Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Imię i nazwisko?
Sedat Yücel.
Zawód?
Od 29 lat jestem strażnikiem w zakładzie karnym w Konyi.
Panie Sedat, to nie przesłuchanie czy składanie zeznań.
Jak pan wie, policja się tym zajmuje.
Rozmowa dotyczy pańskiego zachowania
i jest częścią śledztwa Ministerstwa Sprawiedliwości.
Ale może doprowadzić do postawienia pana w stan oskarżenia.
Może pan też zostać zwolniony, tracąc prawo do emerytury
oraz wszystkich przywilejów nabytych podczas służby.
Wiem.
Dobrze.
Zaczynajmy.
Czy w dniu incydentu, czyli 25 kwietnia 2018 roku,
sprawował pan kuratelę nad więźniem Musą Solakiem?
Tak.
Spotify.
- Co? - Spotify.
Stopify?
„Spotify”, stary.
Skojarz sobie ze „spotem”.
No dobra. Co to jest?
Za pomocą tej aplikacji możesz słuchać muzyki w sieci.
Nastolatki ją uwielbiają.
- Jest darmowa? - Tak.
Ale internet nie.
Dobra, czyli mogę jej używać?
Jak ją otworzyć?
Grałeś kiedyś w gry komputerowe przez internet?
- W kafejce internetowej. - No.
Pamiętasz, jak klikając ikonkę, uruchamiałeś grę?
- Tak. - To to samo.
Pukasz w ikonkę i się włącza.
Przypomina moje blizny.
Ma trzy linie na zielonym tle.
Wygląda jak one.
Pewnie ma laskę na boku.
Od miesiąca nie wraca do domu przed drugą.
Kto? Twój ojciec?
Nie, dziadek!
Słuchasz w ogóle, co do ciebie mówię?
W domu mam przypał.
Przynajmniej ojciec z wami mieszka. Co ja mam powiedzieć?
Złotko, nawet nowe dzieciaki wiedzą, że nie masz ojca.
Odpuść sobie.
- Dokąd idziesz? - Zapalić.
- Dołączysz? - Nie, idź sama.
A przy okazji…
wraca za kilka dni, góra tydzień.
- Kto? Twój ojciec? - Nie, dziadek!
Super. Możesz nas sobie przedstawić.
Nie mogę. Jak mam to niby zrobić? Zostaje tylko na jedną noc.
Czyżby?
No dobra.
Jesteśmy praktycznie sąsiadkami. Chcę go zobaczyć przez pięć minut.
Co ty na to?
No weź. Odbiło ci?
Zostaje tylko na jedną noc.
Mam mu oświadczyć, że musi poznać moją przyjaciółkę?
Proszę.
Wzywał mnie pan?
Tak, Sedat.
Osadzony dostał przepustkę. Musa Solak.
Pojedzie do domu na jeden dzień. Pod twoim nadzorem.
- Wie pan, że chcę przejść na emeryturę. - Tak, ale nic się nie stanie.
Nie martw się. To spokojny człowiek. Ma ważny powód.
Wyjedziecie 24,4. i dotrzecie tam tego samego dnia.
Wyjedziecie stamtąd rano 25,4. i będziecie tu wieczorem.
- Moja córka przyjeżdża z Włoch… - Sedat!
Mam teraz dużo na głowie. Nie utrudniaj mi życia.
Dobrze, przepraszam. Jak pan sobie życzy.
Niech Behçet zajmie się kosztami.
Odstaw go później od razu do więzienia.
Tak, panie Faruk.
- To wszystko? - Tak.
Gołąbeczku!
Nawet się nie przywitasz?
Nie widziałam cię. Inaczej…
Inaczej co?
Inaczej bym się przywitała.
Serio?
Muszę lecieć. Jestem już spóźniona.
Dobra.
Zmykaj.
Później cię gdzieś złapię.
Byłaś taka malutka.
Wtedy.
Mam na myśli…
Nie.
Cześć, Yonca.
Jak się masz?
Ależ wyrosłaś!
Kurwa.
Cześć, Yonca.
Jak ci się tu mieszka?
Właściwie się tu urodziłaś.
Nie martw się.
Wrócę w mgnieniu oka.
Jakby obchodziło ją, kiedy wrócisz, kretynie.
Cześć, Yonca.
Mam na imię Musa.
Jestem twoim ojcem.
Na zdrowie.
Dzięki.
Mówił coś, co wzbudziło pana podejrzenia?
Wie pan…
Coś, co wskazywałoby na jego zamiary?
Nie.
Nie powiedział nic podejrzanego.
Ale był podekscytowany.
- Że zobaczy córkę? - Tak.
Nie widział jej od 14 lat.
Dlatego prosił o przepustkę.
Czemu jej nie widywał?
Żona mu nie pozwalała.
Okłamała córkę, że Musa nie żyje.
To dlatego.
Nie pozwalała mu jej widywać ani do niej pisać.
Dlaczego zmieniła zdanie?
Nie zmieniła.
Zmarła.
Jak?
Miała wypadek.
A potem?
Dziewczynę wysłano do rodziców matki.
Ale jej nie chcieli.
Więc oddali ją matce Musy.
Ma zaawansowanego alzheimera.
Więc…
chyba dlatego dostał przepustkę.
Nigdy wcześniej nie widziałeś jej zdjęcia?
Nie, nie przysłała mi.
Mieszkały w Antalyi?
Nie. Kiedy mnie zamknęli, żona wróciła do Urfy, do ojca.
Tam też pisałem.
I dzwoniłem, ale…
A potem co się stało?
Nic.
Więc skąd masz to zdjęcie?
Obok nas mieszka pewna kobieta, Nuriye.
Ona mi je wysłała.
Nie mamy nikogo. Ona się wszystkim zajęła.
Wysłała mi zdjęcie trzy lub cztery dni temu.
Wcześniej nie chciała.
- Ma pan dzieci? - Tak.
Córkę.
- Ma 25 lat. - Niech Bóg ją błogosławi.
- Amen. Twoją również. - Amen.
Musa, twoja żona…
Niech spoczywa w pokoju…
Czemu była na ciebie taka wściekła?
My…
Zaszła w ciążę. Dlatego się pobraliśmy.
Kiedyś się upiliśmy…
Zrobiłem coś głupiego.
Spójrz na swoje dziecko po raz ostatni!
Niech cię szlag, Musa!
Kochałem inną…
Nie znaliśmy się z żoną zbyt dobrze.
Popełniliśmy błędy.
Policja wie o tym miejscu?
Jasne, że wie.
Nie zatrzymujmy się tu.
Dzwoni Elif. Ja tylko…
Chwileczkę.
Halo?
