NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Zostałem tutaj przez cały ten czas, bo myślałem, że przyjdziesz.
Tam jest zapisana prawda o Walkirii.
Czy to prawda o Walkirii?
PLANETA OEDO, 10 LAT WCZEŚNIEJ
Cywilizacja nie jest zbyt rozwinięta, ale dobrze tu mieszkać.
No pewnie! Sushi też jest dobre, prawda?
Tak, całkiem smaczne.
Ej! Kazałam ci się nie ruszać!
Tak, mistrzyni!
Wiesz,
zdziwiłam się, że taka beksa chce uczyć się walki mieczem.
Chcę być silna!
Gdy będę silna, następnym razem ci pomogę, mistrzyni!
Wstyd mi to mówić, ale kocham mistrzynię!
- Nie ruszaj się! - Tak, mistrzyni!
- Witaj! Spójrz na to! - Dziś mam doskonałą rybę!
To też jest pyszne.
Mistrzyni, twoje kimono ci pasuje.
Tak myślisz?
Ale ślicznie wyglądasz.
Ta lalka…
Zawsze nosisz ją przy sobie. Jest dla ciebie ważna?
Dostałam ją od mamy.
Tak?
Zawsze mam ją przy sobie, żeby ona mnie znalazła.
Twoja matka żyje? Byłam pewna, że zginęła na wojnie.
Opuściła tę planetę przed wybuchem wojny.
Dlaczego?
Mówiła, że leci zarabiać.
Rozumiem.
O tym robocie wszyscy mówią.
To ona siała spustoszenie na wojnie na południu.
Co ona, do cholery, robi z ludzką dziewczynką?
Nie mówcie, że bawi się w matkę!
Nie jest moją matką! To moja mistrzyni!
Bardzo silna i troskliwa mistrzyni!
O rety!
Przestań mówić, co ci ślina na język przyniesie!
Ale oni…
Choć i tak uwielbiam tę twoją cechę.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Homuro, twoja mama jest niesamowita, co?
W końcu jest robotem.
Mistrzyni nie jest moją mamą.
Czy jej cycunie są mięciutkie?
A może byś nam oddała tę swoją mamę?
Ona potrafi kopać tyłki!
Nie jest moją matką, nie jest też rzeczą.
Nie bądź głupia. Roboty to przedmioty.
Nie są ludźmi.
Mają serce.
Nieprawda!
Oddawaj nam tego robota i już, co?
Chcę pomacać te cycunie!
Przestańcie pieprzyć, bo się wkurzę!
Sama pieprzysz głupoty!
Mówię, żebyś oddała, więc oddawaj.
Mój ojciec jest tu na ważnym stanowisku.
Powiem mu,
a roztrzaskają tego przeklętego robota na kawałki.
Co się tak patrzysz?
Chcesz się z nami bić?
PODZIEL SIĘ BOLĄCZKĄ
Wy dwie, podnieście twarze i spójrzcie.
Po zapoznaniu się ze szczegółami sprawy doszedłem do konkluzji.
Jako że sprzeczka dotyczyła dzieci, chciałbym ją rozwiązać pokojowo.
Jestem wdzięczna, wysoki sądzie.
Homuro, okażesz skruchę i przeprosisz,
a zarzuty zostaną wycofane.
Dalej, przepraszaj!
Homuro, przeproś go.
Nie.
Co?
Użycie Broni Eterowej przeciw słabszym to czysta przemoc.
Żadna sprzeczka, lecz przemoc.
Przeproś. Tak rozkazuje ci mistrzyni.
Nie.
Nie przeprosisz?
Mój ojciec by ci wybaczył, gdybyś tylko przeprosiła!
To ty powinieneś przeprosić.
Co?
Obraziłeś moją mistrzynię!
Przeproś ją!
Czemu miałbym przepraszać! To ja zostałem ranny!
Przegrałeś walkę,
a potem lecisz z zadrapaniem do ojca!
Wstydź się!
Coś ty powiedziała?
Ojcze, oznakuj tę smarkulę!
O rety…
Zapisz jej na czole: „Moja matka to maszyna!”.
Ożeż ty!
- Homuro! - Nie pozwolę!
- Zabierzcie stąd te dzieciaki! - Tak, panie!
Walkiria, tak?
Jeśli nie umiesz kontrolować dziecka,
to przestań udawać jej matkę.
Nie miałam zamiaru…
Choć ja nie powinienem się wypowiadać.
Tak to wygląda, jak się rozpuści dziecko.
Ale przynajmniej go kocham.
Bo maszyny nie potrafią kochać?
Nie w tym rzecz.
Człowiek czy maszyna, bez różnicy.
