Hoi. Ik red het niet, ik ben op m'n werk
Dus het zal er vandaag niet meer van komen voor mij.
Deze gaat makkelijk om.
De schoenen zijn goed.
Dus deze. Oké.
- Liever deze. - Een magische stof hè?
Dit is perfect. En de glans is perfect.
Men zegt altijd, "Je bent net Kaia."
- Ik zeg, "Nee ze lijkt op mij." - Ja.
Kom nou. Ik was er het eerst.
Inderdaad.
Ik denk dat het een Dior is. Van New York Vintage.
- Chique, toch? - Enorm.
Linda, ik hoorde dat je gezelschap wilt.
Ja, ze kwamen om te passen.
Oké wanneer je-- Als je klaar bent...
Oh mijn God. Deze camera is zo jaren '90.
Waar komt dit vandaan?
Hoe omschrijf je het woord "supermodel"?
Niet.
Ik houd het graag eenvoudig, ik noem een schop een schop,
een model, een model.
Christy is zo enorm knap.
Was niet iets wat in me opkwam.
Het gebeurde gewoon, en het werd groter dan ik had verwacht.
Ze is een klassieke schoonheid.
Je ziet onze foto, onze afbeelding,
dus je denkt dat je ons kent,
maar er zijn geen woorden die bij onze foto's horen.
VOGUE Naomi MOEDERFIGUUR
Men ziet alleen dit, men kent niet ons innerlijk,
ze hebben een heel ander beeld van wat we zijn.
Naomi...
...is als een vurige godin.
We waren de belichaming van macht.
We leken op sterke vrouwen.
We keken in de spiegel en begonnen het te geloven.
Ik had ambities en wilde iets doen,
ik wilde me laten gelden, maar wist niet hoe,
ik denk dat ik m'n kans kreeg.
Cindy was een typische Amerikaanse meid.
Ze was één van de eersten die voor een toekomst plande
waarin ze meer te zeggen zou hebben.
Weet je, wanneer je droom uitkomt en je het iedere keer weer mag doen.
VOORUITBLIK HERFSTMODE
Linda is een kameleon.
Ze kon alles worden wat de fotograaf van haar vroeg.
Ik droomde ervan model te zijn, maar werd niet ontdekt.
Ik koos ervoor.
We hebben onze strepen verdiend met wat we hebben gedaan.
Het was krankzinnig, we zijn niet The Beatles.
Over 50 jaar zie ik het als een goede ervaring
en mijn vrienden heb ik dan nog.
Dit is mijn club.
Dit is de groep bij wie ik me thuis voelde.
Dat is wat een supermodel is.
DE SUPERMODELLEN
- Het lijkt zo groot. - Hoi.
Hallo.
- Hallo. - Hallo.
- Hoe gaat het? - Hallo. Nou goed genoeg.
Je had al je platen in deze kamer.
Ja.
- Zijn ze nu boven. - Ik denk het.
Voorzichtig.
- En nu Linda, jij hier. - Naast haar?
Ja, met jullie ruggen tegen elkaar.
- Dichter bij. - Meer dan dit?
Oké, nu...
Je kan zo weer het vak in.
Je bent niets veranderd.
- Nou-- dat is erg goed. - Ik moet je tillen, Turly.
- Oké. - Nee... Ja, doe dat.
- Tilde jij mij, of ik jou? - Ik denk dat ik...
Maar dat kan ik niet.
Ik wil haar niet breken.
- Echt niet. - Kom op.
- Dichterbij. - Ik jou ook niet.
Kan je dichterbij komen?
- Oh, dichter bij jou? - Meer, meer.
Nu stoppen. Ja dat is hem.
Oké.
Goed. Goed.
Klaar? Ik ga je tillen. Eén, twee, drie.
Oh God!
- Nog eens. Ik miste het. - En hierna een massage.
- Eén, twee, drie. - Oké.
Ik was erg jong toen ik begon te werken.
Het enige wat ik eerder had gedaan was babysitten en stallen schoonmaken.
Als tiener, herinner ik me het leven in de buitenwijken
iedere dag naar school denkend
dat er iets beters moet zijn dan dit.
Mijn moeder komt uit Midden Amerika, El Salvador.
Zij en mijn vader leerden elkaar op een vlucht kennen.
Mijn moeder was een sterwardess voor Pan Am.
Mijn vader was een piloot uit het noorden van Californië.
En daarom kwamen we in San Francisco terecht.
Mijn vader geloofde niet in geld uitgeven voor kleding.
Hij hoorde ons praten over designer jeans
en als hij dan naar Azië ging,
dan kwam hij terug met nagemaakte Calvin Klein jeans
en dacht dat we blij waren met het merk
maar wij zeiden, "Deze zijn nep, pap."
Toen ik ongeveer 14 was was ik na school in de stallen.
En in de schuur was een fotograaf.
Hij liep naar mijn moeder en vroeg haar,
of we ooit aan modellenwerk hadden gedacht.
En mijn moeder zei nee. Maar ik denk dat ze benieuwd was.
Mijn moeder nam ons naar een agent, en ze keek naar mijn zus en mij
om te zien wat ze voor zich had en zei tegen mijn zus,
"Jij bent te klein, jij ben niet goed.
