Wolę książki historyczne.
Lubi pisać zwięźle.
Niektóre wiersze mają tylko trzy czy cztery wersy,
ale zawsze trafiają w punkt.
Masz jakiś ulubiony?
Nazywa się Spóźniony fragment.
I jak to idzie?
W zasadzie to rozmowa między dwiema osobami.
Przeczytaj pierwszy wers.
A czy dostałaś to, czego pragnęłaś od życia,
mimo wszystko?
Dostałam.
A czego pragnęłaś?
By móc się nazywać ukochaną.
I by móc się poczuć ukochaną na tej Ziemi.
- Fury parę dni temu wyleciał z agencji. - Wylali go?
Kto i dlaczego?
Prezydent Ritson musiał się dowiedzieć, że był w Moskwie.
Ritson nie wie, że słońce wstało, dopóki mu nie powiem.
Sam zwolniłem Fury'ego, jasne?
Nie, sorry, poprawka: powaliłem go na matę jednym ciosem.
W stylu Hulka Hogana. Zmiotłem go z nóg.
Nic nie rozumiem. Jeśli to byłeś ty...
Jeśli to był Gravik, to czego chce ode mnie?
Czego chce Gravik, czego nie chce Gravik,
to nie jest twoja sprawa.
To ja ci mówię, że masz zabić Fury'ego.
Ułatwię ci sprawę.
Jedno z dwojga mieszkańców tej waszej uroczej rezydencji
dostanie dziś kulkę.
Jeśli wolisz, możesz rzucić monetą.
Fury jest wrakiem.
Nie jest sobą, odkąd wrócił po Blipie.
Tak jakby dawny Fury, ten, który miał siłę,
który miał możliwości, który był nam niezbędny...
przepadł na zawsze.
Z kolei ten nowy
umrze z wycieńczenia i starości bez niczyjej pomocy.
Nie trzeba się wysilać.
Priscilla.
Cały czas tylko opowiadasz, czego nie zrobisz.
W takim razie ja ci pokażę, co zrobię.
Miłego słuchania.
Chyba mamy problem.
Serio?
Jaki?
Naprawdę nie zauważyłeś? Dlaczego G'iai tu nie ma?
Bo była kretem.
Ale już zrobiłem z nią porządek.
Tak jest.
Pamiętaj, chcemy to zwalić na Ruskich.
Narobić szumu, hałasu. Zrobić to w ich stylu.
Niebezpieczna zawartość.
Ostrożnie.
Nie powinienem był nigdy zmuszać cię do tego.
Bardzo przepraszam.
Nie musisz współczuć ani przepraszać, zrobiłam to z własnej woli.
Jestem tu, z tobą,
bo przy tobie, tato...
Czuję, że właśnie przy tobie jest moje miejsce.
Jedyne, czego od ciebie potrzebuję,
to jakiś plan.
Więc pytam wprost.
Jaki masz plan, żeby zapewnić naszym nowy dom?
Bo Gravik już wciela swój plan w życie,
i on się sprawdza.
Dobrze.
Najpierw musimy się zająć rebelią.
Ty, ja, Fury.
Jak ją zdławimy, pójdziemy do prezydenta.
Będzie miał u nas duży dług wdzięczności.
Powiemy mu:
„Wiesz co, ocaliliśmy waszą planetę. Może byś nam dał coś w zamian”.
A potem zobaczymy, co się stanie dalej, tak?
Serio, głęboko wierzę, że mogę nam zapewnić amnestię
i załatwić, żeby cały milion mógł tu zostać.
Nie chcesz żyć we własnej skórze?
Jasne, że chcę.
Ale musimy myśleć pragmatycznie.
G'iah, jesteśmy rasą bez własnej planety.
Nasz los zależy od dobrej woli naszych gospodarzy.
Musimy tylko dalej im pokazywać, jacy jesteśmy naprawdę.
Dalej dawać z siebie wszystko. Otworzyć nasze serca.
W końcu ich przekonamy.
To jakieś mrzonki.
Wcale tacy nie jesteśmy.
A już na pewno ja taka nie jestem.
G'iah.
G'iah!
- Nie sądziłam, że tak wcześnie wrócisz. - Niespodzianka.
- Herbaty? - Chętnie.
Co się stało? Palec ci spuchł?
Zdjąłeś obrączkę.
Pracowałem w ogrodzie. Zapomniałem włożyć.
Dobrze czuję, że gdzieś się wybierasz?
Dobrze.
Sytuacja typu: „Fury, jesteś potrzebny w robocie”.
