Niech zgadnę. Latte na owsianym, bez cukru.
Dokładnie tak.
I batonik Echo, jeśli masz.
Na drugie mam Echo. To wszystko?
Tak, dziękuję.
Dobrze. Płatność przyjęta. Realizuję zamówienie.
ECHO MLECZNA CZEKOLADA
Dzięki, stary.
Nie ma za co, Cameron. Miło się gawędziło. Do jutra.
Słuchaj, znam swojego brata. Jest bardzo wrażliwy.
Halo?
Hej. Tak.
Nie. Dojeżdżamy na stację.
Stacja Summit Park.
Widzimy się niebawem, dobrze?
Pa.
Jest twój.
Pociąg dojeżdża na stację Summit Park.
Kolejna stacja: Stadium Avenue.
O Boże.
O kurwa.
O nie.
O cholera.
Przepraszam.
Cameron.
Cześć, Cameron. Tu doktor Scott.
Nie chcę dokładać ci zmartwień,
ale ponieważ ostatnia tomografia wskazuje na przyspieszenie degradacji,
ważne, żebyśmy posuwali się naprzód…
Wycisz.
Pig. Jesteś tam?
Dobry chłopak.
Zostawiliście mi coś do żarcia?
Nie wyjedliście dziś wszystkiego?
POKÓJ CORY'EGO DOC
Cudowne dziecko czy przyszły seryjny morderca?
Nie mogę się doczekać wywiadówki.
PANNA JONES DZISIEJSZA PRACA DOMOWA
Łabędzi śpiew
Witaj w Arra House, Cameronie. Miło poznać cię osobiście.
Wejdź.
To nasza główna część dzienna.
O rany.
ARRA LABS WYRAŻENIE ZGODY – UMOWA
UMOWA O ZACHOWANIU POUFNOŚCI I ZGODY FINANSOWE
Wiem, że niektóre te koncepcje wydają się dziwne.
Pamiętaj, że jeśli postanowisz zrezygnować
w dowolnym momencie procesu ewaluacyjnego, on nigdy nie opuści tego ośrodka.
I nie ma szans, żeby to miał?
Jak wspominałam, zmodyfikowaliśmy odpowiednie fragmenty DNA,
żeby to się nie mogło powtórzyć.
Co się z nim stanie, jeśli zrezygnuję? Po prostu…
Tego wieczoru pójdzie spać niczego nie świadomy. Nie będzie wiedział.
Na razie będziemy nazywali go Jack, jeśli to imię ci odpowiada.
To pokój kontrolny.
A to Dalton.
- Witaj, Cameron. - Witaj.
Jest psychologiem i naczelnym technikiem.
I to już cały nasz zespół.
Jest was tylko troje?
Ludzi. Systemy sztucznej inteligencji wykonują pracę około 50 osób.
Zanim cię wpuścimy,
musisz wyłączyć kamery w szkłach kontaktowych i zegarku.
Dobrze.
Wyłącz kamery.
Dziękuję.
Wejdziemy do środka?
Pełne odtworzenie cząsteczek.
Twoje zmapowane DNA.
Cameron Turner co do cząsteczki.
Czy on śni?
Jeszcze nie.
Śmiało. Nie może się obudzić.
Przepraszam, pani doktor.
Nie mogę tego zrobić.
Wiem, jaka to dla ciebie trudna decyzja.
Wiem, przez co przechodzisz.
Po prostu…
Gdy tylko powiesz żonie, że umierasz,
stracisz szansę, by to zrobić.
Możesz jej powiedzieć
albo zrobić to z nami i pozwolić swojej rodzinie żyć dalej.
Ale ponieważ twój stan się pogarsza, nie możemy dłużej czekać.
Proszę, oddzwoń.
Uhla pstrodzioba.
Świetnie. A ta?
Cory?
Kapturnik.
Croissant!
Nie. Nie.
Dasz mi swoje ołówki?
Chciałbyś dostać moje ołówki?
Mam ten zestaw od 22 lat.
Nie używasz ich, co nie?
Od kiedy mówimy „co nie”?
Nie używasz ich od śmierci Andrego.
Cam, co się z tobą ostatnio dzieje?
Rozumiem, że jestem artystą i że to dla ciebie bolesne.
Ale to zdrowotna ekologiczna herbatka.
Nie tworzymy jakiejś pieprzonej mieszanki z ayahuascą.
Kiedy realizujesz to, czego chce klient, wymiatasz.
Więc po prostu współpracuj. Dobra?
- Dobra. - Całusy. Pa.
HERBATA EKOLOGICZNA W LIŚCIACH
Chcesz jeden?
NOWA WIADOMOŚĆ – 21 DR SCOTT
- Wujek Andre. - Cory, powiesz „wujek Andre”?
Swoją drogą to klonowanie.
- Nie! Nie, nie. - Tak.
Nie, technicznie rzecz biorąc nie. Według artykułu.
To… regeneracja.
Jakkolwiek to nazwiesz, Andre, to wciąż dziwne.
Nieważne, jak rozwinięta będzie technologia.