Maar jij waarschijnlijk wel, eens kijken wat ik met jou kan doen."
Mijn zus was er kapot van.
CHRISTY TURLINGTON - 14 JAAR FOTO: JERRY HINKLE
Toen ik nog op school zat en het modellenwerk begon
vertelde ik het alleen mijn beste vrienden.
Ik was er niet echt open over.
Als je 15 jaar bent en trouwjurken showt, dat is wel grappig.
Soms zei ik ja tegen werk,
en dan wilde ik het werk niet eens doen
als ik iets leukers met mijn vrienden te gepland had.
Ik weet nog dat als pap me ergens naartoe reed
dan zei hij, "Je weet dat je je hebt vastgelegd,
en dus moet je dit doen."
Modellenwerk was helemaal niet leuk, behalve dat ik geld had.
Daardoor werd ik gelijk onafhankelijk, dus alleen daarom.
Mijn gast begon 24 jaar terug haar modellenbureau,
het is wereldwijd de grootste.
Welkom voor Eileen Ford.
Kan iemand overleven zonder jouw goedkeuring,
aangezien jij de machtigste bent?
Klinkt niet echt vrouwelijk, maar je bent het wel.
EILEEN FORD MODELLENAGENT
We doen meer werk dan anderen,
en we hebben beter werk dan anderen.
Ik was denk ik 15 toen ik de Fords leerde kennen.
Toen ik naar New York kwam...
woonden de Fords in een groot herenhuis op East 78th Street en Lex.
Het was een soort kosthuis.
En mijn moeder wilde naar huis en me alleen achter laten.
Iedereen was daar voor een week of twee.
Er was een constante doorstroom.
Als je voor een casting ging of een 'go-see'
dan had je een lijst met afspraken.
Dan heb je iemand met alleen je portfolio,
open en dicht, en dan stuurt hij je gewoon weg.
Bij één van mijn castings zei de editor tegen me,
"Hé, ik wil je naar Arthur Elgort's studio sturen."
En dat is wanneer alles veranderde.
Christy T met kort haar, aug. '85 Arthur Elgort
Ik wist dat ze een ster zou worden.
ARTHUR ELGORT FOTOGRAAF
In Arthur's stijl, weet je,
is met veel beweging en niet super gestileerd,
gewoon erg vrij.
Hij fotografeerde dansers en muzikanten.
Hij leerde me om me op mijn gemak te voelen voor de camera
en te bewegen en hoe mijn handen te houden.
Ik belde haar agent.
Ik zei, "Ik heb werk voor het tijdschrift Vogue en ik wil Christy."
En toen was dat grappig want de agent zei,
"Denk je dat Christy goed is? Ik heb betere."
Ik zei, "Jij bent klaar. Ik houd het toch bij Christy."
Dit is de eerste foto die ik van Linda nam.
- Deze foto. - De eerste?
Ja, weet je nog?
- Dat doe ik. - In Parijs of hier?
Nee, in Parijs.
En deze, herinner je je die?
- Het was aan het regenen. - Deed ik dat vaker of één keer?
- Nee twee keer. - Deed ik het twee keer?
En je zei, "Ik weet wat ik moet doen,"
dus ik zorgde alleen voor de focus,
- en zij deed dat. - Dat was je altijd.
- Recent niet. - We kregen altijd een foto.
Oh Cindy, die is schitterend.
Die herinner ik me ook.
- Daar is baby 'Omi. - Voor het Azzedine boek.
Ik heb Naomi al jaren niet meer gezien.
Ziet ze er nog zo uit?
- Oh beter. - Beter?
Ze wordt steeds beter.
Na die eerste fotoshoot met Arthur ging ik naar Londen.
LONDEN
Gelijk de studio in en toen kwam Naomi binnen.
Ze droeg dan niet haar schooluniform maar ze ging nog wel naar school,
en weet je, superblij om er te zijn.
Zo schattig.
Toen ik Christy zag was ze zo aardig, en we hadden een geweldige shoot.
Ik wou niet dat het stopte het leek geen werken.
We draaiden Wham!, weet ik nog.
We dansten de hele tijd en waren samen, we hadden veel lol.
Na de dagen en uren die je er doorbrengt,
krijg je een dronken gevoel.
Vanaf dat moment zijn Naomi en ik vrienden.
KENIA
Zijn we klaar?
Wacht je op mij?
Oké, eerste outfit.
Ik weet dat jullie het graag met een lippenborstel aanbrengen,
maar ik doe het mm-mm, gewoon met de lippenstift zelf.
- Goed zo? - Geweldig.
- Cool. - Een beetje maar?
Geen idee hoeveel uur ik te laat ben,
ik ram die foto's er wel door heen.
Ik zal je dit vertellen, tegen de tijd dat dit te zien is,
- rook ik niet meer. - Hopelijk.
Ik wil op 31 januari stopen met roken,
- het wordt vastgelegd... - Beloofd?
dus ik moet mijn belofte houden.
- Ik moet stoppen. - Ik houd je aan je woord.
Het is zo slecht voor je Naomi.
- Ik weet dat het slecht is. - Het is erg slecht.
Geen van de anderen rookt.
Linda niet, Christy niet en Cindy niet.
Ik heb het grootste deel van mijn leven voor de camera gestaan.
