Al.
Bu senin.
Sağ ol hocam ya. Ne bu?
Zeytinyağı işte. Sevmiştin ya.
- O şeyden mi? - Soğuk sıkım.
Sağ ol ya.
Sen ne yaptın? Gittin mi bir yerlere?
Yok ya. Nasıl gideyim?
Köydekilerin derdi bitmiyor ki.
Peder kötüleşti yine.
Hastanesiydi, iğnesiydi.
Annem desen zaten başka bir hikâye. Derdinden kara bağladı kadın ya.
Yapma ya. Ne oldu?
Ya işte evlenmiyorum diye.
Şu yılan hikâyesi.
Ya ama yani görsen iyice azıttı artık.
Küsüyor, surat asıyor, hastalanıyor hatta.
Valla?
Yani tatilin yarısı resmen yattı kadın bu yüzden.
Hayır, sanki kız var da doğru düzgün, ben beğenmiyorum.
Oğlum bana bak. Bekârdan vergi alınacakmış, ona göre.
Bırak Allah aşkına ya.
Tatilden resmen yorulup geldim ya.
- Hoş geldiniz hocam. - Hoş bulduk.
Oğlum. Yavaş.
- Günaydın. - Günaydın.
Vay, vay!
Hoş geldin hocaların hocası.
Vay! Nail Efendi, ne haber ya?
İyiyiz, iyiyiz.
Ne oldu, döndün yine kürkçü dükkânına.
Öyle oldu ya, ne yapacaksın?
- Ne yaptı, toplandı mı bizim sinekler? - Toplandı.
Bak hele Samet hoca.
Yeni tavuk aldım.
Bundan sonra yumurtaları benden alırsın.
Tamam ya, bakarız.
Ötekilere de söyle.
Tamam.
Mavisi çok iyi bence bunun esas.
Selam.
Hoş geldin.
Hoş bulduk.
Bu kadar mıyız ya?
Ne oldu, az mı geldik sana Samet hocam? Yetmez mi?
Yeter hocam, yeter ya. Sen varken yetmez mi Firdevs hocam?
Koskoca Firdevs hoca yani.
Değil mi yani?
Öyle ama zamanında gelmiş enayi durumuna da düşmeyelim diyorum.
Yok ya, herkes burada.
Ay bugün o kadar zor kalktım ki ben.
Yemin ederim yataktan o kadar zor çıktım ki.
Böyle insan nasıl tembelliğe falan alışıyor hemen, değil mi?
- Öyle. - Bekir hoca mı yok, ben onu göremedim.
Geldi ya. Odasında. Ettin mi kahvaltı?
Ya etmedim de yemeyeceğim galiba bir şey.
Valla Firdevs hoca yemiyorsa ben de yemem.
Vardır bir bildiği.
Bunun da işi gücü benimle ya.
- Kara kovan getirdim. - Nail abi diğerinden ver.
- Bir tadına bak. - Senin oradan mı?
Biraderin kovanları.
Günaydın herkese, afiyet olsun.
Günaydın.
Ya benim bardağın içinde sigara söndürmüşler Nail abi ya, nedir bu ya?
Tatilde tesisatçılar geldi hocam, onlardır.
Görsem müsaade etmezdim tabii de...
Ama ayıp diye bir şey var abicim ya.
Sen ne diyorsun, adam çatlamış muslukları çantasına koyup gitmiş hocam.
Ayıp ama ya.
Hadi otur. Gel buraya, gel.
Yemek bitiyor. Çay senin.
Oh, elinize sağlık.
Nail yumurtayı benden alın diyor bundan sonra, söyledi mi size de?
Hayırdır Samet hocam, komisyon mu alacaksın?
Öyle valla ya. Ne yaparsın, maaş yetmiyor.
Çocuk okutuyor adam şimdi uzakta, bir desteğimiz olsun.
Ben yiyemiyorum artık buradakilerin şeylerini ya,
valla kimse kusura bakmasın.
Seyyardan parfüm alıyorsun da yumurtayı niye yiyemiyorsun hocam ya.
- Nasıl seyyar? - Ha?
Hayır, onlar orijinaldi.
Yemin ediyorum, gerçekten orijinaldi onlar.
Ben baktım internetten. Çakma olsa almam zaten yani.
Ben de baktım, havaalanlarında unutulan şeyleri satıyorlarmış ihaleyle alıp.
Yani orijinal, kalan ürünler onlar.
Ne ara araştırdın da hemen öğrendin, baktın, Kenan hocam ya?
Nasıl ihaleyle?
- Bayağı. Adam yalan söylememiş. - Evet, ben de baktım.
Ne işi var orijinal parfümün burada dağın başında Allah aşkına ya?
Bana hiç şey gelmedi.
Sana hiç ne gelmedi?
Eşofmanlar çakmaydı mesela.
Onların çakma olduğunu baştan söyledi.
Benim beden eğitimi öğretmeni olduğumu öğrenince söyledi ama.
Nereden anlayacak beden eğitimi öğretmeni olduğunu?
Allah aşkına böyle şey mi olur?
Eşofmanlarla çıktım karşısına. Nasıl nereden anlayacak?
Niye saklasın ki? Sonuçta eşofman satabilme ihtimali de var.
Oğlum var tabii de
yani sonuçta adam sizi daha büyük bir yalana inandırabilmek için
küçük bir havuç göstermiş yani. Olay bu.
Eşofman küçük bir havuç değil ama.
Nereden biliyorsun oğlum?
Sen nereden biliyorsun?
Ya tamam, orijinal. Tamam.
Orijinaldi, zaten ben de alerji yapıyor, mümkün değil yani.
Oh, kurmuşsunuz sofrayı. Kim yaptı bunları?
Kevser hocam yapmış ya, sağ olsun.
Program ne oldu ya hocam?
Bekir hoca yapıyor şimdi içeride.
Gelir birazdan.
Siz bugün yine kendi sınıflarınıza girin.
Defterler burada.
Bakarız.
Çok komik. Ne oldu şimdi, hiç korkmadım.
Yalan söylüyorsunuz hocam. Gördüm, geriye kaçtınız.
Hadi, hadi. Nasıl kaçmışım geriye?
Böyle işte, geriye atıldınız.
Tamam canım, o korku mu ya, onda bir şey yok ki.
Refleksif bir tepki, yani öyle düşün.
İşte korku hocam.
İyi hadi. Neyse, öyle olsun bakalım.
Al bakalım, bu senin.
Bayağı ağırlık yaptı, atıyordum az daha yolda.
- Ay çok güzel. - Beğendin mi?
- Tamam, şimdi... - Ayna.
Koy sen cebine onu, sonra bakarsın evde, tamam.
Çok teşekkür ederim hocam.
Merak etmeyin, göstermem kimseye.
Hocam.
Şimdi siz demiştiniz ya, fazladan karyolanız varmış.
- Birine verecekmişsiniz. - Evet.
- Duruyor değil mi o? - Evet.
- Ben birini biliyorum da ihtiyacı olan. - Kim?
Sekizlerden Emirhan.
Tamam. Ben bakayım onun durumuna.
Sağlam mı, değil mi... Bodruma mı atmıştım, ne...
Hadi, koş hadi. Koş sınıfa.
Ya hoca geldi, geç.
Geç yerine.
- Ya geç. - Tamam, bitti. Oturun yerinize, otur.
Oğlum bak, şu kalemleri atmayın yerlere ya, topla şu kalemi.
Bak, bunlar kayboluyor sonra, kapaklarını da kapatın.
Oturun.
Tatil bitti, tamam.
Evet hocam, bitti.
Nasıl geçti?
İyi.
Özlediniz mi okulu? Özlediniz mi?
Ne oluyor?
Bitti tatil, tamam.
İkinci döneme girdik.
Evet.
Bu dönem sınıf öğretmeniniz benim yine.
Tamam.
Bir sorununuz olursa bana gelirsiniz, oldu mu?
- Tamam. - Ama öyle bak.
Ufak tefek şeyler istemiyorum. Arkadaşım bana vurdu falan.
Ama hocam arkadaşım bana tekme attı.
İşte atmayacak artık.
Atıyor ama.
Hoca, hoş geldin.
Vahit’e uğrayacağım, gel.
Ne yaptın ya, aradım tatilde, ulaşamadım.
Kapandı telefon faturadan.
Zaten lazım mı bize, boş ver.
Senin borcu bile veremedik hocam ama halledeceğim yakında.
Tamam ya, boş ver, ne olacak.
Ne oldu o güvenlik işi?
O yalan dolan hocam ya.
Köpeği alırlar oraya, bize kapı açmazlar.
Bok var umutlandık, salaklık bizde.
Doğru söyledin. Ne yapsınlar senin gibi haini, teröristi.
Tabii.
Hocam, hoş geldin hocam.
Hocam karakolda çay demletiyorum, bekliyorum, ona göre.
Hadi bakalım.
Ama gideceğim hocam buradan.
Bir gazino işi var. Bakalım, haber bekliyorum.
Gazino mu, nerede?
Varto’da.
Varto’da gazino mu varmış ya?
İyi mi bari parası?
Ya işte ne olursa.
Valla iyi ki cigarayı migarayı bıraktık.
Yoksa cami avlusundan izmarit mi toplardık artık, ne yapardık?
İyi. Yine bulanık sulardasın ama hadi bakalım.
İyi ya, gir de biz de gelelim amına koyayım.
Neredesin lan, amına koyduğumun evladı.
Ne neredesin lan?
Bir sürü it kopuğu tıkmışsın buraya. Ne geleceğim?
Lan iki saat önceydi o, iki.
Dalyarak.
Adamın asabını bozma.
Şeref bize üç çay yolla.
Ya çayı mayı geç, kutuların ardındakini çıkar.
Ben sana şimdi şöyle bir tane aparkat çıkartırım da
hocanın yanında ayıp olur şimdi.
Hocam hoş geldin bu arada ya.
Eyvallah.
Adama diyorum ki evin önünde, "Oğlum,
gel, yevmiyen hazır, şu kutuları indiriver."
O zaman onu kimse yokken diyeceksin.
Ne kimse yokken, kovacak mıyım lan ben adamları?
Kovacak mıyım adamları, ne yapayım ben adamları?
Hayret bir şey ya, 20 dakikada oradan buraya gelemiyor ya.
Viski miski de var ya, dakikasında burada. Ne dakikası,
saniyesinde ışınlanır.
Ya ne uzattın amına koyayım.
Hadi çıkar şunu ya.
Yok bende, bitti. Geç.
Ya hocam bana söylemeseydin çay falan.
Olur mu hocam, çay içmeden göndermem. Hayatta olmaz.
Hocam karakolda içecek ya, bekleniyor.
Yok ya ne gideceğim, işim olmaz.
Burada da içsin, orada da içsin ya.
Biz üzümcüyüz ya.
Bırakın viskiyi falan, yakışıyor mu sizin gibi halkçı adamlara.
Hocam bu ne ya, peri bacası gibi ya.
Vay, vay.
Yalnız senin dediğin olay bitmiş.
Artık fabrikada üretiliyormuş. Ama tat, aroma falan aynı diyorlar.
- Olsun, canları sağ olsun. - Doldur, doldur.
- Şarap şaraptır ya. - Ya usta
bizim okulun çevresinde uyuz köpekler dolanıp duruyor ya,
bir çare bulamaz mıyız şuna?
Hocam onlar çocuklara bir şey yapmaz ya.
Çocuklar için demiyorum ya. Köpekler için diyorum.
Yazık ya, akşama kadar kaşınıp duruyorlar.
Ya hocam burada insanların hâli belli,
yanlış anlama da yani insanlara sıra gelmemişken
köpeklere nereden sıra gelecek ya?
Ya orası öyle tabii de.
Sen öyle hayvanına, insanına, köpeğine acımaya kalkarsan
valla sana acımazlar.
Sivilde de mi böyle tırışkadan iş yapıyordun
yoksa askerdeyim diye mi siklemiyorsun?
Ne alakası var komutanım?
Şimdi.
Bunları eksiksiz dolduruyorsun, bana getiriyorsun. Tamam?
Tamam komutanım.
Ben yoksam da nöbetçi amir kimse ona teslim ediyorsun.
- Tamam. - Hadi bakalım.
Erdi?
Komutanım buraya koymuştum.
Ben onu mu sordum sana?
- Komutanım yani yeri değişmiş olabilir. - Oğlum ben onu mu sordum sana?
- Benlik bir şey yok ki komutanım. - Lan ben sana onu mu sordum?
Sinirlendirme beni.
Askerdeyim diye mi siklemiyorsun diye sana bir soru sordum.
Komutanım belki yeri değişmiştir.
Oğlum soruma cevap ver lan!
Askerdeyim diye şey yapmıyorum komutanım.
- Ne yapmıyorsun Erdi? - Askerdeyim diye siklemiyorum komutanım.
Aferin lan, doğruyu söyledin. Hadi git, bize çay getir.
Emredersiniz komutanım.
Ya böyle doğruyu söylesin, benim canımı yesin ya.
Vallahi. Süper çocuk bu.
Hocam tekrar hoş geldin ya.
Ne yaptın, ne ettin, anlat bakalım ya. Nasıl geçti?
İyi ya. Öyle işte normal, ufak bir memleket havası.
- Oh, valla. - Sen ne yaptın?
Ne yapalım, bizde öyle tatil matil yok sizin gibi.
Sürtüyoruz burada. Bir iki Erzurum’a çıktık işte,
onda da çocuklar tutturdu AVM diye,
o yani. Yoksa bir yere kıpırdadığımız yok.
Bana bak, Berkcan.
Oğlum senin iş tamam, söyledim.
Ciddi mi, sağ olun komutanım.
Zor oldu, bayağı zor oldu da oldurduk yani.
Sağ olsun komutanım, çok makbule geçti.
Tamam. Hadi, işine bak sen.
Kapıyı da kapat.
Hocam, bizim bir Dilek Astsubay var.
Valla ben sizi birbirinize çok yakıştırıyorum.
Ya gülme hemen.
Vallahi ben sizi tanıştırayım diyorum.
Yok canım. Öyle şey mi olur?
Ya dur, hemen ne itiraz ediyorsun?
Bir tanış, bir görüş. Ne bileyim, mesajlaş.
Beğenmezsen tamam, görüşmezsiniz de.
- Yok canım, gerek yok. - Belki evliliğe kadar gider.
Allah Allah. Ne yaptın ya, o kadar da...
- Ya dur, bak... - Daha genciz ya.
Hayır hocam, bu iş çekingenlikle olmaz, harekete geçeceksin.
- Çekindiğimden falan değil... - Dur, bir saniye.
Ne yapıyorsun ya? Yok, gerek yok ya.
Hocam bir saniye.
Bir saniye. Çağırayım gelsin.
- Alo. - Bırak Allah aşkına, olur mu öyle şey?
Tamam. Bak benim o taraklarda bezim yok diyorum sana.
Hayda, ne yaptın sen ya? Valla âlem adamsın.
Öyle diyorsun da sen de hep yanlış adamlarla takılıyorsun hocam ama.
Niye ki?
Geçen gün kahvehanede kimlik kontrolü yapıyoruz.
Senin bu eleman var ya, daha demin yanında gördüğüm.
Çıkmış artistlik yapıyor.
Ben kendi memleketimde kimlik mi göstereceğim diye.
Oğlum dedim saçma sapan konuşma, rutin uygulama bu, ortalığı da germe.
Allah Allah.
Sike sike gösterdi tabii de.
Hocam o herif hıyarın teki ya.
Valla.
Zaten hayattan istediğini alamayan da gelir, bize çatar arkadaş.
Valla zor, hakikaten sizi işiniz de zor.
Hocam daha o ne ki, daha neler neler var.
Geçen gün vatandaşın teki yolda kalmış, karakolu arıyor.
Hadi gecenin bir yarısı git, adama benzin bul,
deposunu doldur.
- Valla mı ya? - Valla, sen ne diyorsun ya.
- Merhaba. - Selam.
- Nuray, değil mi? - Evet.
Çok bekletmedim umarım.
Yok canım, olur mu öyle şey?
Otursana.
Çay, kahve, bir şey içer misin?
Açık bir çay alayım hadi.
Sağ ol.
Nasıl olmuş bilemedim ama açıklığı.
Yok, gayet iyi.
- Şeker burada. - Sağ ol.
Sizin okul da bayağı büyükmüş ya.
Valla kantini bile zor buldum sora sora.
Yani evet, işte buralara göre belki.
Yani bizim gariban köyden sonra gerçi bana her yer Paris gibi geliyor da.
- Hangi köydesin? - İncesu.
Hiç gitmedim o tarafa ama buradan zordur tabii.
Tabii canım, hiç sorma.
Kaç yıldır oradasın?
Bu dördüncü yılım.
- Tayin zamanın gelmiş. - Evet.
Ne yapacaksın, düşünüyor musun?
Şaka mı yapıyorsun?
Yani geldiğim ilk dakikadan beri aklımda sadece gitmek var.
- Nereye? - İstanbul.
Senin için de kolay değildir herhâlde şimdi yani buralar.
Onca yıl Ankara’dan sonra.
Yani, evet.
Ama senin ailen falan buradaymış galiba, bak o iyi.
Sercan demişti sanki öyle bir şeyler.
Evet.
Beraber yaşıyormuşsunuz hatta falan.
Bu Sercan da beni bayağı anlatmış galiba.
Yok, öyle şey değil, yanlış anladın.
Yani benim de burada olduğumu biliyor ya.
Ara dedi muhakkak, iyi anlaşırsınız falan.
Sen de resim yapıyormuşsun galiba.
Yani o amatör olarak yaptığım bir şey işte, halk eğitim düzeyi...
...gibi.
Çok güzel ya, valla çok güzel.
Ya bak, ben okulunu okudum, dersini veriyorum.
Resim öğretmeniyim yani ama...
...ne zamandır resim mesim yaptığım yok.
Tembellik de var biraz galiba.
Ama fotoğraf çekiyorum ara sıra, kırlara mırlara çıkıyorum.
Yine yapıyorum öyle şeyler.
Güzel.
Hadi hocam, hadi.
Sağ ol ya.
Biraz daha yaklaş ata şimdi.
Tamam.
Kafanı eğ biraz, eğ şöyle.
Tamam, öyle.
Eğ biraz daha başını.
Böyle çevir.
Bana bak ama objektife.
Çekiyorum.
Evet, konumuz bugün portre.
Portre ne hocam?
Sessiz.
İnsan yüzü yani.
- Bunu çizmeye çalışacaksınız bugün. - Hocam ama bu çok zor.
Ne oluyor ya?
Aynısını çizin diyen yok. Yapabildiğiniz kadarını yapmaya çalışın.
Yapamıyorsanız değiştirin,
kendi yorumunuzu katın.
Ama hocam hep aynı şeyleri çizdiriyorsunuz,
hep dağ, taş, kar, eşek çizdiriyorsunuz.
İyi işte, iyi bildiğiniz şeyleri çizdiriyorum. Daha ne istiyorsunuz?
