ว่าไง คงจะไม่ได้เพราะตอนนี้ฉันทํางานอยู่
วันนี้คงไม่ทัน
วงนี้ใส่ง่ายมาก
รองเท้าเข้ากันนะฉันว่า
ได้ งั้นเอาคู่นี้
- ฉันชอบอันนี้ - เนื้อผ้าดีจริง
สมบูรณ์แบบ ดูสิ เงางาม
ทุกคนชอบบอกว่า "คุณเหมือนคายาเลย"
- แต่เธอเหมือนฉันต่างหาก - จริง
- เธอเหมือนคุณต่างหาก - ฉันมาก่อนนะ
ถูกต้อง
อันนี้น่าจะดิออร์ จากร้านนิวยอร์กวินเทจ
- เริ่ดเนอะ - มาก
ให้ช่วยมั้ยลินดา
ใส่ได้ละ
โอเค งั้นพอเสร็จแล้ว...
คุณพระ กล้องนี้ให้ฟีลยุค 90 มาก
ได้มาจากไหนเนี่ย
(คริสตี้)
คุณให้คําจํากัดความ "สุดยอดนางแบบ" ว่ายังไง
ไม่รู้สิ
(คริสตี้)
ฉันชอบให้ทุกอย่างเรียบง่าย เห็นอะไรก็เรียกอย่างนั้น
นางแบบก็คือนางแบบ
คริสตี้สวยที่สุด
มันไม่ใช่ความฝัน ฉันไม่เคยคิดถึงมันด้วยซ้ํา
มันเกิดขึ้นเอง แล้วยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ฉันคาดคิด
เธอคือความงามอมตะ
คุณเห็นรูปถ่าย เห็นภาพของพวกเรา
เลยคิดว่าคุณรู้จักพวกเรา
(เนโอมี)
แต่มันไม่มีคําบรรยายกํากับภาพพวกนั้น
(โว้ก ตัวแม่เนโอมี)
คนเห็นแค่ด้านนี้ของเรา ไม่เคยรู้ว่าข้างในพวกเราเป็นยังไง
พวกเขามองเราต่างจากที่เราเป็น
เนโอมี...
เป็นเหมือนเทพีที่ดุดัน
เราเป็นเหมือน ตัวแทนของอิทธิพลที่จับต้องได้
เราดูเหมือนผู้หญิงสุดแกร่ง
(ซินดี)
พอเรามองกระจก เราก็เริ่มที่จะเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ
ฉันทะเยอทะยาน ฉันอยากลงมือทําบางอย่าง
ฉันอยากเป็นที่จดจํา แต่ก็ยังไม่รู้ว่าต้องทําอะไร
ดูเหมือนฉันจะได้โอกาสนั้นแล้ว
(วานิตี้แฟร์)
ซินดีคือสาวอเมริกันจ๋า
เธอน่าจะเป็นคนแรก ๆ ที่เริ่มวางแผนอนาคต
เพื่อให้เธอสามารถ มีปากเสียงได้มากขึ้น
(วานิตี้แฟร์ อาณาจักรซินดี)
เหมือนพอความฝันเป็นจริง แล้วคุณก็ได้ทํามันซ้ํา ๆ ไปเรื่อย ๆ
(ลินดา)
(โว้ก แฟชั่นฤดูใบไม้ร่วงก่อนใคร)
ลินดาเธอมีพันหน้า
เธอสามารถสวมบทบาทใดใด ที่ช่างภาพอยากให้เธอเป็น
ฉันฝันที่จะเป็นนางแบบ ฉันไม่ได้ถูกพบโดยแมวมอง
ฉันเลือกที่จะเป็น
เราต้องคู่ควรกับมัน เราต้องฝ่าฟัน
มันบ้ามากจริง ๆ ทั้งที่เราไม่ใช่เดอะบีเทิลส์ด้วยซ้ํา
จากนี้อีก 50 ปี ฉันคงมองว่ามันเป็นประสบการณ์ดี ๆ
และฉันจะยังคง เป็นเพื่อนกับพวกเธอเหล่านี้
นี่คือเพื่อนร่วมรุ่นของฉัน
ที่เราประสบความสําเร็จไปด้วยกัน
นั่นคือความหมาย ของสุดยอดนางแบบ
(คริสตี้ ซินดี ลินดา เนโอมี)
(นครนิวยอร์ก)
- ใหญ่จัง สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
สวัสดี
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ
- สบายดีมั้ยคะ - ก็พอไหว
คุณเคยเก็บแผ่นเสียง ไว้ในห้องข้างหลังนี้
ใช่แล้ว
- ย้ายไปข้างบนหมดแล้วเหรอ - น่าจะอย่างนั้น
ระวังนะ
- ลินดา มาตรงนี้ - ข้าง ๆ เธอเหรอ
ใช่ เอาหลังพิงกัน ใช่เลย
- เข้ามาใกล้อีก - ใกล้กว่านี้เหรอ
โอเค ทีนี้...
น่าจะพร้อมถ่ายแบบกันอีกครั้งแล้ว
ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
- เราลอง... ดีมากเลย - ฉันจะยกเธอเทอร์ลี
- โอเค - อย่างนั้นแหละ
- ตอนนั้นเธอยกฉันหรือว่าฉันยกเธอ - ฉันว่าฉันยก
ใช่ แต่ฉันทําไม่ได้
โทษที ฉันไม่อยากทําเธอเจ็บ
- ไม่อยากจริง ๆ - เอาใหม่
- เข้ามาใกล้ได้อีกนะ - ฉันไม่อยากทําให้เธอเจ็บอยู่ดี
เขยิบเข้ามาอีกได้มั้ย
- เข้าหาคุณน่ะเหรอ - ใกล้อีก ๆ
หยุด นั่นแหละ
โอเค
ดีมาก ดี
พร้อมนะ จะยกละนะ หนึ่ง สอง สาม
ให้ตายสิ
- อีกรอบ เมื่อกี้ถ่ายไม่ทัน - เดี๋ยวได้ไปนวดตัวแน่หลังจากนี้
- หนึ่ง สอง สาม - โอเค
ฉันเด็กมากตอนที่เริ่มเข้าวงการ
งานที่ฉันทําก่อนหน้านั้นคือ พี่เลี้ยงเด็กและทําความสะอาดคอกม้า
ตอนวัยรุ่นฉันใช้ชีวิตในแถบชนบท
ไปโรงเรียนทุกวันและคอยคิดว่า
(คริสตี้)
มันต้องมีอะไรที่ดีกว่านี้รออยู่
แม่ฉันมาจากอเมริกากลาง ประเทศเอลซัลวาดอร์
แม่เจอกับพ่อบนเครื่องบิน
เพราะเธอเป็น พนักงานต้อนรับสายการบินแพนแอม
พ่อฉันเป็นนักบิน มาจากแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
ครอบครัวเราเลยเลือกใช้ชีวิต อยู่ในย่านอ่าวซานฟรานซิสโก
พ่อฉันไม่อินกับการ สิ้นเปลืองเงินไปกับเสื้อผ้า
เขาได้ยินเราพูดถึง กางเกงยีนส์ยี่ห้อดัง
เขาเลยบินไปเอเชีย
แล้วกลับมาพร้อมกับ กางเกงยีนส์คาลวินไคลน์ของก๊อป
และคิดว่าพวกเรา จะตื่นเต้นที่ได้ของมียี่ห้อ
พวกเราก็จะแบบ "นี่มันของก๊อปนะพ่อ"
ตอนฉันอายุ 14 ปี ฉันอยู่ที่คอกม้าหลังเลิกเรียน
มีช่างภาพคนหนึ่ง
เขาเดินเข้ามาถามแม่ของฉัน
ว่าเราสนใจเรื่องการเป็นนางแบบมั้ย
แม่ฉันบอกว่าไม่ แต่ฉันว่าจริง ๆ แม่แอบสน
แม่พาพวกเรามาเจอเอเย่นต์ เธอมองมาที่ฉันและน้องสาวของฉัน
เหมือนประเมินพวกเรา แล้วก็บอกกับน้องสาวฉันว่า
"เธอตัวเล็กเกิน ไม่น่าจะได้"
"แต่เธอน่ะพอไหว มาลองดูว่าเราทําอะไรได้บ้าง"
น้องสาวฉันเศร้ามาก
(คริสตี้ เทอร์ลิงตัน อายุ 14 ปี ช่างภาพ: เจอร์รี ฮินเคิล)
ตอนฉันเรียน และเริ่มอาชีพนางแบบไปด้วย
ฉันเล่าให้แค่กับเพื่อนสนิทฉันฟัง
ฉันไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้
เด็กอายุ 15 แต่เป็นนางแบบชุดเจ้าสาว มันตลกออก
บางครั้งฉันรับงานมาแล้ว
แต่ก็ไม่อยากไปทํา
ถ้ามีอะไรสนุก ๆ ให้ทํากับเพื่อนมากกว่า
จําได้ว่ามีหลายครั้งที่ พ่อกําลังขับรถพาฉันไปไหนสักที่
แล้วบอกว่า "ลูกรับปากเขาแล้ว"
"นั่นคือสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ"
การเป็นนางแบบมันไม่ได้เท่เลย แต่ว่าได้เงิน
มันให้อิสระฉันทันที
