Alo. Pek sanmıyorum, işteyim.
Bugün müsait olamayacağım gibi.
Bunu çok rahat takarsın.
- Ayakkabılar da uydu. - Peki, bu olsun.
- Bence bu. - Süet miydi?
Harika. İyi de parıldıyor.
"Aynı Kaia gibisin" dediklerinde
- "Asıl o benim gibi" diyorum. - Aynen!
- Sana çekmiş. - İlk ben vardım.
Evet, aynen.
Dior olabilir. New York Vintage'dan.
- Çok şık. - Evet!
Yardım lazımmış diye duydum Linda.
Kombin şimdi uydu.
Tamam, işiniz bitince...
Tanrım! Bu kamera beni 90'lara götürdü.
Bu da nereden çıktı böyle?
"Süpermodel" ifadesini nasıl tanımlarsın?
Tanımlayamam.
Dobra olmayı severim. Aka ak, karaya kara demeye çekinmem.
Modele de model denir.
Christy'den güzeli yoktur.
Bu hayallerimde bile yoktu.
Her şey birdenbire gelişti ve tahminimden çok daha ilerilere gitti.
Güzel kelimesinin tam karşılığı.
Fotoğraflarımızı gördüğünüz zaman
bizi tanıdığınızı düşünüyorsunuz.
Ama o fotoğraflarda iç dünyamızı göremiyorsunuz.
VOGUE Naomi, BİR ANNE FİGÜRÜ
Sadece bu yüzümüz biliniyor, içimiz hiç görülemiyor.
Bizi aslında olduğumuzdan bambaşka insanlar sanıyorlar.
Naomi
aynı kudretli bir tanrıça gibi bir figürdür.
Gücün beden bulmuş hâli gibiydik.
Güçlü kadınlar gibi görünüyorduk.
Aynaya baktığımızda artık buna biz de inanmaya başlamıştık.
Azimliydim, bir şeyler yapmalıydım.
Bir iz bırakmalıydım ama nasıl yapardım bilmiyordum
ve sonra da fırsat elime geçti.
Cindy tam anlamıyla bir Amerikan kızıydı.
Bu sektörde sözü geçen mankenlerden biri olma hayalini kurabilen
ilk modellerden biri oydu diyebilirim.
VANITY FAIR Cindy İmparatorluğu
Hayalleriniz gerçek oluyor ve sürekli olarak bunu yapabiliyorsunuz.
VOGUE SONBAHAR MODASI
Linda bukalemun gibi.
Fotoğrafçının istediği her neyse o karaktere bürünebiliyordu.
Model olmak hayalimdi. Sadece keşfedilememiştim.
Seçimimi yaptım.
Kendimizi ispat edip basamakları tırmanmalıydık.
Tam bir delilikti. Gören de Beatles'ız falan zannederdi.
50 yıl sonra bile bugünleri iyi hatırlayacağım.
Dostlarım da hâlâ yanımda olacak.
Biz bir takımız.
Birlikte yükseldiğimiz bir ekibiz.
Süpermodellik işte budur.
NEW YORK
- Genişmiş. - Selam.
Merhaba.
- Selam. - Merhaba.
- Nasılsın? - Selam. Fena sayılmaz.
Eskiden burada plakların vardı.
Evet.
- Üst kata mı çıkardın? - Evet.
Dikkat et.
- Linda da geldiğine göre... - Yanına mı geçeyim?
Evet. Sırt sırta verin. Tamamdır.
- Yaklaşın. - Daha da mı?
Tamam, şimdi...
Modelliğe dönmeye hazır gibisin.
Hiç değişmemişsin.
- Şimdi de... Çok güzel! - Pekâlâ, seni kaldırmalıyım.
- Peki. - Evet, böyle.
- O çekimde kim kimi kaldırmıştı? - Sanırım ben seni.
Yapamıyorum ama.
Bir yerini kırmayayım.
- Bunu istemem. - Hadi.
- Biraz yaklaşın. - Böyle de kırarım.
Yaklaşır mısınız?
- Yani sana mı yaklaşalım? - Gelin, yaklaşın.
Şimdi durun. Evet, işte bu.
Tamam.
Güzel.
Hazır mısın? Seni kaldıracağım. Bir, iki, üç.
Tanrım!
- Tekrar, çekemedim. - Sana bir masaj şart olacak.
- Bir, iki, üç. - Tamam.
Çalışmaya başladığımda oldukça küçüktüm.
Modellikten önce yaptığım tek şey bebek bakıcılığı ve tezgâh temizliğiydi.
Şehirden uzak bir kasabada yaşayan ve her gün okula giden
genç bir kız olarak
"hayat bu olmamalı" diyordum.
Annem Orta Amerika'da El Salvador'dan geliyordu.
Babamla uçakta tanışmışlar.
Annem Pan Am'de hostesti.
Babam da Kuzey Kaliforniya'dan bir pilottu.
Bu yüzden San Francisco'da Körfez Bölgesi'ne yerleşmişler.
Giyime kuşama para harcanılmasını babam pek sevmezdi.
Bizi marka kotlardan bahsederken duymuş.
Asya'ya bir uçuşu olduğu zaman da
Calvin Klein'ın imitasyon kotlarını alıp gelmişti.
O çok heyecanlanacağımızı zannederken
biz "Bunlar orijinal değil baba" demiştik.
14 yaşındayken okul sonrası çiftliğe giderdim.
Bir gün ahırın önündeyken bir fotoğrafçı
annemin yanına gelip
modellik yapmayı düşünüp düşünmediğimizi sormuştu.
Annem hayır demişti ama kesin hoşuna gitmiştir.
Annemin bizi götürdüğü menajer bir bana bir kız kardeşime bakıp
bizi ölçüp biçtikten sonra kız kardeşime dönüp
"senden olmaz" manasında "küçüksün" demişti.
Banaysa "Ama senden olabilir, bakalım neler yapabiliyoruz" demişti.
Kız kardeşim yıkılmıştı.
CHRISTY TURLINGTON - 14 YAŞıNDA FOTOĞRAFÇı: JERRY HINKLE
Okula gidiyordum ve modelliğe başlamıştım.