Ik zat op de theateracademie in Londen.
Dansen was het belangrijkste.
Dat was het enige wat ik wilde...
...artiest worden, dat had mijn aandacht.
Ik zou mam zeggen dat ik een auditie had zij zei dan,
"Hoeveel kinderen hebben ze nodig?"
Misschien zes of zeven.
En dan zijn er wel 600 kinderen voor de auditie.
en ze zegt, "Oh, ik denk niet dat je de rol krijgt,"
en ik zeg, "Jawel, ik krijg hem."
- Welke rol wil je lezen? - Sneeuwwitje.
We doen Assepoester.
Assepoester dan maar.
Je kunt een bediende zijn.
- Oké. - Hoe heet je?
Mijn moeder deed haar best om me een plek te geven
waar ik kon leren en studeren.
Ze stuurde me naar een particuliere school.
en toen ik vijf was noemden ze me het 'N-woord'.
Ik accepteerde het niet gepest te worden voor mijn huidskleur.
Mijn moeder betaalde schoolgeld net als iedereen.
Ik had het recht er te zijn, dus pest maar ergens anders.
Dat vond ik.
Ik herinner me dat Don Letts naar school kwam en zei,
"Ik wil kinderen voor een Bob Marley video."
Bob Marley loopt op straat
en houdt een meisje en jongen vast
Ik ben het meisje.
Voor een Jamaicaan was Bob Marley een god.
Ik kon het niet geloven.
Ik was in de Culture Club video.
Boy George was mijn leven. Culture Club was mijn leven.
Ik vond Boy George net een...
Hij gaf er niks om wat men van hem en z'n kleding vond
en dat hij make-up droeg, wat dan nog, het was geweldig.
In '1984 wilde ik niet gelijk naar huis,
dus vrienden en ik stopten in een soort van artistieke omgeving
in Londen heet dat Covent Garden.
Er was een plein, muziek op straat.
Er was altijd iets artistieks.
Een Amerikaanse vroeg of ik een model was?
Ik kon het niet geloven want mijn vriendinnen,
hadden lang en schitterend zijdezacht blond haar,
en dan had je mij, een beetje vreemd, gezien...
Ik wilde me altijd kleiner maken, want ik was nogal slungelig.
En ik nam haar kaartje, en belde wekenlang niet.
En toen belde ik haar. Haar naam was Beth Boldt.
BETH BOLDT MODELLENAGENT, COVENT GARDEN
Ze stuurde me naar go-sees.
Ik had drie foto's in mijn boek.
Je moet ergens beginnen.
Ik wist niet hoe het moest.
Ik had geen geld voor modetijdschriften.
Dus ik gebruikte mijn danstraining,
ik sprong in de lucht, deed splits en dat soort dingen.
Martin Brading gaf me een kans.
Ik begon met haar toen ze 15 was.
MARTIN BRADING FOTOGRAAF
Ze was ouder voor haar leeftijd. Ze was slim.
Ze wist wat er speelde.
Ze vond het leuk gefotografeerd te worden.
Mijn familie keek neer op modellenwerk.
Mijn moeder wist niet dat ik het deed.
Hij verkoopt foto's voor liefdadigheid.
We willen dat hij ze zo duur mogelijk verkoopt.
Dus hoe herkenbaarder ik ben,
de vraag moet niet zijn, "Wie is zij in de foto?"
Het moet - "meisje" "Wie is die vrouw in de foto?"
Het moet zijn, "Oh, dat is Cindy Crawford."
Dus als hij het haar opgestoken wil,
maar het is niet flatterend voor mij,
dan gaan we er tegenin.
Tot morgen. Dank je.
Het is net een klein dorp, hè?
Het geeft dat gevoel.
Ik groeide in het midden van de VS op, met sneeuw en slecht weer.
Ieder kind in mijn dorp,
zodra je een bepaalde lengte of leeftijd had,
dan kon je in de maïsvelden werken.
Je kwam thuis vol met pluizen, stof en insecten.
Moeder spoot ons schoon voor we naar binnen mochten.
Ik groeide op in DeKalb, Illinois.
Klein stadje.
Arbeidersgezin.
Ik had echt een idyllische Amerikaanse kindertijd,
tot mijn broer leukemie kreeg toen ik negen jaar oud was.
Hij stierf een jaar later.
Toen mijn broer ziek was,
werd dat het belangrijkste in ons gezin.
En toen hij stierf, wisten we niet als gezin te rouwen.
Mijn zussen zeiden, "Dat het één van de meisjes had moeten zijn."
In plaats van de enige jongen.
We voelden de druk om perfect te zijn,
wat me in het leven waarschijnlijk veel goed heeft gedaan.
Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik in high school was.
Dat was de tweede waarschuwing dat sprookjes niet echt zijn.
Mijn moeder was het voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde.
"Je hebt een 10, geweldig!"
"Een 7, geweldig." "Een 5, geweldig."
Ik had nooit een 5.
Maar mijn vader beloonde succes.
Hij was als een doel,
dat was hoe je aandacht kreeg.
Genootschap voor Beste Kandidaten
Ik vond mezelf nooit speciaal of anders.
eerder nog, ik was niet het lelijke eendje,
maar op mijn school waren de knappe meisjes
van die kleine cheerleaders.