Tak, skarbie?
Wszystko w porządku.
Co u ciebie?
Jestem teraz w Antalyi.
Wysłali mnie tu na jeden dzień.
Jutro wracam.
Co?
Ale całe przygotowania…
To nie fair.
Matka będzie zdruzgotana.
Co?
A co miała mówić przez telefon?
Nie chciała cię denerwować.
Nie rób nam tego, skarbie.
Słyszysz? Za mało się przez ciebie nacierpieliśmy?
Wystarczy, Elif!
Posłuchaj. Halo?
- Co się dzieje? - Nic takiego.
Dzieci.
To tutaj.
Witaj, Muso.
Cześć, Nuriye.
To pan Sedat.
- Witamy. - Dziękuję bardzo.
Jest… z więzienia.
Witamy.
Witaj w domu.
- Wynoś się! Puszczaj! - Chodź tu!
- Przysięgam, że… - Puść mnie!
Zaczekam tutaj.
Nie ma mowy. Stół jest nakryty. Wejdźmy.
Po co ten kłopot…
Proszę.
- Zapraszam. - Dobrze.
- Gdzie mama? - W środku.
Mamo!
Moja piękna mama!
Czekałaś na syna przy oknie?
Kim on jest?
Czemu mówisz, że jesteś moim synem?
To ja, mamo.
Co robisz w moim domu?
Kim oni są, skarbie?
To ja, mamo. Musa.
Nie poznajesz syna?
Musa?
Nie bądź śmieszny.
Mieliśmy sąsiadkę. Miała na imię İksan.
Jej mąż miał na imię Ramazan.
Pamiętasz Ramazana?
Oczywiście, że tak.
Ramazan był bardzo chory.
Ciekawe, czy wyzdrowiał.
Nic mu nie jest, mamo. Nie martw się.
- Naprawdę? - Tak.
To dobrze.
Mówił, że ciocia Nebahat ma się o niego nie martwić.
Jak tu się nie martwić?
Chodź. Powinnaś odpocząć.
- Co? - Chodź. Jesteś zmęczona.
- To prawda. - Chodźmy.
- Zdrzemniesz się trochę. - Położę się.
Kim są ci mężczyźni?
- Wyrzuć ich stąd. - Wyrzucę.
- Nie martw się. - Prześpię się.
Dobrze.
Połóż się na chwilę.
To bardzo trudna choroba.
Niech Bóg jej pomoże.
Dziękuję panu.
Proszę usiąść.
- W porządku. - Proszę.
- Nuriye. - Tak?
Zawsze taka jest?
Nieobecna duchem?
Według lekarza wszystko jest możliwe.
Rozumiem.
Ale ona tego nie zauważa. Żyje we własnym świecie.
Musicie być głodni. Wszystko gotowe.
Dziękuję.
Proszę.
Dobrze, usiądźmy.
Nuriye…
Jest w szkole. Ma ważny egzamin.
Zaraz po nim wróci do domu.
- Chodź. - Dobrze.
PANI AYŞENUR Z BANKU
Dlaczego był pan taki rozkojarzony po tym telefonie?
To znaczy…
Zdenerwowałem się, bo moja córka odwołała przyjazd.
Pewnie dlatego.
Dlaczego go odwołała?
No więc…
Przyszły zięć pochodzi z bogatej rodziny.
To ważni ludzie, którzy mają koneksje.
Mieszkają we Włoszech.
Nasza córka również.
Przyjechali na tydzień do Stambułu.
Mieli zostać u nas kilka dni.
Wszystko z żoną przygotowaliśmy.
Ale mieli jakieś inne sprawy, coś im wypadło i…
koniec końców do nas nie przyjechali.
Dlatego byłem trochę zdenerwowany.
To wszystko.
Przynajmniej zięć jest dziany.
Ich bogactwo nie oznacza, że nie wypełniam swoich obowiązków.
Robię to, co do mnie należy.
Ale po ślubie nie będzie pan miał problemów finansowych.
Właśnie.
Nie smakuje panu?
Smakuje.
Bardzo dobre.
Mogę przynieść coś innego.
Nie trzeba, wszystko jest pyszne.
- Smacznego. - Nie mam apetytu.
Przez ten telefon?
Nie.
Pójdę zapalić.
- Smacznego. - Dziękuję.
Cześć, kochanie. Wejdź.
Wejdź.
Wejdź, skarbie. Nie stój tak.
Cześć, Yonca.
Jestem Musa.
Wiem.
Czekaj.
Zrobiłem to dla ciebie.
Możesz włożyć do niej zdjęcie.
Dziękuję.
Usiądźmy. Pewnie jesteś głodna.
- Umieram z głodu. - No to dalej.
Nie, szefie.
Na to wygląda, ale nigdy nie wiadomo.
Oczywiście.
Przyjeżdża szef wieczorem?
Dobrze, ale…
Skurczybyk się tu dziś pojawił…
- Dobra, szefie. - Stul pysk, pojebie.
Tylko mówię.
Do wieczora.
Na razie.
Jebany dupek!
Wydzwania co dziesięć minut, ale ja nie mogę o nic zapytać.
- Przynieś mi kawę. - Robi się.
Gdy byłem w wojsku,
miałem bogatego kumpla.
Powiedział kiedyś: „Musa.
Myślałeś przed wojem, że picie ze szklanki będzie luksusem?”.
Ale się uśmialiśmy.
Niektóre rzeczy doceniasz dopiero na służbie.
Albo w więzieniu.
Jak w szkole?
Dobrze.
Świetnie.
Siedząc naprzeciwko ciebie…
To niełatwe.
Chciałem tylko…
Mam na myśli…
Za kilka lat będziesz dorosła.
Chciałem cię poznać, zanim będzie za późno.
Nie mogłem powstrzymać tego, co się stało.
Już dobrze.
Wcale nie.
Co robisz?
Chwileczkę.
- Komu się przyglądasz? - Nikomu.
- Kto to? - Nikt.
Musa i Yonca.
- Musa tu jest? - Tak.
- Gdzie? - Na werandzie.
Musisz coś zjeść.
Potem cię do niego zabiorę.
Kto jeszcze tam jest?
Yonca.
Twoja wnuczka z nim jest.
Yonca.
- Yonca… - Już dobrze. Może…
- Moje dziecko! - Spokojnie.
- Chodźmy. - Moja mała!
Już dobrze.
- Yonca! - Wstań. Chodź tu.
To był wyczerpujący dzień. Chodźmy.
Posłuchaj, kochanie. Trudno tu zachować przyzwoitość.
Więc musisz być ostrożna.
Musisz na siebie uważać.
Zresztą, jak tylko wrócę, wyjdziemy stąd.