Bunu sadece en yakın dostlarımla paylaşmıştım.
Bundan pek fazla bahsetmiyordum.
Sonuçta daha 15 yaşında gelinlikle falan poz vermek komik bir şey.
Bazen başka bir iş fırsatına evet derdim
ama tabii dostlarımla eğlenerek yaptığım
daha eğlenceli bu işim varken hemen fikrimi değiştirirdim.
Hatta bir kez babamın beni arabayla bırakırken
"Bu işe baş koyduğuna göre artık işin bu"
dediğini hatırlıyorum.
Parası dışında modellik yapmanın hiçbir havalı yönü yoktu.
Tabii sadece bu yönü bile bir anda bana bir finansal özgürlük kazandırmıştı.
Sıradaki konuğum 24 yaşında kendi modellik ajansını kurdu.
Şimdiyse bir dünya devi.
Şimdi alkışlarınızla, Eileen Ford.
Gözünüzün tutmadığı biri bu sektörde tutunabilir mi?
Sonuçta bütün güç sizde.
Bu biraz maskülen bir tabir oldu ama öylesiniz.
MENAJER
Diğer herkesten fazla bizler çalışıyoruz.
Dolayısıyla bu işin kaymağını da en çok biz yiyoruz.
Ford ekibiyle tanıştığımda sanırım 15 yaşındaydım.
New York'a geldiğimde
Ford kızları 78. sokak, Lex'te birlikte bir evde yaşıyorlardı.
O zamanlar daha çok bir yurt gibiydi.
Annem de eve gidip benim tek başıma kalmamı istiyordu.
Kızlar orada en fazla bir iki hafta kalıyordu.
Yani orada kalan insanlar sürekli değişiyordu.
Deneme çekimlerine gideceğiniz zaman
elinizde uzun bir randevu listesi olurdu.
Biri eski çekimlerinizden örnekleri alır
hızlıca açıp bakar ve sizi gerisin geri gönderirdi.
Çekimlerimden birinde stüdyo direktörü bana
"Seni Arthur Elgort'un stüdyosuna göndereceğim" demişti.
İşte her şey o zaman değişmişti.
Kısa saçlarıyla Christy, Ağustos 1985 Arthur Elgort
Karşımdaki kızın bir yıldız olacağını biliyordum.
FOTOĞRAFÇI
Arthur'un çekim tarzında
fotoğraflarda hep bir hareket var ve kurallara bağlı değilsiniz.
Oldukça özgürsünüz.
Birçok dansçı ve müzisyeni çekmişti.
Kameranın önünde nasıl rahat olunacağını, nasıl hareket edeceğimi
ve ellerimle neler yapmam gerektiğini bana öğretmişti.
Ajansı arayıp
"Vogue dergisi için çekimlerim olacak ve Christy'yi istiyorum" demiştim.
Tabii o zaman bu kulağa komik gelmişti çünkü bana
"Sence Christy iyi mi? Daha iyileri var" demişti.
Ona "Sen üzerine düşeni yaptın, ben Christy'yle çalışacağım" dedim.
İşte bu Linda'nın ilk çektiğim fotoğrafı.
- Bu fotoğraf. - İlki mi?
Evet, bu. Hatırlıyor musun?
- Evet. - Burada mıydı?
Yok, Paris'teydi.
Peki bunu hatırlıyor musun?
Hava yağmurluydu. Tek çekim miydi?
- Yok, çift. - Çift miydi?
Ne yapacağını bildiğini söylemiştin.
Odağa kendimi aldım
- ve o da pozu verdi. - Sen hep odaktaydın zaten!
- Son zamanlarda değilim. - Hep iyi pozlar yakalardık.
Cindy. Bu çok tatlıymış.
Bunu da hatırlıyorum gibi.
- İşte küçük Naomi. - Azzedine çekimi için.
Naomi'yi yıllardır görmüyorum.
- Öyle mi? - Eskisi gibi mi?
- Daha da iyi. - Daha mı iyi?
Giderek daha da iyiye gidiyor.
Arthur'la ilk çekimimizden sonra Londra'ya gitmiştim.
LONDRA
Doğrudan stüdyoya geçmiştim. Sonra Naomi çıkageldi.
Okul üniformasında falan değildi tabii ama sonuçta okula giden bir kızdı.
Orada olduğu için heyecandan ölüyordu.
Çok tatlıydı.
Christy'yle ilk tanıştığımda çok nazikti. Çekimler de harika gitmişti.
Hiç bitmesin diyor, işteymiş gibi hissetmiyordum.
Arka planda Wham! çalıyordu.
Durmadan dans edip eğleniyorduk. Güzel zaman geçiriyorduk.
Daha birkaç gün geçmişti
ve her çekimde kendimizden geçiyorduk.
O andan itibaren Naomi'yle hep yakın bir dost olduk.
Bitti mi, bitti mi?
Bitirmemi mi bekliyorsun?
Peki, önce kıyafetim.
Siz makyajcıların dudak fırçasına bayıldığınızı biliyorum
ama yok, ben rujumu doğrudan süreceğim.
- Oldu mu? - Süper.
- Güzel. - Biraz daha?
Kaç saat geç kaldım bilmiyorum bile
ama çekimde ortalığı yıkacağım.
Dinleyin bakalım. Bu bölüm yayına girdiğinde
- sigarayı bırakacağım. - Umarım.
31 Ocak'ta sigarayı bırakıyorum.
- Hazır kayda da alınıyorum... - Söz mü?
...artık sözümden dönemem.
- Sigarayı bırakmalıyım. - Sözünü tutma da gör.
Bu sağlığın için çok kötü.
- Biliyorum, berbat bir şey. - Cidden kötü.
Diğer üç model de içmiyor.
Ne Linda, ne Christy ne de Cindy içiyor.
Ömrümün büyük bir kısmını kameralar önünde geçirdim.
Londra'da güzel sanatlar okumuştum.
En sevdiğim şey dans etmekti.
O zamanlar tek istediğim buydu.