In ons stadje was dat het schoonheidsideaal.
Een Jaar voor Mode
Ik dacht niet aan modellenwerk.
Had het nooit als echt werk gezien.
Wist niet hoe je van DeKalb Illinois in een modetijdschrift terecht kwam?
DeKalb Weekblad Universiteits Uitgave
Toen vroeg een lokale fotograaf of hij me mocht fotograferen.
Mijn vader snapte niet dat modellenwerk een echte carrière was.
Hij vond het een andere naam voor prostitutie.
Dus gingen ze mee naar mijn eerste modellenafspraak.
De agent had zoiets van, "Ik weet het niet
je hebt een pukkel."
Maar ze zegt, "We doen testfoto's."
De foto's waren slecht en vrij onbruikbaar,
behalve de kapper, hij zag iets in me,
en hij liet het bij Elite in Chicago zien
en ze belden me en planden een test shoot.
Ik kreeg werk voor Marshall Field's, een warenhuis voor A-merken.
Twee weken later ga ik naar school
en de hele school is volgeplakt.
Kinderen probeerden me te pesten
en me rot te laten voelen,
en ik denk, "Weten ze niet dat ik 120 dollar verdiend heb?"
Het maakte me niet uit. "Beter dan in de maïsvelden werken."
Wil je meerdere oorbellen in één oor?
- Een paar kleintjes. - Ja.
Je moet weten, deze twee gaatjes,
ik weet niet welke hoek ze hebben, ik kreeg ze toen ik 12 was.
Ik vond een vijl in de greedschapskist van mijn vader...
- En je maakte ze zelf. - Nee.
...ik vijlde mijn ringen en stak ze erdoor.
Ik heb zo op mijn kop gekregen.
Ze noemde me straatmeid.
Mijn ouders waren zo streng. Vooral mijn moeder.
Ze kwamen allebei vanuit Italië naar Ontario, Canada.
Ik ben op Italiaanse wijze opgevoed, met Italiaanse tradities.
Ik was altijd bezig met mode.
Geobsedeerd door mode.
Weet je wie dit is?
Eh, maar niet de Barbie die jij kent.
Dit is de nieuwe Color Magic Barbie.
Haar haren veranderen van kleur.
ZONDER MEUBELS
Mijn arme Barbies,
ze werden zo vaak aan en uitgekleed.
En mijn Barbies trouwden vaak.
Ik werkte in een supermarkt.
We hadden een tijdschriftenrek.
En in mijn vrije tijd las ik de tijdschriften,
en één was er te gek,
ik gebruikte mijn verdiende geld om dat tijdschrift te kopen,
en plakte de foto's op de slaapkamermuur.
Het nieuws! De verandering in mode en schoonheid...
Ik had krullen en permanent.
Toen knipte ik mijn haar tot boven mijn oren,
dat heette een 'matje' geloof ik.
Ik dacht dat ik geweldig was.
Mijn moeder begreep hoe belangrijk mode voor me was,
daarom zei ze, "Waarom ga je niet naar de modeschool?"
Ik leerde met één hand een jasje uit te doen.
Je ontknoopt met één hand, je begint van onderen.
Niemand heeft school nodig om een model te worden.
MODEL GAAT NAAR JAPAN
Het is ironisch dat ze me naar Japan lieten gaan,
toen ik 16 was, voor modellenwerk.
Ik mocht niet eens op de skivakantie van school.
Maar wel helemaal naar Japan.
Toen ik in Japan aankwam was het eerste dat ze me vroegen
over naaktfoto's,
ze wilden al mijn maten nemen
en m'n kleren uitdoen.
Ik zei, "Ik heb net een kaartje gemaakt en mijn maten staan erop."
Ik wilde me niet uitkleden.
Ik raakte in paniek.
Ik had nooit alleen moeten gaan.
Ik ging naar huis.
Ik gaf eigenlijk op, maar mijn modellenbureau
stond erop dat ik me inschreef voor de Miss Tiener Niagara Verkiezing.
Ik had geen succes, maar er was een scout in het publiek,
En ze introduceerden me bij John Casablancas.
Toen hij me ontmoette zei hij:
"Wauw, je lijkt op Joan Severance."
Ik viel bijna om want ik aanbad haar.
Hij zei, "Ja we willen je graag aannemen.
Je moet wel een paar kilo afvallen.
En... we zullen het een kans geven."
John Casablancas is een extreem aardige man.
Hij was het hoofd van het Elite Modellenbureau.
Je kon merken
dat hij een gladde jongen was.
Toen ik hem leerde kennen had hij een vriendin,
iemand van mijn leeftijd, of iets jonger.
Ik zag hem niet zo, voor mij was hij mijn agent.
In mijn laatste jaar van school schreef Elite me in
voor hun "Look van het Jaar" wedstrijd.
Een soort van wedstrijd om modellen te vinden.
Ik en nog zo'n 200 andere jonge vrouwen waren in Acapulco
en dat had veel weg van een schoonheidsverkiezing.
Mijn naam is Cindy, ik kom uit Chicago.
Je hoefde geen talent te hebben.
Dit is een wedstrijd voor de lol en de schoonheid.
Er wordt altijd en overal beoordeeld.