Ama hocam deniz çizsek daha iyi olmaz mı?
Deniz mi, ne yapacaksın denizi ya?
Hocam güzel olur, deniz, güneş.
Ya oğlum, güzel olur olmasına da
iyi bilmediğin şeyi nasıl çizeceksin?
- Hocam biliyoruz da söylüyoruz. - Nasıl biliyorsun ya?
Var mı deniz gören daha önce? Gördün mü, nerede gördün bakayım?
Hocam ben televizyonda gördüm.
Onu demiyorum ya, gerçek hayatta yani,
var mı deniz gören?
Delila söyle bakayım.
Hocam İzmir’de halalarımın yanına gitmiştim.
- Orada gördün. - Evet.
- Girdin mi? - Evet.
İyi, tamam.
Çizeriz ya, deniz de çizeriz çizmesine de...
İyi, neyse.
Ben bakarım bir ara çektiğim fotoğrafların arasına,
şey yaparız belki.
O İzmir’deki denizin adı ne peki?
Var mı bilen?
Ne oradaki denizin adı? Aylin, söyle.
Ege Denizi hocam.
Aferin güzelim.
Başka hangi denizler vardı?
Sevim sen söyle.
Hocam Marmara Denizi var, Akdeniz var, Karadeniz var.
Bravo, aferin sana.
Her zaman aynı, hep...
Ne diyorsun Bilal mıy mıy, ne?
Dedim ki hocam, her zaman aynı hocam.
Hep Sevimler’e söz veriyorsunuz.
Ne diyorsun oğlum sen ya?
Birinci dönemde de aynıydı, şimdi de hocam.
Hep onlara söz veriyorsunuz.
Ne olmuş veriyorsam?
Ama hocam ayrımcılık gibi oluyor da o yüzden söylüyorum.
Ya oğlum bana bak, zırvalama karşımda.
Sersem. Akıllı ol oğlum, akıllı.
- Ne sorsanız onlar... - Ya oğlum sus.
Ne konuştuğunu bileceksin karşımda.
İki güler yüz gösterdik diye hemen tepemize çıkmayın.
Önüne bak.
- Hadi, şunları çizin. - Hocam başka bir şey çizsek olur mu?
Ya çiz, ne istiyorsan onu çiz.
Alacağım hocam Honda'yı ya.
Ha?
Honda'yı diyorum, alayım ben onu.
Valla?
Ne olacak, üç günlük dünya.
İyi ya. Ne yaptı, indirdi mi fiyatı?
Yok, indirmedi de araştırdım ya.
Eder yani o kadar.
İyi oğlum, sen yakmışın gemileri. Belli zaten.
Yok ya. Valla ucuz bile.
Oğlum al da rahatla ya. Al, ne olacak ya, al.
- Gezeriz. - Tamam, hadi şey yaparız.
Tamam.
Evet kızlar, ne oluyor bakayım?
Şey hocam, Aylin babasını arayacaktı da akşam benimle kursa kalmak için.
Ya ne yapacaksınız kursu mursu, boş verin.
Ya hocam şu voleybol toplarını kimseye vermeyelim ya.
Sen burada oluyorsun çoğunlukla.
Gerekirse bana yönlendir.
Tamam.
Voleybol oynayacağız diye alıyorlar, her seferinde futbol oynarken yakalıyorum.
Tamam hocam. Geçti mi bakayım gözün?
Geçti hocam.
- Al bakayım, hadi. - Teşekkür ederim.
Hocam, İbrahim kaydıraktan düştü.
Yapma ya, nasıl?
Üstünde yürümeye çalışırken.
İyi, hak etmiş o zaman, üstünde yürüyorsa.
Hayda.
Ne yaptın kızım ya, dikkat etsene.
Dağıttın ortalığı.
Allah Allah.
Ne dersiniz var bakayım?
Sosyal.
Hocam.
Kenan hoca çok sıkıcı bir insan ya.
Siz nasıl onunla aynı evde kalıyorsunuz ki?
Tamam kızım, tamam. Söylenmez öyle şeyler. Hadi.
Ama hocam yani...
- İzin verdi mi baban? - Verdi hocam.
İyi, hadi bakalım.
Hocam. Aylin’le bizi dersten alsanız şimdi?
Hayır, olmaz öyle şey. Hadi bakalım, hadi.
Hayda, hadi derse. Koş, hadi bakalım
Zaten Kenan hoca hiçbir şey yapmıyor ki derste,
biliyorsunuz, tahtadan boş boş video açıyor, izletiyor.
Evet hocam.
Tamam, daha ne istiyorsunuz siz de, Allah Allah.
Sürekli ders yapsa daha mı iyi ya da yazdırsa, anlatsa?
Ya hayır ama...
Hadi bakalım, hadi. Koşun sınıfa.
- Hocam. - Bakın, gebertirim sizi.
Öyle konuşmayın hocalarınız hakkında. Hadi bakalım, koş.
Hadi, fırla sınıfa hemen. Hadi.
Hocam ne yapıyorsun?
Ebedük’ten su doldurup gelelim, gel.
Gel ya.
Hiç olmazsa doğal su içelim.
Aynen ya, madem çekiyoruz kahrını buraların,
suyunu bari içelim, değil mi?
Aynen hocam.
Bak.
Kim bu ya?
O şey mi?
Geçen gün görüştüm falan dedim ya.
Sen mi çektin bunu?
Yok ya, kızın Instagram hesabı.
Güzel kızmış.
Fena değil.
- Tanıştırayım istiyorsan. - Ha?
Tanıştırayım diyorum.
Niye?
İyi anlaşırsınız bence, uygunsunuz yani.
Niye?
Ne bileyim lan. Uygunsunuz işte, Allah Allah. “Niye, niye?”
İkiniz de buralısınız. İkiniz de öğretmensiniz.
Ne öğretmeniymiş?
İngilizce.
İyiymiş.
İşte İngilizceyi de çıkarırsın aradan.
İstiyordun hem.
İkiniz de Alevisiniz sonra.
Onun pek bir önemi yok da.
Ya senin benim için önemli olmayabilir de
aileler falan önem verir oğlum böyle şeylere.
Hem akıllı kız sonra bayağı, kafası da çalışıyor.
Resim mesim yapıyor.
Madem bu kadar iyi, sen niye şey yapmıyorsun?
Ben gidiyorum oğlum buradan ya. Allah Allah.
Hem ben öyle evlenmek falan istemiyorum ki yani.
Bunu isteyen, sürekli dile getiren sensin, değil mi?
Öyle tabii de.
Tamam işte, anan manan da mutlu olur. “Küsüyor, bozuluyor.” falan diyordun.
Yok, yok.
Bu işi zaten bu sene artık halledeceğim ben de.
Öyle bacağı falan şey diye de istemiyorum zannetme.
Benim için zerre önemi yok böyle şeylerin.
Zaten öyle çok da bir şey belli olmuyor.
Ufak bir aksama var sadece, o kadar.
Benim için de bir önemi yok tabii canım.
Hatta belki daha bile iyi.
Nasıl?
Yani.
Ver bakayım.
Solcu falan galiba bu kız.
Valla güzel kız.
Güzel kız hocam.
Hocam iyi dersler.
Bir arama yapacağız hemen, iki dakika.
Kızlar tahtaya sıralansın.
Erkekler de geriye, duvara doğru.
- Çabuk. Hadi. - Oyalanmadan.
Hadi oğlum, oynama çantanla. Hadi.
Sıra ol, sıra.
Şu şey nerede hocam?
Şurada.
Bu ne?
Kim oturuyor burada?
Ben.
Senin mi bu?
Evet hocam, kardeşim koymuş çantama.
Anlamıyorum, gerçekten anlamıyorum yani.
Bu yaşta böyle şeyler...
Kimin bu?
Oğlum söylesenize, kimin bu?
Senin mi?
Oğlum sen okula çakıyla mı geliyorsun?
Kaç kere söylemedik mi yasak diye?
Dilimizde tüy bitti ya.
Laftan anlamıyorsunuz ki.
Okula mı geliyorsunuz, defileye mi, belli değil.
Lazer ya, lazer çıktı.
Ne bu?
Kimin bu?
Benim.
O ders defterim değil yalnız hocam.
Ne o zaman?
Yani özel.
Özel mi?
Burası okul, nasıl özel?
Topla şu üstünü başını, topla.
- Ne bu tırnaklar? - Hocam dün kesmiştim.
Nasıl dün kestin oğlum?
Hızlı uzama rekoru kırmış senin tırnaklar.
Gerçekten kesmiştim.
Yarına kesip geleceksin tekrar.
Şu çakmağa bin kere yasak dedik.
Okula mı geliyorsunuz, kahveye mi, belli değil.
Ne o ya? Ne kaynatıyorsunuz?
Komikmiş ya.
Neymiş komik olan?
Demin aramada çıkan mektup. Senin Sevim.
"Benim Sevim."
Ne olmuş ona?
Canım ya. Senin yaşın kaç, başın kaç? Oturmuş, aşk mektubu yazmış.
Aşk mektubu mu yazmış? Sevim mi, kime yazmış?
Bilmiyorum, kime yazmış olabilir ki?
Kime yazmış olabilir?
Bilmiyorum işte, sence?
Valla bilmiyorum, sence?
Ne bu gizemli tavırlar falan ya, Allah Allah. Ne olmuş yani, anlamadım ki.
Ne var mektup çıktıysa yani, bize ne.
Ne demek bize ne Samet hocam? O işler öyle olmuyor.
O zaman hiç arama da yapmayalım, isteyen sigara da içsin.
Bırak Allah aşkına hocam ya, ne dediğimi gayet iyi anlıyorsunuz.
Aynı şey mi?
Aynı şey.
Sanki siz hiç aşk mektubu yazmadınız hayatınızda.
Nasıl yani? O yaşta tabii ki yazmadım.
Bravo. O zaman sen hiç yaşamamışsın demek ki.
Nasıl yani ya? Yaşamak mektup yazmakla mı oluyor sadece?
Bence öyle.
İşiniz gücünüz yok, bir çocuğun mektubuyla kafa mı buluyorsunuz?
Valla sıkıntı tavan yapmış sizde belli ki.
Ne oluyor Samet hoca?
Böyle bize karşı bir tavırlar falan, hayırdır?
Hocam siz verin o mektubu isterseniz bana.
- Ben onun bir çaresine bakarım. - Vereyim hocam yani...
Bir dakika, müdüre göstermeyecek miyiz?
Onu sınıf öğretmeni alır.
- Onlar diğer öğrencilerinizden çıkanlar. - Tamam, aldım bunları da.
Samet hoca o kadar gerilecek bir şey de yok yalnız.
Tamam canım, zaten gerilen de yok.
Sıcacık öğretmenler odasında otursana.
Ne diye bu deliğe kaçıp duruyorsun hocam?
Ya bırak şu tımarhaneyi, burada kafam rahat hiç olmazsa.
Bak ona bir şey diyemem,
orada haklısın yerden göğe.
Orada haklısın da burada da buz keseceksin be hocam.
Bir çay koy da ısınalım o zaman.
Çay koyarız,
çay koyarız da
Başmüdür Efendi on buçukta geldi yine.
Valla?
Tabii canım. Yeni evli ne de olsa.
Karının koynu sıcak geliyor tabii.
Ne yapsın? Ben olsam ben de gelmem.
Sevim.
Sen misin ya?
Gel.
Hocam mektubum sizdeymiş.
Verir misiniz?
Efendim?
Evet hocam, mektubum sizdeymiş.
Verir misiniz?
Hocam verin.
Sevim, hoppala.
Niye ağlıyorsun şimdi ya?
Valla hiçbir şey anlamadım.
Kim söyledi bende olduğunu mektubun?
Kim söyledi, Kevser hoca mı?
Sevim.
Ne oldu şimdi ya?
Ha?
Sevim.
Tamam, bir şey yok.
Evet, mektubun bende.
Ama okumadım, okumam da.
Yırtıp attım ben zaten onu.
Tamam? Merak etmene gerek yok yani.
Nereye attınız hocam, biri bulursa?
Yok canım.
Bulsa da okuyamaz ki zaten, paramparça hâlde çünkü.
Tamam? Takma kafana yani.
Merak edecek bir şey yok diyorum sana.
Ya sen beni diğer öğretmenler gibi mi zannettin yoksa?
Benim için böyle şeyler normal şeyler ya.
Sevmek, âşık olmak, bunlar muhteşem şeyler.
Tamam?
Öyle utanılacak, ayıplanacak şeyler değil ki.
Bak, ben de senin yaşlarındayken
edebiyat öğretmenim bir kadın vardı mesela,
ona âşık olmuştum ben de.
Valla dağ, taş, dere, tepe, nereye baksam onun yüzünü görüyordum.
Yani sonra yıllar geçti tabii, yığınla şey yaşandı, etti.
Ama bak, kesinlikle emin olduğum bir şey varsa
o da
o kadar güçlü duyguları bir daha hiçbir zaman hissetmediğim, hissedemediğim.
Tamam?
Onlar kadar saf, onlar kadar temiz,
o duygular kadar masum ve etkili şeyler
bir daha hiçbir zaman yaşamadım.
Gerçekten.
Onun için sana diyeceğim şu ki bu yaşlarının kıymetini bil, tamam?
Yani yaşadığın şeylerin ne kadar değerli,
ne kadar kolay bulunamayacak şeyler...
Hocam mektubumu verin.
Yalvarıyorum, lütfen mektubumu verin hocam.
Ben sana ne diyorum, sen bana ne diyorsun Sevim, Allah aşkına.
Sen dinlemiyor musun beni?
Dedim ya sana mektubu yırtıp attım diye.
Ha?
İnanmıyor musun bana?
Ha?
Yok o, bitti. Uçtu, gitti artık o. Öyle düşün yani.
Gelsene, kapı açık. Görmüyor musun ya?
Allah Allah.
Şuraya koydum kahveyi.
Tamam mı Sevimciğim?
Tamam?
Hadi bak.
Al şu hediyeni de, koy tekrar çantana.
Senin bu, biliyorsun.
Ama evde dursun, bir daha okula falan getirme.
Bu kaz kafalılar anlamazlar şimdi böyle şeylerden.
İyi.
Valla korktum,
aynayı benim verdiğimi söyleyeceksin sınıfta diye.
Bravo, söylemedin.
Ya ben tam anlamadım orada ne oluyor tabii, yani şimdi...
Bilseydim müsaade etmezdim böyle bir şeye de...
Neyse.
Ee?
Ne yaptın, okuduğun oldu mu sana verdiğim kitaplardan?
Hocam vermeyecek misiniz mektubumu şimdi?
Almayacak mısın hediyeni?
Ne oldu buna ya?
Gelmiyor musun?
Montu alayım, geliyorum.
Turnagöl’e gidiyormuşuz haftaya.
- Niye? - Veli ziyareti.
Valla?
Başlayacağım ama ya.
Her yeni gelen müdürün dandik projeleriyle uğraşmaktan ya.
Herif Milli Eğitim’e yaranacak, iki aferin alacak diye biz uğraşıyoruz.
Hayır, ailelere de gereksiz külfet hocam yani.
Olan var, olmayan var. Yeri geliyor,
çocuklar da mahcup oluyor kendi ortamlarından falan.
Ya oğlum biri konuşsun şu Kunta Kinte’yle ya, saçmalamasın.
Var ya, zaten son veli ziyaretinde başıma bir şey geldi.
Çok fenaydı ya.
Fermuarı açık unutmuşum, tamam mı... Abi girdik, oturduk falan.
Ama sanki herkes özellikle bana bakıyor gibi geliyor.
Bir şey var, anlamadım yani ne var tam.
Neyse. Geriye doğru bir yaslandım abi,
fermuar açık, benim mavi gömleğin ucu dışarıya doğru fırlamış.
Var ya, tam bir rezillikti.
Adam tam o anda bana demesin mi, “Şeker almaz mısınız hocam?” diye.
Bir kalktım şöyle,
şekerleri aldım, öne büzüldüm hemen tabii.
Geldi.
Selam.
- Selam, hoş geldin. - Kusura bakma. Çok bekletmedim, değil mi?
Yok canım, olur mu öyle şey?
Ev arkadaşım, daha doğrusu lojmanı birlikte paylaştığım arkadaşım Kenan.
Bugün birlikte geldik ilçeye.
Öyle mi? Memnun oldum.
- Ben de, hoş geldiniz. - Hoş bulduk.
- Otursana. - Yok, siz böyle geçin, cam kenarına.
- Yok, gerek yok. - Yok, lütfen buyurun.
Sağ ol.
- Paltonuzu da alayım. - Sağ olasın.
Bir şey içer misin? Beklemedik, söyledik bir şeyler.
Olsun canım, ne olacak?
Çay olabilir yine, açık.
- Tatlı falan? Fırın sütlaç bayağı iyi. - Yok, sağ ol. Çay iyidir.
Açık.
Ne yapıyorsun, ne ediyorsun, nasıl gidiyor okul?
İyi ya işte. Ne olsun,
sabah okul, akşam ev. Arada resim mesim öyle oyalanıyorum.
- Öyle mi, resim mi yapıyorsunuz? - Yani işte öyle, kendi çapımda.
Çok güzel bir şey resim yapmak.
Güzel.
Hastanede yatarken başlamıştım, Ankara’da.
Sonra baktım sevdim, devam ettim işte.
Ne güzel ya.
Sergi falan, oldu mu öyle şeyler?
Yani.
Ankara’da dernek var bizim,
orada öyle bir şey yaptık.
Tutuklu yakınlarına moral gecesinde ama öyle küçük bir şey tabii.
İngilizceydi galiba sizin, değil mi?
Yani, evet.
İngilizce de, ben mi onlara İngilizce öğretiyorum
yoksa onlar mı bana Kürtçe öğretiyor,
orası pek belli olmasa da...
Bu senin ilk yılındı ama burada, değil mi?
Evet.
Daha iki yıl var tayin için demek ki.
Yok yani ben, engel durumundan her an tayin isteyebiliyorum galiba.
- Öyle mi? - Ha...
Hem de nereye istersem oraya.
İyiymiş.
İşte hatta ablamlar İstanbul’a yakın,
o tarafları istesem mi diyorum bazen de...
Süpermiş. Aa... Bilmiyordum bak. Doğru, var öyle bir şey yönetmelikte.
- Var. - E, ne yapacaksın, gidecek misin?
Ya olabilir tabii de annemler falan istemiyor pek.
Olay da yeni oldu sayılır daha.
Burayı da sevmiyorum diyemem aslında ama...
Yani zor, bilemiyorum yani.
Git bence ya.
Yok, yok.
Ben anladım.
Ankara’da okurken çevrem genişti. Müthiş bir özgürlük vardı tabii.
Tabii ya.
Bir daha dönmem buralara falan diyordum hatta ama işte...
Geldiğim nokta.
Yok canım, o kadar da şey yapma.
İnsanın hayal ettiği her şey gerçekleşmeyebiliyor.