Güzel sanatlarda yükselmek, hedefim buydu.
Anneme seçmelere katılacağımı söylediğimde
"Peki kaç kişi katılıyor?" demişti.
Altı yedi falandır diyordum.
Seçmelerde bir baktık 600 tane çocuk gelmiş.
"Tanrım! Naomi, seçilmen zor gibi" demişti.
Ben de "Hayır, kazanacağım" demiştim.
- Kimi oynayacaksın? - Pamuk Prenses.
Ama Sindirella'yı oynuyoruz.
İyi, Sindirella olsun.
Hizmetçi de olabilirsin.
- Tamam. - Adın ne?
İyi bir eğitim alabileceğim bir yere girebilmem için
annem gelinden geleni yapıyordu.
Beni bir özel okula yazdırmıştı.
Daha beş yaşındayken tenimin renginden hakarete uğruyordum.
Ten rengimden yapılan bu zorbalığa kesinlikle boyun eğmeyecektim.
Diğer herkes gibi benim annem de okula para veriyordu.
Orada olmak sonuna kadar hakkımdı. Bana zorbalık yapamazlardı.
Böyle düşünüyordum.
Don Letts'in okuluma geldiğini hatırlıyorum.
Bob Marley klibi için çocuk lazımmış.
Bob Marley sokakta yürürken
iki çocuğun elinden tutuyordu.
Küçük kız bendim işte.
Bir Jamaikalı için o resmen bir ilah gibiydi.
Gözlerime inanamıyordum.
Culture Club klibinde oynadım.
Boy George'a da Culture Club'a da bayılırdım.
Boy George bana göre...
Hakkında ne düşünürler, kıyafetlerine ne derler takmazdı.
Hele ki makyaj yaptığında ona bayılırdım.
1984 yılıydı, hemen eve dönmek istemiyordum.
Ben de okuldan arkadaşlarımla Londra'da Covent Garden denilen
o sanat dolu yerde biraz gezeyim demiştim.
Çok hoş bir meydan vardı, sokaklarda müzik çalıyordu.
Hep sanatsal etkinlikler vardı.
Amerikalı bir kadın bana modellik yapıp yapmadığımı sormuştu.
Çok şaşırmıştım çünkü okuldan kimi arkadaşlarımın
uzun, ipek gibi sarı saçları falan vardı.
Bana gelinceyse biraz gariptim. Hani mesela...
Sırık gibiydim işte. Kendimi daha minyon göstermeye çalışırdım.
Kadının kartını aldım ama onu haftalarca aramamıştım.
Ama en nihayetinde aradım. Adı Beth Boldt'tu.
BETH BOLDT YETENEK AVCISI, COVENT GARDEN
Bana bazı deneme çekimleri ayarladı.
Elimde sadece üç fotoğrafım vardı.
Bir yerden başlamalıydım.
Nasıl modellik yapılır bilmiyordum.
Moda dergileri alacak param yoktu.
Ben de önceden aldığım dans eğitimlerini kullandım.
Havada atladım, bacaklarımı falan açtım. Her şeyi sergiledim.
Martin Brading sayesinde kariyerim başlamış oldu.
O zaman daha15 yaşındaydı.
FOTOĞRAFÇI
Ama yaşına göre olgun biriydi. Oldukça zekiydi.
Olan bitenin farkındaydı.
Poz vermekten keyif aldığı çok açıktı.
Modellik mesleği aileme göre hoş bir şey değildi.
Yaptığım işten annemin haberi bile yoktu.
Fotoğrafları hayır işleri için satıyor.
Biz de olabilecek en yüksek fiyattan satılmalarını istiyoruz.
Hemen dikkatleri çekmeniz gerekiyor.
Mesela duymak istediğiniz şey "Kim bu kız?" yerine,
"Bu kız da kimmiş böyle be?
Bu şey olmalı... Bu Cindy Crawford!" olmalı.
Mesela saçlarım yukarıdayken isteniyorsa
ama böyle güzel olmayacağımı düşünüyorsak
buna karşı çıkmalıyız.
Yarın görüşürüz, teşekkürler.
Küçücük bir yer, değil mi?
Yani öyle bir havası var.
Ortabatı'da büyüdüm. Yani karlı ve kapalı bir iklimde.
Yaşadığım yerdeki
bütün çocuklar belirli bir yaşa veya boya ulaştıklarında
yazları mısır tarlalarında çalışırdı.
Eve üstümüz başımız polen, çamur ve böceklerle dönerdik.
Eve girmeden annem bize hortumla su tutardı.
Illinois'de, DeKalb'da büyüdüm.
Küçük bir şehirdi.
Mavi yaka bir ailedeydim.
Çok güzel, klasik Amerikan tarzı bir çocukluğum olmuştu.
Ta ki ben dokuz yaşındayken abime lösemi tanısı konulana dek.
Bir yıl sonra hayatını kaybetti.
Abim hastayken
elbette bu durum ailenin gündemindeki tek şey olmuştu.
Hayatını kaybettiğindeyse artık mesele bu yas sürecinin nasıl olacağıydı.
Kız kardeşler olarak "Bizden biri olmalıydı" diyorduk.
Sonuçta o tek erkek çocuktu.
Mükemmel bir evlat olma baskısı üzerimizdeydi diyebilirim.
Bu da aslında hayatta işime yaradı.
Lisedeyken annemle babam boşandı.
Bu da bana ikinci defa
peri masallarının gerçek olmadığını gösterdi.
Mesele karşılıksız sevgiyse annem buna mükemmel bir örnektir.
"Sınavdan A mı aldın? Harika!
B mi aldın? Müthiş! C mi aldın? Güzel!"
Bu arada hiç C almadım.
Ama babam başarı isterdi.
Azimli olmamı sağlamıştı.
Ancak böyle dikkatini çekebilirdim.
ULUSAL ONUR ÖĞRENCILERI TOPLULUĞU
Diğerlerinden farklı veya özel göründüğümü hiç düşünmemiştim.
Tamam, çirkin ördek yavrusu da değildim
ama lisede amigoluk yapan
çok tatlı kızlar vardı.