- Wiesz, o co chodzi? - Wiem, jak jest.
Ze wszystkich idiotycznych, nieprzemyślanych,
nierozważnych rzeczy, jakie zrobiłem w życiu,
ty jesteś bez cienia wątpliwości
moim największym błędem.
Chciałem być przy tobie, choć to straciło sens.
Kompletnie olałem każdy sygnał z mojego serca, głowy i ciała,
które krzyczały: „Dość!”.
I nawet teraz, kiedy tak tu siedzę,
wiedząc, że zamierzasz mnie zastrzelić z tego swojego pistoletu,
nie umiem powiedzieć, czy gdybym mógł cofnąć czas,
zrobiłbym cokolwiek inaczej.
Opowiesz mi tę historię? O tym, jak...
wybrałaś ją?
Doktor Priscilla Davis miała wrodzoną wadę serca.
Utrzymywała to w tajemnicy.
Nie chciała, żeby jej bliscy patrzyli miesiącami, jak umiera
przykuta do szpitalnego łóżka.
A ja pod koniec prawie codziennie wpadałam do niej w odwiedziny.
Zbliżyłyśmy się do siebie.
Ale w którymś momencie
musiałam jednak sobie przypomnieć,
że zaczęłam u niej bywać w jednym,
- konkretnym celu. - Jakim?
Szukałam kogoś, kto uśpi twoją czujność.
Czyli od samego początku próbowałaś mnie rozgrywać.
Daj mi dokończyć.
Któregoś dnia przyszedł lekarz i powiedział, że zostało jej parę godzin.
Postanowiłam się przyznać i poprosić o zgodę.
Zapytałaś ją, czy możesz przejąć jej życie?
Zapytałam, czy chciałaby się zakochać.
Oczywiście ją zaintrygowałam.
I wtedy opowiedziałam jej o tobie.
Chciała, żebym złożyła jej trzy obietnice.
Po pierwsze,
że pogrzebię ją w morzu, i tak zrobiłam.
Po drugie,
że nadal będę córką dla jej rodziców.
Tej też otrzymałaś.
A po trzecie?
Że nigdy nie wyrządzę ci krzywdy.
Wybacz, słońce.
A czy dostałaś to,
czego pragnęłaś od życia, mimo wszystko?
Dostałam.
A czego pragnęłaś?
By móc się nazywać ukochaną.
I by móc się poczuć...
ukochaną na tej Ziemi.
Nie wiem, czy to oznacza, że powinniśmy się rozwieść,
czy raczej odnowić przysięgę.
Nie darują ci tego.
Jestem dużą dziewczynką, potrafię o siebie zadbać.
Myślisz, że byś mnie pokochał, gdybym się nie zmieniła?
Gdybym została po prostu sobą?
Tego się nie dowiemy.
Fury, odwaliło ci?
Powiesz, po jaką cholerę przylazłeś?
O ile pamiętam, parę dni temu wywaliłem cię z agencji.
Jakoś mi się nie podoba, jak to się wszystko między nami potoczyło.
Tak szczerze, myślę, że ziomale powinni się trzymać razem.
Nie sądzisz?
I postanowiłeś dać temu wyraz, włamując się do mnie?
Chciałem się z tobą podzielić moim ulubionym lunchem w płynie.
Pappy Van Winkle.
Dwadzieścia trzy lata destylowanej perfekcji.
Pomyślałem, że zakopiemy topór jak dwaj dżentelmeni.
Papciu! Tym razem przeszedłeś sam siebie.
Prawdziwy, bez ściemy?
Płynne 24-karatowe złoto za pięć tysięcy dolców.
- Dodałeś trutki na szczury? - Trutki? A gdzie! Nanobotów.
Nanobotów.
To może go wyleję i zrobię sobie nowego?
A rób sobie, co tam ci szepcze serduszko.
Ale mała przestroga.
Jeśli zmarnujesz choć kroplę tego drogocennego trunku,
to gwarantuję, że twoi przodkowie powrócą zza grobu
i skopią ci ten czarny tyłek.
Fajnie.
A po co naprawdę tutaj jesteś?
Nic ci nie umknie.
Poza tym, że bardzo chciałem zażegnać nasz spór...
- wpadłem tu do ciebie... - Włamałeś się.
Włamałem się, żeby cię ostrzec...
że w naszym w rządzie działają aktywni agenci Skrullów.
Ty znów o tym?
Skrullowie w mojej ochronie, Skrullowie w rządzie,
- wszędzie Skrullowie. - Mam informacje z pierwszej ręki,
że w najbliższym otoczeniu prezydenta jest zakonspirowany agent.