Po paru sekundach wiedziałbyś, że to nie jest prawdziwa osoba.
Pytam tylko, czysto hipotetycznie:
co gdyby to było możliwe? Gdyby to faktycznie rozpracowali?
Nie zrobią tego. Nie da się skopiować istoty ludzkiej. Nie da się.
- Cameron? - Nie. Nie zamierzam się wtrącać.
Och, daj spokój.
Nie ma to jak porządna rozmowa o śmierci z rana.
Okej.
- To zabawne? - Prawda? To absurd. Daj spokój.
Gdyby mama mogła tu z nami siedzieć,
a my nie dostrzeglibyśmy różnicy, gdyby była nie do odróżnienia, to tak.
Chrzanić etykę. Przyjęłabym to.
Chociaż gdyby przy okazji
usunęli jej zamiłowanie do soft rocka,
- nie byłabym zrozpaczona. - Tak.
Szalejesz. Zrób jeszcze te usta, Poppy.
Proszę.
Tak.
WIADOMOŚĆ OD DR SCOTT CZY MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
Wiem, co czujesz, ale to nie jest kłamstwo.
Kiedy wspomnienie tego procesu zostanie wymazane,
on obudzi się w domu jako Cameron Turner.
Nikt nie będzie wiedział. Nawet on.
Tylko tak to może zadziałać. Czysta podmiana.
Ilu jeszcze istnieje? Chcę wiedzieć.
Będziesz naszym trzecim.
Za parę lat to będzie równie powszechne co przeszczep serca.
Wróć i spędź z nim tydzień, zanim podejmiesz decyzję.
To nie tylko moja decyzja. Moja żona musi się dowiedzieć.
Albo uznasz, że by tego chciała, a to wymagałoby zachowania tajemnicy,
albo że by nie chciała, a wtedy powiesz jej, że umierasz.
Tak czy inaczej, podejmujesz decyzję za nią.
Kobieta, którą poznasz, nie ma pojęcia, że jest kopią.
KATE CHIAO NIERUCHOMOŚCI
Jej córka, matka i przyjaciele też nie mają pojęcia.
Więc gdzie tu kłamstwo?
Dzień dobry. Pan Turner, prawda?
Tak, Cameron.
Szuka pan trzypokojowego mieszkania w okolicy?
Och, tak.
To moja szefowa, Samantha.
Jestem jej córką.
Córką.
Nie patyczkuje się.
Usiądź.
Dziś pojawiły się dobre oferty.
Pisałeś, że masz syna, zgadza się?
Tak. Cory'ego.
On też wszystkim rządzi?
Tak. Im mniejsi, tym bardziej apodyktyczni.
- Hej. - Hej.
- Tak? - Tak.
Cory jest u Jessiego na kolacji?
Tak. Wróci o 8.00.
- Robisz sobie przerwę? - Tak.
Chyba pójdziemy na USG do dr Herbert.
Czekam, aż potwierdzą, ale dobrze to wygląda.
Tak.
To dobrze. Lubimy Herbert.
Przygotowujesz się na seksowne ciążowe ciało?
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Znów zakochamy się w małej osóbce.
Siedem miesięcy.
Co się dzieje, Cam?
Wszystko w porządku. Po prostu…
Po prostu…
Więc my…
Cameron?
To zupełnie nowa, mała osóbka. Wiesz…
Chyba wciąż się z tym oswajam.
Misiu.
Cam.
Wiem, że i mnie to chwilę zajęło,
i wiem, że nie jesteśmy sobą od pewnego czasu,
ale to dziecko dobrze nam zrobi.
Tak.
Wszystko będzie dobrze. Prawda?
Cory.
Cameron?
Zmieniłem zdanie.
Mogę usiąść?
Cześć. Jestem Cameron.
Kate.
Czyli ją poznałeś?
Wczoraj.
Jak sobie radzi?
Chyba dobrze.
Próbowała ci sprzedać dom?
Mieszkanie.
Tym się zajmujemy.
Tydzień?
I klienci dziś to na ciebie zrzucają, bez uprzedzenia?
Co się dzieje, Cam?
Nic.
Projektant, którego mieli, rozchorował się w ostatniej chwili i kogoś potrzebowali.
Przepraszam, P. Naprawdę.
Żałuję, że mnie teraz nie ma. Wierz mi.
Dobra. Cóż, muszę wracać.
- Porozmawiamy później? - Dobrze.
Dobrze, Cameron.
Będziesz spał przez cały czas. To potrwa około sześciu godzin.
Dobrze. Będzie miał wszystko?
Każde wspomnienie,
aż do chwili, gdy tracisz przytomność w tym fotelu.
Za chwilę zaśniesz.
Dobrze. Chyba…
Ja…
To nie tylko chwila. Jesteś taka cały dzień.
Dziękuję.
Czyli ma wszystko?
Nawet wspomnienia, które przechowywałeś głęboko w podświadomości.
Te wspomnienia są nie tylko moje.
Należą też do mojej żony, mojego syna.
