ยินดีต้อนรับสู่มหานครนิวยอร์ก
ฉันจําตอนที่มาถึงนิวยอร์กได้
จากสนามบินคุณจะเห็นเส้นขอบฟ้า
แล้วรู้สึกว่ามันใช่เลย
มันมากกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก
(ค.ศ. 1986)
นิวยอร์กมันช่างคึกคัก
คนร้องเพลงตามถนน
ในฐานะนักเต้นสิ่งแรกที่ฉันอยากทํา
คือไปโรงเรียนสอนเต้นของอัลวินเอลีย์
(อัลวินเอลีย์ อเมริกันแดนซ์เธียเตอร์)
นิวยอร์กช่างมีชีวิตชีวา มีพลังงานอันน่าเหลือเชื่อ
ฉันว่านิวยอร์กมีมนตร์สะกด
มันมีความดิบอันเป็นที่รู้กัน
มีภาพเขียนบนกําแพง โดยเฉพาะย่านใจกลางเมือง
ไปเที่ยวไลม์ไลท์กัน
ฉันชอบที่ผู้คน รู้จักแต่งตัวเวลาออกไปข้างนอก
เพราะนั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็น
เราควรจะได้ทานมื้อค่ําด้วยกัน
พวกเราชอบไปไทม์สแควร์ ก่อนที่มันจะถูกจัดระเบียบเสียอีก
สมัยที่ยังมีโชว์เปลื้องผ้า แต่เราไม่ได้ไปดูหรอกนะ
แค่จะบอกว่า นิวยอร์กตอนนั้นแตกต่างอย่างชิ้นเชิง
แบบฉาวนิด ๆ สนุก ๆ
ช่วงเวลาที่ ฉันอยู่ในโลกแฟชั่นที่นิวยอร์ก
ฉันรู้สึกเหมือนนั่นคือยุคทองเลยล่ะ
ถึงแม้มันจะไม่ใช่ ไม่ต้องพูดนะ
(คริสตี้ ซินดี ลินดา เนโอมี)
ผมดูเป็นไงบ้าง
คุณทําดีมาก
ขอบคุณ
ตอนฉันมานิวยอร์ก
ฉันอายุได้ 20 ปี
ฉันอยู่ชิคาโกมาก่อน ก็เลยพอรู้ฟีลเมืองใหญ่ ๆ
แต่นิวยอร์กช่างไม่เหมือนใคร
ฉันจําได้ว่าพยายามจะขึ้นรถไฟใต้ดิน แบบกล้า ๆ กลัว ๆ
พอจะพยายามเรียกแท็กซี่
เขาก็จอดบ้างไม่จอดบ้าง
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทําไม จนอยู่มาวันหนึ่งถึงคิดได้
"อ๋อ มันต้องมีไฟขึ้นว่าว่าง"
ฉันพยายามโบกเรียกหลายครั้ง
แท็กซี่ก็แล่นผ่านไป
แต่พอคริสตี้ยื่นมือโบกพวกเขากลับจอด
พวกเขามักบอกฉันว่าไม่อยากไปบรุกลิน
ฉันก็คิด "ทําไมพวกเขาพูดอย่างนั้นนะ"
ฉันไม่เข้าใจเลยจนกระทั่ง คริสตี้ต้องเป็นคนออกมายืนโบก
เพื่อเรียกแท็กซี่ไปทํางานกัน
ทุกอย่างใหม่ไปหมดสําหรับฉัน
ทั้งน่าตื่นเต้น ทั้งท้าทาย
มายืนตรงนี้ให้ชื่นใจหน่อย
ฉันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เป็นช่างแต่งหน้า
ที่ให้ฉันมาค้างอยู่ด้วย
ผ่านไปสามเดือนเธอบอกฉันว่า
"เธอน่าจะหาห้องอยู่เองนะ"
ฉันมีอพาร์ทเมนท์แรก ตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 18 ปี
แล้วก็ย้ายออกมาอยู่เองเลย
มีห้องใต้หลังคา
แต่ตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนะ เฟอร์นิเจอร์ก็ไม่มี
ฉันทํางานไม่หยุด แต่เอเจนซี่ก็ได้ส่วนแบ่งไปเยอะ
ไหนจะค่าเช่าและอะไรต่อมิอะไรอีก
ฉันอาศัยอยู่กับคริสตี้ เราเป็นรูมเมทกัน
เรามักจะสนุกและหัวเราะไปด้วยกัน
- รู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับพวกเธอ - โอเค
พวกเธอเป็นเหมือนพี่น้องของฉัน
ตอนฉันเริ่มทํางานที่นิวยอร์ก
มันแทบจะเป็นงานที่
เข้า 9 โมงเช้าเลิกงาน 5 โมงเย็น เหมือนงานออฟฟิศทั่วไป
เหมือนอย่างในหนัง
(อาซเซดีน อไลยา ฤดูใบไม้ผลิ 1987)
(สไลด์ ราล์ฟ ลอเรน)
ฉันต้องพยายามทุกอย่างเอง
ไม่ได้มีพ่อกับแม่มาคอยช่วย
สมมติฉันเช่าห้องอยู่ แล้วไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
ฉันก็จะโดนไล่ออก แล้วต้องย้ายกลับไปอยู่บ้าน
ไม่มีใครมาสํารองจ่ายใดใด
ก็เลยกลายเป็นแรงผลักให้ฉันดิ้นรน
ฟรานเชสโก สกาวุลโลจองตัวฉัน เพื่อถ่ายให้คอสโมโพลิแทน
เขาชอบที่ฉันดูคล้ายกับเจีย
(เจีย 1979)
เจียเป็นที่โปรดปรานของช่างภาพมากมาย
เอเจนซี่ฉันเลยบอกว่า "เรามีเจียจิ๋วนะ"
(ซินดี 1985)
พวกเธอทํางานกันหนักมาก
ทํางานกันตลอดเวลา
มันให้ความรู้สึกราวกับว่า
พวกเธอต้องการ มากกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
พวกเธอพยายาม
(แอนนี่ เวลทรี อดีตเอเย่นต์นางแบบ)
ทําให้ดีขึ้นอยู่ตลอด
พวกเธอพยายามเสาะหา
ทั้งต้องการทั้งสงสัยและใคร่รู้
คอยผลักดันตัวเองตลอดเวลา
- ออกอากาศคืนนี้เหรอ - ใช่
- เยี่ยมเลย - ดึกหน่อยนะ เที่ยงคืนครึ่ง
- โอ้โห - จริง
ฉันมีงานพรุ่งนี้เช้า เลยไม่คิดจะอยู่รอดู
ตอนที่ฉันเริ่ม ร่วมงานกับโว้กบ่อย ๆ เข้า
ฉันจะบอกพวกบรรณาธิการตลอดว่า
"อยากร่วมงานกับสตีเวน เมเซล ขอทํางานกับสตีเวน เมเซลได้มั้ย"
พอลลี เมลเลนก็จะคอยบอกฉันว่า
"ฉันว่าเธอไม่ใช่แนวของเขา"
ฉันก็จะแบบ "หมายความว่ายังไง"
สตีเวนคือหนึ่งในศิลปิน ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
เพราะเขาจะมองปราดหนึ่งที่นางแบบ
(เอ็ดเวิร์ด เอ็นนินฟูล บรรณาธิการบริหาร โว้กอังกฤษ)
แล้วบอกได้เลยว่า เธอคนนั้นจะเป็นอะไรได้บ้าง
สมัยที่เราเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน
ฉันกับสตีเวนจะออกไปเที่ยว
พร้อมกับกล้องโพลารอยด์เพื่อถ่ายภาพ
(แอนนา ซุย ดีไซเนอร์)
คุณรู้ได้ ณ ตอนนั้น เลยว่าเขาสายตาเฉียบคม
เขาจะมองเห็นใครสักคน
แล้วก็บอกให้ทําท่าทาง อย่างที่เขาจินตนาการไว้
เขามีวิสัยทัศน์
สตีเวนเริ่มถ่ายภาพ
ตั้งแต่ยุค 80 ตอนต้น ๆ เลย
(มาดอนนา ไลก์ อะ เวอร์จิน ถ่ายภาพโดยสตีเวน เมเซล)
(พอล คาวาโก สไตลิสต์/ผู้กํากับศิลป์)
เขาเปิดสตูดิโอตรงถนนเลขที่ 23
พวกเราเรียกกันว่า "คลินิก"
เพราะสาว ๆ จะเข้ามา แล้วสตีเวนก็สอนพวกเธอโพสท่า
พวกเธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
ใครที่ทําได้ดีที่สุด ก็จะกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์