Nie zostaniemy tu.
Zgoda?
Zgoda.
Oczywiście, że pytałem. Ile razy mam pytać?
Gülendam, nie mogę pytać codziennie.
Zaczną się denerwować.
Dlaczego? Co w tym złego, że pytasz o premię emerytalną?
Nie wiesz, jak to działa.
Najpierw księgowy i naczelnik muszą ją zatwierdzić.
Nie mogę pytać sto razy dziennie.
Pewnie już gadają za moimi plecami.
A o czym tu gadać?
Niech się martwią o siebie.
Każdy ma swoje problemy.
- Sedat? - Tak? Co?
Pamiętasz Nafiza? Krawca.
Przysłał tu dziś jednego z chłopaków. Pytał o ciebie.
Nafiz chce z tobą rozmawiać.
Czemu wysyła ludzi?
- Bydlak. - Mówił, że nie odbierasz.
Pożyczyłeś pieniądze od tego lichwiarza?
O czym ty mówisz?
Nie mogłem odebrać. Jestem na służbie.
Dzwonił ze dwa razy.
Nie przejmuj się. Oddzwonię do niego.
To nic ważnego.
Elif do ciebie dzwoniła?
Więcej nie zadzwoni. Nie przyjadą.
Muszę kończyć. Gotuję.
Dobra. Odstawię jutro więźnia i wrócę do domu.
- Jakby co, dzwoń. - Dobrze.
…i tak nie ma czasu.
Pewnie twoja córka też nie ma czasu.
- Zrobię sałatkę. - Nie trzeba.
- Robię świetną sałatkę. - Naprawdę?
- Nuriye. - Tak?
Jakiś facet gapił się na nas przed kawiarnią.
To było dziwne.
Na pewno nie ma się czym martwić.
Nie, to wyglądało na coś, czym należy się martwić. Wierz mi.
- Nuriye. - Tak?
Kiedy oni wyjeżdżają?
Wyjeżdżamy wcześnie rano.
W porządku? Nie martw się.
Panie Sedat…
Pyta, bo stęskniła się za tatą, prawda?
Dziewczyna miała jakieś oznaki traumy?
Nie.
Nie zrobiła nic, co zwróciłoby moją uwagę.
Jest pan głodny?
Nie.
Dziękuję.
- Zamówię coś. Chcesz? - Też bym coś zjadł.
Co?
Nie wiem. Co chcesz zamówić? Zjem to, co ty. Klopsiki, pizzę, kebab.
- Klopsiki? - Dobra.
Też zjem klopsiki.
Wiesz co? Zamów mi kebab.
Kebab? Zwykłą czy dużą porcję?
Zwykłą.
İhsan?
- Tak? - Chcemy zamówić coś do żarcia.
- Mam pytanie. - Śmiało.
Klopsiki i…
Wiecie, czy niedługo będę mógł przejść na emeryturę?
- Ajran? - Tak.
- Kiedy pan planował? - Ślub ma być ponoć 5 czerwca.
Dlatego potrzebuję premii emerytalnej.
Mało prawdopodobne.
Prawda?
Policja to przysłała. Zapomnieli o podpisie.
Tak myślałem, ale…
Powiedział pan „ponoć”?
Proszę?
Powiedział pan: „ponoć 5 czerwca”, jakby słyszał pan to od kogoś.
Nie pan organizuje ślub?
- Powiedziałem „ponoć”? - Tak.
Przejęzyczyłem się.
Ślub jest 5 czerwca.
Co robisz w moim pokoju?
- Co robię? Nic. - Wynocha.
- Coś ty za jeden? - Już dobrze.
Nebahat, to nie żaden obcy.
Tylko mój kolega.
- Co? - Znam go.
Sprowadzasz tu obcych facetów, zdziro?
Co ty mówisz?
Miałabym zapraszać tu obcych?
Pójdę już.
Sio!
- Nie chcę go tutaj. Kto to? - Pozbędę się go.
- Zrób to. - Dobrze.
Nie znam go.
- Grzebał w moich rzeczach. - Pozbędę się go.
Więc Musa…
Jak się trzymasz?
W porządku.
Wkrótce wyjdę. Nie mogę się doczekać.
Jasne.
Apo ciągle o ciebie pyta.
Mamy dom na oku. Nie martw się.
Dzięki. Niech Bóg cię błogosławi.
Jak interes Apo?
Rozkręcił się.
Obroty wynoszą ponad pół miliona. Turyści też kupują.
Pół miliona?
Tak, ale większe możliwości to większe wyzwania.
Koszty są większe.
Przy takich obrotach to chyba pikuś.
Tylko w zeszłym roku aresztowano 84 naszych ludzi.
W ciągu jednego roku.
O wszystkich trzeba zadbać. Sam policz.
Policja skonfiskowała 2,5 tony trawki i około stu kilogramów koki.
I 240 tysięcy tabletek.
Co powiesz gościowi, który załatwił towar? „Sorry, gliny go skonfiskowały”?
- Racja? - Racja.
No tak.
Pieprzyć to.
Jak wyjdziesz, Apo na pewno będzie chciał cię przy sobie.
Najpierw muszę wyjść.
Do tej pory się bez tego obyłem. Mam nadzieję, że w przyszłości też.
Nie zrozumiałeś mnie.
Wiem, że tego nie potrzebujesz. Ale my potrzebujemy ciebie.
- Apo nadal tu mieszka? - Nie.
Kupił ładny dom w Larze.
Ale wieczorami tu bywa.
Po co?
Po kasę.
Haluk prowadzi kawiarnię.
Codziennie przyjeżdża po forsę po wieczornej modlitwie.
Ktoś tam jest?
Dobra, Kadir.
Muszę lecieć.
- Zaopiekuj się moją rodziną. - Nie martw się.
Nie wezmę.
Mam dość pieniędzy.
W porządku?
Pozdrów wszystkich.
Ale ziąb.
- I co, stary? - Nie wiem, czekamy na wieści.
- Niech pana Bóg błogosławi. - Amen.
- Dziękuję. - Proszę.
Witajcie.
Witaj, szefie.
- Jakieś wieści? - Nie, więcej się nie pokazał.
Nie wychodzą z domu.
Smacznego. Wcinajcie.
- Otwórz. - Chcemy baklawę!
- Baklawa! - Daj trochę dzieciom.
- Nuriye też tam jest? - Tak. Przez cały dzień nie wyszła z domu.
Gdzie Kadir?
Poszedł spotkać się z nim po południu.
Jeszcze nie wrócił.
To wszystko jest pojebane.
Zostały mu tylko trzy lata. Po co brał przepustkę?
Musa na pewno nic nie wie?