Nie są częścią jakiegoś eksperymentu.
Chciałbym z nią porozmawiać.
Kiedy wysłali ulepszoną mnie z powrotem
i zobaczyłam, jak mama patrzy jej w oczy, nie wie, że to nie ja,
kiedy zobaczyłam, jak rozmawia z moją córką…
Wiesz…
I kiedy wyczyścili jej pamięć…
i wiedziałam, że nie wie o tym kłamstwie, szybko pozbyłam się poczucia winy.
Mamy tę samą onkolożkę, wiesz?
Dr Kerosimę?
Tak.
Pacjentka przede mną też była jej pacjentką.
Twoja córka wydawała się szczęśliwa. Obie się takie wydawały.
Tak?
Jak długo już tam jest?
Mniej więcej…
czterdzieści dwa dni i sześć godzin.
Mniej więcej?
Szacunkowo.
Weryfikacja wspomnień pozwala nam się upewnić,
że jego świadome i podświadome wspomnienia
są idealnie zsynchronizowane z twoimi.
Z początku poczujesz się dziwnie.
Spróbuj pozostać w każdym wspomnieniu.
Kiedy poczujesz się gotowy.
Cześć.
Cameron, podoba mi się twój rysunek.
Oddychaj.
To się wydaje prawdziwe, bo dla twojego mózgu to jest prawdziwe.
Cofnąłem się bardzo daleko.
To normalne.
System stopniowo testuje różne momenty,
aż do chwili narodzin.
Kluczowe jest, żebyś starał się pozostawać w tych wspomnieniach
i nie przerywać tego ciągu, dobrze?
Dobrze.
Kiedy będziesz gotów.
Cześć, pamiętasz mnie sprzed paru tygodni?
Tak. Zjadłeś mój batonik.
Widzisz, ja też kupiłem batonik Echo.
Mam nadzieję, że już do tego doszłaś. Tak.
Żałuję, że nie widziałam twojej miny, kiedy się zorientowałeś.
To nie była łatwa chwila.
Patrzyłem, jak siedzisz i…
coś zrobiłem.
Mam to w torbie.
Proszę.
O rany, dobry jesteś.
Dziękuję. Uświadomiłem sobie właśnie,
że teraz jeszcze bardziej wyglądam na psychola.
- Och, tak? - Ale nim nie jestem! Obiecuję.
Utalentowany psychol jest lepszy niż psychol bez talentu, więc…
Tak. Doceniam to.
Jestem Cameron.
Cameron. Poppy.
Poppy.
Miło mi.
Zaraz wysiadam.
Och, okej. Dobra. Nie zatrzymuję cię.
Jeszcze raz przepraszam, że zjadłem ci batonik.
Mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy.
- Stacja Summit Park. - Dobra, trzymaj się.
Trzymaj się.
Hej, Cameron?
Proszę.
Nie, to dla ciebie. Zatrzymaj to.
Daj mi to jeszcze raz.
Okej.
Poppy.
- Boisz się już? - Odrobinę.
Dużo się tam dzieje.
To paskudztwo, które ostatnio zrobiłam?
Tak!
Wypuść mnie.
Zaczekaj jeszcze. Nie jestem na ciebie gotowy.
Tak długo na ciebie czekaliśmy.
Tak mi przypomina Cory'ego. Jesteś taka słodka.
A potem była trzecia.
Nie mogę na ciebie patrzeć. Chce mi się śmiać.
Mamo.
- Nie wrócę do środka. - W porządku.
Widziałem ją na górze, w pokoju.
Płakała i była bardzo smutna.
To przez Andre?
Cameron Turner, mój brat bliźniak Andre.
Hej, Andre.
- Powinnam była go powstrzymać. - Nie, nie.
Powinnam była go powstrzymać.
To moja wina, Cam.
- Ja… - W porządku, Cameron?
- Przepraszam. Potrzebuję chwili. - Dobrze.
Dobrze. Kontynuujmy.
Nagle robisz sobie wolne?
Zrobię sobie wolne, żebyśmy spędzili razem czas po moim powrocie.
Próbuję odciągnąć cię od biurka przez ostatnie pół roku.
Nagle chcesz wszystko rzucić.
Wiem. Masz rację. To…
Misiu?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tak?
Na pewno cię to cieszy?
Przez ostatnich kilka tygodni…
Nie wiem. Po prostu…
Hej, P. Nic mi nie jest. To tylko praca.
Nie lubię być z dala od ciebie. To wszystko.
Tęsknię za nami.
Kiedy wrócę, spędzimy razem czas i naprawdę porozmawiamy, dobrze?
Dobrze, Cameron.
O Boże.
Okej, ten okaz to na pewno twoja sprawka.
Nie. Cory musiał to wybrać sam.
- Co? Gdy miał trzy miesiące? - Tak. Bo byłem z nim.
Chodzimy po sklepie,
pcham wózek, a Cory mówi: „Hej, wielkoludzie.
Widzisz te musztardowe śpioszki?
Potrzebuję ich w swoim życiu”.
