Creo firmemente na importancia da expresión da indumentaria.
A conformidade non é mala sempre que un sexa consciente dela.
Se ben visto coma un cordeiro,
hai varios sinais claros que indican,
malia traizoar o ollo esotérico,
que son, en realidade, un lobo... con pel de cordeiro.
E xa sabe cando o vai revelar?
Pois si.
Un traxe novo para unha nova era.
CREADA POR GUY RITCHIE
Ten un espírito forte
e a carne imitará o espírito.
Moi reconfortante.
Si debería reconfortarte.
Non quero facer nada que vos moleste a teu pai e mais a ti.
Tes carta branca, John.
{ EPISODIO 8 }
Geoffrey.
Desculpe, excelencia, pero espera visita?
Hai cinco vehículos en Field Barn Lane.
Non espero visita.
Serán veciños?
Non. Dende logo non teñen pinta de ser os típicos sendeiristas.
Vale. Queda aí, agora vou.
"Lanza o teu lume contra os que se rebelan..."
Andaba revisando os niños e vinos.
Levan aí uns 20 minutos.
Non parece que anden con bromas. A quen buscarán?
É un narco de coca ultrarrelixioso de Liverpool.
E isto cheira moi mal.
- Amén. - Amén.
Freddy, contactaches co Evanxeo ultimamente?
Que se contactei co Evan...?
Claro. Mandámonos mensaxes e ideas de papel pintado.
Que carallo ía contactar co puto tolo ese?
Vale. Que ninguén saia da casa.
Vale. Por que? Que cona pasa?
Avísote cando saiba algo máis.
Imos ir coller unhas cousiñas á miña cabana.
Algo esaxerado, non, Geoffrey?
O meu traballo é matar bichería, excelencia.
Hostias.
Fixen algo malo, mamaíña.
E o feito de que ese home estea aí... probablemente indica que o sabe.
Ola, Freddy.
Veño cobrar unha débeda.
Unha que tes comigo.
Podemos proceder de dous xeitos.
Ou saes ti ou entro eu.
Ola, papá. Que tal estás?
Por min non te preocupes. Novidades?
Acabo de falar co médico.
Jack está ben. Non espertou, pero vai polo bo camiño.
Falei con Eddie. Fíxome pensar.
Tes que vir tout de suite.
E trae o duque.
- Iso vai ser difícil. - E logo?
Pois porque el nos vendeu
e eu vendino a el.
Mira, actualiza a páxina das noticias.
Creo que estás lendo as de onte.
Non sei o que fixeches, pero desfaino.
Preciso a súa excelencia, e contento.
O que fixen foi chamar o Evanxeo.
Cago na cona, Susie!
Susie, o Evanxeo acaba de presentarse na miña casa.
Síntoo, Eddie. Se cadra mandeino eu.
Cago na hostia. Por que?
Tiña as miñas razóns. Segue aí?
El e media irmandade cristiá.
- Aguanta. Mando a cabalería. - Manda a quen queiras, pero xa.
Jimmy, escóitame con moita atención.
O duque ten problemas.
Vanlle ir levar unhas cousas. Cando cheguen, lévaos á casa.
Ai, perdoa, John. É meu irmán. Un momento.
Señor Dixon.
Invaden propiedade privada.
Veño devolvervos a escopeta.
- Íalla dar a teu irmán. - Deixa, Eddie. Vou saír.
Dareivos cinco minutos
por respecto ao legado da vosa familia.
Que ben.
Tammy, mamá, pechade as contras. Despexade as ventás.
Vale.
Xa está ben.
Xente, quérovos.
- Foi un pracer. - Freddy!
Armeina eu, e vai sendo hora de dar a puta cara.
- E unha merda, Freddy! - Acougade.
De verdade, non pasa nada.
Porque non merezo nada menos.
Son unha auténtica merda de persoa.
Vale? E se os de aí fóra non me matan,
seguirei sendo unha merda de persoa. Trabúcome?
Edward, trabúcome?
Pois iso.
Pero non importa.
Porque, por unha vez, podo facer algo altruísta.
É a miña oportunidade de recuperar un mínimo de dignidade.
Así que non ma neguedes.
Non o fagades.
Freddy, non é dignidade.
É dor, violencia e morte.
Querémoste.
E, si,
ás veces es un mamón.
- Un mamonazo. - Si.
Un mamonazo.
Pero, agora mesmo, precisámoste.
Estamos?
Precísote.
- Vale. - Ben.
Mamá, leva o servizo ao soto.
Si. Vou por Charly.
Tede moito coidado.
Tammy, pecha ben a porta.