Na pewno. Spokojnie, szefie.
Inaczej już byśmy coś zauważyli.
Kadir zadzwonił i mówił, że wszystko gra.
Ty debilu!
Czemu od razu nie mówisz?
Skąd miałem wiedzieć? Szef nie pytał…
Bo myślisz tyko o cipkach!
Gdybyś nie myślał…
Ty pieprzony…
Sorry, szefie.
Mieliśmy tylko problem z Erhanem.
Daliśmy mu czas do jutra.
Erhan sprawia ostatnio kłopoty.
Wyślij kogoś, by strzelił mu w nogę.
Przekaż mu, że od teraz nie dostaje jednej czwartej, tylko jedną szóstą.
Ale wtedy w ogóle nie będzie mu się opłacało.
Posłuchaj.
To pieprzony ćpun.
Weźmie, co mu dam.
Dobrze.
Nuriye, mamy jakiś deser?
Nie, kochanie.
Nie pomyślałam o tym.
Mamy ciastka.
- Przyniosę ci do herbaty. - Nie, dzięki.
- Na pewno? - Tak, dzięki.
To Instagram?
- Co? - Czy to Instagram?
Wrzucasz swoje zdjęcia i dodajesz komentarze.
Tak, to Instagram.
Masz konto?
Tak, ale to coś innego.
- Piszę z koleżanką na WhatsAppie. - Na czym?
- Na WhatsAppie. - WhatsApp. No tak.
Masz Facebooka?
Gdzie mam spać, Nuriye?
Dzisiaj to trochę problematyczne. Możesz spać u mnie.
Nie trzeba.
Niech śpi w swoim pokoju.
Prześpię się na podłodze.
Będziemy mogli spać obok siebie. Może być?
Jasne.
Dobrze.
Panie Sedat, zapraszam do mnie. Przygotuję dla pana pokój.
Nie, powinienem tu zostać.
Musimy być razem. Takie są zasady.
Wie pani, co to za okolica. Nie chcę problemów.
Prześpię się tu, jeśli mogę.
- Na kanapie. - Dobrze.
MÓWIŁAM. MÓJ TATA PRZYJECHAŁ.
- POWAŻNIE? - TAK.
- OBIE WIEMY, ŻE TO NIEPRAWDA. - JEST ZE MNĄ W POKOJU.
AKURAT! MIAŁAŚ NAS SOBIE PRZEDSTAWIĆ.
MÓWIŁAM CI. NIE MOGĘ…
Wciąż piszesz?
Tak.
To chłopak?
Kto?
Ten, kto do ciebie pisze. To chłopak?
Nie, dziewczyna.
Co za ulga.
Nie możesz wyjść z domu, prawda?
Nie.
Dlaczego?
- Puszczaj! To boli! - Nie krzycz!
Robisz mi krzywdę! Puść mnie!
- Puszczaj! - Uspokój się!
- Przestań! Puść mnie! - Ty dziwko!
- Puść mnie! - Nie ruszaj się!
Spokojnie. Już po wszystkim.
Nuriye, już dobrze. Już po wszystkim.
Po wszystkim.
- Chcesz pogadać z koleżanką? - Tak, dosłownie dwie minutki.
Tylko chwilę. Nie martw się.
Spoko, i tak już wyszliśmy z domu.
Wstąpimy do niej na chwilę.
Może się później przejdziemy?
Dobra.
A jak pan Sedat się obudzi?
Co z tego? Przecież mnie nie aresztuje.
To ten budynek.
Dobra.
- Poczekajmy tutaj. - Dobrze.
To ona.
Nie wierzę, że mnie do tego namówiłaś.
- Dobry wieczór. - Witaj.
No to jesteśmy.
Mówiłaś serio?
Tak. Co słychać, kochanie?
W sumie żartowałam, ale…
Jasne, żartowałaś.
- Co powiedziałeś rodzicom? - Że tu czekasz.
Obiecałam, że za chwilę wrócę.
Podobno nie wierzyłaś, że istnieję?
To nie tak, proszę pana…
„To nie tak, proszę pana”. A jak?
Dobra, dopięłaś swego.
Musimy już iść.
Jasne. Zapalę, skoro już tu jestem.
Dobranoc, kochanie.
Daj mi jednego.
Przy twoim tacie?
Dobra, na razie.
Dobranoc.
Fajnie, że to zrobiłaś.
- Że cię wyciągnęłam? - Tak.
- Tęskniłeś za tym miejscem. - Nie dlatego.
To jak przygoda ojca z córką.
Opowiem wszystkim, jak wrócę.
Oby pan Sedat nie zajrzał do pokoju.
Nie, to by było nie na miejscu.
Nie zrobi tego.
Niby po co?
Czemu miałby to robić?
Nie ucieknę. Zostały mi trzy lata. Po co miałbym uciekać?
Wracajmy, zanim zupełnie ci odbije.
Nie ma mowy.
Nie zauważył pan, że wyszli?
Nie.
Dowiedziałem się po przesłuchaniu.
Przyznaję, że to moja wina, ale…
byłem zmęczony po podróży.
Natychmiast zasnąłem.
A jego związek z córką?
Nie pałała do niego sympatią.
Wtedy nie znałem powodu.
Zareagował, jak tylko się dowiedział.
Tak.
Niczego nie podejrzewał? Na podstawie jej zachowania.
Nie robiła nic podejrzanego.
Czy Nuriye wiedziała, że Apo zmuszał ją do prostytucji?
Wiedziała.
Zataiła to przed Musą, by nie oszalał.
Jaka była mama? Jak się dogadywałyście?
Tak tylko pytam. Nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz.
Wiesz, jak było.
W sumie to nie wiem.
Nie znałem dobrze Nihan.
Jak to? Przecież była twoją żoną.
To prawda.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Bo lubię.
- Co? - Ciebie.
Bo jesteś moją córką.
Jestem, prawda?
Jak tylko wyjdę z więzienia…
Później…
już zawsze będziemy razem.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Obiecałeś.
Przysięgam.
- Selfie? - Co?
Zrobię nam zdjęcie i pokażę przyjaciołom w szkole, dobra?
Jasne. Kto nam je zrobi?
Ja.
Dobra.
Wszystko się zmieniło.
Kiedy byłeś tu ostatnio?
Jejku…
Zamknęli mnie 15 lat temu.
Od tego czasu dużo się zmieniło.
Skąd wiesz? Jesteś tu pierwszy raz.
Słyszałam, jak znajomi o tym mówili.
Dobrze dogaduję się z mamą.
- Co? - To znaczy dogadywałam.
Pytałeś mnie o to w tramwaju.