Hayal değildi ki bu. Olması gerekendi.
Tabii canım ya.
Ama işte, işler yolunda gitmedi pek.
Burada kalacaksam da en azından şöyle taksitle falan
bir araba mı alsam diyorum.
Süper olur ya. Gayet mantıklı, evet.
- Yani. Araba büyük özgürlük sonuçta. - Tabii canım ya.
Ne bileyim, en azından atlarsın, bir kırlara çıkarsın, çevreyi keşfedersin.
Aynen öyle.
Çok severim gezmeyi de.
Öyle mi, ben de çok seviyorum.
- Ya? - Çıkıyorum sürekli.
Güzel.
Ya gezmek güzel tabii de, zor ya.
Karda, kışta, kıyamette.
Epey zor.
Yok, gezilir ya. Ne olacak, bakma hocama.
Her yer, yollar falan açık. Gezilir.
- Nereye gezilir mesela Kenan hocam? - Neresi olursa hocam ya.
- O kadar güzel yerler var ki çevrede. - Neresi var mesela?
Mesela Diyadin Kanyonu var. Hiç gördünüz mü orayı?
Ha... Şu Ağrı tarafındaki?
Hemen Ağrı’yı geçince.
Uzak oğlum o. Nasıl gidilecek oraya?
Gidilir ya, arabayla gideceksin işte hocam.
Tamam da zor işte. Bir tipi mipi oldu mu bitti işte,
yol kapandı. Onu diyorum.
Tipiyi beklersek de hiçbir şey yapamayız. İnsanın istemesi önemli galiba hocam.
Yani, güzel mi? Güzeldir herhâlde.
Çok güzel ya, harika bir yer. Yani...
Ben şeyde gittim yıllar önce, arkadaşlarla falan gittim oraya.
- O kadar güzel bir manzarası vardı ki. - İşte.
Evet.
Bence yakınlarda güzel yerler var, gidip görmek lazım.
Tabii canım ya.
İsterseniz götürebilirim sizi bir gün.
Nasıl?
Gidebiliriz diyorum isterseniz bir gün.
- Araba mı var? - Naçizane, var bir külüstür.
Ha.
Evet.
Ama tabii yani siz arabayı alana kadar ben ve benim külüstür,
öyle diyorum da ben ona,
her zaman emrinizdeyiz.
Eyvallah, sağ ol.
Kenan.
Korner.
Kenan.
Bir gelsene.
Milli eğitim müdürü sizi bekliyor ya, bir gitsenize yanına.
- Hayırdır hocam? - Samet nerede?
- Lojmandadır. - Onu ara. Hemen bir gidin, tamam mı?
- Ne oldu, önemli mi? - Valla bilmiyorum da...
Hemen bir gidin, tamam mı?
Samet hoca geliyor.
- İyi, haber verirsin. - Bizi aramadılar ama.
- Bilmiyorum valla. - Mühim bir şey yok inşallah.
Aç, aç.
Ne oldu ya?
Milli eğitim müdürü bizi görmek istiyormuş.
- Kimi? - İkimizi.
- Niye? - Bilmiyorum ki,
demin müdür söyledi.
Bekir mi?
Ee?
Neymiş, sormadın mı?
Sordum da söylemedi.
Nasıl söylemedi?
Geveledi bir şeyler de anlamadım tam.
Kenan, oğlum doğru dürüst sorup tam anlasana şunu canım sen de.
Gidilecek canım sonuçta yani.
Ne dedi yani tam olarak, ne dedi?
Valla işte proje dedi,
bilmiyorum falan dedi.
Ya siktirsin gitsin, neyi bilmiyormuş?
Olur mu öyle şey?
- Ne zaman gideceğiz? - Hemen.
Hemen mi?
Hayda.
Arayayım şunu ben bir ya.
Bekir de bilmiyorsa,
valla bunlar seni müdür beni müdür yardımcısı falan yapmış olmasın?
Ha?
Olur mu olur valla.
Açmıyor puşt.
Kimdi yanındaki?
Tanımıyorum.
Öyle mi diyorsun ya?
Ne oldu ya, heyecanlandın mı?
Gel.
Gelin hocam.
Oturun.
Sen geç şöyle.
Bir gelsin şey de, iki dakika.
Fatih.
Buyurun müdürüm.
Çay veriver bize. Bir tane de fazla getir.
Nasıl gidiyor?
- İyi valla hocam. Ne olsun? - Sağ olun hocam.
Siz iyisiniz?
Isınıyor mı okul?
- İyi hocam bu yıl, iyi. - Gayet iyi.
Güzel.
Bu yıl da idare edin de sizi de kalorifere geçirmeyi düşünüyoruz.
Altı köy okulunu geçirdik.
Bakalım işte bütçe el verdikçe yavaş yavaş hepsini geçireceğiz.
Bizimki zaten kaloriferli hocam.
Aman doğru ya.
Şeyle karıştırdım, sen söyle, Karasu ile karıştırdım ben sizi.
Ama onları da bu yaz geçirmeyi düşünüyoruz.
Evet, inşallah.
Bölgede sobalı okul bırakmamaya kararlıyım.
Evet.
Hocam, Bekir Bey söyledi bizi çağırmışsınız diye.
Biz de hemen geldik. Konudan bahsetmedi...
Çaylarımız da geldi.
Alın.
Sağ olasın.
Gel Atakan hocam.
Müdürüm kusura bakmayın, biraz geç kaldım.
Otur, otur.
Atakan hocam yatılıda rehberlikçi.
- Merhaba hocam. - Merhaba.
Valla gençler, az daha gümbürtüye gidiyordunuz.
Kıl payı yani, böyle kulağınızın dibinden sıyırdı geçti resmen.
Hayırdır hocam?
Valla hocalarım, şimdi kolay değil tabii böyle şeyleri söylemek de
bazı öğrencilere temasta bulunduğunuza dair iddialar var okulda.
Ne? Nasıl?
Sizin o akıllı müdür de hemen bize buradan belge geçmiş.
Kaymakam Bey de gördü, öğrendi yani konuyu.
Hangi konuyu?
Nasıl hocam? Olay nedir, anlamadım?
Şikâyet bizden mi?
Aynen.
Ya işte bu öğrencilerle yakınlaşma ile ilgili.
Yani yakınlaşma derken...
Allah'tan Kaymakam Bey serinkanlı, aklı başında bir adam da
hemen kaldırtmış yazıyı.
O sırada ben burada değildim, olsaydım ben durdururdum zaten de.
Hocam bir yanlış anlaşılma falan olmasın, nedir tam olarak mesele?
Yok, öyle yanlış anlaşılma falan yok.
İşte durum bu, maalesef şikâyet sizden.
Yani bizden derken nasıl yani hocam?
Yani şikâyet derken?
Şimdi hocam bakın.
Bizim her sene önümüze bu tür olaylar gelir.
Araştırırız bakarız çoğu zaman da aslı astarı çıkmaz.
Sizin okulda rehberlikçi olmadığı için şikâyet direkt müdüre gitmiş.
O da arkadaş yememiş, içmemiş, belgeyi buraya göndermiş ya.
Aradım, onu da uyardım. Yangına böyle körükle gidilir mi diye.
Bu tür konular pimi çekilmiş el bombası gibidir.
Nerede, ne zaman, ne şekilde patlayacağını bilemezsin.
- Öyle değil mi Atakan hocam? - Öyle.
Büyür gider bir çığ gibi, ondan sonra da linçler minçler önünü alamazsın.
Onun için iyice araştırmadan şey yapılmaz.
Kaymakam Bey de kızdı bana, “Bu nasıl müdür?” dedi ya.
Hocam şimdi biz kime temasta bulunmuşuz tam olarak,
ben orasını anlamadım.
Üstelik bizi müdür yolladı hocam buraya, Bekir Hoca yolladı.
Hiçbir şey de demedi bize.
Dememiş işte, aklınca profesyonel davranıyor.
Şimdi bakın.
Siz bu çocukları seversiniz, böyle yanağını falan sıkarsınız ama...
...bu yaştaki bu çocukların kafası bambaşka çalışır.
Bizim bu tarz bir sevgi gösterme huyumuz, alışkanlığımız yok.
Olmadı da hiçbir zaman.
Yok hocam, benim kendi yeğenim var ya.
Yani yanlış anlaşılmasın, ben ona bile sevgi göstermem.
Hocam olur mu öyle şey, durun ya. Allah Allah.
Ne alakası var şimdi ya?
Ben tam yedi sene emek vermişim bu okula hocam,
şu başıma gelene bakın şimdi ya.
Ya Kenan hocam, ona bakacak olsan ben 30 senedir buradayım,
arkamdan teneke çalmayan yok. Bırakın...
Ya ama yani bu işler bu kadar kolay mı ki hocam?
Kolay hocam, kolay. Ne var, çamur at, izi kalsın.
İşte bu kadar kolay.
Şeref, haysiyet diye bir şey var ya.
Yıkmak bu kadar kolay olmamalı yani,
kusura bakmayın da bu çok ciddi bir olay.
Allah Allah, ciddi değil diyen mi var şimdi hocam?
Akşam akşam bir çocuk da sen olma başımıza, Allah’ını seversen ya.
Hocam peki şikâyet eden öğrenciler kim?
Hocam bakın, bu kadarını bilmeniz sizin için yeterli.
Hakkınızda bir şikâyet var, hocam da sağ olsun gitti,
öğrencilerle konuştu, olayı aydınlatmakta yardımcı oldu bize.
Tabii.
Ne diyorlar?
Yani şimdi ben ne dediğini size söyleyemem de...
“Söyleyemem.” olur mu hocam ya.
Bir şeyle suçlanıyoruz, neyle suçlandığımızdan haberimiz yok.
Olur mu böyle şey?
Olur mu ya böyle saçma şey?
Kenan hocam, söyledik ya.
Allah Allah.
Öğrencilerle yakınlaşmayla ilgili, temasla ilgili diye söyledik. Daha ne diyeceğiz?
Ama iddia ne tam olarak hocam, biz onu bilirsek ona göre en azından...
Kenan hocam ben size çocuk gibi
“Şöyle yapmışsınız, böyle yapmışsınız.” mı diyeceğim, Allah’ını seversen.
Koskoca, aklı başında adamlarsınız, unutun. Bırakın, geçsin gitsin ya.
Hocam ben öğrencilerle bizzat görüştüm.
Allah’tan, bakın hocam Allah’tan şikâyette sınıftaki davranışlarınızdan bahsediliyor.
Ne yapmışız hocam?
Hocam çocukla konuştuğum şeyi size nasıl söyleyeyim ki?
Ne yapmışız ya?
Kenan hocam bir saniye, bir sakin olun. Atakan hoca lafını bir bitirsin.
Sınıftaki davranışlar değil de böyle hani kimsenin olmadığı ortamda...
...gibi bir ifade geçse zaten sizi kimse kurtaramazdı yani.
Onu da söyleyeyim size.
Peki iddialarda bulunanlar kim?
En azından hangi sınıftan, o belli mi?
Şimdi Kenan hocama da söyledim.
Böyle durumlarda meselenin sağlığı için gizli tutmamız lazım.
Atakan hocam bir saniye ya. Ne oluyor?
Hocam öğrenci söylenir mi ya, isim verilir mi?
İsim verilir mi, Allah Allah. Sen de.
Objektif olamazsınız sonra.
Bu arada hocam, bakın.
Öyle kim olduğunu araştırmaya, soruşturmaya kalkmayın.
Büyük suç bu.
Vallahi ben bile kurtaramam sizi, ona göre.
Dizler kırık. Dizlerden güç alacaksınız, hadi.
Hadi bakalım.
Olmadı. Gönder, nasıl duruyorsunuz bir göreyim.
Bir dur Halil İbo. Nasıl duruyorsunuz?
Omuzları da çıkart. Hadi bakalım, gönder Halil İbo.
Olmadı.
Hayırdır hocam, ne bu saçmalık?
Ne bileyim Tolga, bilmiyorum ya.
- Sen nereden duydun? - Bekir’den.
Ben konuşacağım dedi onlarla, o yüzden karışmadım.
Konuştu, çok konuştu. Gitmiş, ilçeye şikâyet etmiş bizi.
Ciddi mi?
Ama konuşma sırası şimdi bizde.
Odasında mı?
Hocam, dur bir hocam.
Hocam bir iki dakika konuşalım, gel.
Hayırdır hocam ya?
Hakkımızda iddialar var, biz bilmiyoruz, ilçeye kadar duyurmuşsun.
Yok hocam, duyurmak falan değil ya.
Kuralları uyguladık.
Neyi? Hangi kuralı hocam?
Hocam bakın.
Sen yapacağını yapmışsın zaten hocam.
Başka söze gerek yok.
Yani yaptığın rezalete ilçedekiler de, kaymakam da şaşırmış.
Hatta nasıl müdür bu falan demişler. Biliyorsun belki.
Yok, öyle değil. Hocam öyle değil.
Bakın, yönetmelik ne diyor?
Yönetmelik falan değil hocam şimdi.
Bırak şimdi yönetmeliği falan.
Hiçbir şeyin arkasına sığınmana gerek yok.
İlçeden, kaymakamdan daha mı iyi bileceksin yönetmeliği?
Bırak canım sen de onları.
Onlara ne bakıyorsun?
Onlar sen gidersin bir şey söyler, ben giderim başka bir şey söyler.
Bana da “En doğrusunu yapmışsın.” dediler.
- Yalan söyleme. - Ne yalan söyleyeyim?
- Yalan söyleme. - Niye yalan söyleyeyim?
- Biz de gittik konuştuk adamlarla. - Allah Allah.
Yalanlı falan konuşmayın.
Bir de bize haber vermiyorsun.
Arkadaşlar bir sakin olun. Kapı açık, öğrenciler duyacak, Allah aşkına ya.
Yürüyün oğlum bahçeye, hadi.
Beklemeyin burada.
Hadi.
Bakın arkadaşlar şimdi, bana kızgınsınız, tamam, anlıyorum.
Kendinizce haklı da olabilirsiniz ama bakın, ben olayı duyar duymaz
hemen rehberlikçi bir arkadaşımı aradım, ne yapayım diye.
Sonuçta böyle şeyler onların uzmanlık alanı, değil mi Tolga?
Tabii.
O da bana dedi ki sakın olayı kapatmaya çalışma.
Bir patlarsa altında sen kalırsın.
Tabii, o da doğru. Yani o da doğru hocam.
Acaba yani hocam şimdi kendimi senin yerine de koymaya çalışıyorum,
işte hocalarımı da düşünüyorum yani,
tamamen sesli düşünüyorum hocam, şöyle yapılabilseydi diye yani...
- Hayır... - Bak, ara bir çözüm noktasında ama ben...
Bak, onu yaptım, bunu yaptım, falan filanı bırakalım şimdi.
Adam gibi herkes neyi amaçlayarak ne yaptığını anlatsın.
Neyi amaçlayarak mı?
Benim ne gibi bir amacım olabilir?
Ben de onu anlamaya çalışıyorum işte ya.
Abicim saçmalamayın Allah aşkına.
Kendinizi benim yerime koymaya çalışın.
Abi koymaya çalışıyoruz biz.
Ama ben hiç de senin gibi yapacağımı zannetmiyorum.
- Ne yapardın? - Öğretmenlerle konuşurdum önce, bizimle.
Ya tamam konuşurdun da
diyelim ki öğretmen gerçekten suçlu.
Yani mesela diyorum.
“Evet, ben yaptım, çocuk haklı.” mı diyecek?
Böyle bir seçenek yok.
Ya çocukların hayal gücü
öğretmeni cezalandırmak için başka nedenlerle manipüle olmuş durumdaysa?
O zaman öğretmeni kim koruyacak?
Yani müdürün burada hiç değilse önce iki tarafı da bir dinleyerek
sağduyusunu da devreye sokma cesaretini gösterebilmesi gerekmez mi?
Sorumluluk sende olunca o işler hiç oradan göründüğü gibi olmuyor işte.
Bırak, sen sadece kendi pozisyonunu garanti altına almaktan başka
hiçbir şey düşünmemişsin.
Şimdi kıvırmaya çalışma sen orada hocam.
Kıvırma falan değil hocam.
Kıvırma falan değil, saygılı ol.
Ben yönetmeliği uyguladım.
Bırak. Yönetmeliğin arkasına sığınma, arkasına sığınma.
Kaç senedir şurada, göt içi kadar yerde birlikte dirsek çürütüyoruz.
Hiç mi hak, hukuk oluşmadı yani aramızda?
Direkt bizimle konuşmadan tutanak tutacak kadar...
Hocam haklısın da şimdi böyle şeyler de her gün olan şeyler değil ki yani.
İnsan duyunca ne yapacağını, ne düşüneceğini şaşırıyor tabii bir anda.
Öyle olunca da işin uzmanlarına danışıyorsun ister istemez, ne yapayım?
Aynı şeyleri konuşup duruyoruz ya.
Vallahi hocam ya.
Sen şu olayı bir en baştan anlatır mısın bize, Allah’ını seversen.
- Evet hocam. - Bir anlayalım neler dönmüş.
Geri doğru sararak öğrenelim olayı.
Hocam, Cuma günü bu Demir yok mu? Şey...
O, okula lazer gibi bir şey getirmiş, işte kızların eteklerine falan tutuyormuş.
Kızlar da gelip şikâyet ettiler bunu bana.
İşte geldikleri için ben de tabii artık
ayyuka çıkan bu şikâyetler neticesinde tüm erkekleri topladım.
- Sekizinci sınıfa. - Aynen, sekizinci sınıfa.
- Tolga hocam da oradaydı. - O sırada Kevser hoca da kızları topladı.
Nereye?
Yok, Kevser hoca ile Saime hoca birlikte topladılar da
- konuşmayı Kevser hoca yaptı. - Nereye?
- Beşinci sınıfa. - Beş, değil mi hocam?
- O zaman... - Bir dakika.
Konuşma derken? Ne konuşması yaptı Kevser hoca?
İşte yani genel, öğüt möğüt verme gibi ya.
Öğüt möğüt derken? Yani tam olarak ne demiş kızlara ya?
Saime hocanın bana anlattığı işte,
“Giyiminize kuşamınıza, hareketlerinize dikkat edin,
erkek hocalarınızla öyle yakınlaşmayın, büyüdünüz artık.
Onların yanından geçerken bile dikkat edeceksiniz.” falan.
Caiz değil tabii. Yanından geçerken...
Ahlakçı şeytan, utanmaz ya.
Gerisini zaten Bekir hocam oradaydı, biliyordur.
Evet, Kevser hoca genel olarak yakınlaşmada dengeden,
resmiyetten falan bahsetti yani.
Peki bu “yanından geçerken” konusu ne?
O da “Hocalarınız sizin yanınızdan geçerken bile dikkat etmek zorunda.”
Hani “Şikâyeti olan var mı?” gibisinden bir şeyler.
Bu ne ya, ne demekmiş bu? Ne demek istiyor, ben anlamadım.