แขกคนต่อไปของผมตั้งเอเจนซีนางแบบ ของตัวเองเมื่อ 24 ปีก่อน
และตอนนี้ เป็นเอเจนซีที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ขอเสียงปรบมือให้กับไอลีน ฟอร์ด
นางแบบคนหนึ่งจะเอาตัวรอดได้มั้ย ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณ
ในเมื่อคุณมีอิทธิพลสุด ๆ ในวงการ
อาจฟังดูไม่อ่อนโยนนัก แต่พูดตรง ๆ คุณมีอิทธิพลจริง ๆ
(ไอลีน ฟอร์ด ตัวแทนนางแบบ)
เราทํางานหนักกว่าคนอื่น
ก็เลยได้ของดีกว่าคนอื่น
ฉันน่าจะอายุสัก 15 ปี ตอนที่ได้เจอกับพวกฟอร์ด
ตอนที่ฉันมานิวยอร์ก
พวกเขาอาศัยอยู่ในทาวน์เฮาส์ขนาดใหญ่ ตรงจุดตัดถนนอีสต์ 78 และเลกซิงตัน
มันเหมือนหอพัก
แม่วางแผนจะกลับบ้าน และปล่อยฉันอยู่ที่นี่คนเดียว
ทุกคนอยู่ที่นั่นราว ๆ หนึ่งถึงสองสัปดาห์
มีคนย้ายเข้าย้ายออกตลอดเวลา
เมื่อคุณออกไปแคสต์งาน
คุณจะมีรายชื่อที่คุณต้องไปเจอ
บางคนพอได้แฟ้มภาพคุณ
เปิดแล้วปิดแล้วก็บอกให้คุณไปได้เลย
มีอยู่ครั้งหนึ่งสไตลิสต์บอกฉันว่า
"ฉันจะให้เธอไปที่ สตูดิโอของอาร์เธอร์ เอลกอร์ท"
นั่นคือตอนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
(คริสตี้ ที ผมสั้น เลนส์ 85 อาร์เธอร์ เอลกอร์ท)
ผมรู้เลยว่าเธอจะกลายเป็นดาว
(อาร์เธอร์ เอลกอร์ท ช่างภาพ)
สไตล์ของอาร์เธอร์จะออกแนว
ที่คุณต้องเคลื่อนไหวตลอด ค่อนข้างธรรมชาติ
เป็นอิสระ
เขาถ่ายภาพนักเต้นและนักดนตรีมามาก
เขาสอนให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย เมื่ออยู่หน้ากล้อง
สอนการเคลื่อนไหว การใช้มือ
ผมโทรหาเอเย่นต์เลย
บอกไปว่า "ผมต้องถ่ายงานให้โว้ก และผมอยากได้คริสตี้"
ซึ่งมันตลกมากตอนนั้น เพราะเอเย่นต์ตอบกลับมาว่า
"คุณว่าคริสตี้ดีเหรอ เรามีดีกว่านั้นนะ"
ผมบอกว่า "งานของคุณจบแล้ว ยังไงผมก็จะเอาคริสตี้"
นี่คือภาพแรกที่ผมถ่ายลินดา
- ภาพนี้ - ภาพแรกเลยเหรอ
ใช่ จําได้มั้ย
- ฉันจําได้ - นั่นที่ปารีสหรือที่นี่
ที่ปารีส
รูปนี้ล่ะ จําได้มั้ย
- ตอนนั้นฝนตกด้วย - ฉันโพสหลายรอบหรือว่ารอบเดียวเลย
- ไม่ สองครั้ง - สองครั้งเหรอ
เธอบอกว่า "ฉันรู้ว่าต้องทําอะไร"
ฉันก็แค่ต้องจับโฟกัสให้ได้
- แล้วเธอก็ทําท่านั่น - คุณทําได้เสมอ
- ตอนนี้ไม่ค่อยได้ละ - เราได้ภาพที่ดีตลอด
ซินดีรูปนั้นก็สวยมาก
ฉันเหมือนจะ จําภาพนั้นได้เหมือนกัน
- นั่นเนโอมีวัยใส - สําหรับหนังสืออาซเซดีน
ฉันไม่ได้เจอ เนโอมีมาหลายปีแล้ว
- โถ่... - เธอยังเหมือนเดิมมั้ย
- ไม่นะ ดีกว่าเดิม - ดีกว่าเดิมอีกเหรอ
เธอดูดีขึ้นเรื่อย ๆ
หลังถ่ายภาพครั้งแรก กับอาร์เธอร์ ฉันก็ไปลอนดอน
(ลอนดอน)
ตรงไปที่สตูดิโอ แล้วเนโอมีก็เดินเข้ามา
เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักเรียน แต่ก็กําลังเรียนอยู่แน่ ๆ
เธอดูตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่
น่าเอ็นดูมาก ๆ
ตอนที่เจอคริสตี้ครั้งแรกเธอใจดีมาก การถ่ายแบบเป็นไปได้ด้วยดีมาก ๆ
ฉันไม่อยากให้มันจบลง ไม่รู้สึกว่ากําลังทํางานอยู่เลย
เราเปิดเพลงของแวมฉันจําได้
เราเต้นไปเรื่อย ๆ คุยกัน และสนุกไปด้วยกัน
ผ่านไปไม่กี่วัน กับไม่กี่ชั่วโมงที่เราอยู่ที่นั่น
เหมือนคุณได้ปลดปล่อย
ตั้งแต่นั้นมาฉันกับเนโอมีก็สนิทกัน
(เคนยา)
เสร็จยัง ๆ ๆ
นี่รออยู่เหรอ
โอเคชุดแรก
ฉันรู้ว่าพวกคุณช่างแต่งหน้า ชอบใช้พู่กัน
แต่ฉันไม่อะ ฉันชอบทาจากแท่งเลย
- โอเคมั้ย - เยี่ยม
- ก็ได้ - แค่นิดเดียวนะ
ไม่รู้ว่าช้าไปกี่ชั่วโมง
แต่รูปฉันจะออกมาเริ่ด
ฉันจะบอกอะไรให้ พอถึงตอนที่รายการออกอากาศ
- ฉันจะหยุดสูบบุหรี่ - หวังว่าอย่างนั้น
ฉันจะหยุดสูบบุหรี่ ในวันที่ 31 มกราคม
- นี่จะเป็นหลักฐาน - สัญญานะ
ฉันจะต้องรักษาคําพูด
- ฉันต้องหยุด ต้องหยุด - จะคอยดู
มันไม่ดีกับคุณเลยเนโอมี
- ฉันรู้ว่ามันไม่ดี - มันแย่มาก ๆ
และอีกสามคนไม่ได้สูบด้วย
ลินดาไม่สูบ คริสตี้ไม่สูบ ซินดี้ก็ไม่สูบ
ฉันใช้ชีวิต ส่วนใหญ่ของฉันอยู่หน้ากล้อง
ฉันเรียนศิลปะการละครที่ลอนดอน
ฉันรักการเต้น
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการในขณะนั้น
(เนโอมี)
เป้าหมายฉันคือการละคร
ฉันจะบอกแม่ตลอดว่าเดี๋ยวไปทดสอบบทนะ แม่ก็จะบอกว่า
"เขาจะเอากี่คนจากการทดสอบบทนี้"
น่าจะสักหกหรือเจ็ดคน
พอเราไปถึง ก็จะเจอเด็กอีกประมาณ 600 คน
แม่ก็จะบอกว่า "คุณพระ เนโอมีแม่ว่าลูกไม่น่าจะได้บทนี้นะ"
แต่ฉันจะบอกว่า "ได้สิ ฉันต้องได้แน่ ๆ"
- มาทดสอบบทอะไร - สโนว์ไวท์
เราไม่ได้จะทําสโนว์ไวท์ เราจะทําซินเดอเรลล่า
งั้นบทซินเดอเรลล่า
เล่นเป็นคนใช้ละกัน จะเอามั้ย
- ก็ได้ - ชื่ออะไร
แม่ฉันพยายาม อย่างถึงที่สุดที่จะให้ฉัน
ได้เรียน ได้ฝึกฝน และได้รับการศึกษา
แม่ส่งฉันเข้าเรียนโรงเรียนเอกชน
ฉันถูกเรียกด้วยสีผิวของฉัน ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ
ฉันจะไม่ยอมถูกรังแก เพียงเพราะสีผิวของฉัน
แม่ฉันจ่ายเงินค่าเทอม เช่นเดียวกับทุก ๆ คน
ฉันมีสิทธิ์ทุกประการที่จะอยู่ที่นี่ เอานิสัยขี้รังแกไปไกล ๆ ฉัน
นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก
ฉันจําตอนที่ดอน เลตต์ มาที่โรงเรียนของฉันและพูดว่า
"ผมอยากได้เด็ก ๆ มาเล่นเอ็มวีให้บ็อบ มาร์เลย์"
บ็อบ มาร์เลย์เดินมาบนถนน
จูงมือเด็กหญิงและเด็กชาย
ฉันคือเด็กหญิงคนนั้น
สําหรับชาวจาไมกัน บ็อบ มาร์เลย์คือพระเจ้า
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ฉันได้อยู่ในเอ็มวีของคัลเจอร์คลับ
ฉันบูชาบอย จอร์จ ฉันบูชาคัลเจอร์คลับ
ฉันคิดว่าบอย จอร์จคือ...