- Mam ci opowiedzieć? - Oczywiście.
Świetnie się rozumiałyśmy.
W ciągu dnia pracowała.
Wracała wieczorem i przyrządzałyśmy razem kolację.
Wrócę późno. Niczego nie ugotowałam.
W lodówce powinny być resztki z wczoraj.
Opowiadała mi, jak minął jej dzień.
Co się wydarzyło, co robili…
Odpowiedz, dziewczyno!
Mówię do ściany?
Mówiłam jej, co w szkole.
Dobra.
Uwielbiałyśmy razem gotować.
Nie jestem służącą!
Byłyśmy bardziej przyjaciółkami niż matką i córką.
Jasne.
Jadłyśmy kolację w salonie.
Uwielbiałyśmy pić herbatę i oglądać telewizję.
Trzy dni w tygodniu oglądałyśmy seriale, a w pozostałe dni teleturnieje.
W niedzielę był wieczór filmowy. Czasami chodziłyśmy do kina.
To lubiłam najbardziej.
Kupowałyśmy słodki popcorn albo jogurt.
W kinach mają jogurty z czekoladą, karmelem, cukrem i owocami.
Są takie pyszne.
- Zamknij się! - Oszalałaś!
- Spierdalaj! - Sam spierdalaj, skurwysynu!
- Pokażę ci, dupku! - Ty tu jesteś jedyną kurwą!
- Tylko poczekaj! - Stul pysk!
Wolałam filmy, ale mama uwielbiała seriale.
Najbardziej historie miłosne.
Nie lubię ich. Za bardzo je przeciągają.
To idiotyczne. Nie znoszę tego.
Wolę filmy akcji albo dreszczowce.
To tyle. Możemy wracać?
Ostatnia sprawa.
Możemy wejść, jeśli ci zimno.
Nie, w porządku.
Byłaś tu kiedyś?
Nie, nigdy.
To bardzo stare miejsce. Przychodziłem tu za dzieciaka.
Widzisz tego gościa?
Z wąsami.
To właściciel. Był tu już, gdy byłem mały.
Gdy byłem w gimnazjum,
codziennie przychodziłem tu na eklerkę.
Każdego dnia prosiłem tatę o pieniądze na eklerkę.
Tak czy inaczej.
Pewnego dnia tu byłem.
I zobaczyłem Nuriye.
Chciałem dać jej eklerkę.
Wtedy…
Widzisz ten pierwszy stolik?
Leżały na nim eklerki.
Miałem kasę tylko na jedną.
Nie miałem wyboru.
Co? Ukradłeś ją?
Nie tak głośno.
Za jedną zapłaciłem.
Byłeś w niej zakochany?
Do szaleństwa.
Dlaczego to jej nie poślubiłeś?
Chciałem.
Ale…
gdy poznałem twoją matkę…
byłem pijany.
A potem…
między nami do czegoś doszło.
- Więc… - Rozumiem.
Cieszę się z tego.
Dlaczego?
Bo ty się urodziłaś.
Nadal ją kochasz.
Kogo? Nuriye?
Tak. Ona też cię kocha.
Skąd to wiesz?
To jasne jak słońce. Ślepy by zauważył.
Nie chcesz, żeby cię zobaczyli?
Nie, bo będę miał kłopoty.
Ty idź.
A ja przejdę przez podwórka.
Spotkamy się pięć domów dalej.
- Dobra. - Chodźmy.
Cześć, skarbie.
Co tam?
Skąd wracasz tak późno?
Byłam u koleżanki.
Pogadałyśmy i wracam do domu.
Pogadaj ze mną.
Co ty na to? Nie?
- O tej porze? - Tak.
Czemu nie? Skoro robisz to z innymi…
Już późno.
Spokojnie.
Tylko chwilę.
Czego chciał?
Kto? Haluk?
- „Haluk”? - Tak.
Jest w moim wieku, a ty mówisz do niego na ty.
Mów chociaż „wujku”.
Mówiłam „panie Haluk”, ale kazał mi mówić do siebie na ty.
Idź do domu.
- A ty? - Idź do domu.
Dobrze, będę nazywała go „panem”. Nie zaczynaj kłótni.
Proszę! Będziesz miał kłopoty.
Błagam. Nie rób tego.
Chodźmy.
Posłuchaj…
Chodź tylnymi alejkami.
- Nie przechodź obok kawiarni. - Dobra.
- Dopóki nie wrócę. - Dobra. Nie martw się.
Jutro rano…
wracamy do Konyi, a ty wrócisz do swojego życia.
Będziesz musiała radzić sobie przez trzy lata.
To niedługo. Szybko zlecą.
Do tego czasu skończysz liceum.
Może pójdziesz na studia.
W razie czego przeprowadzimy się do innego miasta.
Będziemy razem.
Nuriye też.
Znajdę pracę.
Jestem kierownikiem budowy.
Mogę nawet pracować na dwa etaty.
Pomogę ci skończyć studia.
Sam niewiele potrzebuję.
Czego miałbym chcieć?
Nuriye?
- Widziałam, jak wyszliście. - Co?
Wyszliście.
Odwiedziliśmy jej koleżankę.
Nalegała.
- Zasnęła? - Tak.
Usiądźmy.
Obcięłaś włosy.
Tak, to prawda.
Obcięłam się na chłopaka.
Ale odrosły.
Wolę krótkie włosy.
Dawno nie byłam u fryzjera.
- Nie upięłam ich. Są w nieładzie? - Nie.
Wyglądasz pięknie.
Dzięki.
Pójdę już, odpocznij.
- Nuriye. - Tak?
Mam ci tyle do powiedzenia…
ale za mało słów.
Tak.
Zawsze czuję się podobnie.
Jak?
Gdy nie mogę powiedzieć ci pewnych rzeczy, duszę je w sobie.
- A potem… - A potem co?
Nie powiem. Będziesz się śmiał.
- Nie będę, obiecuję. - Nie powiem.
Nie będę się śmiał. Powiedz, chcę wiedzieć.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Pisałam do ciebie listy.
Wiem. Wysłałaś mi ich wiele.
Nie, mam na myśli…
Nie wysłałam ci wszystkich.
- Jak to? - Jeden wysyłałam, a drugi zatrzymywałam.
Dlaczego?
Chodzi o to, że…
Co się z nimi stanie? Nie były do mnie?
- Chcę je przeczytać. - Nie.
- Przynieś mi je. - Nie.
Dam ci je, jak wyjdziesz.
Pisałaś po dwa listy? I jeden zatrzymywałaś? Dobry Boże!
- Śmiejesz się. - Wcale nie.
- A jednak. - Nie.
Teraz się śmieję.
Musa, musimy już iść.