Wychowanie dzieci nie zawsze idzie po naszej myśli.
A jednak wciąż je kochamy, bo to nasi potomkowie.
Ty zaś nie jesteś matką tej dziewczyny.
Ale wkurzające.
To oni powinni przeprosić!
Tak mnie to wkurza!
Nie umiałam znaleźć słów.
Zazwyczaj potrafiłabym coś powiedzieć.
Ale z jakiegoś powodu nie mogłam znaleźć odpowiednich słów.
Być może dlatego, że Homura wciąż trzymała
ten symbol swojej matki.
Wtedy zdecydowałam, że odnajdę prawdziwą matkę Homury.
Zostawiłaś dziecko samo?
Dziewczyna już sobie radzi.
To przeze mnie miała kłopoty.
Poza tym zostawiłam jej wiadomość.
Twoją wiadomość ukradł kot z sąsiedztwa.
Co takiego?
Sama widziałam.
O rety!
Teraz wygląda, jakbym uciekła.
Wrócę po ukończeniu zadania, więc nie powinno być problemu.
Zadaniem jest znalezienie matki Homury, tak?
Naprawdę wiesz wszystko, co?
Jestem Wyrocznią Czasu.
Homura potrzebuje matki.
Prawdziwej.
Chcę wiedzieć, gdzie jest.
Znajdę…
położenie…
matki Homury, Kurenai Kôgetsu.
W końcu cię znalazłam, Kurenai Kôgetsu.
Kim jesteś?
Jestem Walkiria.
Jesteś matką Homury, prawda?
Homury?
Wszystko jasne.
Ona wciąż żyje.
Widzę, że wiele przeszłaś.
Tutaj rządzi lubieżny baron Mordo.
Już dobrze.
Zabiorę cię z powrotem do Homury.
Nie rozśmieszaj mnie.
Tak długo, jak mam to na sobie, jestem właściwie niewolnicą.
Znam kogoś, kto to zdejmie.
Kradzież to moja specjalność, pozbędę się tego bez problemu,
ale nie pakujcie mnie w kłopoty.
Oto ten złodziej, Paul.
Były złodziej!
Czemu sam swojej obroży nie zdejmiesz?
Dobrze, że pytasz.
Oprócz metalu, który trafia do barona Mordo,
można tu zdobyć bardzo rzadki kruszec, którego mu nie wysyłamy.
Lacrima, kruszec skondensowanego eteru,
znana jako łzy niebios.
Chodzą za niezłą sumkę.
Nieważne.
- Co? - Wracamy razem do domu.
Homura czeka.
Doceniam propozycję,
ale nie mogę.
Mam dług do spłacenia.
KASYNO PARADISE
Opuściłam dom z marzeniem zarobienia fortuny,
a skończyłam z długiem wobec kasyn.
Jeśli im nie oddam, będą ścigać Homurę!
Nie mogę uciec, choćbym nie wiem jak bardzo chciała.
Istnieje proste rozwiązanie.
Paul, załóż mi obrożę Kurenai.
Co?
Zbiorę pieniądze, by spłacić dług.
Nie mogę na to pozwolić!
Wiem, jak działa ten system. Zostaw to mnie.
Potrafię walczyć.
Ale mistrzyni…
Zniesławiłabym Cztery Lśniące Gwiazdy,
gdybym wróciła, nie ukończywszy zadania.
Pozwól mi to zrobić, Kurenai. Taki jest mój cel.
Wróć do Homury.
Zapamiętam twoją dobroć na zawsze,
Walkirio.
DWA LATA PÓŹNIEJ
„Na zawsze” to niedługo jak na kobietę, mistrzyni.
O czym ty mówisz?
Słyszałem coś ostatnio.
O tej całej Kurenai, dla której zrzekłaś się wolności.
Związała się z baronem Mordo i została jego żoną.
Nie wróciła do Homury?
Zaciągnę ją do domu, jeśli będzie trzeba!
Chodzi o to…
że zabiła barona Mordo i przejęła władzę nad całą planetą.
Teraz nazywa się madame Kurenai.
Co się z nią stało?
Od początku taka była.
Ale nie strać wiary w ludzi z tego powodu.
Nie stracę. Źli bywają i ludzie, i androidy.
Paul, zdejmij moją obrożę!
Zaraz przemówię jej do rozsądku!
Tak jest!
Co to było?
Z kopalni.
W nogi!
To rój Kamulców!
Walkirio, złe wieści!
Chodzi o kobietę, która przejęła schedę po baronie.
Domaga się więcej metali!
Podburzyła wszystkie Kamulce w kopalni.
Tylko popatrz!