JOHN CASABLANCAS MODELLENAGENT
Je wordt altijd bekeken.
Want als model ben je iemand
die altijd geweldig kan zijn.
Als ik erop terugkijk dan is het niet echt 'woke',
maar toen wist je niet beter, het was net een auditie.
We reisden de wereld rond en vonden jou
we namen je hier naartoe en hopelijk is dit pas het begin
van iets dat van jullie geweldige Elite modellen maakt.
En dat we samen veel geld zullen verdienen
en veel succes hebben.
Ik behoorde bij de top tien.
In de top tien namen ze je apart voor een interview.
"Ben je bereid met school te stoppen?"
"Kan je naar New York verhuizen?"
Ik zat nog op school en wilde niet stoppen, dat zei ik ook.
Dus ging ik terug naar school
en was goed bezig en werd beste van de klas.
DeKalb High School student in beeld
Ik melde me aan voor Northwestern University.
en kreeg een beurs als ik Chemische Technologie zou studeren.
De zomer voor ik naar de universiteit zou gaan werd ik bij Elite NY gevraagd.
ik zou de fotograaf Patrick Demarchelier zien.
Hij zei, "Goed, ik zal haar voor Rome boeken
maar ik wil haar haren kort knippen."
We besloten dat het dat niet waard was.
We zeiden, "Nee, ze knipt haar haren niet."
En ze zeiden, "Oké we nemen je alsnog."
Ik vond het zo spannend.
Het was zo'n grote kans.
De allereerste nacht
stuurden ze een kapper naar mijn kamer om de 'puntjes bij te werken'.
Kamde mijn haar, deed het in een staart en knipte hem zomaar af.
Ik was overstuur.
En zat daar maar in een hotelkamer in Rome te huilen.
Men vraagt zich altijd af waarom ik nooit mijn haren kort heb geknipt.
Het was zo traumatisch.
Hallo iedereen, Het gaat goed.
De stad is mooi en er is veel te zien.
Ze knipten mijn haren toch.
Ik voelde me... niet gezien als een persoon
die een eigen stem en doel had.
Het was niet dat mijn haar kort was,
het was dat ze het deden zonder mijn inbreng.
Als dat model zijn betekent dan ben ik er niet klaar voor.
Er is zoveel mythologie die om modellen heen hangt
ROBIN GIVHAN ALGEMEEN CRITICUS, THE WASHINGTON POST
het doel ervan is het verbergen van hun menselijkheid.
FOTO DOOR GEORGE PLATT LYNES
Wanneer je naar de geschiedenis van modellen kijkt,
dan was de rol in principe een levende klerenhanger.
Ze werden mannequins genoemd.
Modellen zijn gewoonlijk stil
en hun rol is om alles moeiteloos te laten lijken.
Je wist niet altijd hun naam.
Ik had geluk dat ik modeshows liep ik had altijd een full time baan.
BETHANN HARDISON MODEL / VOORMALIG AGENT
Er waren veel andere beroemde modellen,
MICHAEL KORS ONTWERPER
maar de meesten waren beroemd alleen voor een afdruk.
Weet je wel, of het nou Twiggy in de jaren '60 was,
of Lauren Hutton in de jaren '70.
De modellen leken op
TODD OLDHAM ONTWERPER / CREATIEF DIRECTEUR
het mannenidee van 'de vrouw'.
Ze waren blond zoals Cheryl Tiegs of Christie Brinkley.
Ik bedoel, knappe vrouwen, maar weet je,
op tien meter afstand lijken ze allemaal op elkaar.
De mode-industrie heeft de illusie van glamour en seks gecreëerd
omdat je niet mag weten dat misschien dat model,
die de ideale vrouw moet voorstellen,
pas 17 jaar oud is.
De modellen waren verantwoordelijk
JEANNE BEKER MODE JOURNALIST
voor de verkopen.
Of zeker de tijdschriftverkoop
Dus de druk was enorm.
Je moet geweldige foto's hebben, goede shows lopen
en het de volgende dag weer kunnen doen.
Zo?
Nee een beetje meer. Dat is het. Draaien maar.
- Laat me iets vragen. - Oké.
Hoe belangrijk zijn wimpers in je look?
Heel erg belangrijk.
Zonder wimpers ben je niet af.
Gebruik je je wimpers om te communiceren?
- Ja wanneer je iets wilt. - Hoe?
- Sorry? - Wanneer je iets wilt,
is het extra charmant wanneer je met je wimpers knippert.
Was dat antwoord goed?
Ik vond mezelf niet knap.
Ik dacht dat ik mooi was.
En ik wist dat ik lang was.
En ik was mager, erg mager.
Dus ik dacht dat ik de meeste vereisten om model te worden wel had.
PARIJS
Ik was bijna 19 toen ik naar Parijs ging.
Men stelde voor dat ik over mijn leeftijd zou liegen.
Ik kreeg boekingen, maar geen belangrijke.
Ik wilde zijn wie ze maar wilden als ik op het werk was.
Of het nou een ontwerper of een fotograaf was...
...ik wilde ze tevreden stellen.
KARL LAGERFELD ONTWERPER
Waar is Linda?
Linda Evangelista is daar.
Ik deed al erg jong een Chanel show.