Ayıp diye bir şey var ya. Ayıp diye bir şey var abi.
Hocam işte dikkat edin diyor kadın, ya ne desin?
Bence içindeki çamuru kusmak istiyor o da. Neyse işte, boş ver.
Hocam, sonra?
Sonra işte iki kişi el kaldırdı.
Bunlar tam konuşacaklarken ben onları durdurup dışarı gelin dedim.
Sonra bu odaya geldik.
El kaldıranlar kim?
Onu boş verin, yok. Onu boş verin.
Ya hocam hadi, şimdi söylersin ya.
En azından hangi sınıftan, onu söyle.
Yedilerden mi, sekizlerden mi, onu bilirsek en azından...
Yok, onu da söyleyemem hocam. söyleyemem.
Kesin talimat var.
İlçede Müdür Bey de özellikle telkin etti onu.
İsim vermek yok, öğrencileri koruma manasında.
Peki odada kim vardı o sırada tam olarak?
İşte ben, Kevser hoca, Saime hoca, bir de çocuklar.
Burada dinledik yani, bütün çocukların arasında konuşturmadık.
Kevser hoca varsa herkesin yanında konuşmanıza gerek yok,
o geri kalan herkese iletir.
Ne diyor peki öğrenciler?
Valla hocam bunu söylerken bile içim sıkılıyor, inan.
Olacak iş değil de...
Yok, olan olmuş artık hocam,
yani bizim iddiaları bilmemiz gerek.
İşte siz elinizi çocuklarının beline, omuzlarına falan atıyormuşsunuz hocam.
Ben?
Arkadaş ben şimdiye kadar
en yakın arkadaşımın bile omzuna elimi atmamışımdır ya.
- Bu nasıl bir iddia? - Benim hakkımdakiler hocam?
Hocam siz de makas alıyormuşsunuz devamlı.
Öyle söylediler yani.
Makas mı? Ne makası ya? Makas ne?
Hayır, kurcalasak daha başka şeyler de söylemeye kalkardı bunlar da
ben korkup kestim yani konuşmayı bir şekilde. Uzattırmadım yani.
Allah Allah.
“İnandın mı?” derseniz hocalarım bana...
İnansanız ne olacak hocam ya?
Hayır, ne olacak inansanız? derdimiz siz değilsiniz ki.
Olayı öğrenmeye çalışıyoruz burada.
Evet, tamam. Ben de zaten onu diyorum.
İnanıp inanmama meselesi değil olay...
Bırak Allah aşkına, konuşturma şimdi beni hocam ya.
Ben ne müdürler gördüm yedi senedir bu okulda.
Torpille, siyasetle oturuyorsunuz şu koltuğa, sonra yönetemiyorsunuz.
Al işte, belayı biz çekiyoruz ya.
- Ne alakası var? - Kenan hocam, bak.
Nasıl ne alakası var ya?
Kenan hocam, ayıp ediyorsun bunu söylerken.
Ayıbı eden etmiş. Eden etmiş.
Bak Kenan hocam, benim sendikaya üye olmadığımı biliyorsun, değil mi?
Şubeden tanıdığımın olmadığını da.
Ya neyse ne canım işte.
Herkes her şeyi biliyor, merak etme sen.
Biliyor tabii.
Herkes her şeyi biliyor hocam, sen hiç merak etme.
Müdür dediğin böyle bir durumda, bir kriz anında neyi, nasıl yapacağını,
yöneteceğini bilecek. Bilecek abi.
Şimdi Kenan hocam,
müdürlük senin hakkındı diye düşünüp oradan da bana kızıyorsun belki...
Alakası yok. Hiç yok.
Hayır, belki haklısındır da.
Bilemiyorum yani, sonuçta buradaki en eski öğretmen sensin.
Ama teklif sana gelmediyse bu benim sorunum değil ki hocam.
Bak ama Allah yukarıda,
görev vermek için şubeye çağırdıklarında onlara ilk dediğim şu oldu.
Hocam dedim, buradaki en eski öğretmen kim ise o müdür olsun.
Bak, sorun. Adamlar orada hâlâ.
Hocam konu bu değil.
Ne konu, bu işte konu.
Konu bu değil hocam.
Arkadaşlar, siz daha önceden tanışıyorsunuz sonuçta, değil mi?
Ben sizlerden sonra geldim bu okula.
Şimdi böyle bir iddia geliyor bana.
Ben sizleri yakından tanımıyorum ki yani.
Haliyle de bir şey diyemiyorum.
O zaman ne oluyor, yönetmeliği uygulamak zorunda kalıyorum.
Olay bu.
Ya zaten olan oldu Tolga.
Sen şimdi şikâyet edenler kim, onu söyle hadi.
Abi beni karıştırmayın bu işe hiç. Gözünüzü seveyim.
Karıştırmayını mı var, karışmışsın zaten boğazına kadar.
Yok.
Bela çıkarmayın başıma.
Kesin talimatlar var abi bu konuda, biliyorsunuz.
Ya sen de müdürün ağzı ile konuşup durma şimdi.
Ne yapacağız? Kılıçları çekip sağa, sola mı saldıracağız?
Onun için diyorum işte abi. Ne olacak sanki bilseniz?
Boş verin, ne fark edecek yani?
Bırakın gizemli kalıversin abi bu da. Kenan, ne var?
Bırak Allah aşkına şimdi.
Bütün hocalar, öğrenciler bilecek, bir biz bilmeyeceğiz.
Olur mu lan böyle saçma şey?
Gebeririz lan paranoyadan.
İki günde duyulacak zaten ya.
Hadi, merakta bırakma bizi.
Duyulacaksa o zaman öğrenmiş olursunuz işte abi.
Dayanıverin azcık.
Benim başımı da belaya sokmayın.
Ulan ne korkak herifsin ya.
İnsan arkadaşı için bile en ufak bir riske,
en ufak bir fedakârlığa girmeyecekse arkadaşlığın ne önemi var ki?
Hiç beni arkadaşlık noktalarından falan etkilemeye çalışma abi.
Yemezler.
Yemezlermiş. Laflara bak.
Oğlum sen Firdevs’le takılıyorsun diye
seni sürmeye kalktılar buradan, haberin var mı?
Biz adamlara gittik. Konuştuk, ettik,
“Yok öyle bir şey.” dedik, yalan yere yeminler ettik, riske girdik. Hıyarto.
İki gün sonra zaten ortaya çıkacak bir şeyi
saklamak için gösterdiğin şu dirence bak.
Yakışıyor mu hiç?
Ya git. Firdevs yüzünden kim sürecekmiş beni?
Öyle saçma şey mi olur?
Sen öyle san.
Başkan göz koymuştu senin kıza, haberin var mı?
Biliyorum onu, asılmış, etmiş kıza da yüz bulamayınca gerisin geri...
Yüz bulamayınca da seni sürmeye kalkması normal değil mi?
Yok ya, hiç. Saçma. Akla yakın değil.
Oğlum.
Peki abi, öyle olsun ya.
Hocam, dediğin gibi olsun. Başka bir şey söylemiyorum.
Ya oğlum bak. Sana söz.
En ufak belli etmeyeceğiz bildiğimizi.
Değil mi ya, öküz değiliz Kenan.
Ya tabii canım. Biliyoruz, yasak zaten.
Bak. Ne öğrencilere, ne başkasına
en ufak hissettirmeyiz, merak etme sen.
Sadece böyle pis bir belirsizlik içinde beklemek,
yaşamak kolay değil, onun için.
Yoksa ne olacak, zaten olay kapanmış,
yangına körükle gidecek hâlimiz yok.
Bak bu Allah’ın belası yerde de
bizi en iyi anlayacak adam da senin olman lazım, öyle değil mi?
Do, mi, sol, la, sol, fa, sol, fa, mi...
Siktir git Tolga ya.
Do, do, la, la, do, si, do, la, la, sol, sol,
mi, sol, sol, la, sol, fa, sol, fa, mi. Üç, dört, do, do, la, la...
Ya çocuk aklı işte.
Mektubu sende ya bunun.
Ona su kaynatmıştır, misilleme yapıyor aklınca.
Yanına da almış bir tane beyinsizi, kukla gibi, o da Kenan’a çakacak.
- Nasıl ya? - Şu kafalara bak ya, şu kafalara.
Nerelere çalışıyor kafalar bu yaşta?
Bir dakika. Sen şimdi yani şey mi diyorsun?
Bak Samet, kesin. Bak Kenan hocam,
hiçbir şekilde benden duyduğunuzu söylemiyorsunuz.
Olur mu, bilmiyormuş gibi davranmaya devam edeceğiz...
Zaten öyle yapın canım. En doğrusu bu.
Çömez değiliz. Çocukla çocuk olacak değiliz.
Bir dakika ya. Sen şimdi kesin şey mi diyorsun yani?
Aynen abicim, evet. Sevim’le Aylin salağı.
Maalesef öyle, maalesef. Ben de şaşırdım işte ama öyle.
Hayır, bilmiyorum. Belki de şaşırmamak mı lazım yani?
"İnsana ait hiçbir şey yabancı değil." derler.
Tamam da hocam, yani ben...
Mektubu ben yakalamadım ki.
Hatta ben okunmasını önlemek için aldım, ettim.
Yine onu korumak için sonuçta.
Ya neyse işte.
O ayrıntıyı nereden bilecek o salak.
Sen aldın, okudun sanmıştır o.
Tamam da o zaman benim ne alakam var be kardeşim?
Haberim bile yok mektuptan doğru dürüst.
Valla anlamadım Kenan. Anlamadım, anlamadım yani.
Ama bakın, öyle öğrencilerle konuşmaya, hesap sormaya falan kalkmayın.
Sakın Samet hocam.
Valla bak, başınız büyük derde girer.
Hayır, olay kapanmış. Yeniden alevlenir, büyür gider.
Ya yasak, biliyoruz.
Milli eğitim müdürü de söyledi zaten. Ama abi ayıp ya.
Ya Kenan ayıp diyorsun hâlâ,
oğlum ayıbı mayıbı mı kalmış, olay nereye varmış.
Ama hocam dedim sana aslında, şunlara hediye mediye alıp durma.
Şu işe bak ya.
Lan ben mi oldum şimdi suçlu?
Suç muç anlamında değil abicim de...
Ee?
Bizim buralar, sizin oralar gibi değil ama hocam ya.
Her bölgenin bir özelliği, bir realitesi,
ne bileyim, bir geleneği, göreneği var nihayetinde. Öyle değil mi?
Buralarda böyle şeyler yanlış anlaşılabilir diye diyorum.
Ya bırak Allah aşkına Kenan.
Yani geleneğinden, göreneğinden başlatma şimdi ya.
Lafa gelince mangalda kül bırakmazsın. “Mücadele...” bilmem ne.
Şimdi iş başa düşünce kılın kıpırdamıyor korkudan.
Ne alakası var hocam ya? Gerçeği söylüyorum sadece, vaziyet bu.
Başlatma lan vaziyetinden.
Oğlum sen realiteye teslim olmuşsun.
Başka adaletsizliklere niye anırıyorsun ki o zaman?
Sakin ya, sakin.
Bağnaz alışkanlıklarınızı esnettiysek biraz fena mı yaptık?
Beldenize medeniyet getirmek için risk aldıysak.
Böyle mi gelecek medeniyet, bırak.
Böyle gelecek tabii hocam. Başka nasıl gelecek yani?
Baksana bir etrafına.
Sen, ben, biz öğretmenler yapmayacaksak kim yapacak bunu yani?
Biz de kölesi olacaksak senin gelenek dediğin cenderenin,
sokmayacaksak elimizi taşın altına, kim sokacak?
Bak senin bile kafan nerelere işliyor.
Hep buraların şeyi bu.
Ya şimdi sizin orada olsak belki şimdiye mahkemedeydik hocam,
sen ne anlatıyorsun?
Ya hocam,
sen demek başından beri bu hediyeler konusunda
bak, böyle düşünüyormuşsun da bana söylemiyormuşsun.
Şimdi o çıktı yani meydana, ben ona kıl oldum yani esas.
Şu hâle bak ya, başarılı öğrenciye hediye de mi alamayacağız?
Öyle bir şey diyen yok hocam. Yok öyle bir şey diyen de...
Ama şimdi bu hediyeler mediyeler ortaya çıkarsa yarın, bir gün...
Yani bayağı bir sıkıntı yaratabilir gibi geldi bana da
onun için diyorum yani.
Bana yedirdiniz hepsini hocam ya.
Kalmasın diye yiyorum. Valla.
- Günaydın hocam. - Günaydın.
Günaydın hocam.
Günaydın.
Otur.
Defter çıkar.
Defter.
Çıkardık hocam.
Hadi konuşma.
Defter çıkar.
Başlık at.
Perspektif.
Ne?
Perspektif.
Ne hocam?
Sessiz.
- Resim defterine mi hocam? - Nereye istiyorsan oraya yaz. Yaz da.
Konuşma, yaz benimle birlikte, konuşma.
Konuşma, konuşma.
Bana bakın, o küçük beyinlerinize birkaç şey girsin diye uğraşıyorum burada.
Beni daha fazla yormayın.
Anlaşıldı mı?
Hiçbirinizin ileride ressam messam olacağı yok.
Biliyoruz bunu.
Sizler patates, şeker pancarı ekeceksiniz ki
ne olacak, zenginler rahat yaşayacak.
Öyle değil mi?
Maalesef öyle.
Gerçek bu, yapacak bir şey yok.
Ama bu deveyi gütmek zorundayız burada.
Onun için şimdi konuşmayın, yazın dediklerimi.
Hocam bu aşağıdaki yeri yazalım mı?
Ha?
Aşağıdaki yeri diyorum hocam, orayı yazalım mı?
Niye sordun?
Hocam orada boşluk var ya. Orayı yazalım mı?
Niye sordun diyorum oğlum, niye?
Ha?
- Orayı yazalım mı diye. - Niye sordun diyorum oğlum.
Anlamıyor musun sen beni?
Nece konuşuyorum ben?
Hocam anlatmadınız, yazmaya gerek var mı yani?
Yaz, ne istiyorsan onu yaz.
Nereden düştük buraya ya?
- Beni çağırmışın hocam. - Gel hocam, gel.
Hocam ya, şey...
Birkaç öğrenci geldi de
“Hakaret ediyor Samet hoca.” falan dediler.
- Biraz korkmuşlar herhâlde. - Allah Allah.
Ağırlarına da gitmiş olacak ki...
Kimmiş onlar ya?
Kim olduklarının önemi yok da.
İşte sen bunlara
“Patates ekin.” falan demişsin sözde.
Hocam valla dikkat et diye söylüyorum.
Doğru.
Şimdi bunlar gider, anasına babasına söyler. Valla sıkıntı çıkar.
Evet.
Zaten kafalar bir dünya hepsinin, görüyorsun.
Anladım.
Yani biraz şey yapalım. Tamam?
Tamam, anladım.
Çok iyi anladım. O kadar iyi anladım ki.
Otur.
Gel. Çık şuraya gel.
Sen, sen. Sana diyorum.
Sana. Çık.
Gel buraya.
Dua et evin uzakta.
Buraya başka köyden güç bela geliyorsun.
Yoksa sene sonuna kadar almazdım seni dersime.
Anladın mı?
Çık dışarı şimdi.
Çık dışarı. Kapının yanında bekle, hadi.
Hadi, çık dışarı.
Çık dışarı.
Çık.
Evet, var mı başka canı sıkılan, kaşınan?
Çekinmeyin, söyleyin, hallederiz.
Sefa.
Kravat yakıyor.
Evet hocam.
Bir gün ver de biz de hava atalım onunla ya.
Tamam hocam, bir gün vereyim siz de takın.
Hocam.
Hocam, Sevim’e kızan ilk öğretmen sizsiniz yalnız.
- Hiç beklemiyordum yani. - Evet.
Hayat işte. Bu işler böyle.
Hocam çok şaşırdım yani.
Ne oldum demeyeceksin, ne olacağım diyeceksin.
- Öyle değil mi? - Öyle hocam.
Bak, size tavsiye. Bundan sonra sınıfta bu fitneci, fesatçıların,
dedikoducuların egemenliğine boyun eğmeyin.
- Anlaşıldı mı? - Anlaşıldı hocam.
En ufak bir dalaverelerini görürseniz gelin, çekinmeyin, bana söyleyin.
- Tamam? - Tamam hocam.
Tamam.
- Söyle. - Hocam bir kere Sevim, kardeşime demiş ki...
Tamam oğlum, şimdi değil lan. Tamam.
Bundan sonra yaparlarsa diyorum.
Bundan sonrası için diyorum, hemen fırlama ortaya.
Zaten bu kişilerin karakterleri falan belli.
Hepiniz iyi tanıyorsunuz onları.
- Birkaç kişiler zaten, öyle değil mi? - Evet.
Böyle insanlar var hayatta. Her zaman olacaklar.
Önemli olan bunların kötülüklerine karşı mücadele etmeyi bilmek.
Öyle değil mi?
En iyi mücadele de muhatap olmamak bu kişilerle, arkadaşlık kurmamak yani.
Anlaşıldı mı?
Anlaşıldı hocam.
Yaslanma duvara.
Yaslanma diyorum duvara.
Duvara dayanmadan dikileceksin, hadi.
Sana diyorum, ayrıl oradan.
Ayrıl.
Görüyor musun başımıza geleni Samet hocam?
Çekilecek çilemiz varmış daha demek ki.
Okuldaki yeğenime bile sevgi göstermiyorum yanlış anlaşılmasın diye,
bunların dediklerine bak.
Hocam kaç gün oldu doğru dürüst yemek yiyemiyorum.
Belasını versin, öğretmen olacağıma iki danaya baksaydım dağda,
hiç olmazsa kafam rahat olurdu.
Orası kesin canım.
Okuldaki danalarla uğraşacağına dağdaki danalar çok daha iyi.
Tolga yüzümüze gülüyor,
empati yapıyor sözde
ama Firdevs’le gülüp duruyorlar arkamızdan kıkır kıkır.
Resmen duydum bugün.
Seviniyorlar bence başımıza gelene.
Valla? Nerede?
Öğretmenler odasında.
Birden beni görünce susma şekillerinden anladım.
Gülsünler amına koyduklarım ya.
Ya şuradan bir siktir olup gidebilsem
hiçbirinin suratını görmeyeceğim bir daha hayat boyu.
Orası öyle hocam da yani,
ağırına gidiyor insanın yine de ya.
Meslektaşız sonuçta.
Ya meslektaşı mı kalmış Kenan, Allah aşkına.
Herkes birbirine geçirme derdinde burada.
Milletin ruhu kararmış sıkıntıdan, baksana.
Aynen hocam. Aynen.
Ama şakası yoktu yani işin.
Ülke gündemine oturuyorduk az daha.
Abartma lan sen de. O kadar korkacak bir şey yok tabii.
Niye korkayım hocam ya? Biz neler gördük.
Korkmak falan değil de...