Yaşadığım küçük çevrede güzellik algısı bu yöndeydi.
Moda Yılı
Modellik aklımdan hiç geçmiyordu.
Bunu iş olarak bile görmezdim.
DeKalb'dan çıkıp Illinois dergisinde boy göstereceğimden bihaberdim.
DeKalb NITE Weekly Topluluk Üniversitesi Baskısı
Ama sonra oradan bir fotoğrafçı fotoğraflarımı çekmeyi teklif etti.
Modelliğin gerçek bir kariyer olduğunu babam hiç anlamıyordu.
Hayat kadınlığıyla modelliği eş anlamlı olarak görüyordu.
Bu yüzden ilk deneme çekimime ailem de benimle birlikte geldi.
ŞİKAGO
Menajer bana "Yüzünde ben olduğunu bilmiyordum
ama bir deneme çekimi yapalım" dedi.
Fotoğraflar gerçekten berbattı ve hiç kullanılabilir değildi
ama kuaför bende bir potansiyel görmüştü.
Resimleri Şikago'daki Elite ajansına göstermişti.
Sonra da onlar beni arayıp bir deneme çekimi ayarladılar.
Bir sütyen reklamı için Marshall Field's'da bir iş bulmuştum.
İki hafta kadar sonra bir gün okula giderken
reklamı okulun her yerinde gördüm.
Çocuklar beni sinir etmeye çalışıyordu.
Üzülmemi istiyorlardı.
İçimden "Sırf bir çekimden 120 dolar aldığımı bilmiyorlar" diyordum.
Hiç takmıyordum. "Mısır tarlasından iyidir" diyordum.
NEW YORK
Bir kulakta birden fazla küpe mi?
- Bunlardan mı? - Evet.
Kulağımdaki bu iki delik var ya,
doğru açıdan mı delik bilemiyorum ama 12 yaşında kendim delmiştim.
Babamın alet çantasından bir zımpara bulup...
- Kendin mi deldin? - Yok artık!
...küpelerimin ucunu sivriltip kulağıma geçirmiştim.
Başım büyük belaya girmişti.
Annem bana sürtük demişti.
Ailem çok katıydı. Özellikle de annem.
Annem ve babam İtalya'dan Kanada'da Ontario'ya göçmüştü.
Tam bir İtalyan gibi geleneklerimize bağlı büyüdüm
ama hep modaya ilgim vardı. Kafayı takmıştım.
Onu tanıdınız mı?
Doğru! Ama bu bildiğiniz Barbie'lerden değil.
İşte karşınızda Color Magic Barbie.
Saçı renk değiştiriyor.
YAN ÜRÜNLER DÂHİL DEĞİLDİR
Zavallı Barbie'lerim.
Kim bilir kaç defa onları soyup soyup giydirmiştim.
Birçok kez de onları evlendirmiştim.
Küçük bir markette çalışıyordum.
Dergi de satıyorduk.
Boş zamanlarımda o dergileri karıştırırdım.
Beğendiğim birini bulursam
asgari ücret almama rağmen paramı o dergiyi almaya yatırırdım.
Sırf fotoğrafları odama asabileyim diye.
tüm haberler! moda ve güzellikteki dev değişim...
Saçlarım kıvırcık ve permalıydı.
Saçımı kulağımın üzerinden kestirirdim.
Sanırım buna aslan yelesi diyorlardı.
Cazibe denildiğinde akla ben gelirdim.
Annem modanın benim için ne kadar önemli olduğunu anlamıştı.
"O zaman şu modellik okullarını bir deneyelim" demişti.
Tek elle nasıl ceket çıkarılır öğrenmiştim.
LINDA EVANGELISTA ÖĞRENCİ MODEL
Tek elinizle aşağıdan başlayarak düğmeleri açıyorsunuz.
Model olmak için bir okula falan gitmeye hiç gerek yok.
JAPONYA'YA GİDEN MODEL
Daha 16 yaşındayken bir iş bulmam üzerine
Japonya'ya gitmeme izin vermeleri büyük sürpriz olmuştu.
Okulca kayak gezisine gitmeme bile izin vermezlerdi
ama Japonya'ya gitmeme izin verdiler.
Japonya'ya gittiğimde benden ilk istenilen
çıplak poz vermemdi.
Kıyafetlerimi çıkarıp ölçülerimi almak istediler.
Onlara kartvizitim olduğunu ve ölçülerimin orada yazdığını söyledim.
Soyunmak istemiyordum.
Biraz korkmuştum.
Oraya asla tek başıma gitmemeliydim.
Eve döndüm.
Pes etmiştim ama ardından modellik ajansım
Niagara'da genç kızlar için olan bir güzellik yarışmasına girmemi istedi.
Seçilememiştim ama izleyiciler arasında bir yetenek avcısı vardı.
John Casablancas'la tanıştırıldım.
Benimle görüştüğünde
"Aynı Joan Severance gibisin" demişti.
Oracıkta bayılacaktım çünkü ona bayılıyordum.
"Seninle çalışmayı çok isteriz.
Birkaç kilo verebilirsin.
Sonra da bir deneriz" demişti.
John Casablancas son derece çekici biriydi.
Elite Modellik Ajansı'nın başındaki isimdi.
Duruşuna baktığınızda
o etkileyici öz güveni hissedebiliyordunuz.
Onunla tanıştığım zaman çıktığı kız
aşağı yukarı benim yaşlarımdaydı.
Menajerimdi, farklı bir gözle ona hiç bakmadım.
Lise sonda Elite Modellik Ajansı beni kadroya almıştı.
Look of the Year'a katılacaktım.
Yeni yüzleri keşfetmek için yarışma gibi bir şey.
Benimle birlikte yaklaşık 200 kız Acapulco'daydı.
Neredeyse gerçek bir güzellik yarışması gibiydi.
Ben Cindy Crawford. Şikago'dan katılıyorum.
Yeteneğe pek bakmıyorlardı!
Bu yarışmayı sırf eğlence olsun diye düzenliyoruz.
Sürekli olarak değerlendiriliyorsunuz.