Serio? Jak blisko?
Tak blisko, jak my siedzimy teraz. Bliżej nawet.
- Niesamowita historia. - Co nie?
No i jest jeszcze twist.
Gdybyś na przykład chciał, żebym nie pisnął o tym nawet słowem,
wystarczy mnie przyjąć z powrotem.
To może kontrpropozycja?
Dobrze widać?
Przykra sprawa.
To jesteś ty.
Ty i ja obaj wiemy,
że to Gravik.
Człowieku...
Naprawdę tak chcesz powiedzieć na rozprawie?
Że to wina obcych?
„Nie, wysoki sądzie, to nie ja,
„tylko łysy, czarny, jednooki kosmita dokładnie mojego wzrostu”.
Życzę powodzenia.
Ale nie martw się, dobrze?
Zrobię, co w mojej mocy, żeby cię chronić.
Zachowam dla siebie to nagranie i wszystkie kopie, które zrobiłem.
Tylko nie możesz biegać po mieście i głosić takich zwariowanych teorii,
a już na pewno nie możesz się włamywać do mojego apartamentu i rzucać pogróżek.
Za to możesz mi oddać resztę tego bourbona,
bo powiem szczerze, niebo w gębie.
Dobra, zabieraj swoje pomarszczone dupsko,
zanim cię każę wywalić przez okno.
Płynna pluskwa GPS.
Całkiem niegłupi pomysł.
Pokój, nie wojna!
- Witam w Anglii, panie prezydencie. - Pułkowniku.
Odpoczął pan w drodze?
Najważniejsze negocjacje od czasu kryzysu kubańskiego.
Jasne. Spałem jak dziecko.
No tak, racja.
W aucie czeka na pana pełna dokumentacja.
Dwa słówka, jeśli mogę.
Na Rosjan jest tylko jeden sposób. Trzeba epatować siłą.
Jest taki cytat z Lenina.
Nie mylić z Lennonem.
„Tam, gdzie wymacasz ciało, naciskasz.
Tam, gdzie trafisz na stal, odpuszczasz”.
I pan musi być stalą.
Mogę pana o coś zapytać?
Dosłownie o wszystko.
Czy pan dla kurażu przed spotkaniem z Rosjanami
strzelił sobie pół flaszki burbona?
Obawiam się, że nie rozumiem.
Zadbajmy, żeby pan pułkownik
dostał dużą kawę na drogę.
Skołuj mi miętówkę.
Tak jest.
Otwieraj.
Ruszamy!
Jesteśmy w drodze na spotkanie. Cytadela na pozycji numer cztery.
- Na drugiej! - Uwaga!
Strzelać! Ognia!
Na co czekacie?
Potwierdzam! Cytadela cała!
- Powtarzam, Cytadela cała! - Tędy!
To Ruscy, na stówę!
- Na szóstej. - Kryć się!
Uwaga, są coraz bliżej!
Padnij!
Jazda! Na dziesiątej.
Uwaga na śmigłowiec!
Cholera, ale się zrobiła jatka.
Cała Ziemia będzie jatką, jak nie wyciągniemy Ritsona!
Ognia!
Bronić Cytadeli!
Jazda!
Fury tu jest!
Osłaniać auto!
Bierz magazynek!
Od południa!
Jazda, dawać!
Fury tu jest!
- Jest wsparcie! - Fury?
- Kryć się! - Ciągle ich przybywa!
Ruchy! Szybko!
Potrzebne wsparcie! Powtarzam, potrzebne wsparcie!
Snajper!
Panie Prezydencie!
- Nieprzytomny. - Ja to zrobię, odsuń się.
Dawać posiłki!
Załatw Talosa! Już!
Coraz ich więcej!
Ruscy na drugiej!
Nie przestają nacierać!
Jakiś cholerny kosmita! Chce dorwać Ritsona!
Nie, wstrzymać ogień! Jest ze mną!
- On jest z nami! - Gdzie te cholerne śmigłowce?
Alfa, Brawo, Tango! Dawać te helikoptery!
Prezydent poza autem!
Osłaniać prezydenta!
Talos, trzymaj się. Wrócę po ciebie.
- Dawaj go do auta. - Mam własną brykę.
Wstajemy. Pomogę.
No już.
Zostaw go.
Mówiłem, że masz go zostawić! W tej chwili!
Nie!
Przyleciało wsparcie!
No nareszcie!
Napisy: Marcin Bartkiewicz