Jest taki rozkoszny. Pomyślałem: „Co na to odpowiedzieć?”.
Tak, jest bardzo rozkoszny, przyznaję.
Ale to zbrodnia.
Razem się nią zaopiekujemy
do czasu, aż będzie mogła znów opiekować się sobą sama. Dobrze?
Ty i ja musimy być silni dla niej. Na razie jest chora.
Idź sobie.
Obudź się, mały. Chodź.
Jeszcze przynajmniej sześć godzin.
Sześć?
Jest jeszcze ciemno. Spójrz!
Bo jest wcześnie. Ale musisz wstawać. Musimy jechać.
Zabierz tę rękę. Proszę, bum.
- A teraz machnij. I wykończ ruch. - Bum.
Un, deux, trois.
Robiłem to w pokoju całymi dniami.
- To tak ładnie pachnie. - Tak myślisz?
- Jarmuż. Jarmuż. Jarmuż. Mięta. I mięta. - Tak. Dobrze.
Zanurz je w odrobinie sosu sojowego.
Dobrze. Jesteśmy gotowi.
Ile to potrwa?
Powinien się od razu obudzić.
Dobrze. Jesteśmy gotowi.
Dobrze.
Okej.
Nie otwieraj oczu.
Policzę w dół od trzech.
Trzy…
Dwa…
Jeden.
Wszystko w porządku.
Oddychaj.
- To tyle? - To tyle.
Wszystko poszło dobrze?
Poszło świetnie.
Kiedy go zobaczę?
Rano.
Na razie powinieneś się przespać.
Dopóki przebywasz w ośrodku,
ten pieg to jedyny element twojego ciała,
który nie jest identyczny z jego ciałem.
Jeśli poczujesz się zdezorientowany,
znajdź pieg i będziesz wiedział, kim jesteś. Dobrze?
Wiemy, jakie to dziwne.
Poszczęściło ci się.
Zobaczysz.
I znowu.
- I w podbródek. - Już po tobie.
Nie masz o tym pojęcia, mały.
Jesteś za młody.
Dureń.
Tak!
- Kolejny tani lewy sierpowy. - Tak jest!
Zakończ połączenie.
Tato?
- Hej, Cameron? - Powiedz coś.
- Nie. - Wyślij Poppy wiadomość.
Mówią, że taki atak może mnie zabić.
Mogę tu umrzeć w tym tygodniu, zanim wrócę i ich zobaczę.
Ciągle wyobrażam sobie, jak się dowiaduje, jak musi powiedzieć Cory'emu.
Mieliśmy ostatnio z Poppy cięższy okres.
Ostatnio ją rozbawiłem.
Nie pamiętam, kiedy udało mi się to po raz ostatni.
Po prostu ją rozbawiłem.
To dlatego, że nie jesteś zabawny.
Tak, to też.
To cię zabije, wiesz?
No proszę, jesteś zabawny. Pieprzyć to.
Cameron?
Jesteśmy gotowi.
Do zobaczenia.
Baw się dobrze.
Poppy zasypia najszybciej na świecie.
Kiedy jest zmęczona, odpływa w parę sekund,
w mgnieniu oka.
Poppy mówi po francusku?
Czasem wtrąca francuskie słówka.
Czasem mówi… „bonne nuit”.
Albo…
„Quoi de neuf. C'est pas possible”.
A jeśli coś jest świetne, idealne,
potrafi szepnąć…
Parfait.
„C'est parfait”.
Chcesz się przywitać?
Wszystko w porządku?
Po ostatniej nocy?
To dobrze.
Nie wiem jak…
Co powiedzieć.
Wiem, że nie uważasz…
Ty…
Siedzę w tamtym pokoju, patrzę na Rafę.
Serce wali mi jak młotem i jestem zdenerwowany.
Naprawdę zdenerwowany.
Wtedy przychodzi mi do głowy tata.
Pierwsze odwiedziny u niego po ich rozstaniu.
Moment, gdy wsiadałem do samolotu.
Te nerwy…
Zamykam oczy.
A potem je otwieram.
Nie ma mnie już w tamtym pokoju.
Jestem tutaj.
Przykro mi, stary. Przykro mi.
On wie, że się denerwujesz, Jack.
Po prostu odpowiedz na pytania.
- Audio wyciszone. - Cameron…
jesteś sobą.
Nie ma złych odpowiedzi.
Koniec wyciszenia.
Dobrze, Jack. Poppy pracuje z dziećmi.
Uczy dzieci z trudnościami w nauce,
wykorzystuje muzykoterapię.
Ma własną wersję metody Orff Schulwerk.
Tworzy z dziećmi piosenki i umieszcza dzieci w piosenkach.
A one… uwielbiają to.
Jest niesamowicie utalentowana.
Zależy jej. Wiesz? Naprawdę jej zależy.
Zawsze chcieliście mieć dzieci?
Podoba mi się to, Cameronie Turnerze.
Po tym, jak poznałem Poppy, zdałem sobie sprawę, że pragnę dzieci.
Podoba mi się to wszystko.