MENAJER
Sürekli gözler üzerinizde.
Çünkü model olmak
her daim muazzam olmayı gerektirir.
Bugüne kıyasla pek katılımcı bir etkinlik olmasa da
yine de o gün sanki seçmelere girmiş gibi hissetmiştim.
Bütün dünyayı gezdik ve sizleri bulduk, keşfettik.
Sizleri buraya getirdik ve umut ediyoruz ki
Elite modelleri olarak kariyeriniz böylece başlayacak
ve birlikte bol para kazanıp
çok başarılı olacağız.
İlk 10'a girmiştim.
İlk 10'a girdiğinizde sizi alıp sorular soruyorlar.
"Okulu bırakıp New York'a taşınır mısın?" gibi sorular yani.
Ben daha lisedeydim ve bunu yapamayacağımı söylemiştim.
Liseye geri döndüm.
Okulum bitiyordu ve en başarılı öğrenci seçilmiştim.
DeKalb öğrencisi haberlerde
Northwestern Üniversitesi'ne de başvurumu yapmıştım.
Kimya mühendisliğini seçersem burs alacaktım.
Üniversiteye gitmeden önceki yaz Elite beni New York'a çağırmıştı.
Patrick Demarchelier diye bir fotoğrafçıyı görmeye gittim.
"Tamam, ona Roma'da bir çekim ayarlayacağım
ama saçını kesmesi gerekecek" demiş.
Ajansımla kararımız buna değmeyeceği yönündeydi.
Saçımı kesmeyeceğimi söyledik.
Onlar da "Peki, her türlü kabulümüz" dedi.
Çok heyecanlıydım.
Bu müthiş bir fırsattı.
Oradaki ilk akşam
odama bir kuaför gönderdiler, sadece uçlarından alacaktı.
Saçımı toplayıp atkuyruğu yaptı ve hiç sormadan dibinden kesiverdi.
Şok olmuştum.
Roma'da bir otel odasında öylece ağlıyordum.
Neden hiç saçımı kesmediğimi merak edenler artık sebebini biliyor.
Çünkü şoka uğramıştım.
Millet, burada keyfim yerinde.
Burası çok güzel, görülecek çok şey var.
Beni dinlemeyip saçımı kestiler.
Kendimi sanki kendi kaderinde hiçbir söz sahibi olmayan
birisi gibi hissediyordum.
Mesele kısa saç sevmemem değildi.
Mesele buna hayır demiş olmamdı.
Modellik böyle bir şey olacaksa işte buna hazır değildim.
Modeller hakkında pek çok yanlış görüş mevcut.
SERBEST GAZETECİ YAZAR, WASHINGTON POST
Bunlardan biri de insancıl yönlerin saklanması gerektiği.
GEORGE PLATT LYNESS'IN KAMERASINDAN
Modelliğin geçmişine baktığımızda
modellerin rolünün aslında etten bir askılık olduğunu görüyoruz.
Vitrin mankeni olarak görülüyorlardı.
Modeller genelde sessizdir
ve her şeyi sanki çok kolaymış gibi göstermeleri gerekir.
Adlarını bilmezdiniz.
Bir defile modeli olduğum için şanslıydım ama hep tam zamanlı bir işim olurdu.
MODEL / ESKİ MENAJER
Birçok başka meşhur model vardı.
TASARIMCI
Ama çoğunun dergiler dışında emaresi okunmazdı.
Mesela 60'larda Twiggy
veya 70'lerde Lauren Hutton.
Modellerin fiziksel özellikleri...
TASARIMCI / KREATİF DİREKTÖR
...erkeklerin istekleri yönündeydi.
Cheryl Tiegs veya Christie Brinkley gibi sarışın kadınlar vardı.
Tamam, elbette güzel kadınlardı
ama birkaç adım uzaktan bakınca hepsi aynı kişiler gibiydi.
Bence moda sektörü çekicilik ve seksapel açısından bir yanılgı yarattı.
Çünkü sözde bu ideal kadını temsil eden modelin
daha 17 yaşında olduğunu
bilmemeniz gerekiyordu.
En nihayetinde ürünlerin satılmasında...
MODA GAZETECİSİ
...sorumluluk onlarındı.
Hele ki dergilerin satılmasında.
Yani üzerlerindeki baskının muazzam olduğunu düşünüyorum.
Harika fotoğraflarınız olmalıydı veya defilelerde müthiş olmalıydınız.
Yoksa ertesi günü göremezdiniz.
- Böyle mi? - Az daha. İşte bu. Kayıt.
- Bir sorum vardı. - Evet?
Güzelliğinizde kirpiklerin önemi nedir?
Evet. Çok önemliler.
Kirpikleriniz yapılmamışsa eksik kalmışsınızdır.
Kirpiklerinizi iletişimde kullanır mısınız?
- Bir şey istediğimde. - Nasıl?
- Anlamadım. - Bir şeyler istersem.
Gözlerinizi kırpıştırdığınızda çekiciliğiniz artıyor.
İyi bir cevap oldu mu?
Güzel olduğumu düşünmüyordum.
Hoş biriyim diyordum işte.
Uzun olduğumu da biliyordum.
Bir de zayıftım. Oldukça zayıf.
Yani bir model olmak için gereken şeylerin çoğuna sahibim diyordum.
PARİS
Paris'e gittiğimde 19'uma daha yeni giriyordum sanırım.
Yaşım konusunda biraz yalan söylememde bir sakıncası olmaz demişlerdi.
Çekimlere çağrılıyordum ama bunlar en dipteki stüdyolardandı.
Stüdyoya geldiğim zaman onların istediği kişi olmak zorundaydım.
Tasarımcısı olsun, fotoğrafçısı olsun
gönüllerini hoş tutmak istiyordum.
TASARIMCI
Linda nerede?
Linda Evangelista burada.
Çok erken yaşta Chanel defilesindeydim.
- Daha iyi misin? - Evet.
İşte "Küçük Kız"!
Küçük sayılmam.
Saçını aşağıdan toplamalısın.
- Cidden mi? - Süsler için.
İşte o an daha kendimi bulamadığımı fark ettim.
Sanki gerçek modellerin arasına sızmış biriydim.
Sen git, ne yapacağını söylerim.
İngilizce mi Fransızca mı?
- Hangi dilde konuşmalısın sence? - İngilizce.
Az da Fransızca. Güzel.
Ama orada olmayı istiyordum.
Hem de öyle çok istiyordum ki.
Menajerim en baştan başlamamın doğru olacağını düşünüyordu.
Çünkü fotoğraflarım insanları etkilemiyordu.
Sanırım biraz garip görünüyordum.
Modadan anladığımı düşünüyordum ama aslında anlamıyordum.
Kariyerim üç yıl sürse bile kendimi şanslı saymam söyleniyordu.
Sonra üç yılı da geride bıraktım.
Deneme çekimlerinde Peter Lindbergh'ü gördüğümde
elimde hiçbir fotoğrafım yoktu.
Yine de beni kabul etti.
Kadınlara saygılı bir şekilde çalışıyorum.
FOTOĞRAFÇI
Onları Miki Fare gibi maskota çevirmiyorum.
Onları oldukları gibi kabul edip benliklerine odaklanıyorum.
İşte yeni bir mankenle tanıştığımda da
bunları sunabilmesi lazım.
Bunu onlar yapmalı, ben değil.
Sonuçta kameraya yansıyan tek şey mankenlerin kendi benlikleridir.
Peter Lindbergh tam bir sanatçı.
KREATİF DİREKTÖR
Kusursuz yöntemleriyle
istediği kadını kameraya yakıştırırdı.
Fotoğraflarında o Almanlara ve İskandinavlara özgü bir duruş vardı.
Alman sanayi devrimi dokunuşu gibi.
Her şey siyah beyazdı.
Tarzı gerçekçiydi ve bir ambiyans mevcuttu.
ESKİ KREATİF DİREKTÖR, VOGUE AMERİKA
Hep cesur kareler yakalardı.
Gerçek beni fotoğraflarda kim yakalayabildi diye soracak olursanız
Peter Lindbergh'dü derim.
Beni konfor alanımdan en çok çıkaran onun fotoğraflarıydı.
Çünkü gerçekten kendiniz olmak cidden zor bir şey.
Genç mankenlerimiz bizimle.
Naomi'yi iyi bir kapak kızı kılan şey nedir?
O hem çok güzel hem de karakteri muhteşem.
Çok profesyonel birisi.
Daha 15 yaşında bile çekimlere gelirken bir çanta dolusu
kolye ve makyaj malzemesiyle gelirdi.
Menajerim "Elle dergisine gidiyorsun" demişti.
Beni Amerika turuna çıkarmak istiyorlarmış.
O zaman çok suçlu hissetmiştim.
Çünkü annemin neler yaptığımdan haberi yoktu.
Annem Jamaika'da doğmuş.
Üç yaşındayken de İngiltere'ye gelmiş.
O bana hem anne hem baba olmuştu.
Ayrıca hayatımda bir baba figürünün olmamasının da
azmimi arttırdığını düşünüyorum.
Hep annemi gururlandırmak istiyordum.
Benim için sıkı çalışıp büyük fedakârlıklarda bulunuyordu.
En nihayetinde cesaretimi toplayıp anneme her şeyi anlatmıştım.
Çok kızmıştı.
Beni bu yüzden okula göndermiyordu.
Bunca yıldır okul harcımı ödüyordu
ve ben de kalkmış manken olmak istiyordum.
Kabul etmişti ama benimle gelemeyecekti
çünkü erkek kardeşime hamileydi.
Böylece ben de 14 Nisan'da New Orleans'a yola çıktım.
Naomi herkesle çok uyumluydu.
Bu ilk büyük işiydi. Onun için büyük bir maceraydı.
YAZ MODASININ ROTASI
İki konseptimiz vardı. Biri sahildeydi.
Diğer konseptin adıysa "Toprağın Kızları"ydı.
Bu fotoğraf kölelerin çalıştığı bir tarlada çekilmişti.
Altı beyaz insan ve bir siyahi kız.
Bu 30 yıl önceydi, bambaşka bir dünyaydı.
Annem çok endişeliydi.
Yola çıkmadan konuşmuştuk.
Bana Amerika'daki ırkçılıktan bahsetmişti.
BİRLİKTE YAŞA
Bana güney eyaletlerinden, Ku Klux Klan'dan bahsetmişti.
İngiltere'den Güney Amerika'yı bu şekilde tanıyorduk.
Kültürel olarak kabul görmem için
çok sıkı çalışmam gerektiğini artık iyiden iyiye anlamaya başlamıştım.
Kuyruğumu kıstırıp eve geri dönmeyecektim.
"Başaramadım, pes ediyorum" diyemezdim.
İmkânı yok.
Bastıracak ve yükselecektim.
Elle İngiltere için dört aylık çekimlerin ardından
Londra'ya birileri gelecekti.
Çünkü bu küçük siyahi kızı duymuşlardı.
"Vay canına! Cidden benim için İngiltere'ye mi geliyorlar?" diyordum.
Doğu Londra'da bir stüdyom vardı.
TASARIMCI
Çok sevdiğim bir dostum "Buraya gelmelisin,
bu kızı kesin görmen gerek" diyordu.
Daha 14 15 yaşlarında olduğunu, dans okuluna falan gittiğini söylüyordu.
İlk kez o zaman onu görmüştüm. Sanırım Elle İngiltere çekimleriydi.
Varlığını hissettiriyordu.
Karakteri oturmuştu.
İnsanı mıknatıs gibi çekiyordu.
Onu keşfeden kadın
beni arayıp "Burada bir kızımız var, onunla ilgilenmelisin" demişti.
Naomi çok saygılı, utangaç ve sessiz biriydi.
Beni çok etkilemişti.
Muhteşem insanlarla tanışmıştım.
Eileen Ford Londra'ya geliyordu.
Annemi ikna edip bana imza attırmak istiyordu.
Eileen Ford'a bayılmıştım.