Pojedziemy autobusem, prawda?
Nie, pożyczyłam od koleżanki auto. Podrzucę was.
A potem Yoncę do szkoły.
Będą mogli pożegnać się na dworcu.
A pani Nebahat?
Córka sąsiadki się nią czasem zajmuje.
Zaraz powinna przyjść.
Dobrze.
- Będę na zewnątrz. - Dobrze.
Halo? Nafiz?
Dzień dobry.
Jestem na służbie.
Co?
Przydzielili mnie tu.
Nie mogłem odebrać.
Posłuchaj.
Czemu wysyłasz do mnie ludzi?
To nie w porządku.
Jestem gotowy.
Musa.
- Wszystko w porządku? - Tak, w porządku.
Jesteśmy trochę za wcześnie.
Usiądźmy tam i poczekajmy.
Dobrze.
Chodź.
Przyniosę herbatę. Napijecie się?
Chętnie.
Dbaj o siebie, dobrze?
Dobrze. Ty też.
Wczoraj, gdy rozmawialiśmy na werandzie…
próbowałem cię przeprosić…
Tak?
- Skoro mamy czas… - Rozumiem.
- Mówię poważnie. Nie musisz. - Muszę. To ważne.
Nie musisz słuchać.
W sumie nie mówię tego dla ciebie.
Kolega z więzienia…
opowiedział mi o swoim synu.
Nie był już małym chłopcem. Zdążył dorosnąć.
Był porywczy.
Pakował się w kłopoty.
Osman cały czas martwił się, że coś mu się stanie.
Powiedział…
„Gdy rodzi się dziecko…
twoje dziecko…
lekarze kładą ci je na rękach
i mówią:
»Utrzymaj je przy życiu.
To twoje jedyne zadanie«”.
Dziecko musi żyć, byś mógł nazwać się ojcem.
Inaczej co z ciebie za facet?
Jeśli nie dbasz o własne dziecko…
jeśli go nie chronisz, jak możesz nazwać się mężczyzną?
Nie widziałem, jak dorastasz.
Kto wie, przez co przeszłaś, nie mając nikogo.
Kto wie, ilu dupków…
ilu bydlaków napotkałaś na swojej drodze.
Kto wie, o co cię prosili, bo nie miałaś ojca.
Ale próbowałaś stawiać im czoła.
Bałaś się.
Tak bardzo się bałaś.
Ale nie mogłaś nikomu powiedzieć.
Musa?
Synku.
Mój synku!
- To naprawdę ty? - Tak!
To ja, moja piękna mamo.
Musa.
Twoi dziadkowie cię nie chcieli.
Wysłali cię do domu ojca, który miał nie żyć.
Wtedy dowiedziałaś się, że tak naprawdę był w więzieniu.
Już dobrze.
Przyjechałeś.
Moja piękna mama!
Powierzyłeś mi ją, a ja cię zawiodłam.
Dlatego przyjechałeś?
Co…
masz na myśli, mamo?
Yonca.
Moja wnuczka, Yonca.
- Yonca. - Co?
Spójrz na mnie. Co się z nią stało?
Co się stało, mamo?
Spójrz na mnie, mamo. Co się z nią stało?
Jesteś dobrą dziewczyną.
Dziękuję ci.
Dlaczego?
Jak masz na imię?
Mój aniołek…
Moja piękna wnuczka. Moja maleńka…
Nie jesteś moją córką.
Musa…
O czym ty mówisz?
Co ty gadasz, synu? Nie bądź śmieszny.
Musa!
- Możesz już iść. - Musa.
Musa.
Dalej, skarbie. Idź już.
- Uspokój się, na miłość boską. - To nie w porządku.
Już dobrze. Nie płacz. Wszystko w porządku.
- Uspokój się. - Nie płacz. Idź już.
To niedorzeczne. Idziemy do autobusu.
Panie Sedat, to nie moja córka.
O czym mówisz? Jasne, że to twoja córka.
Nie widziałeś jej 15 lat. Zdenerwowałeś się.
- Chodźmy. - Gdzie jest moja córka?
To nie tak, jak myślisz.
Stało się coś złego. Powiedz, gdzie jest moja córka.
Odpuść, Musa.
- Już dobrze. - Gdzie moja córka? Powiedz, Nuriye.
Powiedz mi!
To twoja córka.
- Już dobrze. - To nie moja córka.
Nuriye…
Gdzie ona jest?
O czym on mówi?
Mówi prawdę?
Powiedz.
Yonca!
Moja maleńka.
Gdy Yonca tu przyjechała, była zamknięta w sobie.
Pisałam ci o tym.
Przez długi czas w ogóle się nie odzywała.
Nebahat czule się nią opiekowała.
Cieszyła się, jakbyś to ty wrócił.
Ale wiesz, że umysł płata jej figle…
To też źle wpłynęło na dziewczynę.
Zrobiłam jej zdjęcie i włożyłam do ramki,
żeby Nebahat sobie przypominała.
Ukryłam je przed twoim przyjazdem.
Ale je znalazła.
A ja już nie sprawdzałam.
Kretynka ze mnie.
Robiłyśmy, co mogłyśmy.
Mówiłyśmy, że żyjesz i jesteś w więzieniu.
Powiedziała, że nie ma ojca.
Ciągle była wściekła.
Nie mogłam jej nawet zmusić do szkoły. Nie chciała chodzić.
Potem…
spotkała w okolicy jakąś ćpunkę.
Sprzedała jej ćwierć grama. Mówiła, że to pomoże.
Pokazała jej, jak się szprycować.
Nim się zorientowałam, była uzależniona.
Było za późno.
Nic nie pomagało, Musa.
Sprałam ją, zamykałam…
Próbowałam wszystkiego.
Narobiła też długów.
Więc Apo kazał jej pracować. Nie zgodziłam się.
Powiedziałam, że ja to zrobię.
Odmówił.
Powiedział, że…
będzie musiała tylko dilować.
Muso.
Błagam cię. Proszę…
Zrobiłam to dla ciebie. Przysięgam.
Poprosiłam wszystkich, by nic ci nie mówili.
Powiedz, Nuriye.
Pewnego wieczoru poszła dilować.
Nie wróciła.
Czekałam na nią każdego wieczoru.
Ale wtedy zasnęłam.
To musiało być dzieło szatana.
RUPIECIE
Gdy ją znalazłam, była już martwa.
Nikt nawet nie sprawdził, co z nią.
Żaden z tych bydlaków się nie przejął.
- Jak to się stało? - Nie wiem.
Przysięgam, próbowałam się dowiedzieć.
Bezskutecznie.
Apo powiedział, że mam przestać.
Kazał mi odpuścić.