เขาไม่สนว่าคนจะ คิดกับเขาและการแต่งตัวของเขายังไง
กับการแต่งหน้าของเขา การเป็นผู้ชายที่แต่งหน้า ฉันรักเขา
เมื่อปีค.ศ. 1984 ตอนนั้นฉันยังไม่อยากกลับบ้าน
ฉันกับเพื่อนที่โรงเรียน เลยแวะเที่ยวย่านอาร์ต ๆ ย่านหนึ่ง
ที่ชื่อว่าโคเวนต์การ์เดนในลอนดอน
เป็นเหมือนจตุรัส มีคนเล่นดนตรีตามถนน
มีอะไรอาร์ต ๆ ติสต์ ๆ ตลอดในย่านนี้
ผู้หญิงอเมริกันคนหนึ่ง ถามว่าฉันเป็นนางแบบหรือเปล่า
ฉันอึ้งนิดนึง เพราะว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ของฉัน
ทั้งสวย ทั้งผมบลอนด์ยาว
แล้วมองมาที่ฉันซึ่งดูเก้ ๆ กัง ๆ
ฉันคอยที่จะย่อตัวลง เพราะความสูงเก้งก้างของฉัน
ฉันรับนามบัตรเธอมาแต่ก็ ไม่ได้โทรหาเธอจนผ่านไปหลายสัปดาห์
จนในที่สุดฉันโทรหาเธอ เธอชื่อว่าเบธ โบลด์ท
(เบธ โบลด์ท แมวมอง โคเวนต์การ์เดน)
เธอส่งฉันไปแคสต์งานต่าง ๆ
แฟ้มฉันมีรูปถ่ายอยู่สามรูป
ต้องเริ่มไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ฉันไม่รู้ว่าการถ่ายแบบคืออะไร
ไม่มีเงินซื้อนิตยสารแฟชั่น
ฉันเลยใช้ทักษะการเต้นที่ฉันฝึกฝนมา
กระโดด ฉีกขา อะไรพวกนั้น
มาร์ติน เบรดิงให้โอกาสฉัน
ผมร่วมงานกับเธอตอนเธออายุ 15 ปี
(มาร์ติน เบรดิง ช่างภาพ)
แต่เธอโตกว่าอายุ เธอฉลาด มีไหวพริบ
เธอรู้ว่าต้องทําอะไร
เธอชอบถูกถ่ายรูป ผมรู้สึกได้
ณ ตอนนั้นอาชีพนางแบบ ไม่เป็นที่ยอมรับในครอบครัวฉัน
แม่ไม่รู้เลยว่าฉันไปถ่ายแบบ
เขาขายรูปเพื่อการกุศลใช่มั้ย
เราต้องการให้เขา ขายได้ราคาสูงสุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ดังนั้นยิ่งดูออกว่าเป็นฉันมากเท่าไร
คือมันไม่ควรให้คนคิดว่า "แม่สาวนั่นใครน่ะ"
"แม่สาว" "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"
มันควรจะเป็น "นั่นซินดี ครอว์ฟอร์ดนี่"
ถ้าเขาอยากให้เกล้าผมขึ้น
แต่เรามองว่า มันไม่ใช่ลุคที่ดีที่สุดของฉัน
เราควรจะแย้งเขา
(มอนแทนา)
เจอกันพรุ่งนี้ ขอบคุณค่ะ
นี่เหมือนเมืองเล็ก ๆ มากกว่ารัฐ
มันให้ฟีลนั้น
ฉันโตมาในภูมิภาค ตอนกลางของประเทศท่ามกลางหิมะ
เด็กทุกคนที่นี่
เมื่อโตได้ประมาณหนึ่ง
ที่พอเดินตัดทุ่งข้าวโพดในฤดูร้อนได้
พวกเขาจะกลับมาบ้านพร้อมเกสร ดินโคลน และแมลงเต็มตัว
(ซินดี)
แม่จะฉีดน้ําล้างพวกเรา ก่อนจะให้เข้าบ้าน
ฉันโตมาในดิคัลบ์ อิลลินอยส์
เมืองเล็ก ๆ
ครอบครัวชนชั้นแรงงาน
ชีวิตวัยเด็ก ในชนบทที่สวยงามตามแบบอเมริกัน
จนฉันอายุเก้าขวบ น้องชายฉันเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว
เขาจากไปหนึ่งปีหลังจากนั้น
ตอนที่น้องชายฉันป่วย
แน่นอนว่าทั้งครอบครัว ทุ่มให้ความสําคัญกับเรื่องนี้
จนเขาจากไป กลายเป็นว่าทั้งครอบครัว จะรับมือกับความเศร้าโศกนี้ยังไงดี
ฉันกับพี่สาวและน้องสาวได้แต่คิดว่า "ทําไมไม่เป็นหนึ่งในพวกเรา"
แทนที่ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้าน
เราเลยรู้สึกว่า ต้องเป็นลูกที่สมบูรณ์แบบให้ได้
ซึ่งน่าจะเป็นแรงผลักให้ฉัน
พ่อแม่ฉันแยกทางกันตอนฉันขึ้นมัธยม
เหมือนเป็นการตอกย้ําอีกครั้งว่า
ชีวิตสวยงามเหมือนในนิยาย มันไม่มีอยู่จริง
แม่ฉันคือต้นแบบ ของความรักอย่างไม่มีเงื่อนไข
"ได้เกรดสี่เหรอ ดีมาก"
"ได้เกรดสามเหรอ ดีมาก" "ได้เกรดสองเหรอ ดีมาก"
ฉันไม่เคยได้เกรดสองหรอกนะ
แต่พ่อฉันให้รางวัลกับความสําเร็จ
เลยกลายเป็นความทะเยอทะยานของฉัน
เพราะนั่นคือวิธีที่จะดึงความสนใจเขา
(สมาคมเกียรติยศแห่งชาติ)
ฉันไม่เคยรู้สึกว่า ฉันพิเศษหรือแตกต่าง
ฉันไม่ใช่พวก ลูกเป็ดขี้เหร่ที่โตมาเป็นหงส์
แต่ช่วงมัธยมพวกคนสวย ๆ คือ
คนที่ตัวเล็ก ๆ เป็นเชียร์ลีดเดอร์
นั่นคือมาตรฐานความงาม ในเมืองเล็ก ๆ ของฉัน
(ปีแห่งแฟชั่น)
ฉันไม่เคยคิดทําอาชีพนางแบบ
ไม่รู้ด้วยซ้ําว่ามันเป็นอาชีพได้
ไม่รู้ว่าจะออกจากดิคัลบ์ อิลลินอยส์ มาอยู่ในนิตยสารได้ยังไง
(ดิคัลบ์ ไนท์ รายสัปดาห์ ฉบับชุมชนมหาวิทยาลัย)
แต่มีช่างภาพท้องถิ่นมาขอถ่ายรูปฉัน
พ่อฉันไม่เข้าใจ ว่าการถ่ายแบบทําเป็นอาชีพได้
เขามองว่าการถ่ายแบบ ก็แค่อีกชื่อหนึ่งของอาชีพขายบริการ
พวกเขาเลยมากับฉันด้วย ในการถ่ายแบบครั้งแรก
(ชิคาโก)
เอเย่นต์บอกว่า "ไม่รู้สินะ...