- Gaat het beter? - Ja.
De 'Kleine'!
Ik ben niet klein.
Linda, je moet je haar lager dragen.
- Oh echt? - Vanwege het kapsel.
Het voelde alsof ik mezelf nog niet had gevonden.
Ik voelde me een oplichter.
Linda, ga daar heen en ik vertel je wat te doen.
Engels of Frans?
Welke taal moet je praten?
Engels.
Een beetje Frans. Goed.
Ik wilde er zo graag zijn.
Mijn agent vond dat ik opnieuw moest beginnen,
want mijn boek maakte op niemand indruk.
elite+ Parijs
Ik zag er denk ik vreemd uit.
Ik dacht dat ik mode begreep, maar dat deed ik niet.
Veel mensen zeiden dat een goede carriere drie jaar duurde.
Ik had al drie jaar achter de rug.
Dus ik ging naar Peter Lindbergh voor een go-see.
Ik ging zonder mijn portfolio.
En hij boekte me.
Ik probeer respect voor vrouwen te tonen
PETER LINDBERGH FOTOGRAAF
en ze niet in modepoppen veranderen, of zo.
Ze laten hoe ze zijn en werken met hun persoonlijkheid.
Als ik iemand nieuws vind om mee te werken,
dan moet ze haar best doen.
Ik doe niets. Zij moeten het doen.
Dat zie je uiteindelijk in de afbeelding, alleen zij zijn te zien.
Peter Lindbergh was een vakman.
FABIEN BARON CREATIEF DIRECTEUR
Hij was zo precies en nauwkeurig
hoe een vrouw voor de camera verscheen.
Hij had een Germaanse, Noorse stijl in zijn foto's.
Zoals de industrieel Duitse stijl.
Altijd zwart-wit.
Peter was ruig en atmosferisch.
GRACE CODDINGTON VOORMALIG CREATIEF DIRECTEUR, AMERIKAANSE VOGUE
Zijn foto's waren allemaal gewaagd.
Ik denk dat als iemand de echte mij heeft vastgelegd
dan was het Peter Lindbergh.
Dat waren de foto's die me ongemakkelijk maakten
omdat het moeilijk is jezelf te zijn.
Er zijn vandaag nieuwe modellen.
Naomi, waarom is zij goed voor de cover?
Naast dat ze knap is, heeft ze een goede persoonlijkheid,
ze is ongelooflijk professioneel.
zelfs toen ze 15 was kwam ze opdagen met volle tassen
met kettingen en make-up en zo.
Mijn agent zegt, "Ik wil je naar Elle sturen,"
ze wilden met me door Amerika touren.
Ik voelde me heel schuldig.
Mijn moeder had geen idee van wat ik deed.
Ze was in Jamaica geboren,
en toen ze drie was kwam ze naar Engeland.
Mijn moeder was mijn moeder en vader.
Dat is een groot deel van mijn drijfveer geweest,
het ontbreken van een vader in mijn leven.
Ik wilde altijd dat mijn moeder trots op me was.
Ik weet hoe hard ze werkte en dingen voor mij opgaf.
Dus ik ga naar huis en verzamel alle moed om het mijn moeder te vertellen.
Ze is kwaad.
Daarvoor was de school niet bedoeld.
Ze had al die jaren het schoolgeld betaald.
En nu wilde ik modellenwerk doen?
Maar ze zei ja, maar ze kon niet met me mee komen
want ze was zwanger van mijn broer.
Dus op 14 april ging ik naar New Orleans.
Naomi werkte destijds goed mee.
Haar eerste grote baan. Het was een groot avontuur.
BLAUWDRUK VOOR DE ZOMER
We deden twee verhalen op het strand...
...en een ander verhaal heette "Plattelandsmeiden."
We waren op een slavenplantage toen deze foto werd genomen,
zes blanke mensen en een zwart meisje.
Dit is 30 jaar geleden, een andere wereld.
Mijn moeder was bezorgd.
We praatten voor ik wegging.
Ze vertelde over racisme in Amerika.
DOOD ELKAAR LEEF SAMEN
Ze vertelde me over de Ku Klux Klan en het Zuiden.
Dat kenden wij van Zuid Engeland.
Ik begon te begrijpen dat cultureel gezien
ik heel hard mijn best zou moeten doen om geaccepteerd te worden.
Ik kon niet met mijn staart tussen mijn benen naar huis
omdat het niet ging en ik had opgegeven.
Echt niet.
Ik zou meer en beter doen.
Vier maanden later had ik een shoot bij de Britse Elle,
er kwamen een aantal mensen naar Londen
omdat ze van het nieuwe zwarte meisje hadden gehoord.
Dat was van, "Wauw ze vliegen naar Engeland om mij te zien?"
Ik had een appartement in Oost Londen...
JOHN GALLIANO ONTWERPER
...een vriend kwam en zei, "Je moet hierheen komen.
Je moet die meid eens zien,
Ze is pas 14, ze is pas 15." Dansshool of zoiets.
Toen zag ik Naomi voor het eerst werken, voor de Britse Elle.
Ze is aanwezig.
Aanwezig, geworteld.
Het is net een magneet.
De vrouw die haar ontdekte, had me benaderd en zei,
"Er is een meisje waar je voor moet zorgen."