เพราะพวกเธอเปิดรับและซึมซับทุกสิ่ง
พวกเธอต้องการเรียนรู้
สตีเวน เมเซล มีกระจกบานหนึ่งในสตูดิโอ
เพื่อให้เหล่านางแบบได้มองดูตัวเอง
ให้อํานาจพวกเธอ
(ฟาเบียน บารอน ผู้อํานวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
ได้ผลักดันตัวเองจนถึงขั้นสุด
เพราะพวกเธอจะได้เห็นว่า เท้าอยู่ในองศาที่ถูกต้องหรือไม่
ฉันจําได้ว่า
ตอนที่เขาเรียกให้ฉันไปร่วมงาน กับสตีเวน เมเซลครั้งแรก
ฉันหวังจริง ๆ ว่าเขาจะชอบฉัน
เขาบอกว่า "เดินได้มั้ย แบบก้าวยาว ๆ"
ฉันบอกว่าได้
แล้วเขาก็บอกว่า "แบบเป๊ะ ๆ แล้วก็ไม่หลุดโฟกัสนะ"
ฉันก็บอกว่าได้
ฉันทําอย่างนั้นซ้ําไปซ้ํามา
นั่นคือจุดเริ่มต้น ความสัมพันธ์ของฉันกับเขา
เราทุกคนมีส่วนร่วมในกระบวนการ
มันเหมือนเป็นโรงเรียนสําหรับฉัน
เขาเป็นคนที่ชอบลงมือ
เช่น มาช่วยจัดผม
ช่วยแต่งหน้า
เหมือนเราเล่นอยู่ในโรงงาน ผลิตอะไรบางอย่างขึ้นด้วยกัน
พวกเราจะมาที่สตูดิโอ แล้วถ้าไม่มีแผนอะไรชัดเจน
ว่าจะต้องถ่ายอะไรออกมายังไง พวกเราก็ต้อง
ช่วยกันคิดว่าจะให้งานออกมายังไง
อยากได้ลุคไหน
มันเหมือนการสร้างแล้วก็ล้ม แล้วก็สร้างใหม่ไปเรื่อย ๆ
เขาสร้างบรรยากาศที่ เป็นกันเองและปลอดภัยเวลาถ่ายภาพ
ฉันรู้สึกเหมือนเขาคอยดูแลฉันจริง ๆ
รู้สึกว่าเขาเอาใจใส่ ว่าฉันจะรู้สึกสบายใจมั้ย
หรือสังเกตเห็นเวลาฉันไม่สะดวกใจ ทั้งที่ฉันไม่ได้พูดออกไป
มันให้ความรู้สึกที่พิเศษ เหมือนเป็นสายสัมพันธ์แบบครอบครัว
ฉันอายุ 16 ปีตอนถ่ายแบบ กับสตีเวน เมเซลให้โว้กอเมริกา
ตอนมาถึงขาเธอก็ ยาวอย่างที่เห็นตอนนี้แล้ว
สามเมตรได้
(คาร์ลิน แซร์ฟเดอดุดแซล สไตลิสต์/ผู้กํากับศิลป์)
สตีเวนเรียกเธอว่าแบมบี้ในทันที เพราะเธอคือแบมบี้
เธอขี้อาย เธอดู...
ตอนนี้ไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว
เธอเป็นนักเต้นมาก่อน เธอก็เลยใช้ขาใช้อะไรได้ดี
ฉันพยายามคิด
ภาพแรกน่าจะเป็นอันที่ฉันเต้น ไม่รู้ว่าอยู่ในนี้มั้ย
ได้ทํางานกับสตีเวน เมเซล ก็เหมือนได้รับการศึกษา
เขาจะค่อย ๆ ปั้นคุณแบบไม่ให้รู้ตัว
จนคุณคิดว่า "เขาดึงสิ่งนี้ออกมาจากฉันได้ยังไง"
"เพราะฉันไม่เคยคิดว่ามันมีอยู่"
ฉันโชคดีมาก ที่ได้เจอชายแสนวิเศษคนนี้
ที่ยังคงเป็นเหมือนครอบครัวของฉัน และฉันรักเขามาก
ฉันเข้าใจเลยว่า คุณมีครอบครัวที่ไม่ใช่สายเลือดได้
ฉันไม่เคยเจอพ่อของฉัน
แม่มีฉันตอนอายุได้ 17 ปี
ฉันว่าพ่อคงอายุพอ ๆ กัน
ความรู้สึกถูกทอดทิ้ง
แม่ไม่สามารถแก้ไขความรู้สึกนั้นได้
ฉันเชื่อว่านั่นเป็น ส่วนหนึ่งที่ผลักดันฉันเหมือนกัน
การไม่มีพ่ออยู่ในการใช้ชีวิต
แต่ฉันก็โชคดี
ตอนฉันอายุ 16 ปี ฉันทํางานอยู่ตัวคนเดียวที่ปารีส
วันหนึ่งฉันถูกขโมยกระเป๋า
เงินฉันหายไปหมดเลย
ทั้งเช็คเดินทางที่แม่ฉันให้ไว้
ฉันกําลังจะไปกินข้าวกับนางแบบอีกคน เพราะเธอสงสารฉัน
นั่นคือตอนที่ฉันได้เจอ อาซเซดีน อไลยา
เป็นดีไซเนอร์ที่ยากจะเข้าถึง
(จีนน์ เบเคอร์ นักข่าวแฟชั่น)
อาซเซดีนชอบเล่นกับรูปร่างของผู้หญิง
ความเป็นหญิงมันคือทุกสิ่งทุกอย่าง
(อาซเซดีน อไลยา ดีไซเนอร์)
ไม่รู้สิ อธิบายบางอย่างไม่ได้
เสื้อผ้าเขามีความ แนบเนื้อ เซ็กซี่ และยั่วยวน
บางชิ้นให้ความรู้สึกแบบสถาปัตยกรรม
แต่ก็ดูสวมใส่สบาย พลิ้วไปกับเรือนร่าง
เขาเองก็อ่อนโยนมาก ๆ
เขาพูดอังกฤษไม่ได้ ส่วนฉันก็ไม่พูดฝรั่งเศส
แต่เหมือนมีอะไรบางอย่าง
เขาเอาชุดให้ฉัน
แล้วบอกให้ฉันสวมมัน
ดูว่าเป็นยังไงเมื่ออยู่บนตัวฉัน
ฉันสวมมัน
และเขาชอบเมื่อมันอยู่บนตัวฉัน
เขาถามว่าฉันพักอยู่แถวไหน ฉันบอกว่าที่โรงแรมเลน็อกซ์
เขาถามว่า "แม่เธออยู่ไหน"
ฉันบอกว่า "แม่อยู่ที่ลอนดอน"
แม่ฉันพูดฝรั่งเศสได้
เขาบอกว่า "โทรหาแม่เลย"
ฉันโทรหาแม่ฉันแล้วพวกเขาก็คุยกัน
เขาบอกแม่ฉันว่าเขาจะดูแลฉันเอง
และให้ฉันไปอยู่กับเขา
บอกว่าฉันจะปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นั่น
แม่ฉันไม่รู้ว่ากําลังคุยอยู่กับใคร
แม่ไม่เคยเจอเขาแต่แม่เชื่อใจเขา
วันหรือสองวันถัดมา
ฉันก็ย้ายไปอยู่บ้านเขา
(มูลนิธิอาซเซดีน อไลยา ปารีส)
โอ้ ฉันชอบชุดนี้
- ฉันเคยใส่ชุดนี้ - ถามจริง
- งานศิลป์แท้ ๆ - จริง
พ่อฉันคืออัจฉริยะ
ถูกต้องที่สุด
อยู่นี่เอง
ฉันเคยคิดว่าพ่อจะอยู่ตลอดไป
- ฉันไม่เคยคิดเลย - อืม
ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะจากไป
เนโอมีเป็นเหมือนแรงบันดาลใจให้อไลยา
แทบจะเป็นครอบครัวก็ว่าได้
เขาแนะนําให้ฉันรู้จัก อะไรต่าง ๆ มากมาย
ฉันได้เจอผู้คนที่ยอดเยี่ยม
ได้เรียนรู้ทั้งศิลปะ สถาปัตยกรรม การออกแบบ
ยิ่งไปกว่านั้นคือฉันได้เห็น การทํางานของเขาและได้เป็นส่วนหนึ่ง
เขาดูแลฉันเหมือนลูกจริง ๆ
ทําอาหารเช้าให้ทาน หาข้าวเย็นให้ทาน
ไม่ใช่ว่าเราไม่ทะเลาะกันนะ
ฉันมักจะแอบหนีออก ทางหน้าต่างไปเที่ยวกลางคืน
จะมีคนโทรหาเขา แล้วบอกว่าฉันอยู่ในผับ
เขาก็จะมาที่ผับ
ก่อนที่จะพาฉันกลับบ้านเขาจะบอกว่า "เธอใส่ชุดนี้ผิด"
แล้วก็จัดมันให้ถูกต้อง
แล้วบอก "เข็มขัดต้องใส่ไว้ตรงนี้"
คิดดู
เสื้อผ้าฉันมาจากร้านเขาทั้งนั้น
เด็กอายุ 16 ปีที่ไหน
มีตู้เสื้อผ้าเป็นร้านของอไลยา
ตอนที่เขาเสีย
มันทําฉันพังไปเลย
(อาซเซดีน อไลยา 1935 - 2017)
ชีวิตฉันคง ต่างออกไปจากนี้ถ้าไม่ได้เจอเขา
เขาปกป้องฉันในวงการนี้
