Cześć. Nie dam rady tego zrobić, bo pracuję,
więc ja akurat dzisiaj nie mogę.
Ten włożysz bez problemu.
Buty pasują.
Tak. Czyli ten. OK.
- Wolę ten. - Niesamowita tkanina, co?
Idealna, patrz. Idealny ten połysk.
Ciągle słyszę: „Wyglądasz jak Kaia”.
- A to ona wygląda jak ja. - Właśnie.
- Ona jak ty. No raczej. - Byłam pierwsza.
Tak jest.
To chyba Dior. Z New York Vintage.
- Szykowny, co? - Bardzo.
Podobno kogoś potrzebujesz, Linda.
Mam teraz przymiarkę.
Dobra, to jak skończysz.
O rany, aparat jak w latach 90.
Skąd go macie?
Co dla ciebie znaczy „supermodelka”?
Nic.
Lubię prostotę. Nazywajmy rzeczy po imieniu.
Modelka to modelka.
Christy jest najpiękniejsza.
Nie marzyłam i nie planowałam.
To się wydarzyło samo i mocno przerosło moje oczekiwania.
Jest klasyczną pięknością.
Widzisz nasze zdjęcie, widzisz nas,
więc czujesz, że nas znasz.
Ale naszym zdjęciom nie towarzyszą słowa.
WZORZEC MATKI
Tylko ta część jest widoczna, nasze wnętrze nie,
więc ludzie mają mylny obraz tego, kim jesteśmy.
Naomi...
jest jak żarliwa... bogini.
Byłyśmy ucieleśnieniem mocy.
Wyglądałyśmy jak silne kobiety.
Patrzyłyśmy w lustro i zaczynałyśmy w to wierzyć.
Byłam ambitna, głodna dokonań,
chciałam się wybić, ale nie wiedziałam w czym,
no i chyba dostałam tę szansę.
Cindy była typową amerykańską dziewczyną.
Jako jedna z pierwszych zaczęła poważnie planować przyszłość,
w której miałaby decydujący głos.
Twoje marzenie się spełnia, a potem spotyka cię to jeszcze wiele razy.
Linda to kameleon.
Potrafiła wcielić się w każdą rolę, jaką wymyślił dla niej fotograf.
Marzyłam o byciu modelką, nie zostałam odkryta.
Dokonałam wyboru.
Musiałyśmy się wykazać i zaliczać kolejne szczeble.
To było szalone, przecież żadni z nas Beatlesi.
Za 50 lat będę to bardzo dobrze wspominać.
Utrzymam większość znajomości.
To mój krąg rówieśniczy.
To z tą grupą osiągnęłam dojrzałość.
Właśnie tym jest supermodelka.
SUPERMODELKI
NOWY JORK
- Ale duże. Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
- Jak tam? - Cześć. A wystarczająco dobrze.
Trzymałeś tu kiedyś płyty.
Tak.
- Teraz są na górze? - Chyba tak.
Ostrożnie.
- Słuchaj, Linda, ty tutaj. - Obok niej?
Tak. Może plecami do siebie. Właśnie.
- Zbliżcie się. - Jeszcze bardziej?
OK. Już...
Mogłybyście wrócić do modelingu.
Nie zmieniłyście się.
- Teraz... świetnie. - Ja podniosę ciebie, Turly.
- Dobra. - Nie... o, tak.
- Ty mnie podnosiłaś czy ja ciebie? - Wydaje mi się, że ja...
Nie dam rady.
- Przepraszam. Nie chcę jej złamać, serio. - Zaczyna się.
- Stańcie bliżej. - Tak łamać też nie chcę.
Podejdziecie?
- Do ciebie? - Jeszcze, jeszcze.
Już, starczy. O to chodzi.
W porządku.
Dobrze.
Gotowa? Podniosę cię. Już. Raz, dwa, trzy.
O Boże!
- Jeszcze, bo przegapiłem. - Weź później masaż.
- Raz, dwa, trzy. - No dobra.
Zaczęłam pracować bardzo młodo.
Wcześniej tylko pilnowałam dzieci i czyściłam stajnię.
Pamiętam to uczucie, gdy jako nastolatka z przedmieścia
zawsze szłam do szkoły, myśląc,
że gdzieś musi być lepiej.
Moja matka jest z Ameryki Środkowej, z Salwadoru.
Poznali się z ojcem w samolocie,
bo pracowała jako stewardesa w liniach Pan Am,
a tata był pilotem. Pochodził z północnej Kalifornii
i właśnie dlatego zamieszkaliśmy w Bay Area.
Tata nie wierzył w wydawanie pieniędzy na takie rzeczy jak ubrania.
Słyszał, że rozmawiamy o designerskich dżinsach,
i gdy leciał do Azji,
wracał z podróbkami dżinsów Calvina Kleina
i myślał, że zwariujemy z radości.
A słyszał: „Te nie są prawdziwe, tato”.
Jak miałam jakieś 14 lat, siedziałam po szkole w stajni,
a w stodole był fotograf.
Podszedł do mamy i spytał,
czy rozważałyśmy modeling.
Mama powiedziała, że nie, ale ją to zaintrygowało.
Zabrała nas do agentki, a ta popatrzyła na siostrę i na mnie,
jakby mierzyła nas wzrokiem, i powiedziała do siostry:
„Jesteś za mała, nie sprawdzisz się”.
„Ale ty mogłabyś się sprawdzić, zobaczymy, co da się z tobą zrobić”.
Siostra była załamana.