Os tres contra un clan mafioso?
Hai algún plan, Edward?
Caralludo! Sen plan. Ponme a man na...
- Cala! Que plan tes ti, eh? - O kamikaze...
- Prostrarte diante...? - Excelencia.
Hai cinco escopetas máis e un rifle.
Perfecto. Moi ben.
Case van alá os cinco minutos, John. Empezamos?
Excelencia, cal é o plan?
- Veñen reforzos. - Moi ben.
Cámbiache ben o conto.
Jimmy, enténdeste con isto?
Non, xefe. Eu son pacifista.
Ao soto, coa miña nai e o servizo.
Geoffrey, arriba, cos outros. Os demais, aquí abaixo.
Eu non teño metralleta?
Si?
Ao carallo!
Sabedes o que me encanta das pombas?
Simbolizan a harmonía entre o home e a natureza.
Antes de que Noé pisase terra firme,
o home e a pomba xa traballaban xuntos.
Oístes falar de Cher Ami?
O último ano da Gran Guerra,
quedaron atrapados 500 franceses tras a liña inimiga.
Bombardeábanos os do seu bando.
Entón, un comandante enviou unha pomba pedindo axuda.
Pero á pomba disparáronlle no peito.
Perdeu un ollo, quedoulle a patiña colgando.
Pero voou ata a base,
entregou a mensaxe e as tropas salváronse.
Grazas a esa pomba.
Os franceses condecorárona coa Medalla ao Valor.
Veredes, as pombas teñen valores.
Lealdade.
Valentía.
Integridade.
Tedes que facer as paces,
por así dicilo.
A ensinanza da historia é
que cómpre encaixar os paus e asumir a culpa,
polo ben maior.
Preciso que sexades como Cher Ami,
porque non me podo permitir
máis trapalladas coma a desta mañá.
Ninguén quere que ese fanático se lle presente na porta
con toda a súa recua de lunáticos do carallo.
Deixeille claro ao señor Dixon
que, se marchaba para a casa,
compensaríallo.
Así que agora, Eddie,
tesmo que compensar ti a min.
Sentade, hostia.
Sodes peor ca cativos.
Estiven avaliando a miña situación.
Cheguei á conclusión
de que se acabou. Déixoo.
Jack vaise recuperar,
pero isto é un sinal.
Unha revelación, digamos.
Así que vou vender o negocio e xa está.
Ala.
Como afecta ao noso trato?
Quero botarme fóra,
non pasar dunha plantación de herba a producir anfetas en masa.
Compréndoo perfectamente, e reafírmome no que dixen.
Vale?
Non ve que lle dá o que quere ao señor Johnston?
O señor Johnston non ten nin puta idea dos matices da situación.
Así que non lle dou unha puta merda a ninguén.
E menos ao merdento ese.
Ben. Venderei a quen máis pague.
Aceptarei ofertas por riba dos 150 millóns de libras
ata finais desta semana.
O que quero
é que axudes a Susie para que consiga a mellor oferta.
Por que eu?
Home, quedou claro
que facedes bo equipo ámbolos dous.
Por que non dixeches nada?
Levas anos a cargo da operación.
Vas deixar que venda sen máis?
Son unha empregada, Eddie. Coma ti.
Que dis? É teu pai. Nin sequera che pediu opinión.
A ti tampouco cha pediu.
Traizoáchesme, Eddie. Dúas veces, á falta dunha.
Digamos que os dous tivemos algún fallo de cálculo,
pero así son os negocios, Susan.
Ao final saíches coa túa, eh?
Papá vende e ti quedas liberado.
E ti?
Es nova de máis para xubilarte.
Ocórrenseme cousas peores
que durmir dez horas e ir xogar ao bingo.
Pois si.
El xa tomou a decisión.
Fagamos o que di e acabemos canto antes.
Non é un segredo
que desexo facerme coa organización do seu pai.
Estou ao tanto de que sufriu
graves perturbacións
estes últimos meses.
Desaparición de produto, canles bloqueadas, puñadas...
Sabemos que está detrás de todo iso.
Pero pasouse da raia co de meu irmán.
Rexeitou a miña proposta inicial.
Tiña que convencer a seu pai e a vostede de que ía en serio.
Estou preparado para iniciar negociacións
para o traspaso pacífico do seu negocio,
pero debe comprender
que me atopo nunha posición
de fortaleza considerable.
Señorita Glass,
o que me parece que non sabe
é que un empregado insatisfeito me filtrou
os 12 enderezos das outras plantacións.
Penso que non.
A lista que lle entreguei ao señor Stevens era espuria.
- Diga? - Boas tardes.