Ulan yedi senedir hapissin burada,
ne görmüş olabilirsin ki sıkıntıdan başka?
Öyle deme, öyle deme hocam, öyle deme.
Bizim başlangıç bile şey olmadı.
Yani kolay olmadı.
İlk atandığımı öğrendiğim gün, yedi sene önce Samet hocam,
bir ağustos günü.
Dağdayım böyle, köyün yamacında.
Pederin danalarına bakıyorum o zaman.
Tabii sırtımdan yük kalktı böyle, artık mesleği ele aldık dedim.
O kadar mutluyum ki içim böyle kıpır kıpır.
Atanma haberinden sonra daha bir gün geçmedi,
eniştemin ölüm haberi geldi.
Ablam da yeni evliydi daha.
Hadi ya. Ne olmuş?
Enişte, ablamın öğretmenlik yaptığı yere gidiyor, Diyarbakır’a.
Tabii kimse tanımıyor daha onu orada.
İstihbaratçı sanmışlar, çarşının ortasında vuruyorlar adamı.
Yapma ya.
Aynen. Sonra da örgüt özür diliyormuş.
Asker, istihbaratçı sandık diye.
Amına koyayım adam ölmüş lan.
Özür dilesen ne?
Kötü olmuş tabii.
Şu vurup kırmayla anlaşmak Doğu’nun kaderi oldu gitti ne yazık ki.
Yani Samet hocam
öğretmen olduğumuza bile doğru dürüst sevinemedik anlayacağın.
Yani sevinçle üzüntü nasıl aynı anda yaşanabiliyor, öğrenmiş olduk bir yerde.
Ya hocam be.
Gideceksin bu yıl.
Bir fotoğrafımız bile yok.
İki yıldır ev arkadaşıyız sonuçta.
Gel, fotoğraf çekilelim şurada.
Ha?
Çekilelim ya. Nasıl, selfie mi?
Yok ya.
Daha şey bir şey olsun. Arkada manzara.
Tamam.
Nasıl olacak?
Gel böyle. Şöyle.
- Ha, oraya koyacaksın. - Dur, zaman ayarını yapayım.
Valla manzara güzel.
Böyle mi duracaksın?
Tamam.
Basıyorum.
İyi hadi, bas bakalım.
Nasıl oldun, düzeldin mi biraz?
İyi ya. Sağ ol.
Serumu yiyince diyorsun.
Aynen.
Alıyorum bunu.
Al hocam, al.
Birini çağırayım istiyorsan.
Yok, gerek yok, şey yaparım ben.
Listesi de içinde hocam.
Bot numaralarına kadar her şey var.
- Ona göre dağıtırsın. - Tamam.
Gel.
Şimdi mont yazmışız sana.
O kutunun içinden istediğin montu alabilirsin.
- Tamam mı? - Tamam hocam.
Aldım hocam.
İyi, tamam. Bak orada torba var, onun içine koyuver.
Tamam hocam.
Bak. Kutunun içinden Delila
istediğin montu ve kazağı alabilirsin, tamam?
Bunları alabilir miyim hocam?
Tamam. Dur. Bak, orada torba var.
Hemen arkanda, koy onun içine.
Hadi bakalım. Güle güle kullan.
Kimseye göstermeden.
Şeyi...
Kim varsa sırada, çağır onu bana.
Teşekkürler hocam, iyi günler.
Gel.
Benim sınıfımdan mıydın sen?
Evet.
Neydi adın?
Halime.
Tamam.
Bak, şu kutudan istediğini alabilirsin.
- Bot yazılmış buraya. Bak bakalım. - Tamam.
Ne iş yapıyordu baban?
Yok burada.
Nerede, ilçede mi?
Annen baban var ama değil mi? Yaşıyorlar.
Evet.
Tamam.
- Seçtin mi? - Evet.
İyi. İyi seçim.
- Onlar biraz küçük değil mi sana? - Yok, olur.
İyi, tamam.
Bak, orada torba var, arkanda.
Koy onun içine.
İyi misin?
İşte bildiğin, havalarda uçmuşuz yani.
Hatırladığım tek şey yerdeyiz. Herkes bağırıyor, inliyor falan.
Orada ben tek parçaymışım aslında.
Çelik bilyeler saçılmış, bir tanesi damarı parçalamış,
kangren oluşmuş hâliyle.
İnanılmaz bir şey ya.
Sonra? Ambulans, polis falan mı?
Yok ya. Oradaki bir komiser
süpürün bunları bile demiş yanındakilere.
Tutanaklarda var.
Ambulans zaten o kadar geç gelmiş ki.
Taksiler desen yaralıları almak istemiyor.
Koltukları şey olmasın falan diye tabii.
Aynen ya, daha neler neler.
Beni bir çocuk kucağına alıp bir taksiyi ikna etmiş,
hastaneye öyle gidebilmişim yoksa...
...bir sürü arkadaşım öldü, gitti yani orada.
Peki gördün mü o çocuğu daha sonra?
Evet.
Hastaneden beş, altı ay sonra ulaştı bana.
Kütahya teşkilatındanmış.
Tabii hastane süreci fenaydı ya.
Sekiz ay kaldım orada.
Doktorların çoğu bizim sendikadandı.
Bayağı uğraştılar bacağı kurtarmak için ama olmadı.
Kesildikten sonraki acı tarif edilemez yani.
Ben böyle bir acının var olabileceğine hayatta inanmazdım.
Hani...
Deselerdi ki gözünün önünde anneni babanı öldüreceğiz,
“Hemen” derdim. “Hemen, seve seve.”
Yeter ki bu acı son bulsun yani.
Kusura bakmıyorsunuz değil mi ya? Yemek sırasında böyle anlatıyorum.
Yok canım, olur mu öyle şey?
Fakat gerçekten inanılmaz bir olay ya.
İnsan yani, ne diyeceğini bilemiyor.
Yani, yaşamadan kimsenin anlayamayacağı şeyler vardır ya.
Bu da onlardan yani, kesinlikle.
Peki burada okulundaki öğretmenler falan
biliyorlar mı bu patlama konusunu?
Yok, onlar kaza şeklinde biliyorlar. Ama bilen biliyordur tabii.
Sormuyorlar mı hiç?
Yok ya.
Bizim okul yine de yani büyük ve kalabalık olduğundan
kimse kimse ile uğraşmıyor o kadar.
Zaten samimiyet de kurduğum yok kimseyle.
Bilmemeleri daha iyi zaten, boş ver.
Yoksa hemen kendi baktıkları yerden yargılamaya başlarlar.
Yani işin garibi bu iş başıma gelene kadar
ailem de bilmiyordu yani bu örgüt mörgüt işlerini.
Bizimkilerin öyle örgütlülükleri falan yoktur.
- Radikal değillerdir yani. - Ya bizimkiler de öyle.
Sizinkiler neyin radikali olacak zaten, Kenan Allah aşkına ya.
Kaç yaşına gelmişler ufacık köyde yani.
İnekler ve seni evlendirmekten başka derdi olmayan,
kendi hâlinde insanlar ya sonuçta.
Öyle deme hocam, öyle deme.
Ne radikaller, ne fanatikler gördüm ben.
Öyle ufak köy deyip geçme yani.
Kenan’ın köyü de Alevi köyüdür bu arada, yani kültürleriniz benziyordur.
Benim öyle mezhep falan umurumda olmaz ya.
- İlkel şeyler her türlüsü. - Tabii, tabii ya, kesinlikle öyle.
Tabii, tabii.
Ama, çok üzülmüşlerdir mutlaka.
- Kim? - Ailen yani.
Tabii, hâliyle.
Vallaha işin o kısmı apayrı bir dram tabii ki de.
Hiç girmeyeceğim oraya.
Yürüyüşünden falan hiç belli olmuyor ama.
Vallaha. Benden iyi yürüyorsun açıkçası.
Sağ ol.
Protez biraz kaliteli, o yüzden. Normalde devlet de veriyor ama o verilen
bu kadar üst düzey bir şey değil tabii ki.
Yani bildiğin aksayarak yürüyorsun.
Kendin almak istersen devlet ufak bir kısmını karşılıyor ancak.
- O da bir şey yani. - Yani.
Araba ne oldu bu arada ya, yok mu bir gelişme?
Bekliyoruz vallaha, servis getirecek. Bakalım.
- Aa! Aldın yani? - Tabii, tabii.
Vay!
Hadi ya.
Yani gazın, frenin yeri değişecek, o yüzden biraz uzun sürebiliyor.
Harika ya, süper vallaha. Müthiş.
- Hayırlı olsun. - Sağ ol.
Bak, göreceksin. O kadar büyük bir değişiklik getirecek ki hayatına.
E, ne zaman geliyor? Ne zaman çıkıyor servisten yani?
Senin bir fotoğrafını çekebilir miyim ya?
Niye?
Hayırdır? Yani, çek tabii de.
Ya aslında bayağı ilginç bir tipin var senin ha.
Yani böyle, bu toprakların hikâyesini bir şekilde içinde taşıyan bir yüz.
- Öyle mi diyorsun? - Tabii, kesinlikle.
Yani portre çizimleri falan yapıyorum ya, orada kullanmak için.
Tabii ya. Tabii.
Tabağı it biraz. Öne.
Şimdi.
Sen kolunu çeksene oradan, görüntüden çık.
Şöyle yapayım da.
Ne yapayım?
Sana mı bakayım?
Bana bak, bir şey yapma, kameraya doğru bak.
Aslında yani ilk bakışta böyle sıradan,
çok sık rastlanan bir yüz gibi ama baktıkça tuhaf bir...
...hüzün de var gibi derinlerde bir yerlerde sanki.
Tam da anlayamadım ama.
Kusura bakmıyorsun değil mi, biraz tuhaf oldu ama.
Yok, olur mu ya? Sağ ol.
Kıpırdama.
Gülme.
Bu arada bizimkiler ablamın yanına gidecekler, İstanbul tarafına bir ara.
O zaman gelin de size yemek yapayım.
Olur tabii de şey yapmayalım, zahmet vermeyelim hocam.
Yok ya, olur mu canım, ne zahmeti?
Ya zaten ben ne yapacağım, o kadar detaya giremem de
hani spagetti, şarap garanti. Aç kalmazsınız yani.
Süper ya. En sevdiğim şey zaten.
- Ya. - Tabii. Bayılırım. Spagetti, şarap.
Tamam.
Çok severim.
Hava felaket olmuş ya.
Yapma ya.
Valla buz tutmuş ortalığı yani.
Ya caminin musluğuna buz tutturmuşlar ya.
Elli kere söyledim. Şu caminin musluğunu açık bırakın.
İncecik de olsa bir sızsın, buz tutmasın dedim. Yok abi.
Dalyarağın biri geliyor, illa kapatıyor ya.
Buz gibi, buz. Göz gözü görmüyor valla, önümü zor gördüm.
Zindan gibi olmuş ortalık, zindan.
Şunu bitireyim de kaçayım o zaman ben.
Ha?
Gideyim diyorum hocam ya.
Nereye gidiyorsun? Erken daha, otur.
Yok hocam, gideyim. Elektrikler de kesik ya şimdi.
İyi ya oğlum işte, ne yapacaksın evde bu karanlıkta?
- Anası bekler hocam. - Ha?
Anası bekler.
Şimdi bunların sokağına git, gecenin hangi saatinde gidersen git,
öyle uzakta bir pencerede küçücük bir kafa görürsün.
O kafa bunun anasıdır işte.
Her gece ne zaman gelecek diye sabaha kadar bunu bekler.
Hocam kaç kere de dedim. Yani bak, bekleme,
benim saatim belli olmaz diye ama işte dinletemiyoruz.
Kızmayayım diye de beni sokağın başında görür görmez hemen ışığı söndürüp yatar.
Sanki biz görmüyoruz. Bari ışığı söndürüp bekle.
Ulan ne yapsın kadın ya? Güvenmiyor sana demek ki.
Ya şimdi yine iyi.
Bu böyle daha yeni yetmeyken
hava kararmadan sokaklarda bunu aramaya başlardı.
Şimdi eskisi gibi çıkamıyor.
Öyle pencerede bekliyor garibim.
Demek o zamandan anlamış kadın, bak.
Neyi hocam?
- Ne neyi lan? - Neyi anlamış o zamandan kadın?
Canım işte sağı solu belli olmaz, hayırsız,
kurtlu, deli fişek bir fırlama olduğunu. Neyi olacak?
Hocam buralarda böyle ya.
Yalnız benimki değil ki. Anaların kalbi hep elinde.
Hocam bizim pederi
ben daha yedi yaşındayken
işte aynı böyle karanlık bir gece,
jandarma geldi, aldı, götürdü evden.
Bir de yataktan kaldırıp yani.
Peder kapıdan çıkarılırken “Bir dakika.” dedi.
Bir durdurdu herkesi.
Ceplerini karıştırdı, arandı falan.
Sonra cebinden bir...
...milli piyango bileti çıkardı, verdi anama. Gidiş o gidiş.
Bir daha da görmedim.
Yani boşuna değil,
anam onun korkusundan dolandı durdu yıllarca peşimde...
...öyle yoksa hayırsızlığımdan değil yani.
Neyse,
buraları geç hocam. Boş ver, asıl enteresan olan şey
bak, o karanlık geceden tek hatırladığım ne peder, ne bir şey.
Hiçbir şey.
Sadece şu soba alevinin tavanda titreşen görüntüsü.
Niye bilmem, ben bunu yıllarca da düşündüm,
niye illa bu diye aklımda kalan,
sonra dedim ki herhâlde olan biten değil de mesele...
Çünkü adı üstünde kardeşim. Olan er ya da geç bitmekte.
Asıl mesele görünenin ötesinde, içeride olup bitende.
- Peki çıktı mı bari bir şey? - Nasıl?
Bilete diyorum ya, çıktı mı bir şey?
Nerede.
- Bir amorti bile çıkmadı mı ya? - Çıkmadı.
Yuh amına koyayım.
Böyle bir bilete de bir şey çıkmadan olur mu ya?
Ya bırak hocam bunun lafları. Bu atar tutar böyle.
Hep aynı laflar. Bu böyle. Her sene bir gider bu.
Ondan sonra bir bakmışsın kahvede tıngır tıngır çay karıştırıyor.
Lan oğlum yetmedi mi? Ne dediğin belli, ne yaptığın ya.
Çıktım, çıkıyorum. Gittim, gidiyorum. Bok gidersin, nereye gidiyorsun?
Dağı piknik yeri mi sanıyorsun?
Oğlum söyle doğru dürüst bir iş bul, çalış da
anacağızın şöyle rahat bir uyku çeksin.
Önce ananı bir kurtar da sonra bakarsın, kurtarırsın dünyayı da.
İyi Vahit abi, ben bir şey demiyorum.
Sen böyle diyorsan ben susuyorum, eyvallah.
Lan oğlum benim zamanımla şimdi bir mi?
Zamanlar değişti, şimdi kan davasına döndü, gitti iş.
Millet intikam peşinde.
Oturup da ortaya net bir şey koyan yok.
Ne isteyenin ne istediği tam belli, ne vermeyenin neyi, niye vermediği.
Zaten alınıp verilen şey ne, kimin, o da ayrı bir mesele.
Bak oğlum, bataklığa girersen batarsın.
İki kere iki, dört.
Bataklığı kurutmak istiyorsan dışarıdan bakacaksın,
aklını kullanacaksın oğlum, aklını.
Biraz da mecbur zamana bırakacaksın.
Derdin batmaksa onu bilemem tabii, o ayrı. Öyle değil mi hocam?
Aslında bak ne diyeceğim. Şuraya sen bir iki raf yapsan.
Şu arkadaki mezbeleliği de üstüne koyup düzenlesen
dükkân bayağı rahatlar, biliyor musun?
Vahit abi valla senin yüreğin kurumuş.
Senin yüreğin kurumuş.
Sana bir korku çökmüş ama yaşına veriyorum, senin canın sağ olsun.
Ulan ne alakası var korkuyla?
Karın tokluğundan önemli şeyler de var bu hayatta.
Karın tokluğundan daha önemli bir şey mi var?
Gerekiyorsa da batarız amına koyayım, ne yapalım?
Kaybedecek neyimiz kalmış ya bizim?
Neyim kalmış mı?
Ulan sahip olduğun hayat az şey mi?
Gençliğin lan, gençliğin.
Gençliğin az şey mi lan?
Sen böyle şimdi İşkembe-i Kübra’dan sallıyorsun.
Yardır dalak, böbreği. Yardır.
Amaçsız, inançsız, onursuz da olsa
yine de değerli mi hayat dediğin şey?
Azıcık viski koysana bana.
Oğlum değerli tabii. Lan değerli tabii.
Tabii ki değerli lan.
Sana kalsa eline mavzer almayan herkes şerefsiz.
Öyle mi yani?
Ya kim demiş hocam onu?
"Gençlik muhteşem bir şey ama...
...ne yazık ki gençlerin elinde harap olup gidiyor."
Yani biz burada şimdi amaçsız, inançsız, onursuz mu oluyoruz?
Hayır canım, öyle bir şey diyen yok.
Ama bu kafada gidersen öyle diyen de çıkar diyorum.
Deseler ne olur oğlum, deseler ne olur?
Onu sen düşüneceksin, bana ne soruyorsun amına koyduğum?
Ama bunlar söylenecek yarın bir gün, görürsün bak.
Onu söylemeye göt ister, göt. Büzük ister, büzük.
Onu söylemeye altı okka taşak ister.
Onu söyleyeni göbeğinden işetmezsem anamı siksinler...
...amına koyduğumun yerinde.
Abi, çocuklaşmayın ya.
Ne bu böyle, silah milah?
Allah Allah.
Mesela orada o şerefsize ağzının payını vermeyişin de garibime gitmedi değil.
Onu da söyleyeyim. Burada onurdan, şereften bahsediyorsun da.
Ben ne diyeyim canım şimdi adama? Allah Allah, sen de yani.
- Sen anladın beni, anladın. - Ya şifreli şifreli konuşma.
Ben dostunu, düşmanını bil diye söyledim sana, pişman etme adamı şimdi.
Oğlum, adamın biri gelecek, tamam mı, senin hakkında
bu amına koyduğumun köyünün meydanının ortasında ileri geri konuşacak,
ben de ona müsaade edeceğim, ha?
Benim kitabımda yazmaz öyle.
Ben yol vermem adama, müsaade etmem.
Ne yani biz mi suçlu olduk şimdi?
Keşke hiç söylemeseydim. Valla, keşke hiç söylemeseydim.
Suç muç yok oğlum. Suç muç yok.
Ortada suç yok. Adamın ağzını yummazsan,
adamın sözünü kesmezsen, adama yol verirsen konuşur.
Lafa gelince burada mavzer namlusu kesiliyorsun.
Ama ne bok olduğu belli adamın konuşmasının önünü de kesmiyorsun yani.
Olmaz yani, olmaz. Kusura bakma.
Neyse ben kaçayım o zaman.
Nereye oğlum, otur. Otur, beraber gideriz.
- Yok ya. - Kalkarız beraber.
Gideyim hocam, gideyim. Sabah uyanamıyoruz sonra.
Oğlum uyanmayıverirsin sen de. Geç, otur şuraya.
Yok hocam.
İyi eğlenceler size.
Oğlum bana bak, otur şuraya.
Oğlum.
Ya ne yapıyorsun sen Allah aşkına?
Şimdi biraz fazla yüklenmedin mi sen de, ne yaptın çocuğa?
Ne konuştunuz, mesele ne, onu da tam anlamadım da.
Ya hocam amına koyduğumun yerinde geliyor,
şu şöyle diyor, bu böyle diyor,
“Şu sana bunu dedi, bu bana bunu dedi, o bana bunu dedi.”
Lan sen necisin orada, amına koyduğumun dalyarağı.
Bostan korkuluğu musun?
İki laf edemiyor musun adama?
Ha?
Bir değil, iki değil hocam ya.
- Ya tamam. - Burama geldi, ben de patladım ya.
Ya yine ama biraz fazla şey yaptın bence.
İnsan her zaman da müdahale edemeyebilir yani, ne olacak?
İnsanlar konuşur abi, sen boş vereceksin ya.
Durup dururken üzdün şimdi çocuğu, baksana yani.
Sen bence al bir gönlünü, çok da şey yapma. Boş ver.
Ya işte görüyorsun hoca.
Kendi başına dikilmek zor buralarda.
Herkes bir yana devrilmeni ister.
Kimisi korkak der. Kimisi hain der.
Öteki gelir böyle dönek der, bir şey der.
Böyle böyle gider bizim hayatlar da.
Adamın iki tane hasta ineğini ayağa diktim.
Gelmiş köpeği vurmuş benim sonra.
Neden?
İnsan olduğu için.
İnsan olduğu için hocam.
Ne yaptın? Uyumadın mı?
Yok ya, ne uyuması?
Okula gidip ışıkları kapatacaktım şimdi.
Nöbetçiydim, açık unutmuşum.
Var mı çayın?
Yok da koyarız. Gel.
Tamam. Sen çayı koy. Ben kapatırım ışıkları.
Valla, tamam.
- Anahtar? - Ha.
Bunlar ne oğlum burada ya? Sen yapmadın herhâlde?
- Hangilerini? - Duvardakiler.
Yok ya.
Ekrem hoca diye bir tarih öğretmeni vardı burada benden önce.
Ulan adam
mutfak tezgâhının bile parasını istedi benden giderken.
Vermeseydin ya.
Verir miyim ya?
Hatta benden para koparamayınca tezgâhı falan söktürmeye kalktı herif.
Vay öküz.
Valla bak, böyle hain bir insan evladı görmedim ben ya.
Kömür parası boşa gitmesin diye
mayıs sonunda hâlâ kürek kürek kömür yakıyordu herif.
Hani derler ya,
“Az muhterem, çok göt veren.” diye. Aynen öyleydi yani.
Ufak çocuğu vardı o yapmıştır.
Oğlum bir boya, badana da mı yapmadın o günden beri?
Yok lan, ne yapacağım amına koyayım.
Ya hocam
o değil de
şu mesele yayılmış gitmiş bütün köye galiba ya.
Ne?
- Şu şey mi? - Konuşuyorlar imalı imalı.
Ne diyorlar?
Ya bir şey dedikleri yok aslında da
imalı laflar işte.
Ya siktir et, bırak yayılırsa yayılsın. Ne olacak ki?
Ne olacağı mı var lan?
Keser oğlum herifler bizi burada.
Yok be, hiçbir bok olmaz.
Paranoya yapma.
Ya paranoya maranoya değil de
esasında aşamadım ben bu olayı hocam.
Neyini aşamıyorsun ya?
İşte kafamda oturtamıyorum bir yere.
Bir anlam veremiyorum daha doğrusu.
Bu kadar
yani değer verdiğim,
ben okula gidince üstüme saldıran, bacağıma yapışan kızlar
nasıl oluyor da yani benim hakkımda böyle şeyler konuşuyorlar?
Ya hocam çocuk psikolojisi işte.
Kim bilir ne kurdular kafalarında.
Ya çocuk psikolojisi de işte olay bir zemine oturmuyor,
bu da beni huzursuz ediyor yani.
Yok, siktir et. O kadar şey yapma.
Amına koyacağım senin de Tolga, bu kadar rahatlık...
Yok hocam, öyle rahatlık falan değil Ben de şaşırdım yani.
Hatta dedim ki kızlar bakın, bu iddialar çok ciddi dedim.
İşte “Biliyoruz hocam da rahatsız oluyoruz.” filan.
“Ne diye pervane oluyordunuz o zaman hocanızın etrafında?” dedim.
Onlar ne diyor?
Ya ne diyecekler işte, kem küm.
Yok hocam şöyle, yok hocam böyle. Dedim bakın...
Tamam, bırak. Şimdi ne diyorlar yani,
tam olarak ne dedi mesela Sevim?
Şimdi tam olarak da hatırlamıyorum da.
Ya işte rahatsız oluyorum diyor, başka da bir şey demiyor gibi yani.
Korkuyorum falan da dedi galiba.
- Korkuyorum mu dedi? - Öyle bir şeyler.
Allah Allah, neden korkuyormuş?
Bilmiyorum artık.
Ama esas Kenan’a daha çok yüklendiler sanki.
Nasıl Kenan’a yüklendiler?
Yani esas Kenan’a kızmışlar da
sen de onun yanında gümbürtüye gitmişsin gibi.
Nasıl yani, anlamadım. Ne demek o?
Yani onlar asıl Kenan’a şey yapmış olabilirler diyorum.
Niye ki?
Yani Kenan sanki kızların
seni sevip onu sevmiyor olmalarını kıskanıp
biraz fazla yılışıyor olabilir abi kızlara.
Olabilir mi ya böyle bir şey?
Ya bilmiyorum da...
...bence var öyle bir şey.
Yani asıl amaç Kenan’dı da
ben arada kaynadım gibi bir şey mi oldu diyorsun?
Evet.
Ya aslında Kenan’a şikâyet daha çok Aylin’den geldi.
Ama Sevim de söyledi bir şeyler.
Makas alıyormuş kızlardan mesela.
Makas alıyormuş, ha?
Derste uzun uzun bakıyormuş falan.
Olaya bakar mısın ya?
Yani hiç böyle şeylere cesaret edebilecek bir tip gibi değil ama.
Yapmış da olabilir.
Ya bilemiyorum artık.
Ama
Sevim de yalnız kalmamak için kışkırtıyor da olabilir tabii Aylin’i.
Biliyorsun Sevim’i.
O kadar da bilmiyorum tabii de.
Ya bence yani. Ben böyle yorumluyorum.
Ulan nerelere düştük?
Kimlerin içinde yaşıyoruz?
Nerden tanıdık bu insanları, nasıl bulaştık bu mesleğe
amına koyacağım ya.
Onca sene sınavla uğraştık bir de.
Ama sakın bir şey söyleme kimseye.
Yok be oğlum. Kime, ne diyeceğim ya?
Ama bu sadece benim yorumum tabii.
Hiç öyle de olmayabilir yani sonuçta.
Yok, o öyledir, öyledir de...
Adama bak sen ya.
Yere bakan yürek yakan desene.
Yani.
Bir de bana ahlak dersi vermeye kalkıyor.
Yok, işte hediye vermeseymişim de
yok, insanların hassasiyetleri varmış da.
Bak, bak, bak.
Aklı sıra bana çakacak ihaleyi.
Vay tilki, vay.
- Selam. - Selam.
Bir şey yedin mi sen?
Yedim.
Bak, ilçeden börek aldım. Orada sana da var.
Oh, harika.
Valla doğru düzgün bir şey yememiştim bütün gün.
İyi oldu bu.
Isıtsaydın ya.
Yok ya, gerek yok. Böyle de güzel.
İster misin?
Yok ya, sağ ol.
Afiyet olsun.
Hayırdır?
Ne hayırdır?
Niye aç kaldın böyle bu kadar?
Ya...
Bizimkilerin ilaçları bitmiş.
Yazdırmaya uğraştım hastanede.
Kendileri gelmeden olmaz diyor adam.
Ulan yıllardır kullandığı ilaç,
yaz işte. Nasıl gelsin ta köyden yaşlı insan?
İlçede miydin sen de?
İlçede derken, hastanede daha çok.
Hadi ya. Ulan keşke bilseydim bak. Beraber dönerdik.
Dönerdik tabii de
benim saatler falan da karışıktı biraz.
Karışık derken?
Sanayiye falan da uğradım bir.
Oraydı, buraydı derken vaktim olmadı bir şey yemeye.
Sen ne yaptın orada?
Ya şu benim hizmet puanında bir yanlışlık vardı ya hani.
Onu düzelttirmeye gittim.
Halloldu mu?
Uğraştırdılar biraz ama oldu işte.
Ya böyle rezil çalışan bir milli eğitim başka yerde yoktur.
Sen hizmet puanını nasıl unutursun ya.
Eh işte.
Kurum dediğin de insanlardan oluşuyor oğlum sonuçta.
Ya öyle de
bir öğretmenin kaderini köküne kadar değiştirebilecek bir şey bu ya.
Sırf o birkaç puan yüzünden
gençliğinin çoğunu geçireceğin yer değişebiliyor.
Yani düşünsene, şimdi sen kendin fark etmemiş olsan mesela
bir sürü insan önüne geçecekti haksız yere, öyle değil mi?
Aynen ya. Öyle.
İyi bari ya, şey yapmışsın.
Ya bir ara sanki senin arabayı görür gibi oldum ama...
...ya koşup yetişsem mi dedim arkandan, bilemedim.
Arasaydın.
Rahatsız etmeyeyim dedim şimdi.
Niye rahatsız olayım ki? Rahatsız olacak bir şey mi var?
Bilmiyorum işte, var mı?
Ne var mı?
Rahatsız olacak bir şey.
Yok, niye?
Bakıyorum eve ekmek götürüyorsun Nuray yoldaş.
Ama köpekleriniz falan da hep aç geziyor yani. Ha?
İşte onların da kaderleri var.
Vay.
Kadere inanmazsın sanıyordum.
Bende daha ne sürprizler var.
Ne yapıyorsun burada?
İyi ya, işte.
Milli eğitimde bir işim vardı, erken çıktım bir ders.
Para çekiyorum dönmeden.
Sen, yeni çıktın?
Evet . Yorucuydu ya, kermes vardı bugün okulda da.
Gereksiz işler işte hâlâ.
Canım bienal olacak hâli yok ya, kermese şükret sen.
Ne yapıyorsun?
Bir vaktin varsa gel. Çay, kahve, bir şey yapalım.
Yok ya, gelemem şimdi.
Tamam.
Ben de zaten öyle, bakma sorduğuma yani.
Çok zamanım yok, dönmem lazım.
Tamam, başka zaman şey yaparız.
Kusura bakma.
Yok, ne kusuru canım. Olur mu öyle şey?
- Dedim ya, başka zaman. - Tamam.
Kenan ne yapıyor bu arada? Evde mi?
Kenan?
Bilmiyorum, “Babam hasta.” falan diyordu en son da
sonra ne yaptı, konuşamadık da. Erken çıktım dedim ya.
Sen görmedin mi?
Yok.
Nereden göreyim?
Ne bileyim canım, öyle sordum işte.
Neyse, tamam. Şey yaparız, haberleşiriz.
Olur.
Ne yapıyorsunuz bu hafta sonu bu arada?
Bana gelsenize.
Nasıl?
Dedim ya hani geçen gün, bizimkiler ablamın yanına gidecek,
yemek yapayım size falan.
Evet.
Cumartesi olabilir mesela.
Olur, olur.
Bizlik bir şey yok, tamam. Gitti sizinkiler?
Yok işte, yarın gidecekler.
Tamam.
Kenan’a da söylersin o zaman.
Yedi diyelim mi?
Yedi iyi. Yedi tamam. Yedi çok güzel.
Olur. O zaman konum, adres atarım daha sonra.
Tamam.
Tamam, oldu o zaman.
Bir problem olmaz değil mi, komşular falan?
Komşular?
Bir mücadele verdik, haklar maklar kazandık herhâlde.
O nasıl bir laf artık?
- Tamam canım, ben bir sorayım dedim de. - Kaç sene oldu ya?
- İşte ben üstüme düşeni yapayım da. - Yap.
Tamam, iyi.
Ben de senden bunu beklerdim Nuray yoldaş.
Hadi tamam, görüşürüz.
- Hadi görüşürüz. - Hadi, kendine iyi bak. Tamam.
- Selam. - Selam.
Yavaş yavaş gel.
İyi misin?
Hay Allah ya.
Şey nerede, Kenan?
Ben yalnız geldim desem?
Niye?
Kenan’ın işler biraz karışık. O şimdi...
...babası hasta oldu.
Yani yaşlı biraz işte.
Ama söyleseydiniz ya o zaman.
Hayır yani, ona göre şey yapardık, ertelerdik olmazsa. Ne bileyim.
Öyle mi diyorsun ya?
Yani ne bileyim aklıma geldi aslında da...
Hay Allah, öküzlük mü ettik biraz acaba?
- Yok. - Gideyim istersen.
- Yok canım, hayır. - Gerçekten.
Olur mu canım öyle şey, o kadar da şey değil canım, ben...
...kötü oldu, ziyafeti kaçırdı falan diye dedim.
Gel.
Neyse canım, kendi kaybeder.
Yok, gerek yok.
Gören falan oldu mu girerken?
Kimse girerken gördü mü, birileri?
Yok... Bayağı hafiye gibi geldim gelmesine de.
Ne oldu ya, hani haklar maklar kazanılmıştı?
Orası öyle zaten de şimdi koşulları zorlamanın anlamı yok yani.
Bu arada.
Niye zahmet ettin, sağ ol.
Yok, öyle şey değil de.
Güzel. Güzelmiş.
Yok değil mi kimse?
Kilitledim bizimkileri dolaba. Bir sorun çıkaramazlar merak etme.
Bayağı hoş görünüyorsun bu arada. Etek yakışmış.
Sağ ol.
Manavdan mı aldın bunu?
Maydanoz gibi sarmışsın da.
Ya işte canım ne olur ne olmaz dedim. Buraları biliyorsun.
Ben bunları bir suya koyayım, yazık. Perişan olmuşlar.
Tamam.
Bu arada istediğin yere otur.
Ya da aç mısın, direkt sofraya da geçebiliriz.
Yani olabilir.
Tamam, ben oturuyorum o zaman.
Otur. Tamam, geliyorum.
Bu arada resimlerin senin olduğunu söyleme çünkü inanmam.
Benim, niye?
Ama bunlar çok iyi ya.
Halk eğitim düzeyi falan dediğin bu muydu senin?
Hadi canım, bırak şimdi.
Yok ya, valla. Ciddi söylüyorum.
Benden çok daha iyisin bir kere de.
Sadece bizim Kenan’ın yüzünde nasıl bir anlam bulmayı başardın,
onu anlayamadım.
Valla anlam dediğin şeyin nereden çıkacağı belli olmaz...
...da tayin zamanı yaklaşıyor, ne yapacaksın?
Valla gidebilmek için her türlü üç kâğıdı yapacağım yani...
...gerekiyorsa, öyle diyeyim.
Varsa öyle bir imkân, göreceğiz bakalım.
Peki sen düşünmüyor musun hâlâ?
Her yere gitme hakkın var ya. Valla ben senin yerinde olacağım...
- Benim gitmem zor ya. - Niye?
Bir kere aile pek hazır değil böyle bir fikre.
Aslında İstanbul’da tanıdıklar var, bir de örgütten çevrem falan.
Yani tayin isteyip gitsem sosyal açıdan fazla bir sıkıntı falan çekmem de.
Tabii canım yani,
İstanbul’a gidip de sosyalleşememek diye bir şey var mı zaten?
Orada da sosyalleşemeyen dünyanın hiçbir yerinde sosyalleşemez.
Ama işte tabii birilerinin de kalması lazım sonuçta.
Sen kaç, ben kaçayım, o kaçsın. Ne olacak?
Tabii. İşin o tarafı da var tabii de.
Yani birey de kendi yaşantısını dizayn etmek durumunda canım bir yerde.
Ya o olur mutlaka. Olur o yaşamın seyri içinde de.
Ben doldurdum vademi artık.
Doldurmayanlar düşünsün. Dört sene ya. Yetmez mi?
Sen yeter diyorsan yetmiştir canım, diyecek bir şey yok.
Ama bence sen köpürtüyorsun biraz. Abartıyorsun yani.
Neyi abartıyorum?
Bütün sıkıntılarının faturasını buralara kesiyorsun.
Bence alakası yok.
İstanbul’da seni ne bekliyor sanıyorsun?
Yani bilemem tabii de.
İnsan nereye giderse kendini de götürüyor sonuçta.
Şu an bunları düşünecek durumda değilim.
Yani tek bildiğim artık burada algımın bile yorulmaya başladığı.
Nereye baksam bir boşluk.
Soğuktan kıvranmış, büzülmüş nesneler.
- Aç, hasta, biçare köpekler. - Valla senin gibi biri
İstanbul’u bırak, İsviçre’ye de gitse görecek benzer şeyler bulur,
merak etme.
Fark etmez ya. En azından kaderimle, yazgımla yüzleşmiş olurum.
İyi ya da kötü.
Boğulacaksak da büyük denizde boğulalım, öyle değil mi?
Öyle olsun.
Ben de biraz senin gibiydim patlama öncesi.
Bir şeyleri yetiştiremeyecekmişim gibi aceleci, telaşlı, öngörüsüz.
Sağduyuya mı davet ediyorsun beni yani? Yetinmeye, şükretmeye.
Yok, alakası yok.
Ne peki?
Yani şimdi şikâyet ediyorsan bir şeyler yapılabilir,
yapılmalıdır anlamı çıkar buradan.
Şimdi sen fark ediyorsun, rahatsız olup şikâyet ediyorsun.
Hâliyle bir refleks göstermen gerek ama sende bu yok.
Kaçıyorsun gibi biraz.
Ne yapayım canım şimdi?
Hayatımı bu topraklara mı adamam gerekiyor?
- Onu mu diyorsun yani? - Hayır.
Tamam işte. Görevimizi yaptık, bitti, gidiyoruz.
Yani daha ne yapayım?
Benimle hiç alakası olmayan bir yere
ömrümün, gençliğimin dört senesini vermişim, yetmez mi?
Yeter ama birilerinin de bir şeyler yapması lazım yani sonuçta.
Ben her zaman kolaylaştırmaktan yanayım.
İnsan el atmalı, dokunmalı bir şeylere.
Çünkü dünyanın ihtiyacı olan şey bu.
Doldurayım mı?
Olur.
Şimdi böyle politikayı yakından takip ediyorsun da
her şeye kızıyorsun ya mesela.
