O DUQUE
Susie Glass. Deixa a mensaxe logo do sinal.
Cóntame o que pasou.
Estaban os dous zoscándose.
E logo o uzbeko fixo pum, pum!
Pero Jack seguía pelexando,
bourando. Zas! Pumba, pumba.
Zas!
Pero o tipo uzbeko estaba comprado.
E logo Jack caeu ao chan.
E todos nos puxemos tristes.
Jimmy, e Susie que? Que dicía?
Moitos xuramentos.
Que se "f", que se "c"...
E Henry Collins?
El debía de ser o "c".
Volveu pola granxa?
Non. Estará na casa, non sabes?
Triste.
Iso onde está?
O que? A casa?
Si, Jimmy. Onde vive?
Excelencia, é un segredo. Non o debería saber nin eu!
Pero sábelo, non é, Jimmy?
Máis ou menos.
- Como sabes onde vivo? - Bo día.
Falemos.
Sinto o de Jack.
Non tiven nada que ver.
Por que che ía crer unha soa palabra?
Forzáchesme ti. Lembras, Susan?
Non me dabas unha saída e busqueina.
Con Henry Collins.
Non creas que o podes controlar.
Non tes nin puta idea de con que bois aras.
Agora xa foi, Susie.
Teu irmán. Como está?
Fractura de órbita e hemorraxia cerebral.
Polo visto, puido ser moito peor.
E todo porque te deixaches manipular.
Mira, podo arranxalo, vale?
Podo atopar a Collins.
Este non é o teu mundo, Eddie.
Por iso querías saír del, lembras?
Podo axudarche.
Sábelo.
Non preciso a túa axuda. Podo resolvelo soa.
Como queiras.
CREADA POR GUY RITCHIE
Tres obxectivos. Sen marxe de erro.
- E o xefe deu luz verde? - Ti que cres?
Síntoo.
O que?
O de Jack, o que lle pasou.
E por que o vas sentir? Ti non fixeches nada, non?
Ti séntelo, eu síntoo, todo cristo o sente.
Pero iso non cambia nada, verdade?
- Centrémonos na tarefa que nos ocupa. - Si, xefa.
Que?
Ei.
Tranquiliña, anda.
Veña.
Señor Glass.
Que tal, papá?
Como está?
Está ben. Ten moi bo prognóstico.
- É forte coma un buxo. - Si.
Entón por que andas matando xente?
Pensas que non estou ao tanto de todo o que pasa?
Mira...
para dunha puta vez.
Por que?
Porque, se o sei eu, Collins tamén, hostia!
E teño que pillalo sen que saiba que vou tras del.
Que cona che pasou pola cabeza?
A plena luz do día.
Viño tinto no céspede da casa do árbitro,
mentres amaña a bici.
Cando rematas o aperitivo, pasas ao primeiro prato.
Cen quilos de carne uzbeka suorenta.
Dende o coche, mentres corre polo parque.
Dende a puta ventá!
Pasas ao segundo prato, Henry Collins.
Pero como non o atopas, ameazas o seu corretor.
Fúraslle un collón
e o outro!
Pero non di nada.
Só levo as contas.
Non sei onde está!
Non pensas empresarialmente.
Pensas emocionalmente.
E Collins xa sabe que vas tras del.
Mellor. Iso quero.
Algo argalla!
Ou por que ten os santos collóns de rirse de nós?
Tolearía. Non sei. Tanto dá, cona!
Hai que detelo, papá!
Está ben.
Pero non o fagas ti.
Sácateme do puto asunto.
Teño xente para isto.
Entendido?
Es o meu anxo da vida, non o da morte.
Isto non é para ti.
A ver...
Mira.
Non quero perderte tamén.
Hostia, papá, que non está morto.
Xa o sei.
Que vas facer?
Ti déixallo a teu pai.
Vai para a casa, come algo
e raña a barriga.
Reláxate.