WIEK: 14 FOT.: JERRY HINKLE
Kiedy jako uczennica weszłam w modeling,
zwierzyłam się z tego tylko najbliższym znajomym.
Nie mówiłam o tym zbyt otwarcie.
Piętnastolatka prezentująca suknie ślubne to raczej dziwna sprawa.
Czasem brałam zlecenie,
a potem nie chciałam na nie jechać,
jeśli czas z przyjaciółmi zapowiadał się lepiej czy fajniej.
Pamiętam kilka razy, gdy tata wiózł mnie do pracy
i przypominał, że skoro się zobowiązałam,
to muszę się stawić.
Modeling w ogóle nie był fajny, poza tym, że miałam pieniądze.
To mi zapewniło dużą niezależność, i to od razu, nic więcej nie było trzeba.
Kolejna osoba od 24 lat prowadzi swoją agencję modelek -
dziś największą na świecie.
Przed państwem Eileen Ford.
Czy dama może przetrwać w modelingu bez pani uznania,
skoro ma pani tyle władzy?
To brzmi mało kobieco, ale to prawda.
AGENTKA MODELEK
Robimy o wiele więcej niż wszyscy
i zbieramy więcej śmietanki niż wszyscy.
Miałam z 15 lat, kiedy poznałam Fordów.
Gdy przyjechałam do Nowego Jorku...
Fordowie mieszkali w dużej kamienicy na rogu East 78th Street i Lex.
Przypominało to akademik.
Mama planowała wrócić do domu i zostawić mnie samą.
Chyba każdy spędzał tam tydzień czy dwa.
Trwała ciągła rotacja.
Szło się na casting albo tak zwane go-see
z listą spotkań,
a niektórzy tylko łapali twoje portfolio,
otwierali je i zamykali, po czym odsyłali cię z kwitkiem.
Na jednym z castingów osoba nadzorująca sesję oznajmiła,
że skieruje mnie do studia Arthura Elgorta.
I właściwie wtedy wszystko się odmieniło.
Christy T. z krótkimi włosami, sie '85 Arthur Elgort
Po prostu wiedziałem, że to będzie gwiazda.
FOTOGRAF
Styl pracy Arthura jest mocno oparty
na ciągłym ruchu, akcji, bez nadmiernej stylizacji,
po prostu dużo swobody.
Fotografował wielu tancerzy i muzyków.
Dużo mnie nauczył: jak czuć się komfortowo przed obiektywem,
jak się poruszać i co robić z rękami.
Zadzwoniłem do bookera z informacją,
że mam zlecenie dla „Vogue'a” i chcę wziąć Christy.
Zabawnie to wyszło, bo booker skwitował:
„Myślisz, że Christy jest dobra? Mamy lepsze”.
Odpowiedziałem: „Zrobiłeś swoje. Ja i tak wezmę Christy”.
A to pierwsze zdjęcie, które zrobiłem Lindzie.
- Właśnie to. - Pierwsze?
Tak. Pamiętasz?
- Tak. - W Paryżu czy tu?
W Paryżu.
A to pamiętasz?
- Padało wtedy. To. - Ile razy musiałam powtórzyć tę pozę?
- Tylko dwa razy. - Zrobiłam to dwa razy?
Powiedziałaś: „Wiem, co robić”,
więc upewniłem się tylko, że łapię ostrość,
- a ona tak fiknęła. - Zawsze łapałeś.
- Ostatnio nie. - Zdjęcie zawsze wychodziło.
O, Cindy... To jest cudowne.
To chyba też pamiętam.
- Jest i mała 'Omi. - Do albumu Azzedine'a.
Nie widziałem Naomi od lat.
- Tak... - Wygląda tak samo?
- Lepiej. - Lepiej?
Robi się tylko coraz lepsza.
Po pierwszej sesji z Arthurem pojechałam do Londynu.
LONDYN
Poszłam prosto do studia i wtedy weszła Naomi.
Może nie miała na sobie mundurka, ale też jeszcze się uczyła
i była niesamowicie podekscytowana, że tam jest.
Po prostu urocza.
Kiedy poznałam Christy, była taka kochana i miałyśmy taką świetną sesję.
Nie chciałam kończyć. Nie czułam, że to praca.
Pamiętam, że puszczałyśmy Wham!
Ciągle tańczyłyśmy i gadałyśmy. To była świetna zabawa.
Po kilku dniach i tak spędzonych godzinach
zaczynasz prawie majaczyć.
Od tamtej pory trzymałyśmy się blisko z Naomi.
KENIA
Skończyliśmy?
Czekasz na mnie?
Pierwsza stylizacja.
Wiem, że wy, makijażyści, kochacie nakładać ją pędzelkiem,
ale ja lecę szminką bezpośrednio.
- Dobrze? - Bosko.
- To spoko. - Odrobinę?
Tak. Mam nie wiem ile godzin poślizgu,
ale po prostu cyknę te zdjęcia.
Powiem tyle: do premiery tego materiału
- rzucę palenie. - Oby.
Rzucam 31 stycznia
- i oto dokumentacja... - Obiecujesz?
...więc trzymajcie mnie za słowo.
- Muszę rzucić. Muszę. - Będę cię trzymać za słowo.
Proszę. To takie niezdrowe.
- Wiem. Okropne. - Bardzo niezdrowe.
Tamta trójka nie pali.
Ani Linda, ani Christy, ani Cindy.
Większość życia spędziłam przed obiektywem.
Studiowałam sztuki teatralne w Londynie.
Moją specjalnością był taniec.
I tylko tego wtedy chciałam...
Wybić się na scenie. Na tym się skupiałam.