Kim kızıyor?
Sen.
Yok canım, öyle haber okuyorum falan ama...
...çok da takip ettiğim yok yani.
Sen her şeyi eleştiriyorum falan diye mi öyle diyorsun?
Evet işte, peki sonuç ne oluyor?
Benim babam da senin gibi mesela, biliyor musun?
Emekli, yapabileceği hiçbir şey yok. Sadece kızıyor.
Ne yapsın canım adam?
Gidip meclisin önünde kendini mi yaksın?
Hayır canım ama şikâyet etmekle,
eleştirmekle de bir şey olduğu yok sonuçta.
- Yani? - Yani icraata bakmak lazım.
Sen mesela nasıl bakıyorsun şimdi dünyaya?
Kendini konumlandırabiliyor musun?
Konumlandırmak derken?
Yani nasıl tanımlıyorsun, necisin yani?
Necisin mi? “Neci” ne ya?
Sonuçta bir kitleye dâhilsindir ya. Hiçbir tercihin yok değildir.
Yani kendimi tanımlama ihtiyacı hissetmiyorum diyelim.
Eskiden vardı belki böyle bir şey ama artık geride kaldı sanki bu aşama.
Bunun aşaması mı olur canım?
Nasıl katkı verdiğini düşünüyorsun çevrene?
Sonra dünyaya? Ne yapıyorsun mesela?
Şimdi canım burada iyilik mi yarıştıracağız?
Yok, iyilik falan değil ya.
Yani neye dahilsin, neredesin, nereye ait hissediyorsun,
onu soruyorum ben.
Tabii cevaplamak istersen.
Valla bilmiyorum, sürekli böyle birtakım grupların
ya da ideolojilerin içinde bir kalabalıkla birlikte
korunaklı bir şekilde yaşamak hiç bana göre değil, kusura bakma.
Niye?
Dayanışmaya inanmıyor musun?
Yok, inanmamak falan değil de
yani bunun insan özgürlüğüyle bağdaşmadığını düşünüyorumdur belki.
Neden?
Bilmiyorum.
Ama tek bildiğim,
bünyemde bu tarz bir varoluşu kararlılıkla reddeden,
ne olduğunu tam olarak bilmediğim bir şeylerin olduğu.
Ama sadece seninle ilgili bir şey değil ki bu.
Ne yapıyorsun yani dünya için?
Şimdi ne yaptığını düşünüyorsun, onu soruyorum ben.
Yani herkes veriyordur ya kendince bir şekilde katkı.
Bu öyle çok üzerine düşünülecek bir şey değil.
Yani imkânı olan duyarlılığı neticesinde bir şeyler yapar, yapıyordur.
- İstemese de yapmaz yani. - Ama topluluk hâlinde yaşıyoruz.
Herkesin kendince imkânları vardır sonuçta, öyle değil mi?
Evet.
Mesela böyle haberlerde aile cinayetlerini,
tecavüzleri, yolsuzlukları, mültecileri görünce ne düşünüyorsun?
Üzülüyor tabii insan. Ama dünyanın acısı da bitmez ki.
- Yani kulak tıkıyorsun. - Yok canım...
Benden uzak olsun, bana dokunmasın da diye düşünüyorsun.
Öyle düşünsem ne olur? Yok mu hakkım?
İlla herkes kahraman mı olmak zorunda?
Değil tabii ama bildiğimiz bencilliğin ılımlaştırılmış hâlinden bahsediyorsun.
Dünyanın akıldan, eşitlikten, vicdandan
uzaklaşmış bir yerde olmasının sebebi de bu değil mi biraz?
Sen dünyanın her yerde geçerli,
aynı kurallarla yönetebileceğini mi düşünüyorsun?
Yani bize burada mantıklı gelen bir düşünce
Moğolistan’da da mantıklı görülecek diye bir şey mi var?
Kültürel olarak farklılıklar olsa da
insanların temel ihtiyaçları her yerde aynı değil mi sonuçta?
Bilmiyorum. Bana sorma bunları.
Ben daha kendi düşüncelerime bile hazır değilim.
Ne gibi mesela?
Valla bilmiyorum. Bence adalet arayışı da, beklentisi de biraz ütopik.
Yani eşitlik bile öyle.
Herkesin eşit olması için, herkesin eşit olması gerekir ki bu çok saçma.
Her şey birbirinden farklıdır ya.
Dünya birbirinden farklı
ve sürekli yer değiştiren güçlerin mücadelesinden ibarettir.
Tarih de bunun toplamı değil midir zaten?
Ama buna inanmayız, inanmak istemeyiz.
Şahsen ben bunu düşünmek bile istemem çünkü bu gerçek bir kaos demek.
Oysa hayatın devam edebilmesi için düzen gerekir.
Yani biz senin bahsettiğin bu umutlu güzel yalanlara
inanmak durumundayız yani.
Yalan değil ya, gerçek bu. Hatta sadece bu.
Tarihin yapısı bu çünkü.
Sen kaosa ilerletici, doğurgan bir güç olarak bakmazsan
üzülür durursun böyle.
Hayır, keşke
senin keyfini kaçırmayacak bir tarihi olsaydı insanlığın.
Yani kendi savunduğun ilkelere ters düşmüyor mu bu biraz?
Hiç alakası yok. Çok basit söylediklerim.
Hiçbir afili söz ya da tespit, kim ne derse desin,
kıtlıkla can çekişen bir coğrafyaya
bir bidon su götürmekten daha kıymetli değil.
Şu biçare dünya için bir şeyler yapılamaz mı?
Kendimize sormamız gereken asıl soru bu. Her şeye rağmen.
Yapılabilir tabi ki de ben onu reddetmiyorum da.
Sen niye bana çullanıyorsun, ben onu anlamadım.
Seninle konuşuyorum.
Ya ben o soruları sormaktan yoruldum, kendime yani.
İyi de yani ama değişmesi gerek diyor musun mesela?
Değişse iyi olur diyeceğim şeyler de var, demeyeceğim şeyler de var.
Ne diyeyim ki sana şimdi? Ama çağımızdan,
geldiği noktadan mutlu muyum, memnun muyum dersen, değilim.
Ama yani bunun için illa bir safa girmeyi,
bir yerlere dahil olmayı da gerektirecek bir durum değil bu.
- İşte bence en büyük sorun da bu. - Neymiş?
Bu işte yani, senin gibi toplumun eğitimli,
aydın diyebileceğimiz kesimi bu tarz bir belirsizlik içinde kaybolup gidiyor.
Susuyorlar. Meydanı cahil andavallara bırakıyorlar.
Meydan dediğin de zaten bu cahil andaval tayfasına göre bir yerdir de ondan belki.
Yani bu keskin karşıt kamplara ayrılmanın insan faktörü olduğu,
ideolojilerin, görüşlerin hatta amaçların bile
yeri geldiğinde insanlar tarafından kolaylıkla birer araç hâline
dönüştürülebildiği artık anlaşılmadı mı çoktan?
Bak. Bilmiyorum,
bunlar benim üzerine öyle çok da düşündüğüm şeyler değil.
Ama insanoğlu işte,
hayal ediyor, deniyor, yapıyor, sonra da yıkıyor.
Tarih de bir şekilde böyle işliyor işte.
Yani tarih, umut etmenin yorgunluğunu çağrıştırıyor bana daha çok.
Ama sen de bu tarihin sonucusun nihayetinde, öyle değil mi?
Yani tarihe belirli bir sistem doğrultusunda bakarsak
bu bizi öznel yorumlardan ve hâliyle karmaşadan kurtarmaz mı?
Peki sen insanların tüm ihtiyaçları karşılandığında
gerçekten mutlu olabileceklerine inanıyor musun?
Niye inanmayayım, zaten elimizde bu umuttan başka da bir şey yok ki.
Belki soyut bir fikir ama insanlık için umut
en önemli ilerletici güç olmadı mı her zaman?
- Mehdi bekleyen ilahi dinler gibi. - Ne alakası var ya?
Bağlamın o kadar yanlış ki. Ben bir şeyler yapabilmenin
hiçbir zaman acizlikle denk tutulamayacağını savunuyorum.
Toplumsal kurtuluşa inanıyorsun, bireysel kurtuluşa inanmıyorsun.
Bir toplumsal mücadele var ve bunun bir sosyal sorumluluğu var diyorum.
Sen kendini bu sürecin neresinde görüyorsun diyorum.
Ben kendimi özgürlükten yana görüyorum diyeyim.
Özgürlük dediğin ne ya? Ne senin özgürlük dediğin?
İnsanın özgür olması.
Yani nasıl tarihin bir işleyişi, dünyanın da bir yörüngesi varsa,
insanlığın yörüngesi de özgürlüktür diyorum yani.
Toplumcu insanlar özgürlüğü kısıtlanmış,
bir kafeste yaşayan insanlar gibi mi geliyor sana?
Hayır.
Zaten biz insanların özgürleşmesi için mücadele veriyoruz.
Ben de birtakım yardım kuruluşlarına ya da derneklere üyeyim,
yani ona bakılırsa. Belki de muhatabın ben değilimdir başından beri.
Yaklaşımın tuhaf yani, ne bileyim.
Şeysin yani, lümpen takılıyorsun biraz.
“Suya sabuna bulaşmayayım,
birileri ayağıma getirirse destek vereyim.” düşüncesindesin.
İlla polis copu mu yemem gerekiyor yani?
Liberaller gibi konuşuyorsun.
Peki o aşamada destek verirsen
güçlünün yanında yer almak anlamına gelmeyecek mi bu?
O zaman şimdi güçlünün yanında ol, git doğrudan sistemi, iktidarı destekle.
Yani sen de uğraşa uğraşa beni iktidar yanlısı hâline getirdin.
Sen duyarlılığı ölçmeye kalkıyorsun.
Yani bu bir intihar hakkında yargıda bulunmak kadar nafile.
Yok.
Hiçbir şey ölçtüğüm yok.
Ama senin hiçbir şey yapmadığın gibi
yapanları yaftalaman da ağırıma gitti biraz.
Konu oradan başlamadı mı zaten?
Ben şimdi insanlara güvenmediğim hâlde
güvendiğimi söylesem sen daha mı mutlu olurdun yani?
Söyle tabii düşündüklerini, söylüyorsun da zaten.
Ama çok kolay genelleme yapıyorsun.
İstisnalar vardır. Öncesinde ise sebepler.
Valla ben fedakârlığın bile diğerini kendine borçlu bırakmak
anlamına geldiğini düşünüyorum çoğu kez.
Yani orada kendini patlatan o canlı bombanın bile amacının
yok olmak değil, var olmak olduğunu görüyorum.
İdeolojik güdülerle bir araya gelmiş bütün o insanların
her bir şeylerine sinen o kör ahlaklarına,
birbirleriyle hemfikir olmanın mutluluğunu yaşamalarına
ya da o hak edilmemiş, ayarsız güvenlerine de
sinir olmadan duramıyorum, yani kusura bakma.
Yani hep birlikte aynı şeyi düşünebilmek neden bu kadar önemliyse...
Ben ise
bütün bu gürültünün ortasında yapayalnızım.
Ama yine de
içimdeki o eşsiz kaynağın şırıltısı,
en sessiz anlarda bile,
karşı çıkmanın ve sıkılmanın ne denli insanca olduğunu hatırlatıyor bana.
Takıntılarla fikirler arasındaki ilişkiyi görebilecek yeteneğimin olması
beni yozlaşmış durumuna düşürmez bence.
Ya bir insanın ister yüce bir amaç, bir ideal, bir dava uğruna olsun,
isterse de başka bir sebeple, hatta beyni yıkanarak bile olsun,
kendini feda edebilme cesareti gösterebilmesinin hiç mi önemi yok peki?
- Var. - Hele de bu günümüz dünyasında.
Vardır tabii canım, olmaz olur mu?
Ama o zaman senin o bacağına mal olan o patlamada
kendini patlatan o canlı bombayı da
hoş görmen ve anlaman gerekiyor bir şekilde ama.
Bunu yapabilecek misin?
Yani düşünceleri ve inançları ne olursa olsun.
Ha?
Yaparım gerekirse. Yaparım, mesele o değil.
Ayrıca yozlaşmış olduğunu da ima etmedim, düşünmedim de.
Sadece senin o aşağıladığın insanlar ortak aydınlık idealler
ve benzer sorunlar nedeniyle bir araya gelmiş olamazlar mı?
Sadece birlik olarak senin bilmediğin,
yalnızca belli bir dayanışma içinde olunabilirse aşılabilecek engeller
ya da kötülükler yok mu yani dünyada?
Var tabii canım. Ona da bir şey demiyorum.
“Ya var tabii canım, var.”
Vardır tabii ki. Ben ona da bir şey demiyorum.
Hayır, ona da bir şey demiyorum ama...
...şöyle bir şey...
Şöyle bir şey söyleyeyim sana. Bir topluluğun
davranışı onu oluşturan bireylerin teker tekerken
gösterecek oldukları davranışların toplamına eşit değil, biliyorsun.
Yani sadece bunu bilmek bile
hangi gerekçeyle bir araya gelmiş olurlarsa olsunlar,
sürüden uzak durmak için yeterli bir sebep sayılmaz mı ya?
İşte zaten tuzu kuru olanın böyle bir lüksü olabilir tabii.
- Olabilir yani. -“Sürü içinde yol almak istersen
hayatın boyunca sadece kıç görürsün.” diye bir atasözü de var,
biliyorsundur belki.
İyi de yani sadece kıç görse bile
bunun kendi hayatı için büyük bir nimet, güven,
sıcaklık anlamına geleceği hayatlar da var ama. Öyle değil mi?
Yani.
Peki o zaman sen,
sen nasıl katkı veriyorsun?
Ben mi?
Ben artık veremiyorum.
Malulen emekli oldum gördüğün gibi.
Yok canım.
Yani ben orasını görmüyorum.
Baktığım yer orası değil.
Başka yere bakıyorum ben.
- Koyuyorum. - Olur.
Yani şimdi,
bir insanı tanımak için muhakkak ki belli bir zamana ihtiyaç var.
Ama öte yandan zamana bırakılmasına gerek olmayan,
zamana bırakılırsa bu zamana yazık olacak şeyler de var.
Öyle değil mi?
Evet.
Öyle ki, bu süreçler birtakım sorularla
bir çırpıda geçilebilecek süreçler aslında.
Eminim öyledir.
Ben bu tarz zaman kayıplarını sevmiyorum.
Gereksiz buluyorum.
Evet.
Yani şimdi mesela,
sen nasıl birisin?
Nasıl yani?
Yani, ne tür bir insansın?
Ne anlamda?
Yani soruyu nasıl anlamak istiyorsan öyle cevap ver.
Soruyu nasıl anlamak istediğin de bir cevap çünkü.
Gerçeği mi söyleyeyim yoksa seni mutlu edecek olanı mı?
Tabii ki gerçeği.
Peki o zaman.
Çok romantik, ailesine düşkün...
- ...yardımsever... - Üf...
Ne var ya, gerçek bu olamaz mı, ha?
Sen beni ne sandın ki?
En sevmediğin huyun da aşırı merhametli oluşun olmasın? Olabilir.
Evet, nereden bildin?
Ciddi söylüyorum.
İnançlı mısın mesela?
Bazen.
Yani tanrı var mı sence?
İnananlar için var, inanmayanlar için yok.
Kaçıyorsun.
Geçelim.
Ailene düşkün müsündür?
Hiçbir şeye karşı aşırı düşkünlüğüm yoktur.
Hah, şimdi oldu.
Yavaş yavaş netleşmeye başladık. Güzel.
E, başka?
- Bencil misin? - Of, hem de nasıl.
Vay, cesursun.
Eh. Korkmadığım zamanlarda, evet.
Çocukları sever misin?
Çocuğuna göre değişir galiba.
Sadık bir sevgili misin?
Çok özel bir durum olmadığı sürece, evet.
Nasıl yani?
Anladın bence sen onu.
Geçelim.
Sevgilin var mı?
- Uzun süredir yok. - Neden?
Zor beğeniyorum diyelim.
Of! Çok da alçak gönüllüsün.
Buna içilir.
Peki, o zaman son soru.
Kenan’a neden söylemedin davetimi?
Tahmin et.
Az önce tarihin şeyi dedin ya...
Umudu.
Umut... Neyin umudu demiştin?
Ne o, umut etmek mi? Onun yorgunluğu mu?
Evet.
Umut etmenin yorgunluğu.
Güzel söz.
Ben de yorgunum.
Sanki uzun yıllar yaşamış gibi.
Her şeyin süresi çok uzun geliyor burada.
Dersin,
teneffüsün,
hafta sonunu beklemenin,
gecelerin,
her şeyin.
Salonun ışığını kapar mısın?
Çok aydınlık.
- Işık. - Tamam.
Ya valla ne yalan söyleyeyim, bacağın bacağıma değdikçe
içim bir tuhaf olmuştu başta ama sonra alıştım yani.
Hatta ilginç bir şekilde hoşuma bile gitmeye başladı sonra.
Valla. Kızmadın değil mi böyle söyledim diye?
Yok. Tam tersi.
Ya bu konu bir an önce normalleşsin diye de söylüyorum.
Yani böyle konuşulmayınca sanki Demokles’in kılıcı gibi
hep ensemizde hissedilen şeyler bunlar.
Doğru söylüyorsun.
Hatta bir an geldi sanki
bu yaşadığın olay mukaddermiş de
sen de bu olay sonucu bu hâle gelmek için yaratılmışsın gibi.
Ya bu eksik hâlinle tam tersi tamamlanmışsın gibi.
İlla abartacaksın ya.
Ama neyse, hoşuma gitti yine de. İyi...
Sen misin bu?
Evet.
Yirmili yaşların başları güzeldi ya.
Böyle belli bir plana göre yaşamıyorsun, gelişigüzel.
Artık her şeyimiz çok planlı.
Bak, bu vakum ayarı.
Bunu yükselttikçe buradan bacağa vakum yapıyor,
böylelikle daha iyi adım atmanı sağlıyor.
İyiymiş ya.
Ama o zamanda şarjı çabuk tükeniyor işte, falan filan neyse.
Vay be. Bayağı gelişmiş bir aletmiş ya bu.
Öyle ama pahalı da.
Bu sıfır kilometre orta düzey bir araba parası falan olur.
- Hadi canım. - Belki daha fazla.
Dolar da pahalı ya şu an. Bir şey söyleyeceğim sana.
Evet.
Kenan’a söylemezsin değil mi?
Neyi?
İşte canım bu olan biteni.
Yani söylemem de. Niye?
Bir sebebi yok. Ama söyleme işte sen.
Ya tamam canım, ben gene
söylemem zaten de yani niye bu kadar önemli, onu merak ettim.
Görüyor musun ki sen onu? Yani görüşüyor musunuz?
Tabii ki. Araba kullanmayı öğretiyor bana.
Öyle mi? İyiymiş ya.
Ulan Kenan Efendi ya.