คุณมีไฝนั่นบนหน้า"
แต่เธอบอกว่า "มาลองถ่ายดูก่อน"
รูปออกมาแย่มากใช้ไม่ได้เลย
แต่ช่างทําผม ดันเห็นอะไรบางอย่างในตัวฉัน
เขาเอารูปฉันให้อีลีทในชิคาโกดู
พวกเขาเลยโทรหาฉัน แล้วนัดให้เข้าไปลองถ่าย
ฉันได้งานโฆษณาชุดชั้นในของ ห้างสรรพสินค้ามาร์แชลฟีลด์ส
สองสัปดาห์ให้หลัง ฉันไปโรงเรียนตามปกติ
แล้วเจอรูปนั่นอยู่ทั่วโรงเรียน
ฉันจําได้ว่าคนอื่นพยายามล้อฉัน
ทําให้ฉันรู้สึกแย่แต่ฉันกลับคิดว่า
"พวกนี้จะรู้มั้ยว่าฉันได้เงินมาตั้ง 120 ดอลลาร์จากการถ่ายแบบนั่น"
ฉันไม่สนใจ ฉันแค่คิดว่า "ก็ดีกว่าทํางานในไร่ข้าวโพด"
(นครนิวยอร์ก)
อยากใส่ต่างหูเพิ่มอีก ที่หูข้างเดียวเหรอ
- อันเล็ก ๆ พวกนี้ใช่มั้ย - ใช่
แค่อยากบอกว่าทั้งสองรูที่เจาะหูนี่
ฉันไม่รู้ว่ามันเจาะในองศาไหน เพราะฉันเจาะเองตอนอายุ 12
ฉันเจอตะไบในกล่องเครื่องมือของพ่อ
- แล้วคุณก็เจาะเองเลยเหรอ - ไม่นะ
ฉันตะไบต่างหูห่วงของฉันให้คม แล้วก็เจาะเลย
โดนดุใหญ่เลย
แม่เรียกฉันว่าหญิงขายบริการตามถนน
พ่อแม่ฉันเข้มงวดมาก โดยเฉพาะแม่ฉัน
พ่อและแม่อพยพจากอิตาลี มาออนแทรีโอ แคนาดา
ฉันโตมาแบบอิตาเลียนจ๋าเลย
แต่ฉันชอบแฟชั่นมาโดยตลอด
(ลินดา)
ฉันบ้าแฟชั่นมาก
รู้มั้ยว่านี่ใคร
ใช่แล้ว แต่ไม่ใช่บาร์บี้แบบที่รู้จักกันนะ
นี่คือบาร์บี้รุ่นใหม่เปลี่ยนสีได้
ผมของเธอเปลี่ยนสีได้
(ไม่รวมเฟอร์นิเจอร์)
ตุ๊กตาบาร์บี้ที่น่าสงสารของฉัน
พวกเธอถูกเปลี่ยนชุด ถอดชุดไม่รู้กี่ครั้ง
ตุ๊กตาบาร์บี้ของฉันแต่งงานบ่อยมาก
ฉันทํางานในร้านสะดวกซื้อ
จะมีชั้นวางนิตยสารอยู่
พอว่างฉันก็เปิดอ่านนิตยสารพวกนั้น
ถ้าชอบเล่มไหน
ก็ใช้เงินค่าแรงที่ได้ซื้อ
จะได้เอารูปกลับมาติดในห้องนอน
(ทั้งข่าว ทั้งการเปลี่ยนแปลง ในวงการแฟชั่นและความงาม)
ฉันผมหยิกและฉันก็ไปดัดผม
ฉันตัดผมเว้นช่วงหูไว้
น่าจะเรียกว่าทรงรากไทรมั้ง
ฉันว่าฉันเก๋สุด ๆ
แม่เข้าใจดีว่า แฟชั่นสําคัญกับฉันมากแค่ไหน
แม่เลยถามว่า "ทําไมไม่ลองไปโรงเรียนสอนเดินแบบ"
ฉันเรียนวิธี ถอดเสื้อคลุมด้วยมือข้างเดียว
(ลินดา อีวานเจลิสตา นักเรียนเดินแบบ)
ปลดกระดุมมือเดียวจากเม็ดล่างสุด
ไม่ควรมีใครต้องไปโรงเรียนสอนเดินแบบ เพื่อที่จะเป็นนางแบบ
(นางแบบที่ได้ไปญี่ปุ่น)
ตลกมากที่ พ่อแม่อนุญาตให้ฉันไปญี่ปุ่น
ตอนฉันอายุแค่ 16 ปี ภายใต้สัญญาการเป็นนางแบบ
พวกเขาไม่ให้ฉันไปทัศนศึกษา เล่นสกีกับที่โรงเรียนด้วยซ้ํา
แต่กลับให้ฉันไปญี่ปุ่น
(ร้านอาหารดิสโก)
พอฉันไปถึงญี่ปุ่น สิ่งแรกที่พวกเขาถามฉันคือ
ให้ถ่ายแบบเปลื้องผ้า
พวกเขาต้องการวัดสัดส่วนทุกอย่าง
ต้องการให้ฉันถอดเสื้อผ้าออก
(ลินดา อีวานเจลิสตา)
ทั้ง ๆ ที่ฉันมีการ์ดแนะนําตัว ที่ระบุสัดส่วนทุกอย่างในนั้น
ฉันไม่ต้องการเปลื้องผ้า
ฉันสติแตก
ไม่ควรไปด้วยตัวคนเดียวเลยจริง ๆ
ฉันบินกลับมาบ้านเลย
ฉันถอดใจแล้วแต่เอเย่นต์ของฉัน
คะยั้นคะยอให้ฉัน เข้าประกวดมิสทีนไนแอการา
ฉันไม่ชนะ แต่มีแมวมองที่มาชมการประกวด
แนะนําฉันให้จอห์น คาซาบลังกา
พอเขาเจอฉันก็พูดว่า
"เธอเหมือนโจแอน เซเวอร์แรนซ์เลย"
ฉันจะเป็นลมเพราะฉันคลั่งเธอสุด ๆ
เขาบอกว่าอยากรับฉันเข้ามา
ฉันควรจะลดน้ําหนักสักสองกิโล
แล้วก็มาลองดูกัน
จอห์น คาซาบลังกา เป็นคนที่มีสเน่ห์มาก
เขาคือเจ้าของเอเจนซีนางแบบอีลีท
เห็นแล้วก็จะรู้เลยว่า
เขาเป็นคนที่มีความมั่นใจ มีสเน่ห์
ตอนที่เจอเขา เขาน่าจะออกเดทหรือเคยเดท
คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน
แต่ฉันไม่เคยมองเขาในแง่นั้น เขาคือเอเย่นต์ของฉัน
ตอนเรียนมัธยมปลายปีสุดท้าย อีลีทเอเจนซีให้ฉันเข้าประกวด
การแข่งขันลุคแห่งปีของพวกเขา
เหมือนการประกวดค้นหานางแบบ
ฉันกับสาว ๆ อีกราว 200 คน ไปอยู่ที่อากาปุลโก
เหมือน ๆ กับ การประกวดนางงามเลยก็ว่าได้
ฉันชื่อซินดี ครอว์ฟอร์ด มาจากชิคาโก รัฐอิลลินอยส์
แต่คุณไม่จําเป็นต้อง มีความสามารถพิเศษอะไร
นี่คือการแข่งขัน เพื่อความสนุกและความงาม
การให้คะแนนจะเกิดขึ้นทุก ๆ ชั่วขณะ
(จอห์น คาซาบลังกา เอเย่นต์นางแบบ)
คุณถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา
เพราะการเป็นนางแบบคือ
การเป็นคนที่ดูดีอยู่ตลอดเวลา
พอมานึกย้อนกลับไปมันดูไม่ได้ ตื่นรู้เรื่องการเลือกปฏิบัติเท่าไร
แต่ ณ ตอนนั้น มันก็เหมือนกับการประกวดทั่ว ๆ ไป
เราไปทั่วทุกมุมโลก เราจับจองเอาคุณมา เราค้นพบคุณ
เราพาพวกคุณมาที่นี่และหวังว่า นี่จะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น
ของการก้าวไปสู่ นางแบบอีลีทที่โด่งดัง
สร้างรายได้มหาศาล
และประสบความสําเร็จไปด้วยกัน
ฉันผ่านเข้ารอบสิบคนสุดท้าย
เมื่อคุณเป็นสิบคนสุดท้าย เขาจะแยกคุณไปเพื่อขอสัมภาษณ์
"พร้อมจะลาออกจากโรงเรียนมั้ย"
"ย้ายมาอยู่นิวยอร์กได้มั้ย" และอีกมากมาย
ฉันยังเรียนมัธยมปลายอยู่ยังไม่พร้อม ที่จะหยุดเรียนฉันบอกไปอย่างนั้น
ฉันเลยกลับมาเรียน
ฉันกําลังจะได้เป็น หนึ่งในตัวแทนนักเรียนดีเด่น
(ตัวแทนนักเรียนมัธยมศึกษาดิคัลบ์)
ฉันสมัครมหาวิทยาลัย นอร์ทเวสเทิร์นไปแล้วด้วย
และได้รับทุนการศึกษา เพื่อเข้าเรียนคณะวิศวกรรมเคมี
ฤดูร้อนก่อนเปิดเทอมมหาวิทยาลัย อีลีทเชิญฉันไปนิวยอร์ก
ฉันได้ไปเจอช่างภาพ แพทริก เดมาร์ชเลียร์
เขาบอกว่า "ฉันจองตัวเธอไปโรม"
"แต่เธอต้องตัดผมนะ"
ฉันกับเอเย่นต์ ตัดสินใจว่ามันไม่คุ้มกัน
เลยบอกไปว่า "เธอจะไม่ตัดผม"
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "โอเค แต่เราจองเธออยู่ดี"
ฉันตื่นเต้นมาก
ช่างเป็นโอกาสที่ดีมาก ๆ
คืนแรก
ช่างทําผมถูกส่งมาที่ห้องฉัน บอกว่าเพื่อเล็มผมฉัน
พวกเขาหวีผม เกล้าเป็นหางม้า แล้วก็ตัดทั้งหางม้าโดยไม่ถามสักคํา
ฉันอึ้งไปเลย
แล้วก็ได้แต่นั่งร้องไห้ อยู่ในห้องโรมแรมที่โรม
ใครสงสัยว่าทําไมฉันไม่ตัดผมสั้น อีกเลยตั้งแต่นั้นมา นี่แหละเหตุผล
มันเป็นประสบการณ์อันเลวร้าย
(ถึงทุกคน ฉันสบายดี)
(ที่นี่สวยมาก มีอะไรให้ดูมากมาย)
(เขาตัดผมฉันจนสั้น โดยไม่ฟังเสียงค้านจากฉัน)
(ฉันรู้สึกเหมือนพวกเขา ไม่ได้เห็นฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง)
(ที่มีสิทธิ์ในชีวิตของตัวเอง)
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไว้ผมสั้น
แต่เพราะว่า ฉันไม่ได้เลือกที่จะตัดผมสั้น
ถ้านี่คือสิ่งจําเป็นของอาชีพนางแบบ ฉันก็ไม่พร้อมสําหรับมัน
มีความเชื่อมากมายเกี่ยวกับนางแบบ
(โรบิน กิฟฮาน นักวิจารณ์ เดอะวอชิงตันโพสต์)
หน้าที่ของความเชื่อนั้น คือการซ่อนความเป็นมนุษย์
(ภาพถ่ายโดยจอร์จ แพลตต์ ลินส์)
เมื่อคุณมองประวัติศาสตร์ ของอาชีพนางแบบ
บทบาทของนางแบบคือ ไม้แขวนเสื้อที่มีชีวิต
พวกเขาถูกจดจําในฐานะหุ่นโชว์
นางแบบส่วนมากจะนิ่งเงียบ
งานของพวกเธอคือ ทําให้ทุกอย่างดูไม่ต้องพยายาม
คุณไม่จําเป็นต้องรู้ชื่อนางแบบ
ฉันโชคดีที่ได้เดินแบบถ่ายแบบ แต่จริง ๆ ฉันมีงานประจําต่างหากอีก
(เบธานน์ ฮาร์ดิสัน นางแบบ/อดีตเอเย่นต์)
มีนางแบบอีกจํานวนมากที่มีชื่อเสียง
(ไมเคิล คอรส์ ดีไซเนอร์)
แต่ส่วนมากโด่งดังแค่ในงานภาพถ่าย
ไม่ว่าจะเป็นทวิกกี้ในยุค 60
ลอเรน ฮัตตันในยุค 70
รูปลักษณ์นางแบบมักจะเป็นไปตาม
(ทอดด์ โอลด์แฮม ดีไซเนอร์ ผู้อํานวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
ความคิดของผู้ชาย ว่าผู้หญิงควรจะเป็นแบบไหน
พวกเขาผมบลอนด์เหมือนอย่าง เชอรีล ทีกส์ หรือคริสตี้ บริงค์ลีย์
พวกเขาเป็นผู้หญิงที่สวยแต่ว่า
ถ้ามองจากไกล ๆ ก็ดูคล้าย ๆ กัน
ฉันว่าวงการแฟชั่นสร้างภาพลวง ของสเน่ห์และความดึงดูดทางเพศ
เพราะคุณไม่ควรจะรู้ว่า บางทีนางแบบคนนั้น
ที่เป็นตัวแทนสาวงามในอุดมคติ
เพิ่งอายุแค่ 17 ปี
นางแบบคือผู้รับหน้าที่ในท้ายที่สุด
(จีนน์ เบเคอร์ นักข่าวแฟชั่น)
ในการเสนอขายแบรนด์
หรือที่แน่ ๆ นิตยสาร
ดังนั้นความกดดันมันมีมหาศาล
คุณต้องมีภาพถ่ายที่ดี เดินแฟชั่นโชว์ได้ดี
ดูสวยเริ่ดในวันต่อ ๆ มา
อย่างนี้เหรอ
มากกว่านั้นอีกนิด ใช่เลย ถ่ายเลย
- ขอถามอะไรเธอหน่อย - โอเค ได้ เอาเลย
ขนตาสําคัญต่อลุคของคุณมากแค่ไหน
มันสําคัญมาก ๆ
ถ้าไม่มีขนตาก็คือยังไม่เสร็จ
คุณใช้ขนตาในการสื่อสารมั้ย
- ใช้ เมื่อต้องการอะไรบางอย่าง - ยังไง
- อะไรนะคะ - ก็เมื่อคุณอยากได้อะไรบางอย่าง
พอกระพริบตาปริบ ๆ หน่อย ก็เพิ่มสเน่ห์ให้คุณได้
เป็นคําตอบที่ดีมั้ยคะ
ฉันไม่เคยคิดว่าฉันสวย
ฉันว่าฉันก็น่ารักดี
ฉันรู้ตัวว่าสูง
และผอม ผอมมากเลย
ก็เลยคิดว่า มีคุณสมบัติที่จะเป็นนางแบบ
(ปารีส)
ฉันน่าจะอายุเกือบ ๆ 19 ปี ตอนที่ไปปารีส
มีคนแนะนําให้ฉันโกงอายุนิดนึง
ฉันได้งานนะ แต่มักจะเป็นลําดับท้าย ๆ เลย
ฉันอยากเป็นใครก็ตามที่พวกเขา อยากให้ฉันเป็นทุกครั้งในการทํางาน
ไม่ว่าจะดีไซเนอร์หรือช่างภาพ
ฉันพยายามเอาใจพวกเขา
(นัมเบอร์ไฟว์ ชาแนล ปารีส)
(คาร์ล ลาเกอร์เฟลด์ ดีไซเนอร์)
ลินดาอยู่ไหน
เอาลินดา อีวานเจลิสตาไว้ตรงนี้
ฉันได้เดินแบบ ให้ชาแนลตั้งแต่แรกเลย
- ดีขึ้นมั้ย - ดีขึ้นค่ะ
ตัวเล็ก
ฉันไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นนะ
ลินดา เธอต้องเอาผมลงหน่อย
- จริงเหรอ - เพราะทรงผมแหละ
ตอนนั้นฉันยังรู้สึกไม่ค้นพบตัวเอง
รู้สึกเหมือนเป็นของเก๊
ลินดาไปยืนตรงนั้น เดี๋ยวอธิบายว่าต้องทํายังไง
ภาษาอังกฤษหรือภาษาฝรั่งเศส
เธอพูดภาษาอะไร
อังกฤษ
ฝรั่งเศสนิดหน่อย ดี
ฉันอยากอยู่ที่นั่นมาก
อยากอยู่ตรงนั้นมาก ๆ