คอยชี้นําฉัน
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
ผู้กํากับศิลป์พยายามจะบอกว่า หน้าอกของฉันช่างสมบูรณ์แบบ
ไม่ใช่แค่คิดนะแต่พยายามจะจับมันด้วย
ฉันโทรหาพ่อทันที
ฉันโทรหาพ่อแล้วพ่อก็โทรหาเขา
แล้วก็ด่าเขา
บอกว่าอย่าได้มาเข้าใกล้ฉันอีก
เลยทําให้ฉันเปิดปากพูดความจริง
เพราะฉันเชื่อว่ามันจะปกป้องฉัน
และคนที่อยู่รอบตัวฉัน
สวัสดีทุกคน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ในวัย 50 ปีเศษ ฌอง ลุก บรูเนล
อนุญาตให้ถ่ายทําการแคสติ้งที่ฟลอริดา
นี่คือกิจกรรมสุดโปรดของเขา
"ตามล่านางแบบ"
ที่เขาเรียกกันในวงการ
คอร์ทนีย์ พาวเวลล์เซ็นสัญญา กับคารินโมเดลส์เอเจนซี่ที่ปารีส
"เขาเริ่มบอกว่า จะส่งฉันไปถ่ายแบบชุดว่ายน้ํา"
"บอกว่าสัดส่วนฉันต้องเป๊ะ"
"บอกว่าต้องมีลุคเฉพาะ"
"และอยากให้ฉันเปิดเสื้อขึ้น"
"เขาเริ่มสัมผัสฉัน"
คอร์ทนีย์บอกว่า พยายามขัดขืนเขาหลายครั้ง
"วินาทีที่ฉันปฏิเสธฌอง ลุก บรูเนล"
"ฉันก็ไม่มีงานอีกเลย"
ฉันเจอฌอง ลุก บรูเนล
เอเย่นต์ชาวฝรั่งเศสสุดฉาว
เขาบริหารคารินเอเจนซี่ ที่ปารีสอยู่ในตอนนั้น
ฟอร์ดกับคารินเป็นเหมือนหุ้นส่วนกัน
(คารินโมเดลส์)
ฉันมักจะไปปารีส
ทางฟอร์ดก็จะจัดการทุกอย่าง แล้วให้ฉันพักอพาร์ทเมนต์ของฌอง ลุก
ฉันว่าพวกเราส่วนมากอายุยังน้อย
พอคุณถูกให้เข้ามา อยู่ในสภาพแวดล้อมที่
ใหม่สําหรับคุณ
คุณอยู่ใต้อํานาจของชายที่อายุมากกว่า
คนที่จะคอยชี้แนะเส้นทางอาชีพของคุณ
คุณก็เชื่อเขา
พล็อตเดิม ๆ
ส่วนมากก็ไม่ค่อยมีอะไร เขาไม่ค่อยจะอยู่ที่นั่นด้วยซ้ํา
แค่คิดก็โมโหแล้วว่าการเอาตัวรอด...
แบบไม่อยากจะเชื่อว่าฉันโอเค
(พอเขาถูกแบนจาก เอเจนซี่ในยุโรปเมื่อปีค.ศ. 1999)
(เพื่อนเอปสไตน์ถูกจับ ฐานข่มขืนผู้เยาว์ในฝรั่งเศส)
ไม่มีอะไรทําฉันแปลกใจ เกี่ยวกับใครได้หรอก
ต่อให้เป็นคนที่คุณรู้จัก
คุณก็ไม่รู้หรอกว่า เขาสามารถทําอะไรได้บ้าง
ประธานอีลีทยุโรป
ที่ประสานความร่วมมือ ของอีลีททั่วภาคพื้นทวีป
(จอห์น คาซาบลังกา เอเย่นต์นางแบบ)
คุณเฌราร์ มารี
ฉันแต่งงานกับเอเย่นต์ของฉัน
เฌราร์ มารี
ตอนนั้นฉันคิดว่าเขามีสเน่ห์
ฉันชอบความมั่นใจของเขา
ถ้าอีลีทหนุนหลังอยู่ หมายความว่าเธอต้องดีมาก
ถ้าสาวอีลีทคนไหนทํารายได้ไม่ถึงปีละ สองแสนถึงสองแสนห้าหมื่นดอลลาร์
เราก็ไม่เก็บเธอไว้
เธออายุแค่ 22 ปีเอง เธอยังเด็ก
ฉันไม่เคยเจอเขาที่นิวยอร์กหรอก
พอฉันเจอลินดาเธอก็หมั้นกับเขาแล้ว
เขาคอยกดดันฉัน
ให้ทํางานอย่างหนัก
เขาดูเป็นคนที่ยอดเยี่ยม
เขาบอกว่า เขาเป็นผู้ช่วยช่างภาพชาวเยอรมัน
ฉันว่าเขาน่ารังเกียจ
แต่ก็เกิดอะไรบางอย่างขึ้น
ครั้งต่อมาที่เจอ ก็รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น
แล้วฉันก็ตกหลุมรักเขา
เห็นมั้ยดีจะตาย ที่เป็นผู้ช่วยช่างภาพชาวเยอรมัน
ฉันแค่อยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ตลอดไปก็แค่นั้น
ฉันใช้ชีวิตที่ปารีสอยู่ราวสามปี
ค่อย ๆ ไต่เต้า
จนรู้สึกว่า
ฉันทําสําเร็จละ
ฉันเริ่มมีเงินเก็บ
ได้ร่วมงานกับช่างภาพชื่อดัง
แต่ฉันอยากขึ้นปกโว้ก
โว้กอะไรก็ได้ มันเป็นเหมือนความฝันของฉัน
ฉันไปถ่ายงานกับปีเตอร์ ลินด์เบิร์ก
ปีเตอร์เห็น ความกึ่งชายกึ่งหญิงในตัวฉัน
และอยากให้ฉันตัดผมสั้น
เขาอธิบายว่า "เราถ่ายแบบผมยาวกันมามากแล้ว"
"ผมว่าคุณต้องทําแบบนี้ เพื่อจะก้าวไปอีกขั้น"
ฉันถามแม่ว่าเธอคิดยังไง
แม่บอกว่า "ทําไมล่ะ ลูกจะผมสั้นอยู่คนเดียวนะ"
ฉันก็บอกว่า "เออ ก็ไม่แย่นะ"
เธอเดินเข้ามาที่สตูดิโอ แล้วบอกว่า "พร้อมแล้ว"
"ที่จะตัดผม"
แล้วจูเลียนที่เป็นช่างทําผม
ก็รวบผมทั้งหมดของเธอไปข้างหลัง แล้วพูดว่า "ทุกคนโอเคนะ"
เธอก็บอกว่า "ไม่ ๆ" แล้วก็เริ่มร้องไห้
แล้วเขาก็คว้ากรรไกรแล้วตัดฉับ
ฉับเดียวหายหมดเลย
หลังจากนั้นฉันก็ไปมิลาน
เพื่อเดินแฟชั่นโชว์
ฉันถูกเรียกเดิน 20 โชว์
ตอนที่ลองชุด
พอพวกเขาเห็นฉัน
ก็เริ่มยกเลิกงานฉัน
สุดท้ายฉันเดินแค่สี่โชว์
(อีวานเจลิสตา)
เสร็จ
วันต่อมา
แทนที่จะเดินแบบ
(ฟรานกา ซอสซานี อดีตบรรณาธิการโว้กอิตาลี)
ฟรานกา ซอสซานี ส่งฉันขึ้นเครื่องบินด่วนไปหาสตีเวน
เพื่อถ่ายแบบฉัน
สองสัปดาห์ให้หลัง
(โว้กอิตาเลีย)
ฉันก็อยู่บนปกโว้กอิตาลี
จากนั้นมาก็ได้ถ่ายทุกโว้กเลย
ทั้งโว้กอังกฤษ
โว้กฝรั่งเศส โว้กสเปน
โว้กอเมริกา
นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันคิดว่า ฉันทําสําเร็จแล้ว
หลังจากผ่านมาสามปี
นั่นน่าจะเป็น ตอนที่ฉันเริ่มรู้สึกมั่นใจ
แล้วมันก็เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ
ฉันว่าตอนเรายังเด็ก เราไม่อยากดูแปลกแยก
การมีไฝสเน่ห์
นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามใช้เรียก
ฉันไม่ชอบมัน พี่กับน้องก็ชอบล้อฉันว่า
ไฝสเน่ห์ต้องอยู่ฝั่งนี้
ถ้าอยู่อีกฝั่งคือไฝไม่มีสเน่ห์
แต่พอฉันเริ่มอาชีพนางแบบ
มันมักจะเป็นที่ถกเถียงตลอด
"เอาเครื่องสําอางกลบดีมั้ย"
"กลบไม่ได้หรอกเพราะมันนูน"
ตอนฉันขึ้นปกโว้กอังกฤษครั้งแรก พวกเขารีทัชมันออก
มันยังเป็นที่ถกเถียง
ริชาร์ด อเวดอน
ฉันร่วมงานกับเขาครั้งแรก คือการถ่ายปกโว้กอเมริกา
ผมถ่ายภาพบุคคล แล้วก็ถ่ายภาพผู้หญิงด้วย
เสื้อผ้าคือองค์ประกอบ ที่ผมใช้ในการออกแบบ
ผู้หญิงก็คือรูปทรง
ที่ใช้ในการแสดงออก...