Naomi was respectvol en verlegen en stil.
Ik was zo onder de indruk.
Ik ontmoette gewoon erg goede mensen.
Eileen Ford kwam naar Londen,
ze wilde mijn moeder overhalen mij met hen te laten tekenen.
Ik hield van Eileen Ford.
Ik kijk nu terug op haar ouderwetse manier...
haar traditionele manier een agent voor modellen te zijn.
- Ja. - Ze was goed.
Ze was de beste van allemaal.
Hoe was de benadering anders?
De manier waarop ze de meiden behandelde.
- Oké. - We moesten bij haar wonen,
en ze gaf je ouders een beschermd gevoel.
Destijds waren er twee grote bureaus in New York.
Er was Ford met Eileen Ford.
Ze was erg netjes, en weet je
ze verwachtte van haar meiden een bepaald gedrag.
en ze verbleven in het herenhuis.
En er was Elite, die destijds een heel ander bureau was dan nu.
Ze voelden zich niet onze ouders
en wilden onze ouders niet zijn.
Je was niet hun verantwoordelijkheid ze waren nieuw.
Ik had niet een tweede ouder daar.
Ik was 20 jaar oud.
Ik was met de universiteit gestopt om in Chicago modellenwerk te doen.
Ik verdiende duizend dollar per dag.
Cindy Crawford GEWEDLDIGE HUID, BENEN & HAREN
Het meeste was catalogus werk.
Er was een belangrijke fotograaf, Victor Skrebneski.
Hij was de grote tussen de kleintjes.
Victor was zeker mijn eerste mentor in de mode-industrie.
Hij vertelde je, "Arm uitsteken, schouder omhoog."
En als Victor zei, "Niet bewegen," dan bewoog je niet.
"Je zou nog geen vin veroeren."
Ik ben meerdere keren flauwgevallen vooral net voor de lunch.
Als je honger had, viel je flauw.
Dan pepten ze je weer op... en kon je het opnieuw doen.
Het was niet, "Je bent zo mooi we maken foto's."
Het was, "Het is je werk die jas te verkopen."
"We moeten samen die jas verkopen."
Rechtstreeks van DeKalb welkom voor Cindy Crawford.
Had ze altijd dit lichaam?
Sta even op. Dit is een lichaam.
Had ze een proeftijd of zo?
Met Cindy was het meer psychologisch...
Ze was niet zeker of ze een model wilde zijn.
- Ik voelde me een slaaf. - ...geestelijke stabiliteit.
Of als een kind, "Zien maar niet horen."
Als je er nu naar terug zou kijken als Oprah zegt,
"Sta op en laat me je lichaam zien."
Alsof, "Laat ons zien wat je waard bent."
Toen zag ik het niet, alleen nu ik terugkijk.
Ik dacht, "Ojee, dat was niet goed."
Vooral niet van Oprah.
Beetje bij beetje groeit de ambitie.
Ze krijgt het idee dat ze, en ik zeg het nu hier,
JOHN CASABLANCAS ELITE MODELLENBUREAU
als ze wil kan ze de nummer één worden.
Ik voelde me thuis in Chicago, de stad overweldigde niet.
Ik had mijn eigen appartement. En ik kon naar huis naar mijn moeder.
Het was er veilig met Victor Skrebneski,
met wie ik veel geld verdiende.
Victor weet het het best De Transformatie van Cindy Crawford
Ik kreeg een opdracht op Bali, een tiendaagse reis of zo.
En in Chicago was al het werk in Chicago.
We gingen nauwelijks op locatie of op reis of iets spannends doen.
Skrebneski's studio had één dag van die tien dagen,
De hele dag Skreb's 9 uur Start lingerie
ik vroeg, "kan je me vrijmaken ik heb iets anders?"
En ze zeiden nee.
Ze zeiden niet alleen nee, "Als je afzegt,"
die onbelangrijke catalogus of zo, "dan gebruiken we je nooit meer."
Ik werkte vier, vijf dagen per week voornamelijk met Victor.
Ze waren mijn dagelijks brood en zo.
Ik verdiende meer dan mijn ouders ooit hadden kunnen dromen.
Toen ik jong was, was er altijd te weinig.
En toen scheidden mijn ouders,
ik zag hoe mijn vader geld gebruikte om mijn moeder te manipuleren.
Ik weet dat ik dacht, "Dat zal ik nooit zijn."
Als je ouder wordt,
weet je wanneer je iets moet zeggen en wanneer niet.
Ik heb het werk afgezegd, en ging voor tien dagen naar Bali.
En dat was het.
Hij boekte me nooit meer.
Als je model was in Chicago,
en niet voor Victor Skrebneski werkte,
dan was het een stapje terug doen.
Oké, dan ga ik New York proberen.
We doen twee covers, de hoofd cover,
het 75ste jubileum cover, en een andere online cover.
Oké.
Kan de hand omhoog naar de nek?
Ja, en dat gebruik ik.
Mooi. Dat is het.
Zo. Dat is beter, toch?
- Oh mijn God. - Schitterend.
Jezus, zulke mooie foto's
Christy ziet er geweldig uit.
Ik wil niet-- Hebben we dat op film?
Christy Turlington doet haar eerste Cosmo cover.