Hiç bahsetmiyorsun bize bunlardan.
Ne bu ya, pazar mazar açmışsın dükkânı.
Ne yapayım hocam ya?
Evde karı dırdırı... Sabahtan beri başımın etini yedi.
Ben de dükkâna kaçayım dedim. Bir kahvaltı hazırladım kendime.
Gel, kahvaltı yapalım.
Yok ya, yaptım ben. Sağ ol, tokum.
Ne oldu, bizim çocuktan haber var mı, gözükmüyor.
Kim bilir hangi delikte.
Bir gazino işi falan var diyordu bir ara.
Gazinosu, diskosu bitmez be babacım onun ya hocam.
Hayırdır?
- Soruyorum öyle ya. - Parayı mı alamadın?
Ne parası ya?
Borcu yok mu sana?
Yok canım, o borcu morcu o kadar önemli değil de.
Ben merak ettim ya çocuğu kaç gündür görmeyince.
Siz ne yaptınız, arada görüşüp dağıttınız değil mi bulutları.
Ne aradı ne de sordu, bir daha görmedim.
Yapma ya.
- Seni de aramadı değil mi? - Yok.
- Şey, nasılsın? - İyiyim öğretmenim.
- Kardeşin mi? - Evet.
- Selam. - Selam hocam.
Neredeydin ya, yoktun gece.
Buradayız ya.
Sen ne yaptın, gitmedin mi köye bu hafta?
Yok. Gitmeyecektim ki zaten.
Dün kurs vardı ya.
Ha.
Bak, börek getirdim sıcak. Doymadın inşallah.
Peynirli mi?
O zaman alırım biraz.
Beni attın ay kız Ay kız ataşa
- Açık? - Olur ya.
Güzel görünüyor.
Neredeydin ya?
Neredeydin?
Ya hocam,
hayat çok acayip valla ya.
Kırk yıl düşünsen aklına gelmeyecek şeyler insanın başına geliyor valla.
Ne oldu ya?
Ya milli eğitime gitmiştim dün.
Öyle tayin mayin, kafamda bir yığın düşünce.
Öyle dalgın ruh gibi yürüyorum.
Bankamatikten para çekeyim falan dedim.
Kimi görsem beğenirsin?
Kim?
Nuray ya.
Ee?
Öyle işte, ayaküstü sohbet ettik biraz, havadan sudan.
Sonra bana gidelim dedi, bir şeyler atıştırırız.
İyi dedim ben de. Tamam, olur.
Ailesi falan yokmuş çünkü bir yere gitmiş.
Ya gittik. Sohbet ettik.
Çok güzel muhabbet oldu ya. Valla.
Ben çok şaşırdım, hiç böyle beklemiyordum.
Bayağı akıllı kızmış ya.
Ya yedik içtik işte, öyle.
Sonra işte şarap, içki miçki derken...
Ee?
Ya ne bileyim.
Valla yani,
sonradan pişman olacağım şeyler mi yapıyorum, ne yapıyorum,
bilmiyorum ki ya.
Yani?
Ya hani derler ya hayata ipotek falan konulmaz diye,
hakikaten öyle ya.
Yani hiç inanmam böyle şeylere ama neredeyse kader mader diyeceğim.
Ya valla ben diyorum ki bunlar irade dışı gerçekleşen şeyler.
Yani iradenin diş geçiremediği o sisli alanlarda olan biten,
o nedenle de herhangi bir
sorumluluk duymak zorunda olmadığımız eylemler aslında.
Yesene ya. Valla ben çok yemeyeceğim.
Alırım ya.
Of, yoruldum valla ya.
Neyse, Allah’tan bugün Pazar. Yatıp dinleneyim diyorum.
- Ne haber ya, hoş geldin. - Hoş bulduk.
- Nuray. - Selam.
Biraz tuhaf oldu ama müsait miydiniz?
Tabii canım, ne demek. Olur mu öyle şey? Hoş geldin.
Nereden çıktın sen ya?
Geç. Geç içeri.
- Böyle gireyim mi? - Gir ya, gir. Zaten ortalık şey.
Şaşırttım sizi değil mi?
Kabul edin, beklemiyordunuz benden böyle şeyler.
Valla öyle oldu ya. Ama ne iyi ettin ya, geldin böyle.
Aslında aradım az önce ama açmayınca Kenan
bir şansımı deneyeyim dedim yine de.
Ben sessize almıştım telefonu çalıştığım için, duymamışımdır.
Otursana ya. Ayakta kalma Allah aşkına. Ver, paltonu alayım.
Yok, gerek yok. Sağ ol. Çok kalmayacağım zaten.
Nasıl gelebildin ki sen buraya bu saatte ya, hayırdır?
Arabayla.
Hangi arabayla.
Kendi arabamla.
Geldi mi ya araba?
Evet.
Süper haber bu. Ne zaman?
Oldu işte bir kaç gün ya.
Arabayı almaya beraber gideriz belki diye aradım Kenan’ı
ama açmayınca kendim gidip aldım.
- Hayırlı olsun. - Sağ ol.
Hayırlı olsun da yani, buraya peki nasıl cesaret edebildin ya?
Yani bu karanlıkta, bu havada, tek başına.
Söyleseydin gelir alırdık biz seni.
Yok ya. Sağ ol, gerek yok.
Yokmuş yani, alıştım kendim yavaş yavaş.
Kenan da tabii kendi işi gücü vardı herhâlde,
bırakınca iş başa düştü.
İyi de oldu aslında ya. İnsan daha iyi öğreniyor yalnız kalınca.
Yok, ben artık senin ihtiyacın yoktur bana diye düşündüm yoksa şey yapardım yani.
Sağ ol.
Çay var. Bir şey içer misin?
Başka bir şey, soğuk bira?
Çay olur aslında.
Tamam, hemen. Kenan sen?
Yok, ben bir şey istemiyorum.
Sağ ol.
Afiyet olsun.
Ee,
kolay geldin mi bari, bu karanlıkta nasıl buldun burayı?
Navigasyon.
Doğru ya. Valla bravo.
Ya aslında ben direkt buraya gelmedim.
Kırgındere diye bir köy var, bilmiyorum biliyor musunuz?
Şu aşağıda.
Orada bir öğrencim var, hasta.
Bu dönem gelemedi pek.
Şimdi araba var falan diye gideyim, çalıştırayım dedim şunu biraz.
Geri kalmasın.
Yakın diye de bir size de bakayım dedim, merak ettim.
İyi yapmışsın.
Neyi?
Öğrencini diyorum. İyi düşünmüşsün yani.
Evet Kenan Efendi.
Söyle bakalım, niye açmıyorsun telefonunu?
Özel bir şey yok.
“Özel bir şey yok?”
- Yok. - Ne var o zaman?
Bir şey yok.
Ya ne demek bunlar? Ben hiç anlamıyorum.
Valla. Yani,
ne yaptık, ne yaşadık ki biz de bu tavırlar,
bu sitemler bir hak hâline geliveriyor böyle.
- Ne oldu ya? - Ne oluyor ya, ne bu?
Ben de onu soruyorum yani, ne oluyor da o kadar
çekingenliklerle başlayan arkadaşlıklar
böyle afralara tafralara dönüşüveriyor birden.
Sen ciddi misin ya?
Ne oldu ki?
Peki o zaman, şöyle sorayım.
Ben bir suç mu işledim senin gözünde?
Yok.
Samet’le yaşanan o şey beni senin gözünde suçlu biri mi yaptı?
Ha?
Senin arkadaşlığına ihanet mi etmiş oldum?
Ya da ne bileyim,
bir kızda hayal ettiğin ahlak seviyesinin altında mı kaldım?
Lütfen yanlış anlama, sanma ki senden bir şey bekliyorum.
Hiçbir beklentim yok.
Sadece merak ediyorum.
Çünkü kendimi bir kadın olarak
bu hâlimle başkalarının gözünde ilk kez sınıyorum.
Bu yeni hâlimle neler yapmaya hakkım olduğunu,
neler yapabilmeye gücüm olduğunu merak ediyorum.
Bir insan olarak
artık bu dünyada ne kadar yer kapladığımı anlamaya çalışıyorum.
Ben
bu bacakla birlikte neler kaybettiğimi,
elimde kalanın ne olduğunu bilmek zorundayım.
Sanma ki acıma, şefkat ya da anlayış bekliyorum.
Yok öyle bir şey. Herhangi bir şey talep edilmiyor yani burada.
Bir daha görüşmeyebiliriz de hatta.
O da problem değil.
Belki de haklısındır kendince, bilmiyorum ki.
O da olabilir.
Ama...
Ama bana öyle geliyor ki
dünyada güzel olan her şey daha insana ulaşamadan,
insanın kendi ördüğü ağlara takılıp kalıyor.
Neyse ya.
Kusura bakmayın, çat kapı geldim. Kalkayım en iyisi ben.
- Yok, dur ya. - Çay için teşekkür. Sağ ol.
Otur Allah aşkına. Nereye gidiyorsun?
- Ya bırak. - Böyle gidilmez.
Bırak, iyiyim. Gideceğim. Geldiğim gibi gideceğim işte.
Ama geldiğin gibi değil hava şu an.
Nuray dur, Allah aşkına. Nuray.
Gel buraya, Nuray.
Bak ne diyeceğim. Otur şuraya, konuşalım biraz ya.
Nuray.
Ya bir bak,
Nuray.
Ne oldu oğlum ya?
Ha?
Yok bir şey ya.
Nasıl yok bir şey?
Beni kasabaya bırakır mısınız ya?
Artmış kar çok da.
"Burada yalnızca iki mevsim yaşanır hocam." demişlerdi yeni geldiğimde.
Kış ve yaz.
Gerçekten de öyle oldu yine,
baharı yaşamadan yaza geçtik.
Aylar boyunca karlar altında kalan otlar hayata küsmüş,
yeşermeden sararmış gibiydi.
Birkaç hafta önce neşeyle şakıyan kuşlar bile yılgınlık içinde ötüyordu.
Metruk bir değirmen gibiydim,
işe yaramaz, gözden çıkarılmış,
kuşların bile uğramaktan vazgeçtiği, yıkılmayı bekleyen bir değirmen.
Yeryüzünün unutulmuş bu ücra köşesinde
başka bir çok şey gibi
iyinin ve kötünün,
acının ve mutluluğun arasındaki çizgi belirsizleşmiş,
sanki her şey yalnızca zamanı unutmak için yaşanıyor gibiydi.
Ve sanki bu durmadan yağan kar
her şeyin üstünü örtüp bu unutuşu mümkün kılmak için didiniyor gibiydi.
Mevsimler geliyor, geçiyor,
umutlar başlayıp tükeniyor
ama yine de hayat
neden olduğu belli olmayan
sabırlı bir inançla inadına devam ediyordu.
Ama buradan kurtulacağım günler de yaklaşmıştı.
Bu sabah
Sevim'in başıma açtığı beladan sonra ilk kez
saçlarımı özenle, hatta ıslık çalarak taradım.
Okulun artık son günleriydi ne de olsa
ve akşama kermes
ve sekizlerin mezuniyet töreni vardı.
Hadi akşam yemeğini çıkardın aradan Tolga hoca, iyisin yine.
Neredesin sen ya?
Niye ya? Eşya meşya koliledim, ne oldu?
Karneler verilecek az sonra, mühürlememişsin.
- Tayyip, gerdirme oğlum. - Tamam, Allah Allah.
Ne bağırıyorsun ya? Kolay iş, hallederiz hemen.
İstersen halletme.
İlçe milli eğitim müdürü falan gelecek diyorlar, ona göre.
Valla?
Evet.
İyiymiş.
Hayırdır? İyilik yapmaya mı karar verdin?
Bu kadar küçük iyilikler bilmem kurtarır mı seni.
Yerde mi bıraksaydım hocam?
Hayır canım.
İyi yaptın tabii de.
Pastayı kim yolladı?
Bütün öğretmenlere götürüyoruz.
Sorunun cevabı bu değil ama.
Tekrar düşün istersen soruyu.
Gülüyorsun bir de ya.
Âlemsin valla, bayağı âlem.
Pasta kesildi de yani, biz de şey yaptık.
Kim, yollayan kim?
Biz. Kendimiz hocam.
Pastayı ben getirdim. Annem yaptı.
Ha...
Anladım, tamam.
Yasak değil mi ruj?
Sen mezun olmuyorsun ki, niye giyindin?
Ha?
Valla dua edin seneye burada yokum
yoksa bak nasıl getiriyordum burnunuzdan.
Özür dilerim.
Her şeyi hallettin de
ruj için mi özür diliyorsun yani?
Özür dilenecek bir şey yok ki, bana ne.
İstersen katran sür.
Hayır, kapatma.
Sakın.
Açık kalsın.
Valla işte,
bu şekilde bitti Sevim.
Benim için yani.
Bu hikâye, buraların hikâyesi.
Şimdi geriye kaldı,
bu çöplüğü, yaşananları unutmak.
Yiyelim bakalım nasılmış.
Otur gitmeyeceksen, asker gibi dikilip durma.
Güzelmiş valla.
Bisküvi pastası, ben de yapıyordum bunu.
Çok kolay hocam. Ben yaptım aslında onu.
Öyle mi?
İyi, eline sağlık.
Aslında seninle konuşmak istediğim bir şey var.
Yani...
...konuşmasam da olur aslında da. Yani madem geldin...
Yani,
tam da konuşmak değil, soru sormak diyebiliriz.
Yani merak ettiğim bir şey var.
Otursana.
Yani otur istersen.
Bu yıl tayin istedim, duymuşsundur.
Çok yakında gidiyorum yani. Bir daha dönmemecesine.
Yani öyle olunca da tabii insan ister istemez
her şeyi gözden geçirme ihtiyacı duyuyor.
Yani yaşananları, olan biteni.
Yani işte ne bileyim,
olduysa eğer
bilmeden, etmeden kalbi kırılan birileri falan
belki bir özür mahiyetinde son konuşmalar falan
yapılabilir diye düşünüyor.
Yani tüm bunlar
bir daha geri dönmeyecek oluşum falan da göz önüne alındığında
acaba dedim Sevim,
bu anlamda bana son kez bir şeyler söylemek ister mi?
Çık dışarı ya.
Çık.
Ne diyordum?
Evet, şöyle söyleyeyim.
Yani bir daha dönmemecesine gideceğim için
ben buradayken
bana söylemek istediğin bir şeyler olabilir mi Sevimciğim,
bunu öğrenmek istiyorum.
Nasıl hocam?
Yani gidiyorum
ve seneye
hiçbir şekilde burada olmayacağım diyorum.
Yani varsa eğer bir şey şimdi söylesen iyi olur.
Yoksa ömrünün sonuna kadar böyle bir şansın olmayacak bir daha.
Nasıl bir şey yani hocam?
Yani bilmiyorum, artık orasını sen bileceksin.
Yani bilmiyorum diyorsan o da bir cevap olacaktır benim için.
Yani...
...hiçbir değeri önemsemeyen,
en ağır şeyleri bile kolaylıkla unutabilen, basit bir insan olduğun
çıkar ortaya ki bu da beni üzer açıkçası.
Yani önceden size değer verdiğim için
kendimi biraz aptal gibi hissederim yani.
Yani diyorum kir
bana büyük bir üzüntü ve hayal kırıklığı yaşattın
ama isteyerek ama istemeyerek, orasını bilemem.
Zaten artık sebebini falan da sormayı bıraktım yani, merak etme.
Çünkü ben anladım ki bu yaşıma kadar insanları tanıyamamışım.
Kimin değerli, kimin değersiz,
kimin özel, kimin sıradan olduğunu anlayamamışım.
Yani bir hata varsa eğer
budur benim en büyük hatam.
Evet, demiyor musun bir şey?
Ne diyeyim ki ben şimdi Samet hocam?
Şu hâline bak ya.
Utanacağın yerde
bir de geçmiş karşıma gülüyorsun.
Gülmüyorum hocam.
Neyse ya.
Sonuçta merak etme.
Seni suçluyor değilim. Senin bir suçun yok.
Yani zaten,
ne diyebilirsin ki bu saatten sonra?
Ne denebilir ki?
Tamam.
Hadi bakalım.
Ne oldu?
Gidebilir miyim?
Git tabii. Zaten benim de işim gücüm var.
Hocam, halaya geleceksiniz ama değil mi?
Gelirim, tamam.
Gel sen böyle.
Yaklaş birazcık şöyle.
Onlardan ayrılınca
kuruyup gitmiş otlarla kaplı tepeye doğru yürümeye başladım.
Adını bile bilmediğim, sararıp gitmiş incecik otlar.
Ki adsız, sansız kimsenin umurunda olmayan bu değersiz otlar
buradaki hayatıma benzer şekilde hiçbir değere layık görülmediği için belki
ilk kez önemli göründü gözüme.
Sonra Sevim'i düşündüm.
Onda aradığımı...
Bu yaşama kapanmış, kıpırtısız coğrafyada onda aradığımı...
Kendimde bulamadığım bir şeydi belki,
bir enerji,
aşkınlığın küçük bir belirtisi.
Onu değil, onun ötesini düşlemiştim ben.
Onun ötesinde kurduğum bir hayal dünyasının
sadece aracı kılmak istemiştim aslında onu.
Ama biliyordum.
Aramızda yine
çığlıklarımızın birbirine ulaşamayacağı kadar derin
ve geniş bir uçurum,
bilinçlerimizin yakınlaşamayacağı kadar acımasız bir uzaklık vardı.
İmkânsızlığı düşlemiştim.
Şimdi
yine onunla konuşuyorum kafamda.
Sevim.
Son konuşmamızda yalan söyledim sana.
Tüm kendimi inandırma çabalarıma rağmen
pişman değilim seni tanıdığıma.
Senin gözünden kendimi görmek isterdim.
İleride bana benzemeyeceğin kesin.
Ve hayatla daha sıkı,
doğrudan bir bağ kurabilen, hırçın,
yırtıcı, mutlu ve umutlu biri olacağın da.
Ki böyle olacağı için bir yandan acırken,
bir yandan da seviniyorum senin adına.
Hayat böyle.
Bizi birbirimizle buluşturan bu rastlantı bile
ne akıl almaz bir bilmece.
Bu düşüncenin başlangıcında bile bizi saran his,
yaşananların hiçbir kıymeti yok denemeyeceğidir.
Evet,
yaşananlar, konuşulanlar, duygular,
belki de evrenin karanlık bir dehlizindeki kusursuz bir bilince yansıyor.
Ama görünen şu ki,
gerçek, sıkıcı olduğu kadar acımasız da.
Her insan gibi
sen de göreceksin bunu.
Zaman geçip gidecek
ve kendi içine batmış,
binbir aksiliğin yaşandığı bu coğrafyada hayatta kalırsan
yine de sararıp, kuruyup gideceksin sonunda.
Bakmışsın ki ortalarına gelmişsin hayatın
ve içindeki çölden başka hiçbir kazancın olmamış.
Ellerin bomboş.