É a casa do marqués de Beaversbrook?
É, si.
- Barón Noughton? - Ola.
Vizconde Bowling?
Son eu.
Mi madriña!
Que divertido é isto.
A ver.
Boas tardes.
Chamo para falar
da súa relación empresarial co señor Robert Glass.
Si, dígame. Con quen falo?
Tiña a impresión de que se verificara.
Non.
Foi vostede vítima dun engano, señor Johnston.
Admito que me sorprendeu velos chegar xuntos.
E ese cambio de idea?
Era un momento decisivo.
Así que decidín.
Por que me ía interesar o mercado da herba?
Temos entendido que tes moi bos contactos en Suramérica.
Terían un negocio de integración vertical
que controla case o 50 % do mercado británico.
E, se se chega a legalizar no Reino Unido,
ten a mellor infraestrutura de distribución
e produción da Europa occidental.
Como?
Eu preséntovos os rusos,
pero advírtovos que son uns putos animais.
Como contes un chiste e non o entendan, tírante pola fiestra.
Pero teñen apoio financeiro?
Mimá. Para os rusos, uns centos non son nada.
No Kremlin danlles o que pidan.
Eu non ando con bromas. Vístelo cos vosos propios ollos.
Pois os meus socios...
son moito peores.
En fin, correremos o risco.
E o que pasou entre nós...?
Foi o mellor que me pasou na vida.
Ata que non te rebentan a hostias, non tes puta idea de nada.
Pero cando ves que o único importante é o poder,
o mundo ábrese ante ti.
Para que o collas, literalmente.
E, malia as súas tácticas maquiavélicas,
meu pai aceptaría venderlle o negocio,
pero só se ofrece máis cartos ca ninguén.
Iso explica a presenza da pomba?
Claramente, o meu pai é moi tradicional canto a comunicacións empresariais.
Quere recibir as ofertas esta semana, seladas e por pomba mensaxeira.
Que pasa cos correos e as chamadas?
Se gaña a túa poxa, pregúntalle a Bobby.
Boa tarde.
Moi bo o paxaro, por certo.
Escarállome da risa.
Conclúen oficialmente as nosas relacións comerciais.
Quédannos dúas pombas.
Podémolas soltar. Saben ir para a casa.
Coitadas pombas.
Sorte.
Foi todo moi emotivo, capitán.
Mamá, Geoff estará ben?
Está moi raro dende que volvín.
Muller, sempre che tivo moito cariño.
Eu non lle daría máis voltas.
Ai, mira, Eddie! Ola.
Bo día.
Se buscas a pomba,
antes vin a Freddy escapulirse con ela.
Bárbaro. Irei xunta del. Grazas por avisar.
Seguro que vai todo ben?
Si, mamá. Todo vai ben.
- Por onde marchou? - Por alí, ceo.
Vale.
Anda, Mitch. Come un pouco.
Veña. Teste que poñer forte.
Con quen falas?
Que? Con ninguén. Eu non falaba con...
Non me...
Dáme o paxaro.
Só unha pomba, vale? Unha mísera pomba.
Sei o que me vas dicir,
que hai ofertas de xente con moita puta pasta.
Pero eu tamén recadei moitos fondos.
- As débedas non contan. - Non te pases.
O que che quero dicir
é que te observei estes meses.
Vin como te manexabas no mundo delituoso e te impregnabas del.
Escóitame ben, vale?
Acabouse.
Acabáronse os xogos e as débedas. Rematou.
Xa vexo por onde vas. Estás celoso. Queres librarte de min.
Queríaste librar ti de min, Freddy.
Vale. A ver... touché.
Supoño que o merezo.
- Pero... - Vou levar a pomba.
Non che vou dar a Mitch, Ed.
Isto non é para ti, Freddy.
Nin para min.
Lembras a primeira vez que papá nos levou de caza?
Pois non.
Primeiro asexamos o cervo
e, despois, papá deixoume disparar a min.
E deille. Arre carallo se lle dei.
Enchéuselle o peito de orgullo.
E, cando nos achegamos a el...
inda respiraba.
Non fun quen de...
Eras un cativo, Freddy.
Ti eras máis novo ca min.
Papá deuche o coitelo
e rebandácheslle a gorxa ao animal coma se tal cousa.
Si.
Iso é o que che quero dicir.
Se cadra tes razón.
Se cadra isto... non é o meu.
Pero ti...
tes un puto don.
Coida a Mitch, anda.
Perdoa que te interrompa, excelencia,
pero estás ben?
É que... te noto algo raro.
Déixame, Jimmy. Grazas.
Si, claro. Perdón.
Quero que redactes uns estatutos.
Non teñen que ser vinculantes, só as cláusulas
dun consorcio para as partes interesadas.
Sendo realistas, ou xuntamos 200 millóns ou mellor non molestarnos.
A maior parte poñeríana os outros 12 lords.
Se os convenzo para que cada un poña o 10 %, pode saír ben.
Despois falaremos cos amigos nómades.
Xuntaron uns fondos considerables
co mercado da importación e a exportación.
Levo tempo querendo quitar de enriba a familia Glass.
Voume arriscar no canto de achantar.
A ver, con iso tería para empezar,
pero está moi lonxe da cifra que que quere reunir.
Co vento a favor,
xuntaría 25 millóns de libras,
máis o empréstito de dez millóns da súa nai.
Tiven que vender todas as accións e o Monet de mamá.
- Grazas, mamá. - Inda así, faltarían 15 millóns.
- Xa... - E Susie Glass?
Evidentemente, non podes dirixir o negocio sen ela.
Non lle interesa.
Pois non o entendo.
Polo que sei,
leva anos dirixindo toda a operación.
É complicado, mamá.
Por iso teño que considerar unha... alternativa máis desagradable.
Ola, Henry.
- Un té, por favor. - Vai.
Véxote mal. Eu de ti iría ao médico.
Estas feridas suscitan
preguntas que non quero que me fagan.
Mágoa que o teu mecenas non dese cun médico comprensivo.
Inda que, polo que din,
o noso amigo americano e mais ti rompestes as relacións comerciais.
- Aí tes, rei. - Grazas.
Informáronte ben.
Deille a Susie os 15, lavados,
e outros 15 para Jack como desculpa,
pero inda non sei se estou fóra de perigo.
Así que a que vés?
Sabes o que fixeches e non ten amaño.
É inescusable.
Veño ver se podo cambiar a túa sorte dalgún xeito.
Ai, si?
Pódote sacar desta lea.
Pero custarache outros 15 millóns.
E terás que facer un par de cousas.
Que cousas, Eddie?
Como está?
Dorme moito.
Pero vai mellor.
E ti como estás?
Pois non lle sei.
Agora estou centrada nel.
Debedes estar moi unidos.
El tiña dez anos cando morreu a nosa nai.
É moita responsabilidade para unha rapariga.
Nunca me pesou.
Encantábame coidar a Jack.
E levar o negocio.
Sei que teu pai
quere vender a organización,
e supoño que estarás sopesando que facer.
Así que velaquí o meu consello:
non fagas caso a ninguén,
moito menos ao meu fillo, e inda menos ao teu pai.
Porén, e dígocho polos meus moitos anos de experiencia,
o máis seguro é que un se arrepinta das cousas que non fixo
e non das que fixo.
A ver, que lle preocupa que non faga?
Eu traballo sobre o terreo.
Ti ocúpaste dos lords.
E logo o tal JP
encárgase da distribución?
Exacto. Os teus 15 fante copropietario da empresa.
Cres que Bobby venderá por 200?
É a cifra que teño en mente, si.
Cando pechemos o acordo, el queda fóra.
E o Tío Stan?
Disque non ten as contas en orde.
Vin a túa nai no hospital.
Es unha contradición andante, non si, Eddie?
Pode ser.
Son miolos o que vexo nas nubes?
Poderiamos dicir que o merecía.
Sabes que significa?
Non sine periculo.
É o lema da familia.
"Non sen perigo."
Fíxome pensar.
Non hai nada que mereza a pena na vida que non entrañe perigo.
Caín na conta
de que a miña familia leva xeracións facendo isto.
Vivir no zoo, pero cazar na xungla.
Non é nada novo, é o de sempre.
Conseguiches xuntar os fondos necesarios?
Unha cantidade considerable.
Pero, como sabes, é un mercado competitivo.
Sempre se agradece máis investimento, se che interesa.
Meu pai comezou a vender maría nos 70. Hai case medio século.
Non se lle deu mal, construíu un imperio.
O maior do Reino Unido.
Pero, sinceramente,
perdeu o rumbo.
É coma a galiña dos ovos de ouro.
Mentres houbese ovos, o resto dáballe igual.
Cando lle falaba de facer medrar o negocio,
non lle interesaba.
E mira o que conseguimos nuns meses ti e mais eu.
Pon 35 e seremos socios a partes iguais.
Ser socios?
Pero... temos que falar de Henry Collins.
Librouse unha vez, pero non volverá pasar.
É comprensible.
Pero cómpre adaptar as expectativas,
ao menos a curto prazo.
Débelo ter claro de carallo para meterte nese xardín.