- Si, vale. - Ei.
Quérote.
E eu a ti.
Mamóns.
{ EPISODIO 7 }
Grazas por vir, excelencia.
O señor Johnston devece por ver o que pode facer por nós.
E, para desculparse pola súa ausencia,
procuroulle unha caixa de cigarros como xesto de boa fe.
De 18 cm e calibre 50.
O favorito de Churchill.
Parece ser que sir Winston usaba un truco nas negociacións.
Introducía un alfinete de chapeu no cigarro
para que, ao prendelo, toda a sala lle prestase total atención.
Todos estaban á expectativa,
agardando ver caer a longuísima columna de cinza.
Que astuto.
Déalle as grazas.
Por desgraza, dende a conversa co seu superior,
déronse certas circunstancias que me volveron... reticente
a negociar sen informar os Glass.
Si, soubemos do abxecto ataque ao púxil.
Jack, correcto?
Así é.
E sentimos tanta repulsa polo tal señor... Collins
como sentirá vostede.
Nós non toleramos a violencia nin os enganos.
A súa preocupación pola familia Glass é de admirar.
Coidamos que demos cunha solución
para ofrecer un final pacífico, á vez que mutuamente beneficioso,
a esta... desagradable situación.
Continúe.
Como sabe, o señor Johnston é un grande admirador da súa casa,
se ben sabemos que é intocable.
Pero tamén comprendemos
que hai outras casas que ofrecen as mesmas oportunidades.
Once, paréceme.
Son trece.
Gustaríanos que obteña os nomes
dos lords que posúen ditas casas.
Para que fin?
Para o Sr. Johnston, un bo trato
implica dar a todos algo que queren.
O señor Johnston valerase deses nomes
para negociar con Bobby Glass,
pois desvelarase o segredo que protexe o seu imperio.
E vostede e a súa familia
liberaranse da familia Glass, o que tanto desexan.
E todo a cambio dunha lista
de nomes.
Agora pechamos a cancela?
Toda precaución é pouca.
Xa lle deron vacacións na universidade?
Algo así.
Tiven que coller a baixa forzosa.
Un bebé?
Home, iso espero.
Se non, é que me deixei por completo.
Como cres que tomará miña nai ser avoa?
Vaise emocionar moito.
De feito, eu diría que ata vai chorar, supoño.
Grazas, Geoff.
Crucemos os dedos.
Estás distinta.
Cortaches o pelo?
Non, debe ser cousa túa.
Miña nena!
Ai, mi madriña, como tardaches tanto en dicirmo?
Teus irmáns non o saben, así dísllelo ti.
Ala!
Risiñas!
Que carallo pasa aquí?
Ou sexa, como pasou?
Como pasou? Pois mira,
o home planta unha semente no xardín da muller...
Por Cristo, nunca máis digas "semente". E o pai?
Frederick, é cousa de Charly.
Non podes preguntarlle quen é o pai. Non o vai dicir.
A ver, que máis ten?
Vas querer menos o teu sobriño?
Pois seguramente si.
Ven aquí. Dáme unha aperta e tal.
- Parabéns, ou algo. - Toca.
Non, graciñas. Paso.
Tía Wham Tam?
Non, grazas.
Faime pensar en gatos en bolsas.
Boas tardes.
Manda truco.
Mellor non pregunto. Estiveches ocupada.
Un chisco.
Síntoo. Íate chamar,
pero entre os traballos e as clases...
- Parabéns. - Graciñas.
Disque traballas moito.
Si, por así dicilo.
Cousas aburridas da propiedade.
De feito, temos que falar, mamá.
Supoño que quedas aquí.
Ata que bote isto fóra, si.
Se cadra un par de meses máis, xa co bebé.
Xa veremos.
Parécevos ben?
Pois claro!
Faltaría máis. Claro.
Mira, cando acabe con isto, poñémonos ao día.
Vale, xa vexo que sobro.
Tiña pensado darme un baño.
- Ata logo. - Abur, ceo.
A que está guapísima? Canto me alegro por ela.
Xa, pero non é o mellor momento, non?
Mirade, a curto prazo vai haber, digamos... movemento,
por uns problemas no imperio Glass.
Por iso preciso a túa axuda, mamá.
Preciso unha lista das outras casas que están coma nós. Grazas.
Querido, eu non sei cales son. Sabíao teu pai.
E se lle preguntas a Susie?
Non é moi recomendable.
Falaches con ela, logo.
Díxoche... algo de min?
Non. Non falamos de ti.
Meu ben, agora que o penso, foron a unha cea.
Hai unha chea de anos.
Foi polo Nadal.
Había 11 lords, á parte de teu pai,
e tamén un empresario ou algo polo estilo.
Onde foi iso?
En Faringbourne.
Faringbourne? É a casa de Tibsy.
Coñécelo?
Papá levábame esquiar con eles cando ti eras pequeno.
Era antipático e bastante raro.
Disque perdeu algo a chola.
Dáballe á fariña que non vexas.
Pois el é o único que pode saber algo.
Vale. Freddy, chámao.
Que?
- Tibsy non colle. - Vale.
Pois imos alí.
Ti ves comigo, que o coñeces.
Que dirá Susie cando saiba o que andamos a facer?
Ela mira pola súa familia e eu, pola miña.
O que ela opine
impórtacheme ben pouco.
Xa.
A familia.
- Freddy? - Vou.
- Eddie, agarda. - Veña.
Que desfeita. Arre hostia.
Si.
Se cadra mudouse.
- En fin, nós tentámolo. - Ven.
Tibsy?
- Ola? - Ola?
Agarda.
- É herba, meu. E da moderna. - Si.
Xa vou.
Tibsy!
Freddy!
Freddy Horniman.
Canto me alegra ver unha cara coñecida!
Ola.
- Quen é el? - Edward Horniman.
É meu irmán, o novo duque.
Excelencia.
Perdón polo meu aspecto.
Non contaba con convidados de tal calibre.
Non pasa nada.
- Parabéns. - Grazas.
Tamén andades no negocio?
Escoita. Botádevos fóra mentres poidades.
- Falemos. - Vamos a outro sitio máis tranquilo.
O meu alixo secreto.
Teño que agochalo, xa me entendedes.
Tibsy, meu vello,
quen son eses mociños tan peculiares que están na sala?
Pois é que tiven un encontrón coa familia Glass.
- Non renovaron o contrato. - Xa.
- E viñeron estes. - Claro.
Falaches con Bobby Glass?
Non. Busqueina pola man, sabes?
Agora, a achantar.
- Grazas. - Tibsy.
Sabes que non tes por que vivir así.
Así como?
Tiñades que ver as raparigas que traen.
Xa.
Se cadra podémosche axudar con este asuntiño,
pero viñemos ata aquí
por unha reunión que di nosa nai que houbo hai oito ou nove anos.
Estaban outros 12 lords, vostede e mais o noso pai.
Sabe o nome dos outros?
Pois seguramente os apuntei nos meus diarios.
Aquí están.
Escribo as miñas memorias.
Freddy, busca do 2014 ao 2018. Decembro.
Imítaste moito a teu pai.
Quen? Eu?
Ti non, ho!
Presenteille eu a Glass.
Ao principio, non quería saber nada do tema.
Foi el quen negociou as condicións.
Antes dábannos menos da metade.
Aos outros dáballes medo
pedirlle máis a un delincuente.
E Archie dixo: "Non sine periculo."
Como?
O lema da vosa familia.
Certo. Non sen perigo.
Creo que lle colleu o gusto.
Eddie, bingo.
Perfecto.
Xusto.
Podo levalo?
Lévao.
Total, o bo está na parte dos 70 e o dos 80.
Ei, avó!
Non andarás agochando o alcohol bo outra vez?
- Non tes permiso para traer xente. - Tibsy.
Grazas por recibirnos. Foi un...
Foi, vaia.
- Ala. - Si...
Vale...
Que tes aí?
Pois é un diario.
Iso xa o vexo.
O que pasa é que o diario é meu.
Porque todo o que hai nesta casa é meu.
Cóidolle as cousas ao avó.
Xa vexo.
Agora entendo por que levas a bata dun señor de 75 anos.
- Eu creo que me campa. - A min xa non me serve.
Pois eu non a acabo de ver co chándal.
- Ti que carallo...? - Tes razón. Non teño nin idea.
Temos o que precisamos.
Quietiño aí. Se queredes levar iso,
tédelo que pagar.
Aquí, quen quere levar algo da casa,
ten que pagalo.
Anda! Non me digas.
Co reloxo amañas.
O meu reloxo?
Non cho vou dar.
Eddie, dálle o reloxo do carallo e liscamos.
E, xa que estamos,
como non calas, ti dáme os pantalóns.
Porque tes razón. Isto non pega e quero ir máis elegante.
Home, non tiña iso en mente.
- Que me deas os pantalóns. - Mira...
- Non vos enleedes. - Iso.
Os pantalóns e o reloxo.
- Quítaos. - Acouga. Eddie?
- Quita os pantalóns, cona! - Vale.
A ver.
Ímonos tranquilizar, si?
Todos tranquiliños.
Tes razón. Vale?
É un prezo xusto.
Douche o reloxo... polo diario.
Pero meu irmán queda cos pantalóns.
- Por que o fixeches? - Tanto dá.
Agora está de moda humillarme.
Que máis ten un pouco máis?
- Bos xamóns! - Grazas.
- Fas a cera? - Si.
Que vergoña, de verdade.
- Avergoñeite? - Si.
Pois síntocho ben! Foi por defenderte.
- Defenderme? - Por protexerte!
- Son o teu irmán maior! - Xa, claro.
Para que me molesto? A tomar polo cu!
Como volvemos estar nela?
Escoita, a ver...
Ultimamente pásanme cousas turbias pola cabeza.
Pero turbias de carallo.
Desexeiche a morte.
Iso lle dixen a Susie no combate. Que se ti... desaparecías do mapa,
eu podía relevarte ou eu que cona sei...
Xa sei que está fatal e que é moi turbio. Non sei que hostia me pasa.
É como que me obsesionei dende que morreu papá,
e síntoo, vale?
Nunca... xamais me perdoarei
porque... te quero, meu.
Toda a túa vida
contaches co meu apoio, Freddy.
Seino.
Amaño as túas cagadas cada dous por tres!
E espero algo a cambio?
Non.
- Es un impresentable. - Síntoo.
Mira este sitio.
Así acabaremos nós como non o deteñamos.
Perdón.
Ai, Geoff!
Excelencia, mexacán.
Disque a infusión é boa para as embarazadas.
Graciñas.
Lémbroo ben.
Estiven pensando
que a Mansión Halstead non é o mellor sitio
para Charlotte nestes momentos.
Pero é a súa casa.
Ela quere quedar aquí.
Iso é polo embarazo. É normal.
Igual cambiaba de idea se soubese a verdade.
A verdade?
Geoff, fuches ti quen insistiu en mantelo en segredo.
Querías que crese que Archibald era o seu pai.
Eu falaba do que hai baixo da granxa.
E da violencia que provoca.
- As miñas bonecas! - Ola.
Paréceme incrible que inda as gardes!
Ai, si. Freddy debuxoulles a todas pelos aí.
Que hai, Geoff.
Srta. Charlotte.
Que?
NÚMERO DESCOÑECIDO
Boas, Susie.
Vai á merda, mamón.
Que tal a hamburguesa?
Pedincha como a ti che gusta, con extra de xalapeños.
Dábache medo traerma ti?