Poprosiłam go, by pochował ją po cichu.
Dlaczego?
Żebyś się nie dowiedział.
Gdybyś się dowiedział, policja by się w to zaangażowała.
Może nigdy byś już nie wyszedł.
Apo dotrzymał słowa.
Policja się nie wtrąciła.
Pochowaliśmy ją po cichu.
Zrobiliśmy wszystko, jak należy.
Zorientował się, że coś jest nie tak.
Że Apo zmuszał córkę do prostytucji.
Dziewczyna uciekła i od tej pory jej nie widziano.
Musa do pana podszedł i zaatakował znienacka.
Więc…
Wstał, podszedł do pana i uderzył z główki.
Zamroczyło pana.
Zabrał panu broń, uderzył nią pana w głowę i powalił.
Cytuję z pańskiego zeznania:
„Gdy się ocknąłem, już go nie było.
Po fakcie dowiedziałem się, co zrobił”.
Zgadza się.
Musa, nie rób tego.
- Wsiądźmy do autobusu i jedźmy. - Musa…
- Muso! - Proszę mnie puścić.
Nie rób tego.
Proszę puścić.
Proszę pana!
Niech pan tego nie robi! Błagam.
Nie idź.
Albo mnie pan zastrzeli, albo zejdzie mi z drogi.
Chciałby pan coś dodać?
Nie.
Nie wiedział pan, dokąd poszedł?
Nie wiedziałem.
Synu…
Nie rób tego.
- Musa! - Proszę pana…
Weź to.
Dziękuję panu.
Musa…
To podejrzane.
Co ma pan na myśli?
Podobno zrobił to, bo wykorzystali jego córkę,
ale nie mamy żadnych dowodów.
Z wyjątkiem tego.
Oświadczenia Nuriye Çataklı.
Córka, Yonca Solak, zaginęła.
Zniknęła po tym incydencie.
Jakby nigdy nie istniała.
Chciał pan przejść na emeryturę,
bo córka bierze ślub w Rzymie.
Pan młody jest bogaty. Fajnie.
Ale, jak sam pan mówił,
jako ojciec panny młodej ma pan pewne obowiązki.
To znaczy…
Sugeruje pan coś? Nie rozumiem.
Niczego nie sugeruję.
To wszystko nie trzyma się kupy i czekam na wyjaśnienia.
Był pan w centrum świata przestępczego, a gada o emeryturach i weselach.
Do czego pan zmierza?
Mówię, jak jest.
Co premia emerytalna ma wspólnego ze ślubem mojej córki?
Co? Ma, i to dużo.
- Tak, ale pytał pan… - Cicho!
Panie Sedat, to część śledztwa.
Nie może pan mówić, że to sprawa osobista.
- Proszę powiedzieć. - Już!
Mam długi.
Poważne długi.
Mam jedną córkę. Zrobiłem wszystko, o co prosiła.
Wypruwałem sobie dla niej flaki.
I to był błąd.
Nie rozumieliśmy tego. Nie wiedzieliśmy, co robić.
Chciała iść na studia.
Uparła się.
Ale się nie uczyła. A powinna była, skoro tego chciała.
Nie dostała się i była załamana.
Ale to w końcu moja córka.
Było mi jej strasznie żal,
więc zapisałem ją na prywatną uczelnię w Ankarze.
Znalazłem akademik.
Z pensji strażnika…
- Macie dzieci? - Tak.
Tak.
No właśnie.
Nie starczało nam…
Musieliśmy opłacić czesne, akademik, żywność i wszystko inne…
Zacząłem pracować w nocy jako taksówkarz w pobliżu klubów.
Jakoś mi szło.
Wzięliśmy pożyczkę i staraliśmy się mniej wydawać.
Dobrnęła do ostatniego roku.
Wtedy poznała tego chłopaka.
Zakochali się w sobie i postanowili się pobrać.
Jak mówiłem, chłopak ma koneksje.
Jego rodzice są bogaci. To ważni ludzie.
Nie mówiła im, kim jestem.
Wstydziła się mnie…
Wyprowadziła się z akademika i wynajęła mieszkanie.
Kupiła meble.
A nawet używane auto, żeby nie widział, jak jeździ autobusami.
Zaciągnęła pożyczkę w banku.
W każdym razie.
Zagrzebała się w długach.
Dowiedzieliśmy się, gdy było już za późno.
Udało mi się spłacić jej długi w Ankarze.
Ale nasze pozostają niespłacone.
Naszą jedyną deską ratunku jest moja premia emerytalna.
To tyle.
Kim ona była?
Kto? Ta dziewczyna?
Pracuję z jej matką w butiku.
Jej ojciec…
zostawił je, gdy miała roczek.
Wciąż na niego czeka.
Powiedz mi coś o niej.
- O kim? - O Yonce.
Mojej córce.
Widziałaś ją.
Cóż mogę powiedzieć?
Czemu taki jesteś?
Czemu mi to robisz?
Nie masz litości?
Zrobiłam to, żebyś nie cierpiał.
Nic dla ciebie nie znaczę?
„Mnie kochaj”.
- Co? - Teledysk.
To tytuł piosenki.
„Mnie kochaj” Tarkana.
Ciągle to śpiewała.
- Jak to? - W kółko to śpiewała.
„Mnie kochaj”.
- Tarkana? - Tak. Znasz ją?
Nie, nie znam.
Bardzo ładna.
Teledysk też.
Na pewno.
Oczywiście.
Zaczekaj.
Nie wracaj dziś do dzielnicy.
Po co poszedłeś do cukierni?
Zapłaciłeś za eklerkę?
- Co? - Wysiądź.
Nie.
- Nie wysiądę. - Wysiadaj, Nuriye.
Błagam, nie rób tego!
- Wysiadaj! - Dobra, już idę.
Chodźcie! To pan Apo.
Witaj, szefie.
- Zapraszamy. - Witaj, szefie.
Dzięki.
Ja też chcę baklawę.
- Proszę. - Daj nam trochę.
Musa?
Nie rób tego! Nie!
Kurwa!
Ali, uciekaj!
- Biegnij! Chodź! - Co, do…
Uciekaj!
Dlaczego to robisz?
Co, do diabła? Co ty wyprawiasz?
Chcę pomścić moją córkę, Kemal.
Zastrzel go!
Wszyscy mieliście w tym udział.
- Co, do licha? - Nie wiem.
Ktoś strzela.
Kaya, znajdź tego skurwiela.
Już się robi.
Zabierzcie dzieci.
Ruchy!
Co, do chuja, ty…
- Musa! - To on?
Oszalał!
Odłóż to! Zastrzelę cię!