Tak.
Byłem cyniczny przez długi czas.
O rany.
Mamy niepokojąco podobny gust, jeśli chodzi o książki.
Idea znalezienia prawdziwej miłości albo bratniej duszy.
Pojawia się ktoś taki jak Poppy i orientujesz się, że tylko egzystowałeś.
Grasz?
Masakruję.
Ale nie zagram przed tobą.
Mógłbym tak całą wieczność.
Lepiej się zatrzymaj I pomyśl o tym, co robisz
Podoba mi się. Tak.
Miałem po prostu szczęście.
Dobrze.
Opowiedz o relacji twoich rodziców.
Nie ma o czym opowiadać.
Rozwiedli się, kiedy miałem pięć lat, a tata wyjechał do pracy.
Był lekarzem. Pediatrą. I…
Wygląda jak ja. Mówi jak ja, ale nie wiem…
Za siedem miesięcy to dziecko przyjdzie na świat bez taty.
Siedem miesięcy.
Przynajmniej się nad sobą nie użalasz.
Dobra. Masz rację.
Będzie dobrze, stary.
Racja.
A co z tobą? Jak się trzymasz?
Ja?
Jak nigdy.
Jeszcze jakieś świetne pytania?
Nie. W porządku.
Tak.
Świetnie się tu bawię.
Niesamowita przyroda. Świetne jedzenie.
Cameron?
Wybierz coś niejasnego.
Andre. Prezent.
Spodoba mi się to?
- Pewnie nie. To pewnie… - Boże. Co?
- Podnoś stopy wysoko. - Podnosić? Gdzie?
- I krok. Krok. - O rany! O nie!
Dobrze. Tak.
Jesteśmy bezpieczni.
Co to jest?
Kupiłeś mi pianino!
Andre!
O Boże.
- Bardzo ci dziękuję. - Był tak podobny do Poppy.
Niesamowicie inteligentny i czuły.
Co się z nim stało?
Andre… spadł z motoru na drodze w górach.
Jego ciało wylądowało pośród gałęzi sosny, wysoko.
Co kilka tygodni śni mi się tam w koronach drzew.
Sam. Po prostu tam leży.
Rozmawiałeś z żoną o tym śnie?
Nie.
Dlaczego nie?
Nie wychodziła z domu przez większą część roku.
Sypiała głównie w pokoju gościnnym, więc…
Próbuję ci tylko pomóc.
Wiem, wiem.
- Muszę być sama. Dziękuję. - Proszę…
W te tematy raczej nie lubimy się zagłębiać.
Jak czułeś się z tym, że Poppy sypiała osobno?
Samotnie.
Przede wszystkim martwiłem się o nią.
Tęskniłem za nią.
Miałeś do niej o to żal?
Straciła brata bliźniaka.
Nie podobało jej się, że kupił ten motor.
Miała do siebie żal, że bardziej nie protestowała.
Ale i tak kupiłby motor.
Wspominałeś, jakie postępy zrobiła Poppy na terapii
przez ostatnich kilka miesięcy.
Ale ty do nikogo nie poszedłeś?
Nie.
Rozmawiałeś ze specjalistą po rozwodzie rodziców?
Nie, miałem pięć lat.
Czyli nigdy nie byłeś u terapeuty?
Nie.
Nie możesz porozmawiać z Poppy o tym śnie, który w kółko ci się śni?
Minęły dwa lata. Dlaczego nie poszedłeś z kimś porozmawiać?
Nie wiem.
Cameron?
Przepraszam, ja…
Przepraszam.
W porządku.
Zróbmy sobie przerwę.
Zostawiłem je dla ciebie.
Dobrze.
Jack, jesteś gotów?
Tak.
- Cameron? - Tak.
No dobrze.
Zadzwoń do Poppy.
Dziwne wyczucie czasu. Właśnie rozmawiałam z ludźmi z kliniki.
Potwierdziłam USG u doktor Herbert na 25-go.
Cam?
To jest prawdziwe.
Tak. Takie prawdziwe. Żywa istota w ciele.
Z Corym było zupełnie inaczej, prawda?
Tak.
Pamiętasz, jak się dowiedzieliśmy?
O Boże, tak. Ten straszny śnieg.
Ślub Jessiego i Zoe nazajutrz.
Zoe wiedziała od razu.
„O Boże. Jesteś w ciąży, Poppy”.
Pamiętam tamto uczucie.
Ledwo wyszłaś z gabinetu,
a już robiłaś playlistę i przykładałaś głośnik do brzucha.
Tak. Maciczne przeboje.
Maciczne przeboje. Minęło sporo czasu.
Powinniśmy niedługo powiedzieć Cory'emu.
Też tak myślę…
Rafa, wyślij Poppy wiadomość.
- Co zrobiłeś? - Nie podoba mi się to.
Myślisz, że mnie się to podoba? Rozmowy z żoną przy widzach?
Nie jest twoją żoną!
Okej. Rozumiem.
Nie możesz znieść, że to istotnie działa. Na tym polega problem.