เอเย่นต์ฉันคิดว่า ฉันควรเริ่มนับหนึ่งใหม่
เพราะแฟ้มฉันไม่ประทับใจใครเลย
(อีลีทพลัสปารีส)
ฉันว่าฉันดูเก้ ๆ กัง ๆ
ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแฟชั่น แต่จริง ๆ แล้วไม่เลยสักนิด
หลายคนบอกว่า สามปีคือช่วงอายุการทํางาน
และฉันก็ผ่านสามปีนั้นมาแล้ว
พอฉันต้องไปแคสต์งานกับ ปีเตอร์ ลินด์เบิร์ก
ฉันเลยไม่เอาแฟ้มไปด้วย
แล้วเขาก็จองตัวฉัน
ผมพยายามให้เกียรติผู้หญิง
(ปีเตอร์ ลินด์เบิร์ก ช่างภาพ)
ไม่ได้จับพวกเธอมาแต่งตัวเว่อร์ ๆ
แต่ปล่อยให้พวกเธอเป็นตัวของตัวเอง และทํางานกับบุคลิกที่แท้จริง
หมายความว่า เมื่อผมเริ่มทํางานกับใครเป็นครั้งแรก
พวกเขาต้องนําเสนอมันออกมา
ผมสร้างมันไม่ได้ พวกเขาต้องเสนอมันให้ผม
และนั่นเป็นสิ่งที่ออกมาในภาพ สิ่งที่ปรากฏออกมาคือพวกเขาเอง
ปีเตอร์ เป็นเหมือนช่างฝีมือ
(ฟาเบียน บารอน ผู้อํานวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
เทคนิกเขาละเอียดยิบเลย
ในการจะหาผู้หญิงสักคนมาเป็นแบบ
ภาพเขาให้อารมณ์ ความเป็นเยอรมนีและยุโรปเหนือ
ออกแนวยุคอุตสาหกรรม
เน้นภาพขาวดํา
ปีเตอร์เน้นบรรยากาศและความดิบ
(เกรซ คอดดิงตัน อดีตผู้อํานวยการ ฝ่ายสร้างสรรค์ โว้กอเมริกา)
มันมีความกล้าและความแน่วแน่
หากจะมีใคร ที่จับภาพตัวตนที่แท้จริงของฉันได้
คน ๆ นั้นคือปีเตอร์ ลินด์เบิร์ก
ภาพพวกนั้นทําให้ฉันรู้สึกอึดอัด
เพราะมันยากที่จะเป็นตัวของตัวเอง
เรามีนางแบบหน้าใหม่วันนี้
เนโอมีทําไมเธอถึงควรได้ขึ้นปกนิตยสาร
เธอมีบุคลิกที่ ยอดเยี่ยมและยังสวยมากอีกด้วย
เธอเป็นมืออาชีพมาก
เธออายุแค่ 15 ปี แต่มาทํางานพร้อมอุปกรณ์เต็มกระเป๋า
ทั้งสร้อยคอ ทั้งเครื่องสําอาง ทุกอย่างเลย
เอเย่นต์ฉันบอกว่า "เราจะส่งเธอไปนิตยสารแอล"
พวกเขาอยากพาฉันไปอเมริกา
ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาเลย
เพราะแม่ไม่รู้เลยว่าฉันทํางานพวกนี้
แม่ฉันเกิดที่จาไมกา
เธอมาอยู่ที่อังกฤษตั้งแต่อายุสามขวบ
แม่เป็นทั้งแม่และพ่อของฉัน
ฉันเชื่อว่า นั่นคือส่วนหนึ่งที่ผลักดันฉัน
การที่พ่อไม่มีตัวตนในชีวิตของฉัน
ฉันต้องการทําให้แม่ภูมิใจ
ฉันรู้ว่าแม่ทํางานหนัก และเสียสละเพื่อฉันมากแค่ไหน
ฉันเลยกลับบ้าน และรวบรวมความกล้าเพื่อบอกแม่
แม่โกรธมาก
แม่ไม่ได้ส่งฉันไปเรียน เพราะเรื่องพวกนี้
เธอจ่ายค่าเทอมมาทุกปี
แต่ฉันอยากจะเป็นนางแบบเสียอย่างงั้น
แต่สุดท้ายแม่ก็อนุญาต ถึงเธอจะมาด้วยกันกับฉันไม่ได้
เพราะเธอตั้งท้องน้องชายฉันอยู่
วันที่ 14 เมษายน ฉันบินไปนิวออร์ลีนส์
(นิวออร์ลีนส์)
เนโอมี ให้ความร่วมมือมาก ๆ ในตอนนั้น
มันคืองานใหญ่งานแรกของเธอ คือการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่สําหรับเธอ
(ผ้าพิมพ์ลายน้ําเงินรับฤดูร้อน)
เราถ่ายสองชุด ชุดแรกบนชายหาด
อีกชุดหนึ่งเราเรียกมันว่า "สาวชนบท"
เราถ่ายที่ฟาร์มค้าทาส
คนขาวหกคนกับหญิงสาวผิวสีหนึ่งคน
นั่นคือโลกเมื่อ 30 ปีก่อน
แม่ฉันประหม่ามาก
แม่คุยกับฉันก่อนเดินทาง
เรื่องการเหยียดเชื้อชาติในอเมริกา
เธอเล่าเรื่องรัฐทางใต้ และกลุ่มคูคลักซ์แคลน
นั่นคือเรื่องที่พวกเรา ในอังกฤษรู้เกี่ยวกับรัฐทางใต้
ฉันเริ่มเข้าใจทางวัฒนธรรม
ว่าฉันจะต้อง ทํางานหนักมากเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ
ฉันไม่สามารถ กลับบ้านด้วยความรู้สึกอับอาย
แล้วบอกว่าฉันทําไม่ได้ ฉันยอมแพ้
ไม่มีทาง
ฉันจะทะยานไปให้แรงและไกลขึ้นอีก
สี่เดือนหลังจากถ่ายแบบให้แอลอังกฤษ
มีคนมาลอนดอน
เพราะได้ยินว่ามีเด็กสาวผิวสีคนหนึ่ง
มันให้ความรู้สึกว่า "นี่พวกเขา บินมาอังกฤษเพื่อมาเจอฉันเหรอ"
ผมมีสตูดิโออยู่ทาง ตะวันออกของลอนดอน
(จอห์น กัลลิอาโน ดีไซเนอร์)
เพื่อนสนิทคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาผม แล้วบอกว่า "นายต้องมาดูนี่"
"มาดูเด็กสาวคนนี้ ดู"
"เธออายุแค่ 14 - 15 ปี" ยังเรียนอยู่หรืออะไรก็ช่าง
นั่นคือครั้งแรกที่ผมเห็นเนโอมี ถ่ายแบบน่าจะให้แอลอังกฤษ
เธอโดดเด่น
โดดเด่น ดึงดูด
เหมือนเป็นแม่เหล็ก
คนที่ค้นพบเธอ ติดต่อฉันมาและบอกฉันว่า
"มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ควรจะเข้าสังกัดเธอ"
เนโอมีสุภาพมาก เธอดูขี้อาย และเงียบ ๆ
ฉันประทับใจเธอมาก
ฉันได้เจอคนดี ๆ มากมาย
ไอลีน ฟอร์ดเริ่มมาลอนดอน
พยายามโน้มน้าว ให้แม่บอกให้ฉันเซ็นสัญญากับเธอ
ฉันรักไอลีน ฟอร์ด
พอมองย้อนกลับไป ถึงการทํางานแบบหัวเก่าของเธอ
เป็นเอเย่นต์นางแบบแบบดั้งเดิม
- จริง - ฉันว่าเธอทําถูกนะ
เธอคือคนที่ ทําอย่างถูกต้องกว่าใครเพื่อน
เขาเข้าหาคุณต่างจากที่คนอื่นทํายังไง
ฉันแค่ชอบ วิธีการดูแลเด็กสาวในสังกัดของเธอ