Sumamente.
Charlotte.
A voar.
- Lista? - Dálle.
Toda túa, Geoff.
Moi ben, bonitiña.
Estás cansa?
Xa. Ala, vai comer algo.
Carallo, éche unha boa cifra.
Geoff?
Si, Srta. Charlotte?
Estiven pensando moito
na miña infancia.
Caín na conta...
de que me ensinaches todo o que sei.
Aquelas acampadas no monte.
E ti ensináchesme a prender unha fogueira, a montar a cabalo,
a pescar salmóns.
Todo mo ensinaches ti.
Verdade?
Eu só son o garda, Charlotte.
Seguro?
Porque ás veces pénsoo e...
tería moito sentido.
En fin... Tanto ten.
Charlotte.
Non quería que te avergoñases.
Sería imposible.
Es o home máis impresionante que coñezo.
Hai catro ofertas.
Catro poxas.
Mellores do que contaba. Bo traballo.
E vin que están os vosos nomes nunha delas.
Con isto si que non contaba.
En fin, que saibades que valorarei as ofertas
segundo os méritos de cada unha.
- Claro. - Perfecto.
Pero entón que oferta gañou?
Por desgraza, non vos é tan sinxelo.
É un mercado moi competitivo
e a nosa oferta non era a máis alta.
E quen gañou?
O Tío Stan.
Recoñezo que estaba seguro de que a miña oferta era competitiva.
Alégrome por vostede.
O señor Stevens irá ao banco
e fará chegar os cartos á conta que o señor Glass escolla.
Estaba disposto a pagar máis
e, por iso, ao Sr. Glass interesoulle a oferta.
Nótote pouco convencida, mamá, e fas ben.
O certo é que eu avisara a Henry Collins.
O seu contable sabe onde enterra os corpos o Sr. Johnston.
Grazas pola celeridade.
Non hai de que.
Os corpos, os rexistros fiscais,
enviáronse ás autoridades pertinentes
do Ministerio de Facenda.
Arrestaron o Tío Stan por evasión fiscal
e conxelaron as súas contas,
polo que non puido concluír a compra.
Entón, se o Tío Stan está fóra de xogo,
ao final gañou o tal Pete Spencer-Forbes?
Iso lle dixen a Mercy.
Pete o Pegañento.
Quedaches segunda.
Tranquila, mamá. Non gañou el.
Acabas de dicir que si.
Díxenllo a Mercy.
Os meus socios van vir de Bogotá.
Díxenvos que non aceptarán un non.
A ver, é difícil sacar cartos de Rusia,
como imaxinarás,
e iso pode supoñer unha pequena oportunidade
para ti.
Onde atopo o tal Pete?
Mercy tiña moita presión dos seus superiores suramericanos.
Encargouse ela mesma de despexar a zona.
Henry Collins aparece de novo para ocuparse dela.
Menos mal que alguén se ocupa dela, coitadiña.
- Si... - A ver.
Henry Collins foi quen amañou o combate?
O mesmiño.
Meu ben, dime que non traballas con el.
Henry Collins dos collóns.
Non se preocupe.
Como estaba desesperado, aproveitei a situación.
Quince millóns, como quedamos.
Senta, Henry.
Díxenvos que quería vender o negocio
para espertarvos.
Non o ides mercar.
Ides investir nel.
Xuntos ampliaremos os beneficios.
Ou sexa, que non te vas xubilar, papá.
Nin de broma.
Pero tiña que saber que vos atreviades a arriscar o pelexo.
A responsabilidade compartida ten vantaxes.
E os beneficios da continuidade
tampouco son cousa menor.
Eddie, es un soldado, un aristócrata.
Pero vexo un home a quen non o definen os títulos.
Nin o limitan.
Así que hai trato.
235 millóns de libras.
Agora xa tes un propósito.
Non naciches para acatar ordes.
Naciches para dalas.
Para construír e expandir imperios.
Eu non vexo un capitán. Eu vexo un puto xeneral.
Ai, non tiñas que molestarte.
Quérelo facer ti?
É unha petición?
Non. Non tes que facelo.
Pensei que igual querías.
Como parte do teu... "periplo".
TRES MESES DESPOIS
Non te pases coa salsa.
Ti tranquilo.
Cando te afás, a cadea non está tan mal.
Dormes as túas horas, fas exercicio
e non te interrompen moito.
E como o señor Kawasaki perdeu a condicional,
a calidade da cociña está asegurada ao menos outro ano máis.
Moitas grazas.
Hai cousas ben peores.
Aí falaches coma un cabaleiro.
Subtítulos: Marina do Albardeiro