Ze krijgt 500 dollar voor drie uur opmaken
en 15 minuten poseren.
Niet slecht voor een meid die net van school af is.
Modellenwerk leer je terwijl je doet, leer je met kijken en observeren.
Er zijn geen echte lessen.
Tegenwoordig gebeurt de magie na de opnames.
in de jaren '80 en '90 gebeurde de magie
op het moment dat je 'klik' hoorde.
Bewegingsloos is heilig.
We namen honderd foto's voor die ene.
Wat je zag is wat je kreeg.
Iemand hield een rok opzij met visdraad.
Er was misschien een Cola blikje
achter je riem om je taille te verkleinen, uh...
We hadden van allerlei trucjes.
Maar de fotografen werkten met het licht.
je kon foto's destijds niet bijwerken.
Je wist nooit hoe de foto zou zijn
tot in het tijdschrift.
In de jaren '80 was er geen internet.
Er waren tijdschriften.
Er was geen Instagram.
EDWARD ENNIFUL, OBE HOOFDREDACTEUR BRITSE VOGUE
We hadden geen Facebook.
We hadden tijdschriften.
Destijds waren tijdschriften de manier om een andere wereld te zien.
En er waren speciale mensen die de nieuwe cultuur bepaalden.
Een tijdschrift vangt de lezer
die meer naar kleding kijkt
en ze in de winkel gaat kopen.
CARLYNE CERF DE DUDZEELE STYLIST / ARTISTIEK DIRECTEUR
Bazaar heeft een stijl, Vogue heeft een stijl,
Elle heeft stijl... Elle heeft een stijl...
Ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Maar waren allemaal anders.
Harper's Bazaar was erg klassiek.
We deden alles erg snel.
Het was wekelijks!
Want mode is snel, begrijp je me?
Vogue was de kroon van de modetijdschriften.
Vogue was er internationaal.
De Amerikaanse Vogue was de Bijbel.
TIM BLANKS ALGEMEEN REDACTEUR, THE BUSINESS OF FASHION
In Vogue staan is iets wat in principe ieder model wil.
ANNA WINTOUR REDACTEUR AMERIKAANSE VOGUE
en het helpt haar om werk te krijgen.
Het vormt haar portfolio.
Het is meer dan alleen geld waarom meiden in Vogue willen staan.
Ik weet nog dat ik met de Amerikaanse Vogue naar St. Bart ging.
Een dorpsmeisje ging naar St. Barts.
Het was als de hemel voor mij.
Door die shoot kreeg ik een coverkans voor Vogue.
Covers waren nooit gegarandeerd werk.
Destijds was het... een "cover-poging".
Je ging naar binnen, deed wat foto's
en ze zouden ze bekijken en zeggen,
"Ja, deze is goed" of "Nee, neem iemand anders."
En je kwam er een maand later achter
of je was gekozen of niet.
Het was mijn droom om op de cover van Vogue te staan.
Maakte niet uit welke Vogue.
Mijn eerste Vogue cover was Italiaans.
Ik weet nog dat ik blij was met hoe ik er uitzag,
ik voelde me een prinses toen ik de set opliep.
De Italiaanse Vogue was niet te krijgen,
dus toen ik terug naar huis ging
duurde het lang voor ik het tijdschrift zag.
want het was niet te vinden.
Mijn tweede Vogue cover was belangrijker,
omdat meer mensen het opmerkten, het was de Britse Vogue
Ik zag er zo jong uit,
ik kan niet geloven dat ik op de cover sta.
Ik was toen waarschijnlijk 17.
Genomen door Patrick Demarchelier.
Donna Karan had net haar nieuwe merk uitgebracht
en het was een cover met haar collectie.
Na de shoot namen we een portret foto,
en ik had extensies in mijn haar, dus het was erg lang.
Een we deden een soort van portret, weet je,
met het klassieke bedekken van jezelf.
Mijn armen gingen lager en lager
"Kun je je armen iets lager houden?"
En ik was erg zelfbewust,
maar het voelde niet slecht.
Door die shoot voelde ik me goed.
Ik vond me op dat moment knap.
Ik vond Patrick niet echt eng overkomen,
maar ik dacht wel van,
"Zo behoor ik niet te zijn, ik moet dit niet doen."
De foto was uiteindelijk op de cover van PHOTO te zien,
die niet veel oplages of zo had,
maar toch was het "Oh goh,"
ik wist niet waar het voor was,
maar zeker niet voor een cover.
Er was volgens mijn geen minimale leeftijd
om een naaktfoto te hebben.
Er was geen overzicht of regels daarvoor.
Ik was niet altijd evengoed op de hoogte van alles,
maar mijn moeder zei lang daarna,
"Weet je, het kwam altijd goed met jou.
Ik wist dat je wist wat je deed,
en het zou wel goed komen."
Maar er was geen garantie dat het goed zou komen.
Het was meer van, "Gaan." Veel succes.
Cindy Crawford is nu de meest herkenbare en verkoopbare beroemdheid.
Een man krijgt schouderklopje en, "Goed gedaan."
"Ik kom niet uit bed voor minder dan tienduizend dollar per dag."
Dat is het halve werk.
Er komt een dag dat het voorbij is.
Vertaler: Emma Mone