(ริชาร์ด อเวดอน ช่างภาพ)
ของสิ่งต่าง ๆ
อเวดอนเป็นเหมือนตํานานในหมู่ช่างภาพ
(เอมิลี เบียร์แมน หัวหน้าฝ่ายภาพถ่าย ซัทเทบีส์)
เป็นตํานานในประวัติศาสตร์ศิลปะ
ที่อยู่ในประวัติศาสตร์ภาพถ่ายอีกที
งานของริชาร์ด อเวดอนยังคงอยู่
ในทุกยุคสมัย เขาคือปรมาจารย์
(ชาร์ล เดอคาโร ผู้ก่อตั้งลาสปาตา เดอคาโร)
(รอคโค ลาสปาตา ผู้ก่อตั้งลาสปาตา เดอคาโร)
หนึ่งในภาพถ่ายที่โด่งดังที่สุดในโลก คือภาพของโดวีมากับช้าง
คุณเคยเห็นงานของอเวดอนมาก่อนแน่ ๆ แต่อาจจะไม่รู้ตัว
(ริชาร์ด อเวดอน)
การทํางานกับอเวดอน มันให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
ไม่ใช่แค่แชะ ๆ ๆ
มันคือ "โอเค" แล้วค่อยแชะ
ฉันว่าเขาชอบที่ฉันเป็นนักเรียนที่ดี
ฉันตั้งใจเรียน
เขาสอนให้ฉันเอามันออกมา
ให้เกิดประกาย
จากการถ่ายครั้งนั้นฉันได้ขึ้นสองปก
เดือนสิงหาคม และเดือนตุลาคมปีค.ศ. 1986
โว้กอเมริกาไม่ได้ลบไฝ
แล้วก็จบละ ไม่มีการถกเถียงอะไรใดใดอีก
เพราะมันเหมือนว่าโว้กอนุมัติแล้ว
ถ้ามันดีพอสําหรับโว้ก มันดีพอสําหรับทุกคน
(ปารีส)
ลองมาคุยโครงสร้างของฉบับนี้กัน
ต้องพร้อมสั่งพิมพ์เมื่อไร
เส้นตายเมื่อไร
- สิ้นเดือนกุมภาพันธ์ - เยี่ยม
เราจะใส่เคฮินเด ไวลีย์
เขากําลังวาดภาพเหมือนฉันให้ พิพิธภัณฑ์ภาพเหมือนแห่งชาติปีนี้
(มาดาม ประชุมกองบรรณาธิการรับเชิญ)
ชอบอันนี้นะแต่ชอบรูปนี้ด้วย
ฉันชอบเพราะมีทั้งคริสตี้ทั้งเคท
บริดเจ็ต ฮอลล์
ตายละมีทุกคนเลย
อันนี้ไม่เอา
ไม่มีนางแบบในนี้เลย
มีคุณแม่อีมานด้วยกําลังจะพูด
ฉันว่าอีมานกับคาทูชา
ใช่เลย
แล้วก็ฟาริดา
ฉันชอบงานของ เบเวอร์ลี จอห์นสัน อีมาน
เนโอมี ซิมส์ ดอนยาเล ลูนา
เกล โอนีล คาเรน อเล็กซานเดอร์
ฉันชอบงานของ ผู้หญิงเหล่านี้ที่มาก่อนฉัน
แต่ฉันอยากพามันไปไกลกว่านั้น
ฉันอยากไปไกลขึ้นอีก ฉันอยากทะลุขีดจํากัด
ฉันอยากได้สิ่งที่นางแบบผิวขาวได้รับ
ดังนั้นในปีค.ศ. 1987
ฉันขอขึ้นปกโว้ก
พวกเขาไปไม่ถูกเลย ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะตอบฉันว่าอะไร
ฉันเจื่อนเลย รู้สึกตัวลีบเหลือนิดเดียว
แบบไม่น่าเปิดปากพูดออกไปเลย
พวกเขาคงไม่โอเคอยู่แล้ว
มีข้อจํากัดมากมาย ของการเป็นนางแบบผิวสี
และเธอต้องฝ่าฟัน
ระบอบที่บอกว่าคุณต้องผิวขาวเท่านั้น
ถึงจะประสบความสําเร็จ บนรันเวย์และบนปกนิตยสาร
ตอนนั้นฉันทํางานให้คุณแซงต์ โลรองต์
ฉันก็บอกพวกเขาไป
คุณแซงค์ โลรองต์สนับสนุน
แนวคิดที่ว่านางแบบผิวสีก็มีคุณค่า
(เบธานน์ ฮาร์ดิสัน นางแบบ/อดีตเอเย่นต์)
ฉันไม่รู้ว่าอีฟส์ แซงค์ โลรองต์ มีอิทธิพลขนาดไหน
ยอดเยี่ยม
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง
นั่นคือหนึ่งใน คอลเลคชั่นที่ดีที่สุดของผม
(อีฟส์ แซงค์ โลรองต์ ดีไซเนอร์)
ทํายากมากจริง ๆ
แต่พอยิ่งยากก็ยิ่งออกมาดี
รู้ตัวอีกทีฉันก็มาอยู่นิวยอร์กแล้ว
กับแพทริก เดมาร์ชเลียร์
(โว้กปารีส)
ฉันไม่รู้อะไรเลยจนเห็นมันวางแผง
ว่านั่นคือครั้งแรก ที่คนผิวสีได้ขึ้นปกโว้กฝรั่งเศส
แต่ฉันไม่ได้มองว่า มันคือการทะลายกําแพงนะ
ฉันกลับมองว่า
"มันจะหยุดแค่ตรงนี้ไม่ได้"
"ไม่ใช่แค่ทําพอเป็นพิธี"
(โว้กกันยายน)
จากนั้นฉันก็ขึ้นปก โว้กอเมริกาครั้งแรก
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ํา ว่ามันคือฉบับเดือนกันยายน
คือฉันยังแบบ...
สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ เรื่องนิตยสารอเมริกันคือ
เดือนกุมภาพันธ์คือเดือนผิวสี
และเดือนกุมภาพันธ์ทุกปี หน้าปกนิตยสารทุกเล่ม
จะเป็นคนดํา
อันนั้นฉันรู้
แต่ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามีนาคมและ กันยายนคือเดือนที่มียอดขายสูง
ฉันก็แค่ทํางานหาเงิน
แล้วก็ใช้ชีวิต
เมื่อคุณได้ขึ้นปก โว้กอเมริกาโดยเฉพาะในยุคนั้น
ก็ปังเลย จากนั้นเราก็เริ่มเดินแบบบนรันเวย์
ซึ่งถือเป็นสิ่งใหม่
สมัยนั้นมีแค่เป็นนางแบบภาพนิ่ง
หรือเป็นนางแบบรันเวย์
แฟชั่นโชว์มัน เป็นเหมือนงานเฉพาะกลุ่ม
คนที่มาก็มีแต่ผู้บริหารด้านแฟชั่น
(ไอแซค มิซราฮิ ดีไซเนอร์)
คนที่ซื้อเสื้อผ้า หรือพวกสื่อแฟชั่นแค่นั้น
มันมีจุดเปลี่ยนเมื่อ
นางแบบภาพนิ่งมาเดินบนรันเวย์
พอดีไซเนอร์ เอาสาว ๆ พวกนั้นมาเดินบนรันเวย์
มันเพิ่มความสําคัญ ให้กับแฟชั่นโชว์ไปเลย
(โทนนี กู๊ดแมน บรรณาธิการแฟชั่น)
ตอนนี้สาว ๆ ที่คุณเห็นตามนิตยสาร
มาอยู่ในโชว์แล้ว
ก็เหมือนกับเห็นดาราดังตัวเป็น ๆ
ทุกอย่างมันตื่นเต้นไปหมด
สาว ๆ ตื่นเต้นเมื่ออยู่บนรันเวย์
พวกเธอไม่ได้เดินตัวแข็งทื่อ "ตึง ตึง ตึง ตึง" นึกออกมั้ย
นางแบบเหล่านี้เดินแบบมีทรวดทรง
(ซูซี เมนเคส นักข่าวแฟชั่น)
พวกเขาโชว์บุคลิกภาพของเขา นั่นคือหัวใจหลัก
ส่วนมากฉันก็แค่มองตรงไปข้างหน้า
คิดแค่เดินให้ตรงแล้วก็ทําหน้าให้ดูดี
มองหาคนที่รู้จักแล้วก็...