Kurenai!
Zaraz popędzą w kierunku rejonu mieszkalnego!
Utworzyć linię obrony!
Musimy je powstrzymać za wszelką cenę!
Brońcie rejonu mieszkalnego.
Ale mistrzyni!
Zatrzymam je!
Sama ją uwolniłam, więc to moja odpowiedzialność.
Sama się z tym rozprawię.
Nie bądź śmieszna! Jest ich zbyt wiele!
Ruszajcie!
System uzbrojenia Walkirii włączony!
Uderzenie Odyna!
Moją moc nazywano niegdyś Mieczem Edens.
Teraz ją poznacie!
Jak cudownie! Tyle metali z jednej walki!
Więźniowie potrafią, jak się przyłożą!
Kocham cię, mistrzyni!
Jak o tym pomyślę…
Nigdy tego nie powiedziałam?
Nie powiedziałam ci…
Że też cię kocham.
Mistrzyni…
Nie…
To niemożliwe…
Walkiria wtedy zginęła, chroniąc nas.
Mistrzyni…
Ja tak…
Tak bardzo tęskniłam!
Tak długo…
Tak długo chciałam cię zobaczyć!
Ale nie taką…
Mistrzyni, to ja, Homura!
Odpowiedz!
Mistrzyni!
Proszę!
Obudź się!
Wiem! Weisz ją naprawi!
Albo Siostra!
Gdy rdzeń androida przestaje działać,
to oznacza śmierć jak u ludzi.
Nie!
Nigdy już nie zobaczę mistrzyni!
Gdzie Homura?
Nie odstępuje Walkirii na krok.
Cztery Lśniące Gwiazdy nigdy już nie będą razem.
Na to wygląda.
Kto by pomyślał, że ta dziewczyna to Homura?
Od tamtego dnia, ku pamięci lady Walkirii,
zwiemy się Armią Walkirii.
Skoro ją tak szanujecie, czemu ją tam zostawiliście?
To nie tak!
Ona jest naszą chorągwią!
Dzięki niej nadal się nie poddajemy.
Poza tym
nie chcieliśmy jej ruszać, dopóki Homura tu nie trafi.
Rozumiem.
Przygotowujemy rebelię przeciw madame Kurenai
już od dawna.
Jesteśmy ruchem oporu.
Ruchem oporu?
Skoro Homura już tu jest,
mamy ten brakujący element.
Będzie walczyć razem z nami, tak?
Chyba na razie chciałabym zostawić ją w spokoju.
Twoja mistrzyni była wspaniała.
Była silna i nieźle wymiatała.
Walczyła w obronie ludzi.
Odważna.
Miała dobre serce.
Byłaby świetną przyjaciółką.
Shiki…
Bo ja nie wiem…
czy sobie z tym poradzę.
Nic nie szkodzi, przynajmniej na razie.
Nie.
Wątpię…
czy kiedykolwiek…
Kiedy zmarł mój dziadek, też byłem przygnębiony.
Ale miałem Michaela i innych mieszkańców.
Miałem przyjaciół,
więc dałem radę.
Ty też masz przyjaciół, Homuro.
Na pewno sobie poradzisz!
ZŁOTO
Oculus Kurenai.
Namierzam dystrykt pracy.
Uruchamiam promieniowanie.
Inicjuję test systemu.
Postradałaś rozum?
Na dole są dziesiątki tysięcy ludzi!
Nie przynoszą mi zysków.
A co gorsze,
wielbią ten śmieć, jakby była święta.
Podburza ich przeciwko mnie! A na to nie mogę pozwolić!
A myślałem, że to Walkiria cię uratowała!
Nie bądź śmieszny!
Ja tylko pozwoliłam, by była użyteczna.
Zaszłam tak daleko dzięki własnej sile.
Nie zasłużyłam sobie na niechęć tej hołoty.
Choć pamiętam, że Walkiria prosiła, bym wróciła do córki.
Przecież sama ją porzuciłam, więc po co się tak napaliła?
Która to madame Kurenai?
Kim jesteś?
To ty, prawda?
Zabieram cię do Homury!
Tego chciała Walkiria!
Homury? Jest na tej planecie?
Zezłościła się dziewczynka?
Czy płacze, że ją porzucono?
Homura zdecyduje o twoim losie.
Bardzo mi przykro,
ale moja córka w ogóle mnie nie interesuje.
Podłoga się wali!
Idziesz ze mną.
Jak już spuszczę ci łomot!
O rety, ależ się boję.
NASTĘPNY ODCINEK AŻ DO DNIA, GDY NABIERZE MOCY
Napisy: Cezary Kucharski