Na wieść, że mam przesłuchanie, mama pytała,
ile dzieci dostanie się do spektaklu.
Sześcioro czy siedmioro.
Na miejscu czekało 600 dzieci
i mama stwierdzała: „O Boże, chyba ci się nie uda”,
a ja na to: „Uda mi się. Dostanę rolę”.
- Kogo chcesz grać? - Królewnę Śnieżkę.
Wystawiamy tylko Kopciuszka.
To chcę Kopciuszka.
Możesz grać lokaja.
- Dobrze. - Jak ci na imię?
Matka robiła, co mogła, żebym trafiła w miejsce,
gdzie będę się uczyć i zdobędę wykształcenie.
Posłała mnie do jednej prywatnej szkoły,
a tam nazywali mnie słowem na „n”, już w wieku 5 lat.
Nie miałam zamiaru znosić dręczenia za swój kolor skóry.
Matka płaciła czesne jak każdy.
Miałam pełne prawo tam być, więc zabierzcie sobie te wyzwiska.
Tak uważałam.
Pamiętam, jak do szkoły wszedł Don Letts
i zrobił nabór do teledysku Boba Marleya.
Bob Marley idzie za rękę
z dziewczynką i chłopcem.
Byłam tą dziewczynką.
Dla małej Jamajki Bob Marley był bogiem.
Aż nie dowierzałam.
Byłam w klipie Culture Club.
Żyłam dla Boya George'a i Culture Club.
Uważałam, że Boy George jest...
Miał gdzieś, co o nim myślą i jak się ubiera,
i czy się maluje, i to jako chłopak. Uwielbiałam to.
W 1984 roku nie chciałam iść prosto do domu,
więc wpadliśmy z paczką ze szkoły do świetnej artystycznej dzielnicy,
jaką mamy w Londynie - Covent Garden.
Był tam główny plac, na ulicach grała muzyka,
zawsze działali jacyś artyści.
Jedna Amerykanka spytała, czy jestem modelką.
Byłam trochę zaskoczona, bo część moich koleżanek
miała piękne, długie i gładkie złote włosy,
a tu ja, trochę niezdarna,
bo wiecznie chciałam się kurczyć, żeby nie czuć się jak tyczka.
Wzięłam od tej pani wizytówkę i nie dzwoniłam przez kilka tygodni,
aż zadzwoniłam. To była Beth Boldt.
ŁOWCZYNI TALENTÓW W MODELINGU
Wysłała mnie na go-sees.
Miałam w „książce” trzy zdjęcia.
Jakoś trzeba zacząć.
Nie wiedziałam, jak się pozuje,
nie miałam pieniędzy na magazyny modowe,
więc korzystałam z całego przygotowania tanecznego -
skakałam, robiłam szpagaty i wszystkie te rzeczy.
Martin Brading sprawił, że mnie zauważono.
Miała 15 lat, kiedy zaczynaliśmy.
FOTOGRAF
Była dojrzała jak na ten wiek. Całkiem bystra.
Rozumiała, co się dzieje.
Lubiła być fotografowana. To się wyczuwało.
W tamtym czasie moja rodzina źle postrzegała modeling.
Matka nie miała pojęcia, że się tym zajmuję.
Zdjęcia idą na cele charytatywne.
Chcemy, żeby dostał za nie jak najwięcej pieniędzy.
Więc im bardziej jestem rozpoznawalna...
tak, żeby nie pytano, co to za dziewczyna na zdjęciu -
„dziewczyna”, raczej „kobieta” -
ale od razu mówiono: „To Cindy Crawford”.
Więc jeśli on chce spięte włosy,
a mnie to, naszym zdaniem, nie służy,
to walczmy o to.
Widzimy się jutro. Dziękuję.
Prowincjonalnie, co?
Jest ten klimacik.
Dorastałam na Środkowym Zachodzie, czyli w śniegu i z trudną pogodą.
Każde dziecko w mieście,
kiedy już osiągnęło pewien wzrost czy wiek,
mogło latem pracować przy kukurydzy.
Wracaliśmy do domu cali w pyłku, pyle i robakach.
Przed wejściem do domu matka polewała nas z węża.
Wychowałam się w DeKalb w Illinois.
Małe miasto.
Rodzice pracowali fizycznie.
Myślę, że miałam naprawdę sielankowe amerykańskie dzieciństwo,
aż skończyłam dziewięć lat i u brata zdiagnozowano białaczkę.
Zmarł rok później.
Oczywiście choroba brata
skupiała uwagę całej rodziny.
Kiedy później umarł, wyzwaniem dla wszystkich stała się żałoba.
Razem z siostrami czułyśmy, że powinno paść na którąś z dziewczynek.
Nie na jedynego chłopca.
Myślę, że czułyśmy przymus bycia idealnym dzieckiem,
co pewnie posłużyło mi w życiu.
Rodzice rozstali się, gdy byłam w liceum, co było...
drugim znakiem,
że życie nie wygląda jak w bajce.
Matka była wzorem bezwarunkowej miłości:
„Dostałaś piątkę? Ale świetnie”.
„Czwórkę?”, „Trójkę?” - „Świetnie”.
W życiu nie dostałam trójki.
Z kolei tata nagradzał za sukcesy.
Był moją ambicją.
Bo tak zdobywałam jego uwagę.
KRAJOWE TOWARZYSTWO HONOROWE
Nigdy nie czułam, że wyglądam wyjątkowo czy inaczej.
Co prawda nie byłam brzydkim kaczątkiem,
ale w moim liceum za ładne uchodziły
niskie i drobne cheerleaderki.
Tak postrzegano piękno w moim małym mieście.
MODNY ROK
Nawet nie pomyślałam o modelingu.
Nie kojarzyłam go jako zawodu.
Nie wiedziałam, jak miałabym trafić z DeKalb w Illinois do magazynu.
TYGODNIK DEKALB NITE - NUMER UNIWERSYTECKI
Ale potem miejscowy fotograf spytał, czy może zrobić mi sesję.
Tata nie bardzo rozumiał, że to sensowna ścieżka zawodowa.
Myślał, że „modeling” to inna nazwa na prostytucję,
więc rodzice poszli ze mną na pierwsze spotkanie.
Agentce nie do końca spodobał się
mój pieprzyk na twarzy,
ale zaproponowała zdjęcia próbne.
Wyszły fatalnie i nie nadawały się do użytku.
Mimo to zostałam dostrzeżona przez fryzjera,
który pokazał zdjęcia w Elite w Chicago.
Zadzwonili do mnie i zorganizowali sesję próbną.
Zaoferowano mi reklamę biustonoszy dla domu towarowego Marshall Field's.
Gdy jakieś dwa tygodnie później przyszłam do szkoły,
całe liceum było tym oblepione.
Pamiętam, jak się ze mną droczą
i mi to wytykają, a ja myślę:
„Czy oni wiedzą, że zarobiłam na tym ze 120 dolców?”.
Miałam to gdzieś. Wolałam to od pól kukurydzy.
NOWY JORK
Z jednej strony więcej kolczyków?
- Kilka tych małych? - Tak.
Chcę, żebyś wiedział, że te dwie dziurki...
nie wiem, pod jakim są kątem, ale przebiłam je w wieku 12 lat.
Znalazłam pilnik u ojca w skrzynce z narzędziami...
- I przebiłaś je sama. - Nie mów.
...spiłowałam kolczyki kółeczka i przebiłam nimi uszy.
Dostałam ogromną burę.
Nazwała mnie ulicznicą.
Rodzice serio byli tacy surowi. Zwłaszcza matka.
Oboje emigrowali z Włoch do Ontario w Kanadzie.
Wyrosłam w bardzo włoskim otoczeniu, w otoczeniu włoskiej tradycji,
ale zawsze kręciła mnie moda.
Miałam obsesję na jej punkcie.
Wiesz, kto to?
Ale nie taka Barbie, jaką znasz.
To nowa Barbie Color Magic.
Jej włosy naprawdę zmieniają kolor.
MEBLE SPRZEDAWANE OSOBNO
Moje biedne Barbie.
W kółko je ubierałam i rozbierałam.
Często wychodziły za mąż.
Pracowałam w sklepie ogólnospożywczym.
Mieliśmy stojak z czasopismami.
Przeglądałam te magazyny w wolnym czasie.
I jeśli któryś mnie zachwycił,
kupowałam go ze swojej minimalnej pensji,
żeby wykleić zdjęciami ściany w swoim pokoju.
ALEŻ WIEŚCI! WIELKA ZMIANA W MODZIE I URODZIE
Miałam kręcone włosy i zrobiłam trwałą.
A potem obcięłam włosy nad uchem.
Ta fryzura nazywała się... „mullet”.
Czułam się super.
Matka rozumiała, jak ważna jest dla mnie moda,
więc zaproponowała: „Może spróbujesz w szkole modelek?”.
Nauczyłam się zdejmować marynarkę... jedną ręką.
SŁUCHACZKA MODELINGU
Odpinasz guziki jedną ręką, zacząwszy od dołu.
Nikt nie potrzebuje szkoły, żeby być modelką czy modelem.
MODELKA WYPRAWIA SIĘ DO JAPONII
To paradoks, że mogłam jechać do Japonii,
żeby pracować jako modelka, w wieku 16 lat,
choć rodzice nie zgadzali się na szkolną wycieczkę na narty.
Ale na Japonię pozwolili.
Kiedy dotarłam do Japonii, momentalnie spytano mnie
o akty
i chciano mnie wymierzyć
i rozebrać.
Odpowiadałam, że dopiero co zrobiłam kompozyt z wszystkimi wymiarami.
I nie chciałam się rozbierać.
Trochę panikowałam.
Nie powinnam jechać tam sama.
Wróciłam do domu.
W zasadzie się poddałam, ale potem moja agencja modelek
uparła się na udział w konkursie piękności Miss Teen Niagara.
Nic nie wygrałam, ale na widowni siedział łowca talentów.
Poznałam Johna Casablancasa,
a ten od razu stwierdził:
„Wow, wyglądasz jak Joan Severance”.
Prawie padłam trupem, bo ją uwielbiałam.
Powiedział, że chętnie mnie przyjmie,
choć mogę zrzucić ze dwa kilo.
Wtedy spróbujemy.
John Casablancas był niezwykle czarującym mężczyzną.
Był szefem agencji modelek Elite.
Było widać,
że jest takim bywałym facetem.
Kiedy go poznałam, miał już za sobą
relację z dziewczyną w moim czy prawie moim wieku.
Ja w nim widziałam jedynie swojego agenta.
W ostatniej klasie liceum agencja Elite zapisała mnie
do swojego konkursu Look of the Year,
w którym wyłania się nowe twarze.
Ja i z dwieście innych dziewczyn byłyśmy w Acapulco,
gdzie klimat przywodził na myśl raczej konkurs piękności.
Nazywam się Cindy Crawford i jestem z Chicago.
Pokazu talentów nie było.
Konkurs wziął się z potrzeby zabawy i piękna.
Sędziowie oceniają przez cały czas.
AGENT MODELEK
Cały czas jesteście obserwowane.
Bo bycie modelką oznacza bycie osobą,
która nosi się wspaniale przez cały czas.
Z dzisiejszej perspektywy wygląda to mało świadomie,
ale wtedy tak nie było, przypominało to przesłuchanie.
Objechaliśmy cały świat i was wyłapaliśmy, odnaleźliśmy,
sprowadziliśmy tutaj i mamy nadzieję, że to dopiero początek
czegoś, co uczyni z was świetne modelki Elite,
oraz że zarobimy razem dużo pieniędzy
i odniesiemy wielki sukces.
Dostałam się do pierwszej dziesiątki.
Te dziesięć dziewczyn brano na bok i robiono wywiad:
„Mogłabyś rzucić szkołę?”,
„Zamieszkasz w Nowym Jorku?” itp.
Nie byłam gotowa zrezygnować z liceum i to powiedziałam.
Więc wróciłam do szkoły.
Świetnie mi szło i zdobyłam dzielony tytuł najlepszej absolwentki.
WYBRANA UCZENNICA
Zdawałam na Northwestern University
i dostałam stypendium. Miałam studiować inżynierię chemiczną.
W wakacje przed studiami Elite zaprosiło mnie do Nowego Jorku
i spotkałam się z fotografem Patrickiem Demarchelierem.
Ten zgodził się zabukować mnie na wyjazd do Rzymu,
ale kazał mi obciąć włosy.
Razem z agencją uznaliśmy, że nie warto,
i odmówiliśmy obcięcia tych włosów.
A oni stwierdzili, że i tak mnie wezmą.
Bardzo się cieszyłam.
To była świetna okazja.
Pierwszego wieczoru
przysłali mi do pokoju fryzjera, na „podcięcie końcówek”.
On przeczesał moje włosy, spiął je w kucyk i obciął go bez pytania.
Byłam w szoku.
Siedziałam w pokoju hotelowym w Rzymie i płakałam.
Oto odpowiedź na pytanie, dlaczego później nigdy nie ścięłam włosów.
Miałam tak duży uraz.
Kochani, dobrze mi tu.
Miasto jest piękne i pełne atrakcji.
Bez zgody obcięli mi włosy.
Naprawdę czułam... że nie widzi się we mnie osoby,
która ma coś do powiedzenia w sprawie swojego losu.
Problemem nie była krótka fryzura,
ale to, że nie wyraziłam na nią zgody.
Jeśli to oznacza bycie modelką, to nie jestem na to gotowa.
Wokół modelek narosła wielka mitologia.
KRYTYCZKA
Jej rolą jest ukrycie ich ludzkiego oblicza.
FOT.: GEORGE PLATT LYNES
Jeśli przyjrzeć się historii tego zawodu,
to rola modelki sprowadzała się do bycia żywym wieszakiem.
Modelki nazywano manekinami.
Modelki są przeważnie nieme
i mają wyglądać, jakby nic nie wymagało wysiłku.
Bywałyśmy anonimowe.
Miałam szczęście, że chodzę po wybiegu, ale i tak zawsze miałam stałą pracę.
MODELKA / BYŁA AGENTKA
Było wiele innych sławnych modelek.
PROJEKTANT
Ale większość była znana tylko z gazet.
Czy to Twiggy w latach 60.,
czy Lauren Hutton w latach 70.
Typy modelek były odbiciem...
PROJEKTANT / DYR. KREATYWNY
...męskiej wizji ideału kobiety.
Były blondynkami, jak Cheryl Tiegs albo Christie Brinkley.
To przepiękne kobiety,
ale z daleka wyglądają właściwie tak samo.
Branża modowa tworzy iluzję splendoru i seksu,
bo odbiorca ma być nieświadomy tego, że modelka,
która ma reprezentować tę wyidealizowaną kobietę,
ma zaledwie 17 lat.
Ostatecznie to modelki odpowiadały...
DZIENNIKARKA MODOWA
...za sprzedaż marki.
A już na pewno magazynu.
Tak że presja była niebywała.
Musisz zrobić świetne zdjęcia albo być świetna na pokazie
i tak samo dać czadu następnego dnia.
- Tak? - Mocniej.
O tak. Kręcimy.
- Mogę pytać? - Tak.
Na ile twój look zależy od rzęs?
Bardzo.
Bez rzęs nie jest skończony.
Komunikujesz się rzęsami?
- Gdy czegoś chcę. - Jak?
- Proszę? - Gdy czegoś chcesz.
Trzepoczesz rzęsami, żeby sobie dodać uroku.
To dobra odpowiedź?
Nie uważałam się za piękną.
Myślałam, że jestem ładna.
I wiedziałam, że jestem wysoka.
I szczupła, bardzo szczupła.
Więc swoim zdaniem spełniałam większość kryteriów modelingu.
PARYŻ
Miałam prawie 19 lat, gdy pojechałam do Paryża.
Sugerowano, żebym trochę naciągnęła wiek.
Dostawałam bookingi, ale te najgorsze.
W pracy chciałam być taka, jak chciano, żebym była.
Nieważne: projektant czy fotograf,
chciałam tych ludzi zadowolić.
PROJEKTANT
Gdzie Linda?
Linda Evangelista jest tutaj.
Bardzo wcześnie poszłam w pokazie Chanel.
- Idzie lepiej? - Tak.
Ta „mała”!
Nie jestem taka mała.
Trochę obniżymy kucyk.
- Tak? - Przez uczesanie?
Wtedy jeszcze czułam, że się nie odnalazłam.
Trochę jakbym była oszustką.
Idź tam i ci wyjaśnię.
Angielski czy francuski?
Po jakiemu mamy mówić?
Po angielsku.
Trochę francuskiego. Dobra.
Ale bardzo chciałam tam być.
Bardzo chciałam tam być.
Moja agentka uważała, że powinnam zacząć od początku,
bo moja „książka” robiła zerowe wrażenie.
Myślę, że wyglądałam niezdarnie.
Sądziłam, że rozumiem modę, ale tak nie było.
Powtarzano mi, że dobra kariera trwa trzy lata.
A ja już przepracowałam trzy lata.
Więc kiedy poszłam na go-see z Peterem Lindberghiem,
nie wzięłam swojego portfolio.
A on mnie zabukował.
Staram się oddać szacunek kobietom,
FOTOGRAF
nie przerabiać ich na Myszki Miki czy inne takie,
uszanować to, jakie są, i pracować z ich osobowością.
I kiedy znajdę kogoś nowego do pracy,
ta osoba musi to wnieść.
Nie wytwarzam tego, ona to wnosi.
I ostatecznie na zdjęciu zostaje właśnie ta osoba.
Peter Lindbergh był mistrzem rzemiosła.
DYR. KREATYWNY
Opanował technikę co do milimetra,
żeby idealnie ukazać daną kobietę.
Jego zdjęcia wpisywały się w estetykę germańską czy nordycką.
Jakby w niemiecki industrializm.
Zawsze czarno-białe.
Zdjęcia Petera były surowe i nastrojowe.
BYŁA DYR. KREATYWNA, AMERYKAŃSKI „VOGUE”
Zawsze z charakterem.
Jeżeli ktoś pokazał prawdziwą mnie,
to był to Peter Lindbergh.
Te zdjęcia wprawiały mnie w największy dyskomfort,
bo bardzo trudno po prostu być sobą.
Są z nami młode modelki.
Co sprawia, że Naomi nadaje się na okładkę?
Poza urodą, Naomi ma niezwykłą osobowość.
To istna profesjonalistka.
Mimo swoich 15 lat już zjawia się na sesjach z przyborami,
od naszyjników po kosmetyki do makijażu.
Na prośbę agentki miałam iść do „Elle”,
bo magazyn planował zabrać mnie do Ameryki.
Miałam wielkie poczucie winy.
Cały modeling zataiłam przed matką.
Matka urodziła się na Jamajce
i przyjechała do Anglii w wieku trzech lat.
Była moją matką i była moim ojcem.
Uważam, że to była duża część mojej siły napędowej:
fakt, że nie miałam w życiu wzoru ojca.
Zawsze chciałam przynieść dumę matce.
Wiedziałam, jak ciężko pracuje i się dla mnie poświęca.
Więc w końcu poszłam do domu i zebrałam się, żeby wyznać prawdę.
Wkurzyła się.
Nie po to posyłała mnie do szkoły.
Przez wszystkie te lata płaciła czesne,
a ja chcę po prostu być modelką?
Matka się jednak zgodziła, ale nie mogła ze mną jechać,
bo była w ciąży z moim bratem.
I tak wyleciałam 14 kwietnia do Nowego Orleanu.
NOWY ORLEAN
Praca z Naomi była wtedy bardzo łatwa.
To było jej pierwsze duże zlecenie, wielka przygoda.
NIEBIESKIE WZORY NA LATO
Zrobiliśmy dwie sesje. Jedną na plaży...
i drugą, zatytułowaną „Dziewczyny tej ziemi”.
Odwiedziliśmy dawną plantację wykorzystującą niewolników,
sześcioro białych i Czarna dziewczyna.
To było 30 lat temu, świat wyglądał inaczej.
Mama się denerwowała.
Rozmawiałyśmy przed wyjazdem.
Opowiedziała mi o rasizmie w Ameryce.
ZABIJAJCIE SIEBIE...
Opowiedziała o Południu, o Ku Klux Klanie.
Właśnie tak kojarzyliśmy w Anglii amerykańskie Południe.
Zaczęłam rozumieć z perspektywy kultury,
że będę musiała ciężko pracować na poczucie akceptacji.
Nie było mowy, żebym wróciła do domu z podkulonym ogonem,
twierdząc, że nie wyszło i się poddałam.
Nie było mowy.
Zamierzałam wejść w to środowisko mocniej i głębiej.
Jakieś cztery miesiące po mojej sesji dla brytyjskiego „Elle”
do Londynu zjechało się trochę ludzi
na wieść o młodej Czarnej dziewczynie.
Myślałam: „O kurczę, przyjechali do Anglii, żeby mnie poznać?”.
Miałem pracownię we wschodnim Londynie...
PROJEKTANT
...i przyjaciel, który tam wpadł, zaczął namawiać:
„Leć obczaić tę dziewczynę, no leć.
Ma tylko 14 lat, ma tylko 15 lat. Uczyła się stepować” czy coś takiego.
I wtedy zobaczyłem Naomi w pracy, chyba dla brytyjskiego „Elle”.
Ma prezencję.
To wrodzone.
Przyciąga jak magnes.
Kobieta, która ją odkryła, odezwała się w sprawie
„dziewczyny, którą warto się zająć”.
Naomi była pełna szacunku i bardzo nieśmiała, cicha.
Byłam pod ogromnym wrażeniem.
Poznałam świetnych ludzi.
Do Londynu zaczęła przyjeżdżać Eileen Ford
i przekonywała matkę, żebym to z nimi podpisała kontrakt.
Uwielbiałam Eileen Ford.
Myślę teraz o jej staroświeckim...
czy tradycyjnym podejściu do zawodu agentki modelek.
- Aha. - I to było dobre.
Była najlepsza z nich wszystkich.
Co ją wyróżniało?
To, jak zajmowała się dziewczynami.
- Rozumiem. - Mieszkałyśmy w jej domu.
Rodzice czuli, że nas dobrze chroni.
W Nowym Jorku były wtedy dwie duże agencje.
Ford, czyli Eileen Ford,
która była bardzo poprawna
i oczekiwała określonego zachowania od swoich „dziewcząt”,
które mieszkały w jej kamienicy.
I była też agencja Elite, która miała zupełnie inną energię.
Nie czuło się, że to nasi rodzice
albo że chcą być jak rodzice.
Nie odpowiadali za nas. Byli po prostu agentami.
Nie czułam, że to moi drudzy rodzice.
Miałam 20 lat,
rzuciłam studia dla modelingu w Chicago i było świetnie.
Zarabiałam tysiąc dolarów dziennie.
ATUTY: CERA, NOGI I WŁOSY
Pozowałyśmy głównie do katalogów.
Był jeden ważny fotograf, Victor Skrebneski.
Był grubą rybą w małym stawie.
Victor był bez dwóch zdań moim pierwszym mentorem w branży.
Wydawał polecenia: „Prawa ręka dalej, wyżej ramię”.
Kiedy zabraniał się ruszać, to go słuchałyśmy.
Myślałyśmy: „Dobra, ani drgnę”.
Nie raz straciłam przytomność, zwłaszcza tuż przed obiadem.
Głód sprawiał, że się mdlało.
Stawiali cię na nogi i... wracało się do pracy.
Nie fotografowano nas dlatego, że byłyśmy ładne.
Podkreślano: „Pomagasz sprzedać tę marynarkę”.
Wszyscy pracujemy na tę sprzedaż.
Prosto z DeKalb w Illinois - Cindy Crawford.
Zawsze miała takie ciało?
Wstań na chwilę. To się nazywa mieć ciało.
Potrzebowała szkolenia czy nie?
Z Cindy było więcej pracy psychologicznej.
Nie była pewna, czy chce być modelką.
- Byłam towarem. - ...stabilność emocjonalna.
Albo dzieckiem: „Siedź i się nie odzywaj”.
Patrzę z dzisiejszej perspektywy na słowa Oprah:
„Wstań i pokaż ciało”,
jakby mówiła: „Pokaż, dzięki czemu tu jesteś”.
Wtedy nie zdawałam sobie sprawy, dopiero teraz
mam poczucie, że to było naprawdę nie w porządku.
Zwłaszcza z ust Oprah.
Ma coraz większe ambicje.
Przekonuje się, że - i mówię to dopiero tutaj...
AGENCJA MODELEK ELITE
...jeśli chce, może być numerem jeden w branży.
Czułam się dobrze. Chicago mnie nie przytłaczało.
Miałam swoje mieszkanie i mogłam jechać zobaczyć się z mamą.
Miałam bardzo bezpieczny układ z Victorem Skrebneskim,
stałą pracę, gdzie świetnie zarabiałam.
VICTOR WIE NAJLEPIEJ PRZEMIANA CINDY CRAWFORD
Zaoferowano mi pracę na Bali, wyjazd na dziesięć dni.
Zlecenia oferowane w Chicago były realizowane w Chicago.
Rzadko wyjeżdżałyśmy i robiłyśmy coś pasjonującego.
W trakcie wyjazdu wypadał jeden dzień u Skrebneskiego.
CAŁY DZIEŃ, OD 9 BIELIZNA
Poprosiłam o zwolnienie, żeby móc jechać.
I nie dostałam zgody.
Na dodatek oznajmili, że jeśli zrezygnuję
z tej połówki dnia na sesję dla katalogu, to już nigdy mnie nie zatrudnią.
Pracowałam cztery, pięć dni w tygodniu, głównie z Victorem.
To było moje źródło utrzymania.
Zarabiałam więcej, niż mogliby sobie wymarzyć moi rodzice.
Gdy byłam dzieckiem, zawsze byliśmy pod kreską.
Po rozstaniu rodziców
widziałam, jak tata wykorzystuje pieniądze do manipulowania matką.
Przyrzekałam sobie, że mnie to nie spotka.
Dorastając,
uczysz się, kiedy się odezwać, a kiedy milczeć.
Odwołałam sesję. Pojechałam na dziesięć dni na Bali.
I to wszystko.
Już mnie nie zabukowali.
Modelka w Chicago,
która nie pracowała z Victorem Skrebneskim,
przestawała istnieć.
W takim razie spróbuję w Nowym Jorku.
NOWY JORK
Robimy dwie okładki: główną,
czyli tę na 75-lecie, i drugą do internetu.
Dobrze.
Może dłoń bliżej szyi?
Tak. I ja się zbliżę.
Pięknie. Może już to mamy.
Tak jest lepiej, nie?
- O Boże. - Boże. Bosko.
Jezu, mistrzostwo fotografii.
Christy też wygląda wspaniale.
Nie chcę... złapaliśmy to?
Dla Christy Turlington to pierwsza okładka „Cosmo”.
Otrzyma 500 dolarów za jedyne trzy godziny strojenia się
i 15 minut pozowania.
Nieźle, jak na świeżo upieczoną absolwentkę liceum.
Modelingu uczysz się w praktyce. Czerpiesz z obserwacji.
Nikt cię dosłownie nie uczy.
Obecnie cała magia dzieje się w postprodukcji.
W latach 80. i wczesnych 90. cała magia wydarzała się
dokładnie w chwili, gdy rozlegał się dźwięk migawki.
Zdjęcie jest święte.
Robiliśmy sto ujęć, żeby wybrać jedno.
To, co widzieliśmy, było efektem końcowym.
Ktoś podtrzymywał rąbek spódnicy żyłką wędkarską.
Zdarzało się trzymać puszkę Coli
za paskiem, żeby podkreślić talię...
Znaliśmy triki, ale światło?
Fotografowie mocno nad nim pracowali,
bo nie było wtedy retuszu.
Nie było wiadomo, jak wyjdzie zdjęcie,
póki nie wyszedł magazyn.
W latach 80. nie było internetu, moje dzieci.
DZIENNIKARZ
Było coś, co zwano „czasopismami”.
Nie było Instagrama.
NACZELNY, BRYTYJSKI „VOGUE”
Nie było Facebooka.
Były czasopisma.
W tamtych czasach to głównie one stanowiły drzwi do innego świata.
Mieliśmy ludzi, którzy nadzorowali to, jak ma wyglądać kultura.
Magazyn ma zdobyć czytelnika,
który patrzy z uwagą na ubrania,
idzie do sklepu i je kupuje.
STYLISTKA / DYR. ARTYSTYCZNA
„Bazaar” ma swój styl, „Vogue” też,
tak samo „Elle”.
Nie wiem, jak to opisać.
Każdy był inny.
„Harper's Bazaar” miał dużą klasę.
W „Elle” wszystko robiło się szybko.
Z tygodnia na tydzień!
Bo moda jest szybka, prawda?
„Vogue” zawsze był perłą w koronie magazynów modowych.
„Vogue” był bardzo światowy.
Amerykański „Vogue” był wzorem.
REDAKTOR
Każda modelka chce być w „Vogue'u”.
NACZELNA, AMERYKAŃSKI „VOGUE”
To jej pomaga w karierze, zapewnia reklamy.
Spina jej „książkę”.
Dziewczyny chcą być w „Vogue'u” nie tylko dla pieniędzy.
Pamiętam, jak amerykański „Vogue” zabukował mnie na Saint-Barthélemy.
Jako dziewczyna z małego miasta
czułam się jak w niebie.
Zdjęcie z tej sesji konkurowało o okładkę „Vogue'a”.
Okładka nigdy nie była pewna.
Miałyśmy wtedy... tylko „przymiarki do okładki”.
Szło się zrobić kilka zdjęć,
a oni na nie patrzyli i mówili:
„To wejdzie” albo „Próbujmy dalej, z kimś innym”.
Dopiero miesiąc później okazywało się,
czy wybrano twoje zdjęcie.
To było moim marzeniem... być na okładce „Vogue'a”.
Dowolnego „Vogue'a”. Edycja nie miała znaczenia.
Moja pierwsza okładka „Vogue'a” była dla edycji włoskiej.
Bardzo podobało mi się, jak wyglądam w lustrze,
i wchodząc na plan, czułam się jak księżniczka.
Włoską edycję trudniej kupić,
więc po powrocie do życia w domu
minęło dużo czasu, zanim zobaczyłam magazyn,
bo nigdzie nie mogłam go znaleźć.
Druga okładka „Vogue'a” była o tyle ważniejsza,
że dostrzegło ją więcej osób. To było dla edycji brytyjskiej.
Tak młodo tam wyglądam,
aż trudno uwierzyć, że to okładka „Vogue'a”.
Miałam wtedy pewnie z 17 lat.
Zdjęcie zrobił Patrick Demarchelier.
To było tuż po premierze nowej marki Donny Karan,
więc ubrania z pierwszej kolekcji stanowiły materiał na okładkę.
Po sesji zrobiliśmy portret.
Miałam przedłużone włosy, więc były bardzo długie.
Pozowałam w taki sposób,
że się zasłaniałam, taki klasyk.
Moje ręce schodziły coraz niżej.
„Możesz obniżyć ręce? Jeszcze trochę?”.
Pamiętam, że o tym myślę,
ale nie czułam się szczególnie źle.
Miałam dobre wrażenia z tej sesji.
Czułam się ładna w tamtej chwili.
Sam Patrick mnie nie krępował.
Ale pamiętam to poczucie:
„O rany! Nie powinnam tak robić”.
Ostatecznie zdjęcie trafiło na okładkę magazynu „Photo”,
który nie ma wielkiego nakładu,
ale byłam przejęta.
Bo nie wiem, co myślałam,
ale w ogóle nie liczyłam na okładkę.
Nie było granicy wieku,
od którego pozwalano na akty.
Raczej nikt tego nie monitorował ani nie regulował.
Nie powiem, żebym w każdej sytuacji była taka świadoma,
ale dużo później moja mama stwierdziła,
że zawsze wiedziała, że dam sobie radę.
Wiedziała, że mam głowę na karku
i że nic mi się nie stanie.
Ale nie wiem, czy to było takie pewne, że nic mi się nie stanie.
Raczej mnie wypuszczono: „Leć. Powodzenia”.
Cindy Crawford numerem jeden wśród konsumentów i marek.
Mężczyznę poklepano by po ramieniu i pochwalono.
„Nie wstaję z łóżka za mniej niż 10 000 dolarów dziennie".
To połowa sukcesu.
Któregoś dnia to się skończy.
Napisy: Karolina Dąbrowska