ฉันจําได้ว่าที่งานแฟชั่นโชว์ ของเวอร์ซาเชงานหนึ่ง
มีช่างภาพสามคนมาที่หลังเวที แล้วถามว่า "ขอคุยด้วยได้มั้ย"
ฉันคิดว่างานเข้าแล้ว
พวกเขาเอาภาพของฉันให้ดู
ตาฉันหลุบลงทุกรูปเลย
เพราะฉันมัวแต่มองคนที่นั่งแถวหน้า มองคนรู้จัก มองเพื่อน ๆ
พวกเขาบอกว่า "มองมาที่พวกเราได้มั้ย"
"ตอนเดินมาสุดรันเวย์"
ฉันบอกว่า "ได้แน่นอน ขอโทษจริง ๆ"
ฉันก็เลยมองสูงขึ้น
แล้วก็ "ว้าว"
ไม่อยากจะเชื่อว่า มีช่างภาพมากมายขนาดนี้
บรรยากาศหลังเวทีมันตึงเครียดมาก
แต่ก็ชอบที่มันเป็นแบบนั้น
พวกเราชอบให้มันวุ่นวาย ชอบอะดรีนาลีน
สาว ๆ มาเตรียมพร้อมฝั่งนี้
พวกเราทั้งหมดต่างคิดว่า "ฉันไม่เข้าพวกอยู่คนเดียว"
ให้ฉันแกล้งบอกว่า "โอ้ จิบไวน์สักแก้วก็ดี"
หรือบอกว่า "แอร์เมสเหรอ ฉันรักแอร์เมส"
ตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ํา ว่าแอร์เมสคืออะไร
แต่คุณก็เรียนรู้ และปรับตัวอย่างรวดเร็ว
ซินดีเป็นคนที่จริงจังที่สุด
แต่เรารู้ว่าต้องทํายังไง เธอถึงจะผ่อนคลายและสนุก
เตกิลา
สิ่งที่เรารักในสาว ๆ พวกนี้คือ
พวกเธอไม่ได้เสแสร้ง
ท่าเดินอะไรพวกนี้ พวกเธอแค่สนุกไปกับมัน
ไม่มีใครเดินได้อย่างเนโอมี
เธอมีท่าเดินที่บอกเราง่าย ๆ ว่า "ไสหัวออกไปจากทางของฉัน"
"เพราะฉันคือเจ้าของ ที่ใดใดก็แล้วแต่ที่ฉันกําลังไป"
จําได้ว่ามีโชว์หนึ่งที่แม่ผม
ซึ่งคือผู้หญิงวัยกลางคนธรรมดา ๆ
ตอนนั้นแม่น่าจะอายุ 60 ปีกว่า ๆ
หลังจบงานแม่เดินมาหาผมแล้วบอกว่า
"ลูกรัก แม่พร้อมมีอะไร กับเนโอมี แคมป์เบลล์"
วันวานอันรุ่งโรจน์
แต่จําไว้อย่างหนึ่งว่า ในยุคอันรุ่งโรจน์นั้น
ไม่ได้สมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง
เพราะว่า
เนโอมีไม่ได้มีงานเดินโชว์เท่าไรนัก
นี่คือสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ
ฉันว่าเนโอมีสวยกว่า
มีรูปร่างที่ดีกว่าฉันมาก
เดินก็เริ่ดกว่า
"ทําไมพวกเขาไม่เรียกใช้เธอกัน"
ตอนเนโอมีมา ดีไซเนอร์ยังคงแบบว่า...
"เรามีสาวผิวสีหนึ่งคนในฤดูกาลนี้" เป็นยุคแบบนั้น
"สาวผิวสีเดินได้แค่ในฤดูร้อน"
"สาวผิวสีใส่ได้แค่เสื้อผ้าสีสด ๆ"
ฉันบอกพวกเขาว่า "ถ้าไม่จ้างเธอฉันก็ไม่เดิน"
ลินดาและคริสตี้เอาตัวเองมาเสี่ยง
พวกเขายืนเคียงข้างฉันและสนับสนุนฉัน
และนั่นคือสิ่งที่ทําให้ฉันสู้ต่อ
ฉันมักจะได้เดินโชว์เจ๋ง ๆ ใส่ชุดสวย ๆ
แต่พอเป็นโฆษณา
ฉันก็ไม่ถูกเรียกอยู่ดี
มันทําให้ฉันเจ็บปวดมาก
บางทีเขาก็แค่เรียกใช้ฉันเพื่อเอาใจ
หรือแค่ให้คิดว่า "โอเค เดี๋ยวเราจะใช้เธอ"
แล้วพอไปถึงงานก็ให้ฉันนั่ง
ตั้งแต่เก้าโมงเช้ายันหกโมงเย็น โดยไม่ได้ทําอะไรเลย
มันยิ่งทําให้ฉันมุ่งมั่นมากกว่าเดิม
ว่าจะไม่ยอมถูกทําแบบนั้น จะไม่ยอมตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นอีก
เราถือผนังแล้วให้คริสตี้พิงได้มั้ย
- ได้สิ สีดําหรือสีขาว - สีขาว
เราต้องถ่ายคาลวิน ไคลน์ด้วย
กลับกล่องนั่นเหรอ เอาเป็นแค่มุมเดียวก็น่าจะได้นะ
- ใช่ หรือว่าแค่... - แค่ให้เธอพิง...
พิงเหรอ ได้นะ
คริสตี้ ขอหันข้างนิดนึงได้มั้ย
ใช่เลย สวย ให้ฟีลคาลวิน ไคลน์เลย
ฟีลคาลวิน ไคลน์มาก คลาสสิกสุด
ฉันร่วมงานกับคาลวิน ไคลน์มา 33 ปี
ฉันน่าจะอายุประมาณ 17 ปี ตอนที่เจอคาลวิน ไคลน์ครั้งแรก
ได้รู้จักแบรนด์ ได้เดินโชว์และอะไรต่าง ๆ
มันสะดุดตามากสําหรับฉัน ตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นด้วยซ้ํา
โฆษณาต่าง ๆ
รู้จักยีนส์คาลวิน ไคลน์ น้ําหอมคาลวิน ไคลน์
ออบเซสชั่นดังมาก
คุณต้องสร้างความน่าตื่นเต้น
คุณอยากให้ผู้คนสะดุดตาโฆษณาของคุณ
ทั้งภาพนิ่งทั้งโฆษณา
ในอาณาจักรแห่งความปรารถนา ความหลงใหลคือผู้ครอบครอง
ออบเซสชั่นโดยคาลวิน ไคลน์
โอ้ กลิ่นนี้
"โอ้ กลิ่นนี้"
(ฮาล รูเบอร์สไตน์ นักเขียนและผู้ก่อตั้งอินสไตล์)
พอคุณได้ยิน "โอ้ กลิ่นนี้"
ใจคุณไปอยู่ในจุดนั้นละ
ผมมีอิทธิพลต่อสังคม
หมายความว่าผมเปลี่ยนทัศนคติได้
ผมทําให้คนรู้สึกอะไรบางอย่างได้
เขาเข้าใจการใช้เครื่องมือต่าง ๆ
เช่น ป้ายโฆษณา นิตยสาร
เพื่อผลักดันภาพลักษณ์ที่ดูบริสุทธิ์
แต่ก็เป็นที่น่าถกเถียงของเขา
รู้มั้ยว่ามีอะไรคั่น ระหว่างฉันกับคาลวิน
ไม่มีอะไรเลย
คาลวิน ไคลน์ยีนส์
เขาชอบให้ทุกอย่างออกมาดู ดึงดูดทางเพศและเซ็กซี่มาก ๆ
แบบให้ทุกคนนอนด้วยกัน
แล้วก็มีเรื่องเอดส์
พวกเขาเลยอยากเบาลงหน่อย
อยากให้อะไรมันสงบลง
ก็มีน้ําหอมตัวหนึ่งชื่ออีเทอร์นิตี
ซึ่งเกี่ยวกับความเป็นครอบครัว
พวกเขาเซ็นสัญญา ให้คริสตี้เป็นพรีเซนเตอร์
มีความทรงจํามากมาย จากแคมเปญแรกของอีเทอร์นิตี
ในมาร์ธาสวินยาร์ด
ภาพถ่ายโดยบรูซ เวเบอร์
มันรู้สึกผูกพันและสนุกมาก
พระอาทิตย์กําลังตก แสงสวยมาก
ดูภาพของสาว ๆ พวกนี้สิ พวกเธอมีความปรารถนา
(บรูซ เวเบอร์ ช่างภาพ)
ความปรารถนา ที่จะยืนหยัดและเป็นที่รู้จัก
บรูซ เวเบอร์
เขาเปลี่ยนการถ่ายภาพ และแฟชั่นด้วยกล้องของเขา
เขาเปลี่ยนสาว ๆ ที่เคยมากับ การแต่งหน้าแบบจัดเต็ม
ให้กลายเป็นสาว ๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติ
ดูสุขภาพดีและเปล่งประกาย
(เกรซ คอดดิงตัน อดีตผู้อํานวยการ ฝ่ายสร้างสรรค์ โว้กอเมริกา)
ฉันได้เงินเกือบ ๆ ล้านดอลลาร์ต่อปีจากสัญญานั้น
จําได้ว่าฉันเซ็นสัญญา ที่สํานักงานกฎหมาย
พร้อมกับเอเย่นต์ของฉัน
ฉันไม่มีทนายประจําตัว
ฉันต้องทํางานแค่ 100 วันต่อปี
ซึ่งไม่ได้มากเลย
และแน่นอนว่า ฉันร่วมงานกับคนอื่นไม่ได้เลย
แค่บทความก็ไม่ได้
แต่แคมเปญอีเทอร์นิตีเป็นที่รู้จัก
เป็นภาพแทนของคาลวิน ไคลน์มาก ๆ
เป็นจุดสูงสุดในยุคนั้นเลย
อีเทอร์นิตี คาลวิน ไคลน์
เครื่องสําอาง เรฟลอน นิวคอมเพล็กชั่น ซินดี...
(คัลเลอร์สเตย์)
ในฐานะนางแบบ
สัญญาเครื่องสําอางเหมือนการรับประกัน
เหมือนอยู่ดี ๆ ก็มีงานที่มั่นคงเลย
ไม่ต้องมารอว่า
"จะได้แคมเปญนี้มั้ยหรือจะไม่ได้"
ขอเสียงปรบมือให้กับซินดี ครอว์ฟอร์ด
สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง ขอบคุณที่มาร่วมรายการ
เธอเพิ่งได้รับแต่งตั้ง เป็นพรีเซนเตอร์ของเรฟลอน
มันหมายความว่าอะไร ลิปสติกฟรีเหรอ
ค่ะ นั่นก็ใช่แล้วก็อิสระที่มากขึ้น
อิสระที่มากขึ้นเพื่ออะไร
เพื่ออะไรก็ตามที่ฉันต้องการ
ทุกอย่างกําลังไปได้สวย ฉันได้ถ่ายแคมเปญดี ๆ
สยายผมและโชว์เรือนร่างคุณ
แล้วจู่ ๆ ในปีค.ศ. 1988
ฉันก็ได้รับการติดต่อ ให้ไปถ่ายเพลย์บอย
ทุกคนที่ฉันรู้จักตอนนั้น คิดว่าฉันไม่ควรถ่ายแบบให้เพลย์บอย
เอเจนซี่ฉันก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ
คือไม่ใช่ลักษณะงานที่ฉันควรทํา
ฉันว่าหลายคนมีภาพฝังหัวอยู่
ซึ่งอาจจะทําให้หลายคนกลัว
(เพลย์บอย)
ฉันเข้าใจจุดยืนของเพลย์บอย และสิ่งที่มันเป็นตัวแทน
แน่นอนว่ามันไม่ใช่วิถีทาง
ของนางแบบโว้กในยุคนั้น
ข้อเสนอผ่านเข้ามา ทางช่างภาพเฮิร์บ ริตส์
ฉันร่วมงานกับเฮิร์บ ริตส์บ่อยครั้ง
ฉันเคยไปนอนบ้านเขา เราสนิทกัน
ส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมทําที่สําคัญมาก
คือความสามารถในการเข้าใจบางอย่าง เหมือนกับเป็นสื่อกลาง
(เฮิร์บ ริตส์ ช่างภาพ)
คุณเลยต้องคุยแบบตัวต่อตัว
เพื่อให้รู้ว่าเขาคิดยังไง และพยายามเอาสิ่งที่คุณต้องการออกมา
ไม่รู้สิ มันมีอะไรบางอย่างที่ทําให้ฉันสนใจ
ก็เลยไม่ฟังคําแนะนําจากเอเย่นต์ แล้วตอบตกลงไป
ฉันบอกเขาว่า "ค่าจ้างไม่ต้องเยอะ"
"แต่ขอให้ฉันควบคุมงานได้"
ฉันขอสิทธิ์ ที่จะยกเลิกงานนี้ถ้าฉันไม่โอเค
เฮิร์บกับฉันเลยรวบงานนี้ อยู่ในทริปที่เราจะไป
กับโว้กฝรั่งเศสที่ฮาวาย
เราถ่ายภาพหนึ่งให้โว้กฝรั่งเศส
อีกภาพให้เพลย์บอย
(เพลย์บอย 1987)
ดูแทบไม่ออกด้วยซ้ํา ว่าภาพไหนถ่ายให้โว้กฝรั่งเศส
(โว้กฝรั่งเศส 1987)
ภาพไหนถ่ายให้เพลย์บอย
มันดูเป็นธรรมชาติ
ฉันชอบมัน
นั่นคือทุกอย่างสําหรับฉัน
ต่อให้ฉันตัดสินใจทําบางอย่าง ที่ทุกคนไม่ชอบหรือไม่เห็นด้วย
แต่ถ้ามันเป็นการตัดสินใจของฉัน ที่ฉันสามารถควบคุมได้
มันก็รู้สึกสร้างพลังให้ฉันแล้ว ต่อให้เป็นการถ่ายแบบเพลย์บอยก็ตาม
(เพลย์บอย ความบันเทิงสําหรับผู้ชาย)
ฉันไม่เคยรู้สึกเป็นเหยื่อ ของการตัดสินใจครั้งนั้นเลย
(สุดยอดนางแบบซินดี ครอว์ฟอร์ด โดยสุดยอดช่างภาพเฮิร์บ ริตส์)
ฉันไม่รู้สึกโป๊เปลือยเวลาเปลื้องผ้า
มันขึ้นอยู่กับว่า ฉันถ่ายภาพนั้นเพื่อใคร
ฉันอาจจะรู้สึก เหมือนใส่เสื้อผ้าปกติเลยก็ได้
มันอยู่ที่แนวคิดและวิธีการ
ถ้าทําออกมาอย่างมีรสนิยม คุณไม่รู้สึกโป๊เปลือยหรอก
คนเห็นแล้วอาจจะคิดว่า
"เธอมั่นใจในตัวเองจริง ๆ"
ซึ่งไม่จําเป็นนะ ฉันไม่ได้มั่นใจ
แต่แค่ว่าฉันไม่ได้นึกถึงตัวฉันเอง
เนโอมีโชว์ตัวเองหน่อย
ฉันรู้สึกเหมือนว่า ฉันเป็นอีกตัวละครหนึ่ง
ก็เลยไม่ได้รู้สึกว่าฉัน...
ฉันไม่รู้สึกโป๊น่ะคุณเชื่อมั้ย
ฉันเคารพและชื่นชม คนที่มั่นใจในรูปร่างของตัวเอง
และสะดวกใจที่ต้องเปลือยกาย
ถ้าฉันทํางานกับคนที่ฉันเชื่อใจ
คนที่ฉันเคารพ และเข้าใจวิสัยทัศน์ของเขา
ฉันก็ยอมเสี่ยง
ถ้าฉันเชื่อว่าเขาคนนั้นจับภาพ
และรู้ว่าเขามองเห็นอะไร
และรู้ว่าความผ่อนคลายของฉัน จะทําให้ภาพออกมา
น่าตื่นเต้น น่าสนใจ หรืออะไรก็ตาม
ฉันก็โอเคนะ
แต่ถ้ามันไม่มีความรู้สึกเชื่อใจ หรือมีความรู้สึกแบบ
"ไป ลุยเลย"
"จะทําอะไรก็ทํา ฉันจะคอยถ่าย"
ฉันก็ทําไม่ได้หรอก
ฉันไม่สามารถทําอะไรใดใดของฉันไปได้
ต้องใช้เวลาและความเชื่อใจ ทุกครั้งที่อยู่หน้ากล้อง
เฮิร์บมี...
ฉันไม่เคยรู้สึกไม่สบายใจเลย สักนิดเดียวทุกครั้งที่เขาถ่ายภาพฉัน
ได้ละ ใช่เลย นั่นแหละ
สิ่งที่ฉันชอบคือ มันไม่เกี่ยวกับแฟชั่น
พวกเธอเปลือยกาย แต่พวกเธอคือเพื่อนสนิทกัน
อยู่ดี ๆ คุณจับพวกเธอมาอยู่ด้วยกัน
ให้ได้เรียนรู้กัน
ผมรู้สึกได้ถึงความรัก เมื่อมองดูภาพนั้น
มันไม่ดูเป็นเรื่องทางเพศเลย
มันมีความรู้สึกออกมาจากพวกเธอ
คุณเห็นแววตาของพวกเธอ มันอยู่ที่แววตาและการมอง
มันคือสไตล์ของเฮิร์บจริง ๆ พวกเราเปลือยแต่ไม่ได้รู้สึกเซ็กซี่
มันให้ความรู้สึกเรียบง่าย โดยปราศจากเสื้อผ้า
เราถ่ายแบบที่มีและไม่มีคริสตี้
เพราะคริสตี้ไม่สามารถถ่ายแบบ ลงโรลลิ่งสโตนได้ในตอนนั้น
ฉันติดสัญญากับคาลวิน เลยไม่สามารถรับงานใครได้
เฮิร์บเลยบอกว่า "แค่เข้าไปถ่ายเล่นสักรูปสองรูป"
ฉันมาเข้าใจความต้องการ ให้นางแบบมาอยู่ในแคมเปญ
ว่ามาจากการที่คุณมองเห็นสิ่งต่าง ๆ
ได้เห็นใครบางคนทําอะไรที่น่าตื่นเต้น
ถ้าตัดสิ่งนั้นออกไป
ไม่รู้สินะ มันก็ไม่น่าสนใจอีกต่อไปมั้ง
เอาละนะ
- ผมยาวมากเลยแม่ - ใช่มั้ยล่ะ
หนูต้องมาจากนิวยอร์ก เพื่อตัดผมแม่เลยเหรอ
พอมีหน้ากากแล้วก็ แอบยากนิดนึงตรงรอบ ๆ หู
(มาเรีย แม่ของคริสตี้)
นี่จะตัดสั้นแค่ไหน
แม่เพิ่งเล่าให้เพื่อนฟัง ตอนทานกาแฟเมื่อเช้านี้
แม่บอกว่า "ใช่ คริสตี้ตัดผมเป็น"
"เธอเคยตัดผม ให้ช่างตัดผมชื่อดังด้วย"
นั่นคือที่มาของชื่อเสียงหนู
ก็เขาอนุญาตให้ลูกตัด
นั่นช่างตัดผมเลยนะ
ลองไว้ผมสั้นอีกสิ
(เอริน น้องสาวของคริสตี้)
ก็แอบคิดนะบางที
แต่กว่าจะยาวอีกทีมันนาน
- ฉันชอบนะ ฉันว่าดูดีออก - ก็คิดถึงอยู่บ้าง
แบบว่า "เคยทําทรงนั้นนะ"
มองทางนี้หน่อยครับสวยมาก
ฉันรู้สึกว่า
ฉันไม่พอใจกับสัญญา ของคาลวิน ไคลน์นัก
ไม่ใช่ว่าเงื่อนไขแย่นะ
ไม่ใช่ว่าเหนื่อยหรือหมดไฟอะไรใดใด
แค่ว่าพร้อมแล้วที่จะไป
ก็เลยขอเจรจาเงื่อนไขใหม่กับคาลวิน
ด้วยการตัดผมสั้น
ตอนที่ตัดโอริเบเพื่อนของฉันตัดให้
เรายังหัวเราะแล้วพูดกันอยู่เลยว่า "งานเข้าแน่ ๆ"
ฉันไม่ได้คิดว่าจะงานเข้าจริง ๆ หรอก
แต่ผลตอบรับก็แย่จริง
ฉันว่าคาลวินโกรธมาก
เพราะเมื่อคุณอยู่ในสัญญา คุณต้องรักษาลุคของคุณ
ดังนั้นการที่จู่ ๆ ก็ตัดผมกลางคัน...
(สตีเวน เมเซล)
ก็ค่อนข้างจะหายนะอยู่
พอเราเจรจาเงื่อนไขใหม่
- ฉันรู้ว่ามันยาก - มันยัง...
ฉันยังสามารถเป็นเพื่อนกับคาลวิน
ทํางานให้อีเทอร์นิตี และได้เดินเปิดโชว์ของเขา
ในฤดูกาลถัดมาด้วยผมทรงใหม่
เหมือนการสิ้นสุดยุคของสัญญาพวกนั้น
เพราะเอาจริง ๆ มันช่างไร้เหตุผล
เอเจนซี่มีอํานาจในมือ
แต่ทําตัวเหมือนไม่มีอะไรเลย
พวกเขาควรจะทํางานเพื่อเรา
พูดกันตามตรง มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนิสัย
หรือความเข้ากันได้ หรือความเป็นครอบครัว
มันคือธุรกิจนั่นแหละ
ฉันไม่เซ็นสัญญากับเอเจนซี่ไหนอีกเลย
(สไตล์ โดยเอลซา เคลนช์)
นี่คือสไตล์ และดิฉันเอลซา เคลนช์
นําเสนอเรื่องราวของโลกแห่งแฟชั่น ความงาม และการตกแต่ง
ช่วงปลายยุค 80 เป็นช่วงการอุบัติขึ้นของสื่อใหม่
จู่ ๆ เราก็มีเคเบิลทีวี
เนื้อหารายการเป็นที่ต้องการมากขึ้น
เริ่มที่เรื่องราวสุดร้อนแรง จากแฟชั่นโชว์ฤดูใบไม้ผลิ
เริ่มมีความสนใจเพิ่มขึ้น ในวงการแฟชั่น
(ทอดด์ โอลด์แฮม ดีไซเนอร์/ผู้กํากับศิลป์)
เอลซา เคลนช์ คือคนแรกที่วางให้สไตล์
เป็นข่าววงในแฟชั่น
คาลวิน ไคลน์ทดลองเล่นกับโครงร่าง
เป็นเสื้อผ้าที่แนบเนื้อ ให้ความสําคัญกับรูปร่าง
มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
คนคิดถึงนางแบบ คุณก็รู้ว่าภาพลักษณ์นางแบบเป็นยังไง
แต่คุณต้องฉลาดมากแน่ ๆ ถ้าคุณ...
ภาพลักษณ์ของนางแบบ คืออะไรเหรอฉันอยากรู้
หมายถึงว่าเราไม่ฉลาดอะไรแบบนี้เหรอ
- ไม่ได้หมายถึงคุณ - ก็ใช่แต่...
ก่อนจะมีเคเบิล อเมริกาส่วนมากขาดแคลนวัฒนธรรม
(ทอม เฟรสตัน อดีตประธานและผู้บริหารเอ็มทีวี)
เคเบิลก็แค่เอาสิ่งที่เกิดขึ้น
วัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวาในนิวยอร์ก
แล้วส่งออกไปผ่านดาวเทียม
สู่ทั่วประเทศ
(เอ็มทีวีมิวสิกเทเลวิชั่น)
ตอนที่เราเริ่มทําเอ็มทีวี ในช่วงต้นยุค 80
มันไม่ใช่แค่เพื่อเล่นเพลงฮิต
แต่คือเพื่อ เปิดหูเปิดตาคนสู่สิ่งใหม่ ๆ
จากวัฒนธรรมประชานิยม
เราเลยคิดว่า "มาลองทําอะไรที่กําลังจะมา"
"อย่างพวกแฟชั่นตามท้องถนน"
"มาลองหน้าใหม่ ๆ พิธีกรใหม่"
"โฆษกแฟชั่นของเอ็มทีวี"
แฟชั่นแต่เดิมมีแต่ผู้หญิง
แล้วจู่ ๆ เพลย์บอย ก็มาแบบชายล้วน ๆ เลย
เป็นอะไรที่ต่างออกไปมาก
ฉันเพิ่มฐานคนดู อีกเท่าตัวเลยจากการทําแบบนั้น
ทั้งสองสิ่งนั้นนําฉันมาสู่เอ็มทีวี
พวกเขาอยากได้นางแบบ หรือคนจากวงการแฟชั่น
แต่ก็อยากได้คนที่มีแฟน ๆ ผู้ชายด้วย
การนําเสนอน่าจะ 30 วินาทีได้ แล้วก็ "ลุยกันเลย"
"เริ่มอาทิตย์หน้าเลยได้มั้ย"
ยินดีต้อนรับสู่ เฮาส์ออฟสไตล์กับซินดี ครอว์ฟอร์ด
นี่งานใหญ่ชิ้นแรกของฉัน กับเอ็มทีวี ฉันมาคนเดียว
ฉันไม่มีความรู้เรื่องการทํารายการ
อยากให้เห็นทั้งลุคเลย ให้คุณเดินรันเวย์นี้
ถอดเสื้อคลุมออก
มันคือการรวมเอาเพลง แฟชั่น
วัฒนธรรมประชานิยม
เอามาคลุกรวมกัน
เราไม่สนเท่าไร ว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
(เฮาส์ออฟสไตล์ เอ็มทีวี)
สวัสดีค่ะ ฉันซินดี ครอว์ฟอร์ด
ยินดีต้อนรับสู่เฮาส์ออฟสไตล์ ส่งตรงถึงคุณจากปารีส
เธอสร้างเนื้อหาของเธอเอง
พาเพื่อน ๆ ของเธอมาออกรายการ
ไปเจอคนที่เธอรู้จักในวงการ
พวกเราไม่ชอบใส่เสื้อผ้า ล้อเล่นน่ะ
เนโอมีสํารวมหน่อย
(ดอลเชแอนด์กับบาน่า)
เธอเริ่มพาดีไซเนอร์เข้ามา
ดูยาวไปนิด
(จอห์น กัลลิอาโน)
เราเอาแผ่นเสริมออกจากหน้าอกด้วย
ฉันเป็นพวก นางแบบยุคเก่าที่ยังมีหน้าอกอยู่
มันเปิดโอกาสให้ฉันได้พูด
ได้พาความเป็นตัวเอง
ออกสู่สาธารณะ
นี่โชว์ไฝสเน่ห์ของคุณด้วย
มันสร้างพลังให้ฉัน
นั่นคือเฮาส์ออฟสไตล์ของเราวันนี้
ฉันซินดี ครอว์ฟอร์ด ไว้เจอกันใหม่เร็ว ๆ นี้ค่ะ
สวัสดีค่ะ
โว้กอังกฤษอยากได้ปีเตอร์ ลินด์เบิร์กมาถ่ายปกให้เพื่อถ่ายทอด
ความงามในแบบฉบับใหม่สําหรับยุค 90
ปีเตอร์บอกว่า "ให้ถ่ายผู้หญิงคนเดียวไม่ได้หรอก"
เขาติดต่อฉัน ซินดี เนโอมี ลินดา และทาเทียนา
พวกเราต่างเคย ร่วมงานกันมาหลายครั้งแล้ว
ก็เลยใส่กางเกงยีนส์ มาแบบสบาย ๆ จําได้ว่าที่ไทรเบกา
ปีเตอร์มักจะล้น ๆ หน่อยเวลาถ่าย
แบบ "ผมตื่นเต้นจัง ตื่นเต้นมาก ๆ"
ฉันเพิ่งหลุดจากสัญญาคาลวิลพอดี
การได้มารวมกลุ่มกันแบบนี้
มันสนุกมาก
มันไม่ใช่เรื่องของแฟชั่น
ไม่ใช่เรื่องทรงผมหรือการแต่งหน้า
ก็แค่เรื่องของผู้หญิง
(วีคอินร็อค)
พบกับเดอะวีคอินร็อคอีกครั้ง
จอร์จ ไมเคิลเพิ่งปล่อย เอ็มวีตัวใหม่ "ฟรีดอม ไนน์ตี้"
ซิงเกิลที่สองจากอัลบั้มล่าสุด
อีกครั้งที่ไมเคิล ไม่ยอมปรากฏตัวในเอ็มวี
แต่เขาเกณฑ์เอา นางแบบจากฟอร์ดและอีลีท
มาลิปซิงค์แทนตัวเขา
ผมตัดสินใจเมื่อไม่กี่ปีก่อน
เพื่อเปลี่ยนแปลง เส้นทางอาชีพและชีวิตของผม
โดยการไม่ปรากฏตัวในเอ็มวี
ไม่ให้สัมภาษณ์
ไม่ออกสื่อ
แค่ให้เพลงของผมทํางานของมันไป
เราได้รับโทรศัพท์ บอกว่าจอร์จ ไมเคิลอยากให้พวกเรา
อยู่ในเอ็มวีของเขา
จอร์จบอกว่า "ยังไงก็ต้องสาว ๆ กลุ่มนี้"
ต้องเป็นพวกเราทุกคน
เราเลยเข้าไปคุย
"จะทํามั้ย" "จะทํามั้ย"
ฉันไม่สนใจเลยในตอนแรก
เพราะมันไม่ใช่แฟชั่น
พอถึงจุดหนึ่งทั้งกลุ่มก็ตัดสินใจว่า
ฉันบอกว่า "ฉันทํา"
- "ฉันจะทํา" - ฉันบอก "โอเค ฉันจะทํา"
แล้วใครจะเป็นคนบอกจอร์จ
ฉันอยู่ในผับที่แอลเอ
ชื่อร็อกซ์เบอร์รีส์ที่ซันเซ็ท
จอร์จก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาเดินเข้ามาหาฉันแล้วถาม
"พวกเธออยากได้อะไร"
ฉันบอก "พวกเราอยากได้เงินเท่านี้ แล้วก็ตั๋วเครื่องบินคอนคอร์ดไปกลับ"
เขาบอก "แค่นั้นเหรอ" ฉันบอก "ใช่"
ตอนจอร์จเสนอไอเดียนี้กับผม
เขาบอก "คุณคิดยังไงถ้าทั้งวิดีโอ"
"มีแต่สาว ๆ สุดสวยลิปซิงค์กัน"
เขาจะได้ไม่ต้องเล่นเอง
ผมบอกว่า
(เดวิด ฟินเชอร์ ผู้กํากับฟรีดอม ไนน์ตี้)
"อึ้งสุด ๆ ไปเลยพวก"
"ไอเดียบรรเจิดมาก"
พอมาถึงกองถ่าย
แล้วพวกเขาอยากให้ฉันลิปซิงค์
ฉันไม่รู้เนื้อเพลงเลย
ต้องรีบมาท่องในรถ
ตอนแต่งหน้าและทําผม
จําได้ว่ามันมืดมาก
แล้วมีคนอธิบายว่า ฉันจะต้องอยู่ในอ่างอาบน้ํา
ฉันถามว่า "จริงเหรอ"
ฉันรู้สึกว่า คนอื่นได้ท่อนที่ดีกว่าฉัน
พวกเธอรู้ว่าต้องวางหน้ามุมไหน
เพื่อรับแสง
พอเราให้เป็นตัวละคร
พวกเธอก็ใส่บางอย่างเข้าไป
พวกเธอดึงดูดคุณ
ซีนแรกที่ฉันถ่ายคือ
ซีนที่เห็นตาฉันผ่านรูอะไรสักอย่าง
เห็นปากฉันแล้วก็เห็นตาฉัน เห็นปากฉัน เห็นตาฉัน
ทุกครั้งที่ฉันหลุบลง คือเพราะฉันไม่รู้เนื้อร้อง
ฉันจําเนื้อร้องไม่เก่ง
เราไม่รู้ว่า เกิดแรงสั่นสะเทือนอะไรบ้าง
จากเอ็มวีนี้
เอาจริง ๆ คือเราไม่มีเวลาจะมารับรู้
เพราะเรามัวแต่บินไปนู่นไปนี่
(มิลาน)
ฟรีดอมเพิ่งออกมา
(จานนี เวอร์ซาเช)
ฉันคุยกับจานนีแล้วบอกว่า
"ทําไมไม่เรียกพวกเธอมา"
(โดนาเทลลา เวอร์ซาเช ดีไซเนอร์)
"สาว ๆ สุดสวยบนรันเวย์ไง"
พอเราไปถึง เห็นเสื้อผ้าแล้วก็ซ้อมเดิน
เขาก็เปิดเพลงนั้น
ฉันเลยแบบ "อ๋อ เข้าใจละ"
จินตนาการไม่ออกเลย ถึงความน่าตื่นตา
พลังงานและความบ้าคลั่ง
จากการที่จานนี เวอร์ซาเช
เอาสุดยอดนางแบบเหล่านั้นมารวมกัน
เขาจับกระแสได้อยู่หมัด
พวกเธอแต่ละคนมีบุคลิกภาพที่โดดเด่น
และไม่กลัวที่จะแสดงมันออกมา
ส่วนผสมของแฟชั่นและบุคลิก ของพวกเธอมันราวกับเวทมนตร์
มันคือช่วงเวลา
ช่วงเวลาของจานนี เวอร์ซาเช
กับการสร้างผู้หญิงที่เซ็กซี่
และแข็งแกร่ง
เพลงอันยอดเยี่ยม ดีไซเนอร์ที่ยอดเยี่ยม
ช่วงเวลาที่ ผู้หญิงเหล่านี้มาร้องเพลงกัน
มันเหมือนการรวมเป็นหนึ่งเดียว
คุณรู้สึกได้ ณ ช่วงเวลานั้นเลย
ว่านี่คือช่วงเวลาที่จะเป็นที่จดจํา
"นั่นแหละสุดยอดนางแบบ"
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า
มันจะผลักเราพุ่งทะยานขึ้นไปอีก
พวกเธอไม่เหมือนคนอื่น ๆ พวกเธอไม่ใช่แค่สวย
พวกเธอโดดเด่น พวกเธอกําลังกลายเป็นตํานาน
และเป็นที่จดจํา
มีความสําคัญ
พวกเธอเป็นที่รู้จัก
และตอกย้ําความเป็นสุดยอดนางแบบ
พวกเราดูเปี่ยมด้วยพลัง
และก็เริ่มเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ
(ด้วยความระลึกถึงทาเทียนา พาทิทซ์)
บทบรรยายไทยโดยแพงสุดา ปัญญาธรรม