Wszyscy patrzyliście, jak umiera moja córka.
Patrzyliście, jak umiera. Mam rację?
Uciekajcie!
Dobra.
Zakończmy tę rozmowę.
- Skończyliśmy? - Tak.
Dzięki.
Jeszcze jedno.
Policja zapomniała poprosić pana o podpisanie zeznania.
Proszę podpisać z tyłu.
- Tutaj? - Tak.
ZEZNANIE
ZGŁOSZENIE ZAGINIĘCIA DZIECKA
IMIĘ I NAZWISKO: YONCA SOLAK IMIĘ OJCA: MUSA
Nie my organizujemy wesele.
Nawet nie poprosił mnie o rękę córki.
Nie rozumiem.
Pytał pan o to.
Czy nie organizujemy wesela.
Nie organizujemy.
Córka zawsze się nas wstydziła.
Więc nie traktowali mnie poważnie.
Córka kiedyś to zrozumie, panie Sedacie.
- Proszę się nie… - Córka Musy nie żyje.
Zmarła dawno temu.
Nuriye to wszystko zaaranżowała, bo wiedziała, co zrobi Musa.
Nie chciała, by jej ukochany zrobił to, co zrobił.
Murat. Ayhan.
Chodźcie.
No chodź.
Chodź tu, pojebie.
Przyjdź i spotkaj się ze Stwórcą.
Ty skurwielu!
Musa, przestań! Dość!
Nie ruszaj się!
Przysięgam, że cię zastrzelę!
Za kogo ty się masz?
Kogo chcesz dorwać?
Przychodzisz do nas i do wszystkich strzelasz?
To mnie chcesz dopaść, co?
Ale to tak nie działa, Musa.
To tak nie działa.
Uspokój się. Pogadajmy.
Nikt nie zrobił nic twojej córce.
Posłuchaj…
Spójrz na mnie.
Odkładam broń.
Posłuchaj mnie. Pogadajmy.
Opiekowałem się nią.
Przysięgam na Boga.
Jeśli mnie zabijesz, cała dzielnica umrze z głodu,
łącznie z twoją matką i Nuriye.
Musa…
Widzisz to wszystko?
Uczynię cię bogatym.
Weź wszystko, co chcesz.
Czego chcesz?
Mam dużo pieniędzy. Bardzo dużo.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Musa.
Powiedz coś!
Mów, pieprzony bydlaku!
Gadaj, kurwa!
Posłuchaj.
Nie spędzisz ani jednego dnia w kiciu za to, co zrobiłeś.
Nikt nie będzie zeznawał.
Sprawię, że będziesz bogaty, jak tylko wyjdziesz na wolność.
Powiedz coś.
Kurwa. Powiedz coś!
Zająłem się nią… pod każdym względem.
Całą tę historię…
którą opowiedzieliśmy wam i policji, przygotowaliśmy z Nuriye,
abym mógł dostać emeryturę.
Już skończyliśmy.
Czemu nam pan to powiedział?
Chyba się za siebie wstydzę, tak jak moja córka.
Koniec końców…
dziewczyna nie miałaby grobu…
abym mógł dostać premię emerytalną.
Jeśli ktoś mógłby z tym żyć,
to znaczy, że już jest martwy.
Prawda?
Nuriye wie, gdzie jest pogrzebana.
1 Z 3 OSÓB, KTÓRA CHCE COŚ NA KRECHĘ, ZOSTANIE ZASTRZELONA! DWIE JUŻ PROSIŁY!
Przepraszam.
Musa Solak!
Rzuć broń i poddaj się! Jesteś otoczony!
Musa Solak, poddaj się!
Żałuje pan czegoś?
Tak.
Żałuję…
że nie miałem dość odwagi,
by pójść tam z Musą.
Tego żałuję.
Skończyliśmy?
Tak.
Powodzenia.
Odezwą się do pana.
Dziękuję.
Musa, poddaj się!
Jesteś otoczony!
Rzuć broń!
Poddaj się!
To nasze ostatnie ostrzeżenie. Rzuć broń!
Wystarczy, Musa!
To koniec! Odpuść już.
Rzuć broń!
Musa, poddaj się!
Nie! Przestańcie! Błagam!
Przestańcie!
Nie umieraj! Proszę.
Proszę!
Mam na imię Leyla.
Słyszysz? Leyla.
Moja córka.…
LICENCJAT Z PRAWA LEYLA KARTAL
Tak się przyzwyczaiłam. Co ja bez ciebie zrobię?
Beze mnie? Nie mów tak!
Tak łatwo się mnie ciocia nie pozbędzie.
Dobrze.
I tak mam tu na razie dużo roboty.
Zaproponowali mi etat w kancelarii, w której odbywałam staż.
No co ty!
- Pięknie! - Zobaczymy.
Jak to „zobaczymy”?
Wiesz, że o pracę dziś niełatwo.
Nie zastanawiaj się, tylko się zgódź.
Nie chcą cię stąd puścić.
- Nie o to chodzi. - Jasne, że tak.
Wujek Sedat zabrał mi nawet dyplom.
Powiesił go tu.
- Bez dyplomu nic nie zrobię. - Zatrzymamy go.
Wypijemy za to?
Oczywiście.
Życzę ci sukcesów i zdrowia.
- Za twój sukces, skarbie. - Szczęścia.
Za mojego ojca.
Znałam go tylko jeden dzień,
ale to wszystko dzięki niemu.
Obym była tego warta.
Co ty mówisz? Oczywiście, że jesteś.
- Przyniosę deser. - Tak.
Za Musę.
Oto pyszna tulumba.
- Wyciągnij z pudełka. - Skąd masz?
Przesuń to, Gülendam. Wiem, że Leyla lubi tulumbę.
Ten cukiernik jest niesamowity. W życiu takiej nie jadłyście.
- Dziękuję. - Tak się nie podaje deseru.
Smacznego.
Co też Nuriye sobie o nas pomyśli?
- No weźcie. - Przestań.
- Niby co miałabym pomyśleć? - Nuriye nas zna.
Nie jestem obcą osobą.
- Częstujcie się. - To mój ulubiony deser.
- Tak? - Słowo.
Nie wiedziałem.
- Wiem, że Leyla go lubi. - Ja też.
Złożyłem zamówienie…
- Ale pyszny! - …już tydzień temu.
Taki popularny.
- Kupisz więcej za pierwszą wypłatę. - Najlepszy w Konyi.
Moja babcia robiła go na święta.
Moja mama też robiła podobny deser.
- Był pyszny. - Pamiętam.
- Kładła coś na wierzchu. - Daktyle.
DLA DZIELNICY ZEYTİNKÖY…
Napisy: Monika Bartz