- Pieprz się! - Sam się pieprz!
A co ze mną? Budzę się w tym miejscu,
czekam, aż to przerwiesz, słyszę, że nie jestem mną.
Bo nie jesteś mną.
Nie jesteś mną!
Wiesz co? Pierdolę to wszystko.
- Bzdura. Zostań tu. - To jakieś bzdury! Pieprzyć to!
- Zostań. To jest prawdziwe. - Otwórzcie jebane drzwi!
Wiesz o tym.
Poppy mówiła, że gdyby nie mogła poznać, gdyby jej mama była nie do odróżnienia…
I tak jest. Nie do odróżnienia.
Nie dokończysz tego, bo jesteś zbyt samolubny!
Odpierdol się ode mnie.
Skończyłem z tobą. Jasne?
Chcesz coś zrobić? Zrób to. Pierdol się, zrób to!
Tak. Nie opuścisz tego miejsca.
Wracam do domu i o wszystkim im powiem. O wszystkim!
Tak, na pewno. Jebany frajerze.
Zawsze chodzi o ciebie. Zawsze.
Próbuje z tobą porozmawiać od nie wiadomo jak dawna,
a ty ją ciągle odcinasz,
bo gdzieś w głębi duszy uważasz, że nas porzuciła.
- Nigdy tak nie myślałem! - Myślałeś!
Owszem…
Hej. Hej.
Już dobrze. Oddychaj.
Cam?
Co jest, kurwa?
Nie powinien wracać do domu w tym stanie.
Porozmawiam z nim, ale ma to zapisane w umowie.
Muszę się z nim zobaczyć.
Pamiętam, kiedy zrozumiałem, że ona z tego wyjdzie.
Płakałam za Tracym
Chciałam go znów zobaczyć
Ale czasem Życie nie układa się tak, jak chcemy
Czasem pada śnieg w kwietniu
Czasem czuję się tak źle
Tak źle
Czasem chciałabym Żeby życie się nie kończyło
Mówią, że dobre rzeczy Nie trwają wiecznie
A miłość
Nie jest trudna, dopóki nie przeminie
Hej… Przepraszam za to, co było wcześniej.
Nie uważam, że nas porzuciła.
Nie, coś w tym jest.
Coś w tym jest.
Próbowała ze mną porozmawiać od dawna, na swój własny sposób.
Chyba myślałem, że mam więcej czasu.
Powiedziałem jej o tych zawrotach głowy trzy miesiące temu.
Gdybym wspomniał wtedy o bólu głowy…
Jeszcze tego dnia kazałaby nam iść na tomografię.
I złapalibyśmy to, zanim się rozprzestrzeniło.
Zajęlibyśmy się tym wspólnie.
Wiem, że musisz wracać i ich zobaczyć. Rozumiem to.
Musisz postąpić właściwie.
Za siedem miesięcy to dziecko…
Nie rób tego.
Jeśli jej powiesz, zrobisz to dla siebie. Ja mówię to dla nich.
Dość.
Dzień dobry.
Hej, Jack.
Hej. Wszystko w porządku.
- O cholera. - Wszystko w porządku.
Już dobrze.
Tak.
Monitorowanie twojej transmisji podczas pobytu w domu
to ważna część ewaluacji psychologicznej Jacka.
Nic nie jest nagrywane?
Takie są zasady.
I tylko Jack ma dostęp do tej transmisji?
Nikt inny tego nie zobaczy ani nie usłyszy.
Dostęp przyznany.
A teraz spróbuj o tym wszystkim zapomnieć
i po prostu ciesz się spędzonym z nimi czasem.
Widzimy się za trzy dni, Cameron.
Spróbuj o niczym nie myśleć. Ciesz się czasem spędzonym w domu.
I wróć.
O Boże.
Dzwoń do niego. Wyślij auto.
O Boże.
Odbierz.
Cameron, za chwilę przyjedzie samochód. Spróbuj wstać.
Cameron?
Musisz wrócić.
Dopiero dotarłem do domu.
Może trzeba tylko zmienić ci leki,
ale musimy cię zbadać.
Nie wrócę.
Jeśli zostaniesz i będziesz miał kolejny atak bez nadzoru,
możesz umrzeć na oczach bliskich.
Pieprz się.
Kurwa. Kurwa.
Cameron?
Cameron, odezwij się.
Jack rusza rano.
Nie zakończyłem oceny jego stanu psychicznego.
Nie podoba mi się, że Jack ma wrócić do domu.
Poppy się go spodziewa.
- Mam… - Jack jest gotowy. Jedzie z samego rana.
Umowa nas w tej kwestii chroni.
Zapiszemy, że sprzeciwiałeś się tej decyzji.
Powiedz Jackowi, żeby w tej chwili zadzwonił do Poppy.
Poślizgnąłeś się pod prysznicem. Lekki wstrząs mózgu. Tomografia okej.
Jutro wracasz do domu.
Dobrze.
Jeśli te dwa tygodnie w domu dobrze pójdą, a tak będzie,
twoje wspomnienia z tego procesu zostaną usunięte
i więcej się tu nie zobaczymy.