- อ๋อ - เราทุกคนต้องอาศัยอยู่บ้านของเธอ
เธอทําให้ผู้ปกครองของเราอุ่นใจ
ตอนนั้นมี เอเจนซีใหญ่ ๆ อยู่สองที่ในนิวยอร์ก
คือฟอร์ดของไอลีน ฟอร์ด
เธอเป็นทางการ
และคาดหวังว่าสาว ๆ ของเธอจะวางตัวดี
พวกเขาต้องอยู่บ้านด้วยกัน
อีกที่คืออีลีท ซึ่งให้อีกอารมณ์หนึ่งเลย
พวกเขาไม่ได้ให้ความรู้สึกว่า เป็นผู้ปกครองของเรา
หรือต้องการจะเป็นผู้ปกครองของเรา
คุณไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกเขา พวกเขาก็แค่เอเย่นต์ประมาณนี้
ฉันไม่ได้รู้สึก มีแม่คนที่สองที่เอเจนซี
ตอนนั้นฉันอายุ 20 ปี
ฉันดรอปเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อมา เป็นนางแบบที่ชิคาโก ซึ่งก็ดีนะ
ฉันทํารายได้วันละเป็นพันดอลลาร์
(ซินดี้ ครอว์ฟอร์ด ผิวดี ขาสวย ผมสวย)
ธุรกิจหลักที่นั่นคือแค็ตตาล็อก
มีช่างภาพชื่อดังคนหนึ่ง วิคเตอร์ สเครบเนสกี
เขาคือปรมาจารย์ในแวดวงเล็ก ๆ
เขาคือผู้ให้คําปรึกษาคนแรก ๆ ของฉันในวงการแฟชั่น
เขามักจะคอยบอก "โอเคยื่นแขนขวาออกมาอีก ยกไหล่ขึ้น"
ถ้าวิคเตอร์บอกว่า "ห้ามขยับ" คุณต้องห้ามขยับ
ห้ามแม้แต่จะหายใจ
ฉันเป็นลมมากกว่าหนึ่งครั้งแน่ ๆ โดยเฉพาะก่อนพักทานข้าว
ถ้าหิว ๆ อยู่คุณเป็นลมแน่
พวกเขาก็จะพยุงคุณกลับขึ้นมา แล้วถ่ายต่อ
มันไม่ใช่ว่า "เธอสวยจัง เดี๋ยวเราจะถ่ายรูปเธอนะ"
แต่คือ "งานของเธอคือ ช่วยฉันขายเสื้อคลุมตัวนี้"
"ทุกคนตรงนี้มาเพื่อขายเสื้อคลุม"
จากอิลลินอยส์ ขอต้อนรับซินดี ครอว์ฟอร์ด
เธอมีรูปร่างอย่างนี้ มาโดยตลอดเลยเหรอ
กรุณายืนสักครู่ นี่สิถึงเรียกว่ารูปร่าง
เธอต้องผ่านช่วงเทรนหรือเปล่า
สําหรับซินดี มันเป็นเรื่องของจิตใจมากกว่า
เธอไม่ค่อยแน่ใจว่าอยากจะเป็นนางแบบ
- ฉันเป็นเหมือนสิ่งของ - ...ความมั่นคงทางจิตใจ
เป็นเหมือนเด็กน้อย "คนเห็นฉันแต่ไม่ได้ยินฉัน"
พอมองด้วยชุดความคิดในปัจจุบัน ตอนที่โอปราห์บอก
"ยืนขึ้นเพื่อโชว์รูปร่างให้ดูหน่อย"
ราวกับว่า "แสดงให้เห็นหน่อยว่า คุณมีค่าพอที่จะมาอยู่ตรงนี้"
ตอนนั้นฉันคิดไม่ได้หรอก จนมามองย้อนกลับไป
จึงคิดได้ว่า "ให้ตายสิ นั่นมันไม่โอเคเลยจริง ๆ"
โดยเฉพาะจากคนอย่างโอปราห์
ความทะเยอทะยาน ของเธอค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าเธอสามารถที่จะ นี่ผมพูดตอนนี้ออกรายการเลยนะ
(จอห์น คาซาบลังกา เอเจนซีนางแบบอีลีท)
ถ้าเธอต้องการ เธอสามารถเป็นที่หนึ่งในวงการได้
ฉันชอบชิคาโกนะ เมืองมันไม่ได้ครอบงําฉัน
ฉันมีอพาร์ทเมนท์ของตัวเอง สามารถขับรถกลับบ้านไปหาแม่ได้
ฉันอยู่ในสถานการณ์ที่สบายสุด ๆ กับวิคเตอร์ สเครบเนสกี
เราทํางานด้วยกันทุกวัน และมีรายได้ที่ดี
(วิคเตอร์รู้ดี การเปลี่ยนแปลงของซินดี ครอว์ฟอร์ด)
มีคนเสนองานให้ฉันไปบาหลี ประมาณสิบวัน
งานถ่ายแบบที่ชิคาโก ก็อยู่แค่ในชิคาโก
เราแทบจะไม่ได้ออกนอกสถานที่ เดินทางหรือทําอะไรที่น่าตื่นเต้นเลย
สตูดิโอของสเครบเนสกี ถือคิวฉันอยู่หนึ่งวันในสิบวันนั้น
(ของสเครบเต็มวัน 9:00 น. ชุดชั้นใน)
ฉันถามว่า "ปล่อยคิวนี้คืนฉันได้มั้ย จะได้ไปอีกงานได้"
พวกเขาบอกว่าไม่ได้
ไม่ใช่แค่นั้น พวกเขายังบอกอีกว่า "ถ้ายกเลิกคิวนี้"
ถ่ายแค็ตตาล็อกครึ่งวันหรืออะไรก็ตาม "เราจะไม่เรียกใช้เธออีก"
ฉันทํางาน 4 - 5 วันต่อสัปดาห์ กับวิคเตอร์เสียส่วนใหญ่
พวกเขาคือรายได้ของฉันคือทุก ๆ อย่าง
ฉันหาเงินได้มากกว่า ที่พ่อแม่ฉันเคยวาดฝัน
ตอนเด็ก ๆ เราขาดนู่นนิดนี่หน่อยอยู่ตลอด
พอตอนพ่อแม่ฉันแยกทางกัน
ฉันก็ได้เห็นการที่พ่อใช้เงิน เพื่อชักจูงแม่ในบางครั้ง
ฉันบอกกับตัวเองว่า "ฉันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้น"
พอคุณโตขึ้น
คุณก็จะรู้ว่าเมื่อไรควรพูดบางอย่าง และเมื่อไรไม่ควรพูด
ฉันยกเลิกงานนั้น และไปงานถ่ายแบบสิบวันที่บาหลี
นั่นแหละ
เขาไม่เคยจ้างฉันอีกเลย
ถ้าคุณทํางานถ่ายแบบในชิคาโก
และไม่ได้ร่วมงานกับ วิคเตอร์ สเครบเนสกี
มันเหมือนคุณก้าวถอยหลัง
ก็ได้ ฉันจะลองลุยกับนิวยอร์กดูสักตั้ง
(นครนิวยอร์ก)
เราจะถ่ายสองปกนะ
ปกหลักคือฉลองครบรอบ 75 ปี อีกปกคือสําหรับออนไลน์
โอเค
ขยับมือขึ้นมา แถว ๆ คอได้มั้ย
ใช่ เดี๋ยวผมเข้าไปใกล้เอง
สวย ใช่เลย
อย่างนั้นแหละ ดีขึ้นใช่มั้ย
- ให้ตายสิ - คุณพระ สวยมาก
ช่างภาพเทพจริง
คริสตี้ก็ดูดีเหมือนกันแหละ
ผมไม่อยากจะ... เมื่อกี้ได้ถ่ายไว้มั้ย
คริสตี้ เทอร์ลิงตัน กับการถ่ายปกคอสโมโพลิแทนครั้งแรก
เธอจะรับเงิน 500 ดอลลาร์ จากการแต่งหน้าชิล ๆ สามชั่วโมง
และถ่ายแบบอีก 15 นาที
ไม่แย่เลย สําหรับเด็กสาวที่เพิ่งจบมัธยมปลาย
อาชีพนางแบบคือ การเรียนรู้ระหว่างการทํางาน
แบบครูพักลักจํา
ไม่มีการสอนจริงจัง
ทุกวันนี้ ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยคอมพิวเตอร์
ในยุค 80 และช่วงต้นยุค 90 ทุกอย่างเกิดขึ้น
ณ ชั่วขณะที่คุณ ได้ยินเสียงกดชัตเตอร์
ภาพนิ่งเป็นอะไรที่มีมนต์ขลัง
เราจะถ่ายกันเป็นร้อย ๆ รูป เพื่อให้ได้มาซึ่งหนึ่งเดียว
(คอสโมโพลิแทน)
สิ่งที่เห็นคือสิ่งที่ได้
มีคนช่วยถือชายกระโปรงด้วยเบ็ดตกปลา
อาจจะมีกระป๋องน้ําอัดลม
อยู่หลังเข็มขัดของคุณ เพื่อให้มันรัดเอวคุณแน่นขึ้น
เรามีเทคนิกมากมายแต่ว่าแสงล่ะ
ช่างภาพทํางานกับแสงเป็นหลัก
เพราะมันไม่มีการรีทัชในสมัยนั้น
คุณไม่มีทางรู้เลยว่ารูปจะออกมายังไง
จนได้มาเห็นในนิตยสารนั่นแหละ
ตอนยุค 80 เราไม่มีอินเทอร์เน็ตหรอกนะเด็ก ๆ
(ไมเคิล มัสโต นักข่าว)
มีสิ่งที่เราเรียกมันว่า นิตยสาร
เราไม่มีอินสตาแกรม
(เอ็ดเวิร์ด เอ็นนินฟูล บรรณาธิการบริหารโว้กอังกฤษ)
เราไม่มีเฟสบุ๊ก
เรามีนิตยสาร
สมัยนั้นนิตยสารคือหนทางหลัก ในการก้าวข้ามไปสู่อีกโลกหนึ่ง
เรามีคนคอยวางเส้นทางว่า วัฒนธรรมควรจะไปทางไหน
นิตยสารหวังจะจับผู้อ่าน
ให้พิจารณา เสื้อผ้าเหล่านั้นอย่างถี่ถ้วน
ตรงไปที่ร้านและซื้อมัน
(คาร์ลีน เซิร์ฟ เดอ ดัดซีล สไตล์ลิสต์/ผู้กํากับศิลป์)
บาร์ซามีสไตล์ โว้กก็มีสไตล์
แอลก็มีสไตล์
ฉันไม่รู้จะอธิบายมันยังไงดี
แต่มันต่างกันทั้งหมด
ฮาร์เปอร์บาร์ซาจะมีความผู้ดี
นิตยสารแอล
จะรวดเร็วมาก
เพราะมันเป็นรายสัปดาห์
เพราะแฟชั่นมาไวไปไวไง เข้าใจมั้ย
โว้กเป็นเหมือน เพชรยอดมงกุฎของนิตยสารแฟชั่น
โว้กอินเตอร์มาก ๆ
โว้กอเมริกาถือเป็นคัมภีร์
(ทิม แบลงค์ส บรรณาธิการ เดอะบิสิเนสออฟแฟชั่น)
การได้ถ่ายแบบ ให้โว้กคือสิ่งที่นางแบบทุกคนต้องการ
(แอนนา วินทัวร์ บรรณาธิการโว้กอเมริกา)
มันช่วยด้านอาชีพของพวกเธอ ช่วยให้เธอได้แคมเปญโฆษณา
ช่วยรอบด้าน
มันมีเหตุผลที่พวกเขาอยาก ทํางานให้โว้กนอกเหนือไปจากเงิน
ฉันจําได้ว่าถูกจองตัว โดยโว้กอเมริกาให้ไปเซนต์บาร์ท
เด็กสาวจากเมืองเล็ก ๆ ได้ไปเซนต์บาร์ท
สําหรับฉัน "นี่คือสวรรค์"
หลังจากงานนั้น ฉันก็ได้ทดลองถ่ายปกให้โว้ก
พวกเขาไม่เคยรับปากว่า เราจะได้เป็นปก
ตอนนั้นมันคือการลองถ่ายปก
คุณเข้าไปแล้วก็ลองให้ถ่าย
พวกเขาจะเช็กรูปแล้วก็บอกว่า
"โอเคคนนี้ได้เลย" หรือ "ไม่เอา ลองถ่ายคนอื่นอีกดีกว่า"
และคุณจะไม่มีทางรู้เลย จนหนึ่งเดือนให้หลัง
ว่าคุณได้รับเลือกหรือไม่
การได้ขึ้นปกโว้กคือความฝันของฉัน
โว้กอะไรก็ได้ฉันไม่แคร์ ขอแค่เป็นโว้ก
ฉันขึ้นปกโว้กฉบับแรกของโว้กอิตาลี
จําได้ว่าฉันชอบลุคที่แต่งมาก
รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิง ขณะกําลังเข้าฉาก
คุณหาซื้อโว้กอิตาลีไม่ได้ง่าย ๆ
พอฉันกลับเข้าสู่ชีวิตปกติที่บ้าน
ก็ผ่านไปนานเลยกว่าจะได้เห็นนิตยสาร
เพราะฉันหาซื้อไม่ได้
การขึ้นปกโว้กครั้งสอง ได้งานใหญ่กว่านั้น
ในแง่ที่ว่าคนจํามันได้มากกว่า นั่นคือโว้กอังกฤษ
พอมาดูตอนนี้ฉันดูเด็กมาก ๆ เลย
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันได้ขึ้นปกโว้ก
ฉันน่าจะอายุสัก 17 ปี
แพทริก เดมาร์ชเลียร์เป็นคนถ่าย
ดอนนา คารานเพิ่งออกแบรนด์ใหม่
นั่นเป็นเรื่องหลักก็เลย ได้ใส่คอลเลกชั่นแรกของเธอถ่ายปก
พอถ่ายเสร็จก็ได้ถ่ายรูปครึ่งตัว
ฉันต่อผมยาวมาก ๆ
เราถ่ายภาพครึ่งตัวแบบ
ท่าประจําที่ใช้ปกปิดเรือนร่าง
แขนฉันลงต่ําไปเรื่อย ๆ
"เอาแขนลงอีกนิดได้มั้ย ลงอีกนิด"
ฉันรู้สึกตัวนะ
แต่ไม่ได้รู้สึกแย่หรืออะไร
ฉันรู้สึกดีกับการถ่ายด้วยซ้ํา
ฉันรู้สึกงดงามในขณะนั้น
แพทริกไม่ได้ทําให้ฉันรู้สึกอึดอัด
แต่จําได้ว่าฉันคิดนะว่า
"ตายละ ฉันไม่ควรทําแบบนี้นะ"
(โฟโต้)
สุดท้าย รูปนั้นก็ไปอยู่บนปกนิตยสารโฟโต้
ซึ่งไม่ได้วางแผงมากมายอะไรขนาดนั้น
แต่ก็แบบ "คุณพระ"
เพราะฉันไม่รู้ว่า มันจะถูกเอาไปใช้ทําอะไร
แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่คิดว่ามันจะถูกเอามาเป็นภาพปก
ฉันไม่ได้คิดว่าคุณต้องมีอายุเท่าไร
ถึงจะถ่ายภาพเปลือยได้
ฉันไม่คิดว่ามีใคร คอยจับผิดหรือตรวจสอบอะไรแบบนั้น
ไม่ใช่ว่าฉันรู้ดีอยู่ตลอดเวลา
แต่ฉันรู้ว่าแม่จะบอกหลังจากนั้นว่า
"ลูกทําได้อยู่แล้ว"
"แม่รู้ว่าลูกรู้ว่าทําอะไรอยู่"
"และลูกทําได้"
แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าจะมีอะไร มารับรองได้ว่าฉันจะไม่เป็นไรหรอก
มันก็แค่ "ลองเลย" "โชคดีนะ"
ซินดี ครอว์ฟอร์ด เป็นที่รู้จักและทําเงินได้มากที่สุด
ผู้ชายมักจะถูกตบหลังเบา ๆ แล้วบอกว่า "ทําดีมาก"
"ฉันไม่ลุกจากเตียงมา เพื่อเงินไม่ถึงพันเหรียญต่อวันหรอก"
ครึ่งหนึ่งคือเกม
วันนั้นจะมาถึงเมื่อทุกอย่างจบลง
บทบรรยายไทยโดยแพงสุดา ปัญญาธรรม