Puideches aproveitar.
Pero non tes collóns.
Se volves tocar un dos meus, xa verás como vou.
Cando me dean luz verde, xa nos veremos.
Que durmas ben.
A túa está pasada?
Esta quedou en nada.
Toma a miña.
Caralludo!
Boas tardes.
Non é que teña unha vida social emocionantísima.
Vexo series sen parar, doulle de comer ao peixe
e, esporadicamente, teño algún amorío.
Pero gústame separar un pouco a vida laboral da persoal
e, polo tanto, manteño o meu enderezo en segredo.
Como soubeches onde vivía?
Que máis ten?
Ten, porque agora Henry Collins tamén sabe onde vivo
e non podo volver á miña casa.
Vaites.
E menos agora que me anda asexando.
Así que, se teño unha fuga, preciso saber onde está.
Excelencia,
que era un segredo, home.
Como o sabías ti, para empezar?
Unha etiqueta de envío.
Lembras un día que trouxeches uns zapatos superchulos?
Coas solas vermellas.
Abriches aquí a caixa.
Pedinche a caixa e déchesma.
Non me lembro, Jimmy.
Eu si.
Nunca esquezo un enderezo.
De cando repartía os paquetes, non sabes?
Quen máis o sabe, Jimmy?
Ninguén, excelencia. Era un segredo.
Xa, Jimmy,
pero dixéchesllo a el.
A quen máis?
Pensa!
- Preguntouche alguén por min? - Si.
Lembrades a rapaza que crestes que roubara a furgo,
pero non a roubara?
Chámase Gabrielle.
- Ves como me chamou? - E décheslle o meu enderezo?
Pode ser.
Falamos un montón.
De todo.
De esperanzas, de soños...
Quería mandarche flores.
- Polo de Jack. - Xa.
Jimmy, vas chamar a túa amiguiña Gabrielle
e vas quedar con ela.
Si, xefe.
Onde?
Onde adoitades quedar, Jimmy?
Ola, Jimmy.
Vin a túa mensaxe.
Vai todo ben?
Ola, Gabriela.
Tranquila. É Susie, a miña xefa, non sabes?
E a súa excelencia.
Ou sexa, a miña. Tamén pode ser a túa.
Cala un pouco, Jimmy.
Onde está Henry Collins?
Non sei quen é.
Igual che pasa a amnesia se Jimmy morre.
Polo cabreo que ten, creo que vai en serio.
Eu intenteino. Matade a Jimmy.
Johnston. Non coñezo ningún Collins.
Contratoume un tal Stanley Johnston.
Con "t".
Cóntamo todo.
Nunca o vin diante.
Vinte mil por roubar unha furgo.
Non sabía que levaba maría ata que a roubamos.
Van quedar mañá para cear.
Excelente.
O señor Johnston alegrarase... moito.
Non querían o produto, só poñervos atrancos.
Ameazaron con matarme se non me facía amiga de Jimmy.
Cando souberon que o conseguira,
obrigáronme a sacarlle todo o que puidese.
Stanley Johnston bloqueou a exportación ao continente.
Estaba convencido de que lle pararan todos os cargamentos.
Movía os fíos na sombra para gañar vantaxe.
Págaselle moi ben, señor de Groot.
Non desguste o meu cliente.
E, con todo, sempre atopabades unha solución.
Eu non era a única infiltrada.
Tiña outro, Keith.
Pero iso tamén o descubristes.
Así que cambiou de estratexia.
Señor Collins,
é hora de comezarmos a apremar,
como falamos.
Supoño que usaría o tal Collins.
Pero Collins pasouse.
O plan non era que Jack acabase en coma.
Johnston só quería o voso negocio.
E inda o quere.
Agora que xa se derramou sangue, non parará ata facerse con el.
Fará o que faga falta.
Ten sentido. Leva meses usmando.
Estaba gañando tempo.
Quere as nosas infraestruturas para o seu produto.
O McDonald's para xonquis.
Co control dos nosos terreos, duplicará o seu imperio
e será o maior operador do continente.
Pero diso xa nos ocuparemos.
- Primeiro, Collins. - Agarda.
E teu pai?
El non está aquí.
Debo atacar a Collins antes que el a min.
Conto contigo?
Por suposto.
Síntoo moito, Jimmy.
- Pero por que...? - A ver.
Mira, princesiña,
non che peguei un tiro, pero inda estou a tempo.
Agora traballas para min
e farás todo o que eu che diga.
Entendido?
TEÑO INFORMACIÓN... G, SAÚDOS
Seica ti tamén andas bastante ocupado.
Non sabes chamar, Risiñas?
Mamá contoume o que hai baixo da granxa.
- Vaites. - Eu algo cheiraba.
Papá non podía facer tantos cartos investindo.
Senta, anda.
Perdoa por non contarcho.
Non son a máis indicada para falar.
Sinto meterte nisto.
Mamá di que lle queres poñer fin.
O problema é
que me atopo perante o dilema de decidir
que bando nos ofrece a posibilidade de botarnos fóra
sen darnos problemas de máis.
Cales son as opcións?
Guatemala ou Guatepeor.
Mira... cando souben que estaba embarazada,
só pensaba en chamarte.
Non sabía que facer.
Pero contívenme porque...
sabía que o tiña que decidir eu.
Por iso non volo contei.
Para controlar eu a situación.
Igual ca ti.
Escoita.
Escollerás ben.
Coma sempre.
Excelente.
O señor Johnston alegrarase moito.
Isto garante a seguridade dos meus
e que non volveremos saber nada de vostedes?
Iso acordamos.
Palabra de honor?
Palabra de honor.
Grazas, excelencia.
A vostede.
Temos o que precisabamos.
Fai... o que vexas.
Eran horas, hostia.
Temos a localización?
Igual non é tan malo estar en coma, non?
É como... botar un sono moi longo.
Revisas os teus recordos
porque por fin tes tempo.
E logo espertas
sentíndote... descansado.
Disque unha muller falaba chinés cando espertou.
Grazas polo dato, Manta.
Vamos despexar a zona.
PRISIÓN LEYHILL
Veña.
Bótaslle pelotas, eh?
Ao vires aquí.
Décheslle os meus cartos ao agresor do meu fillo.
Sinto o de Jack.
Eu non tiven nada que ver.
Pero buscaba unha saída e acudín a Henry Collins,
e por iso acudín tamén ao señor Johnston.
Para que?
Para que adquira o seu negocio.
Deille os nomes dos lords que ten en nómina
para que o depoña.
Quen teña esa lista, ten as chaves do reino.
Entón viñeches aquí
para dicirme que me volviches dar polo cu?
Non exactamente.
Doutor Bailey, a enfermaría.
Vamos alá.
Si, xefa.
Que te fodan, Susie Glass!
Velaquí estades.
Faino dunha puta vez, anda.
Non.
Ti fixeches sufrir o meu irmán.
Teño todo o puto dereito a tomalo con calma.
Serás o exemplo
para que ninguén volva tentar roubarme o negocio.
E menos Stanley Johnston.
Non vai servir de nada.
Sairá coa súa.
Nunca.
Ai, non?
Eu creo que si.
Pode corromper a calquera.
Engarguelou o teu relambido.
Si, o que oes. O duque.
Non o sabías, va que non?
Tomáronche o puto pelo, Susie.
Perdoa, John.
Susie Glass ao teléfono. Disque é importante.
Diga?
Sinto molestalo, señor Dixon.
Quererá saber quen matou o seu irmán.
Freddy Horniman vooulle os miolos disfrazado de polo.
- Freddy! - Quieto, hostia!
El e seu irmán
mentiron para encubrilo.
Subtítulos: Marina do Albardeiro