Jeśli Cameron się wybudzi, będzie monitorował twoją transmisję.
Ale o ile nie pojawią się problemy w ciągu najbliższych dwóch tygodni,
nie będzie mógł tego zatrzymać.
Wiem, że nie tak to planowaliśmy, ale jesteś gotów, Jack.
Nie traktuj tych dwóch tygodni jako testu.
To powrót do domu.
Misiu? Pokaż się.
Nic ci nie jest?
- Jestem tylko trochę obolały. W porządku. - Tak?
Opuchlizna zeszła.
Co powiedzieli?
Przez parę dni będę lekko zdezorientowany. Ale nic mi nie jest.
Chodź tu.
Wystraszyłeś mnie.
Sam się wystraszyłem.
Czeka na ciebie w pokoju.
- Kto? - Twój syn.
Zamknij się.
Palant.
Przepraszam, musiałem.
Cholera, Cam. Nie strasz mnie tak.
Pajac.
- Chodź tu. - Nie.
No chodź tu.
- Nie ma mowy. - Przepraszam.
Spokojnie, tygrysku.
Pig?
Co do cholery? Ellington?
Hej, kolego.
O rany, Pig jest chyba wściekły,
że wyjechałeś z miasta i uderzyłeś się w głowę.
O rany, nie odpuszcza. Ellington.
Dobra, Pig.
Wyprowadzę go na dwór.
Pójdę sprawdzić, co u Doca.
Hej.
Ra… Co się stało?
Zemdlałeś.
Byłeś nieprzytomny przez prawie 24 godziny.
Co pomyślała Poppy?
Wszystko w porządku, Cameron.
Co to znaczy?
On nie pojechał.
Monitorowaliśmy to, gdy byłeś nieprzytomny. Wszystko w porządku.
Nie. Nie, nie. Nie zdążyłem…
Przykro mi, że to się wydarzyło w taki sposób…
Nie skończyłem. Nie powiedziałem, że może wrócić.
- …ale to była słuszna decyzja. - Bzdura.
Nie skończyłem!
Nie o ciebie tu już chodzi.
Słucham?
- Masz szansę, której nikt nie dostaje. - Nie, nie.
Nie bądź ślepy, Cameron.
- Pieprz się. - Umierasz.
Umierasz.
- Umierasz, Cam… - Przestań!
Przestań.
Jack był gotowy.
Są w dobrych rękach.
Są w twoich rękach.
Chcę zobaczyć wideo.
Teraz.
I musicie przestać podglądać moją rodzinę.
Nauczyłem się w szkole. Papier to drewno.
Tak.
- Są tam… Pokaż. - Tak?
Tam też jest drewno.
Tak.
- To jedyna transmisja? - Okej.
Tak.
Chcę zostać sam.
Nie.
Co to za rzecz, którą chciałbym, żebyś częściej robił?
- Czytał? - Dobrze.
Mam coś dla ciebie.
To właściwie coś od twojej babci.
To coś, co dała mi, kiedy byłem w twoim wieku
Otwórz, to fajne.
Dobra.
Coś tam napisała.
Myślałam, że zabiję Andre za to, że robił to naszym książkom,
kiedy dorastaliśmy.
A teraz badam każde słowo, które podkreślił.
W jakiś sposób…
Wreszcie mogę znów oddychać.
Ale mam poczucie, że cię straciłam.
Tak się zatraciłeś w pracy, której nie znosisz.
Tak, jakby cię tu nie było.
Nie twierdzę, że tylko ty ponosisz winę. Oboje za to odpowiadamy.
Wiem, że na jakiś czas się wypisałam.
Wiem, że cię wystraszyłam.
Przepraszam cię za to, Cam.
Kiedy usłyszałam wczoraj, jak mówisz: „Uderzyłem się w głowę”…
Nie mogłabym cię stracić, Cam. Nie przeżyłabym tego.
Więc mówię ci, że skończyłam z milczeniem.
Zaczynamy się ze sobą komunikować i wszystko naprawiamy.
Zrobiłem coś dla ciebie.
WRACAJ DO ZDROWIA
Bardzo niedelikatne.
Och, nie. Ja… Przepraszam.
Cholera. Bardzo…
Ty frajerko.
Wystraszyłaś mnie.
Twoja mina. Jest…
Wystraszyłaś mnie. To było dobre.
To… To dobre. Zabawne.
Hej. Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Jestem tu. Nic ci nie jest.
TRANSMISJA NIEDOSTĘPNA
Wyjmuje szkła kontaktowe coraz częściej,
nie tylko kiedy idzie spać.
Nie musi ich nosić bez przerwy. Czuje się przez nie niekomfortowo.
Współczuje ci.
Ale czuje się też niekomfortowo, gdy jego rodzina jest obserwowana.
Mam w dupie jego komfort. To moja rodzina.
To, co teraz czujesz, jest normalnie.
Nie, nie jest.
Coś jest nie tak.
Czułem to przez kilka ostatnich dni. Coś się dzieje.