Geriye dönüp onun klasik tarzdaki
o menajerlik anlayışına bakıyorum da...
- Evet. - Haklıymış.
Tüm menajerlerin arasında en doğruyu o diyormuş.
Sana farklı mı yaklaşırdı?
Kızlarla ilgilenmesini çok sevmiştim.
- Evet. - Onunla aynı evde yaşardık.
Güvenliğimiz açısından ailelerimizin de gönlünü ferah tutuyordu.
O zamanlar New York'ta iki büyük ajans vardı.
Biri Eileen Ford'un ajansı Ford'du.
İşine çok düzgün bir yaklaşımı vardı.
Tüm "kızlarının" düzgün bir duruşunun olmasını isterdi.
Hepimizi aynı eve yerleştirmişti.
Diğer ajanssa Elite'ti. Oradaki atmosfer bambaşkaydı.
Onlara anne baba gözüyle bakamazdık. Onlar da bunu istemezdi.
Onların sorumluluğu değildik. Sadece menajerlerimizlerdi.
Orada aile hissiyatını yakalayamamıştım.
20 yaşındaydım.
Şikago'da modellik yapmak için üniversiteyi bırakmıştım. Her şey güzeldi.
Günde 1.000 dolar kazanıyordum.
Cindy Crawford MÜTHİŞ BİR TEN, SAÇ VE BACAKLAR
Ana işimiz katalog çekimleriydi.
Victor Skrebneski diye müthiş meşhur bir fotoğrafçı vardı.
Bulunduğumuz o küçük akvaryumda dev bir balıktı.
Moda sektöründeki ilk akıl hocam kesinlikle Victor'dı.
"Sağ kolunu uzat, omzunu kaldır" diye bize talimatlar verirdi
ve "Kımıldama" dediğinde oracıkta durur,
"Artık kılımı dahi kımıldatamam" der kalırdık.
Stüdyoda bayıldığım olurdu. Hele ki öğle yemeğine yakınken.
Karnınız açsa bayılabiliyorsunuz.
Sonra sizi ayıltıp kaldırıyorlar... ve baştan alıyorsunuz.
"Çok güzelsin, şimdi pozlarını alacağız" değil,
"işin bu ceketi satmak" şeklinde bir atmosfer vardı.
"Bunun için buradayız" der gibi.
Alkışlarınızla DeKalb'dan Cindy Crawford.
Vücudu hep böyle miydi?
Biraz ayağa kalksana. İşte vücut diye buna derim!
O eğitim kamplarına katılması gerekti mi?
Cindy'nin olayı daha çok psikolojikti.
Model olma konusunda pek emin değildi.
- Onlar için bir objeydim. - Akli denge...
Veya konuştukları tınlanmayan bir çocuk.
Bugünkü aklımızla o günlere bakınca
Oprah'nın "Vücudunu sergile" demesi, bana sanki
"Neden değerli olduğunu göster" der gibi geliyor.
O zamanlar bunu anlayamamıştım.
Bugün geçmişe baktığımda "Bu cidden çok yanlışmış" diyebiliyorum.
Hele ki Oprah'nın bunu demesi.
Giderek azmi artıyor.
Şu an bizzat bu programda belirtmek isterim ki...
ELITE MODELLİK AJANSI
...eğer isterse dünyada bir numara olabilir.
Şikago'da iyi hissediyordum. Şehir beni bunaltmıyordu.
Kendi dairem vardı ve istediğim zaman annemi görmeye gidebiliyordum.
Victor Skrebneski'ye çok güveniyordum.
Hep onunla çalışıyor, iyi kazanıyordum.
En iyisini Victor bilir Cindy'nin dönüşümü
Bali'de bir iş teklifi almıştım. İş gezim 10 gün kadar sürecekti.
Şikago'da çalışırken hâliyle dışarı çıkamıyorduk.
Öyle mekân değiştirip heyecan verici yerlere ender gidebilirdik.
Bu 10 gün içinde bir gün Skrebneski'nin stüdyosundaydı.
SKREB'DE 9.00'DA İÇ ÇAMAŞIRI ÇEKİMİ
Başka bir işten dolayı izin almak istediğimi söyledim.
Kabul etmediler.
Hayır demekle de kalmadılar, "Bu katalog çekimini iptal edersen
bir daha asla seninle çalışmayız" dediler.
Çoğunda Victor'la olmak üzere haftanın dört beş günü çalışıyordum.
Bütün geçim kaynağım onların elindeydi.
Ailemin hayallerinde bile göreceğinden çok daha fazla kazanıyordum.
Çocukken paramız hiç yetişmezdi.
Ardından annem ve babam ayrıldı.
Babamın parayı kullanarak annemi nasıl kullandığına tanık oldum.
"Ben asla böyle olmayacağım" diyordum.
İnsan olgunlaştıkça
ne zaman konuşup ne zaman susacağını iyi öğreniyormuş.
Çekimi iptal ettim ve Bali'ye 10 günlük iş gezisine çıktım.
Hepsi buydu.
Bir daha benimle çalışmadı.
Şikago'da modellik yapıyor ve Victor Skrebneski'yle çalışmıyorsanız
hep bir adım geridesiniz demektir.
"Pekâlâ, o zaman New York'a bir şans vereyim" demiştim.
NEW YORK
İki kapağımız olacak.
İlki 75. yıl dönümü kapağı. Diğeri de internet sitesi için bir kapak.
Tamam.
Elini biraz daha kaldırsan?
Tamamdır, çekiyorum.
Güzel. İşte bu.
Daha iyi değil mi?
- Tanrım! - Mükemmel.
Ne mükemmelim ama!
Christy de iyi ama şimdi!
O anı kamerada yakaladık mı?
Christy ilk kez Cosmopolitan kapağında.
Sadece üç saatlik giyinme ve makyajla birlikte poz vererek
500 dolar kazanmış oldu.
Liseden yeni mezun bir kız için hiç fena değil.
Modellik ancak işi yaparken öğreniliyor. Görüyor ve öğreniyorsunuz.
Birileri bunu size öğretemez.
Bugünlerdeyse işin tüm büyüsü çekim sonrası bilgisayarda gerçekleşiyor.
80'lerde ve 90'ların başında işin asıl kısmı
deklanşör sesinin duyulduğu o anda gerçekleşirdi.
Anı yakalamak kutsaldır.
O mükemmel pozu yakalamak için yüzlerce kare almamız gerekirdi.
O an gördüğünüz şey son üründü.
Mesela birisi eteğinizin uçundan balık oltası misinasıyla falan tutardı.
Kemerinizin daha da sıkı durup tam oturması için
bir kola kutusuyla arkadan sıkıştırılabilirdi.
Mankenlerin numaraları bunlardı
ama ışık meselesine gelince fotoğrafçıların işi zordu.
Çekim sonrası bilgisayarla oynama yoktu.
Fotoğrafın nasıl çıkacağını hiç bilemezdiniz,
ta ki dergide görene dek.
1980'lerde internet yoktu çocuklar.
GAZETECİ
Dergi denilen şeyler vardı.
Instagram yoktu.
KRALİYET ONUR NİŞANI BAŞ EDİTÖR, VOGUE İNGİLTERE
Facebook yoktu.
Dergiler vardı.
Eskiden başka dünyalara yolculuk yapabilmenin tek yolu onlardı.
Kültürümüzü şekillendiren insanlar mevcuttu.
Dergilerin hedeflediği okuyucu kitlesi
modaya derin bir ilgi duyan
ve gidip onları satın alan kişilerdi.
STİLİST / SANAT YÖNETMENİ
Bazaar'ın bir tarzı vardı, Vogue'un da.
Elle'in de öyle.
Yani nasıl anlatay ım bilemedim şimdi
ama hepsi farklıydı işte.
Harper's Bazaar'ın tarzı oldukça sosyetikti.
Elle'de her şey çok hızlı gelişirdi.
Haftalık bir dergiydi sonuçta.
Moda da böyle dinamiktir işte.
Moda dergilerinin en değerlisi her zaman Vogue olmuştur.
Vogue uluslararası bir boyuttaydı.
Vogue Amerika en iyisiydi.
SERBEST EDİTÖR, BUSINESS OF FASHION
Vogue'da olmak bütün mankenlerin hayaliydi.
EDİTÖR, VOGUE AMERİKA
Böylece kariyerleri ilerliyor, adları duyuluyordu.
Öz geçmişleri zenginleşiyordu.
Yani modellerin Vogue'a ilgisinin ardında paradan fazlası var.
Vogue Amerika için St. Barts'a gittiğimi hatırlıyorum da,
küçük bir kasabadan çıkan bir kızın oralara gidebilmesi cennet gibiydi.
Vogue kapak fotoğrafı için deneme çekimleri yapmıştık.
Kapağa çıkacağımız yönünde bir garanti almamıştık.
Zaten önceden buna "kapak deneme çekimleri" deniyordu.
Gidip birkaç poz verirdiniz,
ardından ekip fotoğrafları inceler
ve "Bu olabilir, şunuysa başkasıyla deneyelim" falan derdi.
Seçilip seçilmediğinizi bilmezdiniz.
Bir ay beklerdiniz.
Vogue kapak kızı olmak hayalimdi.
Hangi ülkenin Vogue'u olduğunun hiç önemi yoktu.
İlk kez kapağa Vogue İtalya'da çıkmıştım.
Aynada görünüşümden çok hoşlanırdım.
Sette gezerken tam bir prenses gibi hissederdim.
Vogue İtalya'yı bulmak da zordu.
Dolayısıyla evime döndüğüm zaman
kendimi dergide görmek için çok beklemiştim.
Vogue İtalya'yı bulmam kolay olmamıştı.
İkinci kez Vogue kapağına çıkışım daha da büyük bir gelişmeydi.
Çünkü Vogue İngiltere'ye çıktığımdan adım daha çok duyulmuştu.
O zamanlar çok gençmişim.
Nasıl kapağa çıkmışım aklım almıyor.
Sanırım o zaman 17 yaşlarındaydım.
Fotoğrafı Patrick Demarchelier çekmişti.
Donna Karan yeni bir marka çıkarmıştı.
İlk kreasyonunu deneyen kapak kızı olmuştum.
Çekimler bittikten sonra bir de portre poz aldık.
Saçlarıma ekleme yaptırmıştım, oldukça uzundu.
Şöyle bir portre almıştık...
Bu şekilde duruyordum, klasik üzerinizi kapattığınız pozlardan.
Kollarımı giderek aşağı aldırtıyorlardı.
"Biraz daha indirsene. Az daha" diyorlardı.
Utandığımı hatırlıyorum
ama kendimi kötü hissetmemiştim.
O pozu vermekten mutluydum.
Kendimi güzel hissediyordum.
Patrick de beni korkutmamıştı tabii
ama yine de "Tanrım, bunu yapmamalıyım!" dediğimi hatırlıyorum.
Sonra bu fotoğraf Photo dergisinin kapağında yer aldı.
Çok satan bir dergi olmasa da
inanılmaz heyecanlıydım.
Ne için poz verdiğim söylenmemişti
ama bir dergi kapağına olduğuna emindim.
Bana sorarsanız çıplak poz vermek için
bir yaş sınırı olmamalı.
Zaten bunu denetleyen bir sistem de mevcut değildi.
O zamanlar her şeyin bilincinde olduğumu söyleyemem
ama annemin bana şöyle dediğini hatırlıyorum,
"Zaten başarılı olacağın belliydi.
Aklı başında bir kızsın.
Her şey güzel olacak."
Ama her şeyin güzel olması açısından işler o kadar da garanti gitmiyordu.
Annemin asıl demek istediği şey "Hadi bakalım!" idi. "Bol şans" gibi.
Cindy Crawford artık en meşhur reklam yüzü.
Adamın biri gelip sırtınıza vurup "İyi iş" derdi.
"Günlük 1.000 doların altına yataktan kalkmam."
Bu daha oyunun yarısı.
Bir gün tüm bunların sonu gelecek.
Alt yazı çevirmeni: Andaç Doruk Tikence