Na tym etapie
normalne jest wszystko, przez co przechodzisz. Nic mu nie jest.
Tak.
Co się z tobą dzieje?
Cory, czas jeść.
Cory. Zapauzuj.
Cory, dawaj.
Co myślisz?
Smakuje mi.
- Pecorino zamiast parmezanu. - Pyszne.
Tak.
No już, stary. Dawaj. Zapauzuj.
Mniej słone, prawda? Słodsze?
Tak. Pyszne.
- W porządku, kochanie? - Tak.
- Co jest? - Wszystko okej. Po prostu…
Musisz przestać!
Och, nie.
Odmowa dostępu.
WIADOMOŚCI
POPPY – FACET OD RUR SIĘ SPÓŹNI, MÓWI ŻE BĘDZIE OK. 14.15
CAM – PISAŁ, W PORZĄDKU
ZNALAZŁEM DLA NIEGO ŚWIETNE MIEJSCE.
NA GÓRZE NAD PŁYTAMI…?
POPPY AAA. TAK, ZDECYDOWANIE! KOCHAM.
CZY MOŻESZ KUPIĆ OLIWĘ, TĘ HISZPAŃSKĄ + DETERGENT CAŁUSY
TAK, JESTEM W SKLEPIE, OGARNĘ TO.
POKAZAŁAM TO RANO UCZNIOM.
- Tak. Kaczy taniec. - Będę starszym bratem!
- Dobra robota! - Mamy kaczy taniec.
CAM DZIECIAK MA RUCHY (PO MNIE)
Kocham go.
RE: NOWE PRACE WTOREK 6 LISTOPADA
MISIU… CUDOWNE! TAK SIĘ CIESZĘ, ŻE ZNÓW TWORZYSZ.
RE: NOWE PRACE CAM WYSŁANE: TAK?
O rany.
Rób, co musisz.
Hej. Po prostu…
Bądź ostrożny.
Hej, Doc.
Doc.
Obudź się.
Co się stało?
Miałem straszny sen i chciałem się z tobą zobaczyć.
Hej, mam pomysł.
Będziemy udawali, że to piwo, dobra?
Wypiłem pierwsze z mamą. Byłem dużo starszy od ciebie.
Ale nie szkodzi. Nikomu nie powiemy.
Tak.
A to najbardziej lubiła jeść do piwa.
Edamame z masą soli.
Popijane porządnym, zimnym piwem.
- Pycha. - Jak to się je?
Widzisz? Weź ten na górze. Po kolei.
Wydostań go. Śmiało. Tak.
- Smaczne. - Dobre, prawda?
Lepiej smakuje, niż wygląda.
Teraz spróbuj tego z piwem.
Dobrze.
Sok jabłkowy ale… W górę. Zdrowie.
Długiego życia.
Za edamame.
Zjem jeszcze jedną.
Chodź tu, mały.
W porządku, tato?
Niech no ci się przyjrzę. Niech spojrzę na tę twarz.
Tak, w porządku.
W porządku.
Cory?
Tak?
Kocham cię, mały.
Ja ciebie też, tato.
Wiem.
Bądź grzeczny, Doc.
P?
P.
Kocham cię.
Poppy, obudź się.
Misiu, co się dzieje?
Co się dzieje?
Nic. Po prostu…
Miałem okropny sen.
Wściekłem się na Cory'ego. Śniło mi się, że wszystko straciłem.
Och, kochanie.
Chodź tu.
Boże, trzęsiesz się, kochanie.
To się wydawało takie prawdziwe.
Kochanie.
- Jesteśmy tutaj. Tak? - Tak.
Lepiej sobie radzimy. Tak?
Tak, świetnie sobie radzimy.
Jeśli to chłopiec…
powinniśmy nazwać go Andre.
Tak. Wiem.
Poppy?
Tak?
Miałem skok w bok.
Cam, przestań. Chodź tu.
Tak mi przykro. Po prostu…
Posłuchaj.
Wróciliśmy, tak?
I jest cudownie.
Tak?
Tak.
Chodź tu.
No już, idź spać.
Dziękuję.
Dbaj o nich.
Tak zrobię.
Dziś rano oficjalnie stał się Cameronem Turnerem.
Nigdy się o tym wszystkim nie dowie.
To dobrze.
Dobrze.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Ciężko zostać w tyle.
Niedługo zjawi się nowy klient.
Chodź do nas, kiedy skończysz z nim rozmawiać.
Jack coś dla ciebie zostawił.
Kochanie?
Powiedz mi, że mnie kochasz.
Kocham cię.
Nie, nie.
Cam.
Co ty robisz? Ja siekam.
Serio, P.
Co?
Spójrz mi w oczy i powiedz, że mnie kochasz.
- Co ty wyprawiasz? - Po prostu… Proszę. Serio.
Muszę to usłyszeć.
Okej.
Kocham cię, Cameronie Turnerze.
Zawsze cię kochałam. I zawsze będę cię kochać.
- I jak wyszło? - Dobrze.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK