Umma.
Otwórz.
Umma!
Przepraszam.
Obiecuję, że już nigdy nie ucieknę.
Ja… Kocham cię, umma.
Więc czemu nie widzisz, jak mnie ranisz, Soo-Hyun?
SZESNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ
Raz, dwa, trzy.
Jak ją nazwiesz?
Zizi.
Zizi, dobra. Raz, dwa, trzy, Zizi.
Cześć, Zizi.
Jest taka słodka.
Wiesz, że mnie to obrzydza.
Co? To?
Mamo.
Nie, nie skończyłam.
Ale ty wolno czytasz.
Doszłaś do momentu, gdy…
Mamo?
Hej.
Błyskawice są daleko. Nic ci się nie stanie.
UWAGA. ZAKAZ WJAZDU POJAZDÓW MECHANICZNYCH
Cześć, to dla twoich puchatych przyjaciół.
Super.
PSZCZOŁY CHRISSY
To wyciągi z konta z zeszłego kwartału.
Poczekaj, aż zobaczysz z tego.
Pamiętasz, jak próbowałem sprzedać twój miód w sieci?
Pamiętasz, jak myślałam, że to strata czasu?
Wyraźnie. Może to nie była strata czasu.
Nie nadążam z rejestracją zamówień. Świetnie się sprzedaje.
Ale… Jak?
Podobno jakaś influencerka napisała o twoim miodzie
i stał się hitem.
Nie rozumiem, co to znaczy.
Szczerze mówiąc,
ja też nie. Siostrzenica próbowała mi wyjaśnić, ale…
Wiem tylko, że mogę sprzedać wszystko, co zrobisz.
A nawet więcej.
- Chcesz soku? - Poproszę.
Zamówić od Danny'ego
Co to?
Potrzebujemy więcej uli.
Danny mówi, że nasz miód sprzedaje się w Internecie.
Będzie o wiele więcej pracy.
Ale taka nasza rola, prawda?
Razem poradzimy sobie ze wszystkim.
Dziękuję.
Zastanawiałam się…
Zawieź to Danny'emu po śniadaniu.
Przepraszam. Dzień dobry.
Słucham?
Nie rozumiem pana.
Dziękuję.
Stój.
Stój. Nie wjeżdżaj dalej.
Zgaś silnik. Wyłącz to.
Soo-Hyun.
Kim jesteś?
Nie poznajesz wujka?
Wujek?
Leciałem do ciebie przez pół świata.
Nie poczęstujesz mnie kawą?
Wyłącz silnik.
Proszę.
I telefon.
Komórkę? Czemu?
Nie mogę przebywać w pobliżu elektryczności.
Co?
Gdzie twój mąż?
Nie mam męża.
Czemu?
Nie było takiej potrzeby.
Hej.
To twoja córka?
Minąłem ją po drodze.
Rozmawiałeś z nią?
Próbowałem.
Ale ona nie rozumiała koreańskiego. Czemu?
Bo jest Amerykanką.
Gówno prawda.
Nie ukryjesz tego, kim jesteś.
Co się stanie, gdy się do niej zbliżysz?
Do elektryczności?
Jak długo tak żyjecie?
Odkąd urodziła się moja córka.
Po co przyjechałeś?
Twoja matka nie żyje.
Zmarła kilka miesięcy temu.
Przyjechałbym wcześniej,
ale bardzo trudno było cię znaleźć.
Nie masz telefonu, e-maila, żadnego komunikatora.
Co gorsza…
pozbyłaś się koreańskiego imienia.
Rodzice nadali ci to imię.
Twoja matka
krzyczała je przed śmiercią.
W swym ostatnim tchnieniu
zwróciła się do ciebie.
Jakbyś stała obok.
Soo-Hyun, to ty?
Tak cię wołała.
Ale…
ciebie tam nie było, prawda?
Lekarze mówili, że to zawał.
Ale ja wiem, że jej śmierć to twoja wina.
Co za córka porzuca własną matkę?
Potrzebowała cię, a ty ją zostawiłaś.
Tak jak zostawił ją twój bezużyteczny ojciec.
A ja?
Kto się mną zajął?
Dziecko ma obowiązki wobec rodziców,
za życia i po nim.
A ty jej odmawiasz.
Teraz jest uwięziona w tym świecie.
Jej złość będzie narastać, póki pozostanie w tym pudle.
Dlatego musisz…
Nie.
Wynoś się z mojego domu.
Jej ból będzie cię zatruwał każdego dnia.
Twoja matka zawsze dostaje to, czego chce.
Wiesz, do czego jest zdolna.
SKLEP ROLNY PASZE I SPRZĘT
Znów przyszła.
Cześć, Danny.
Właśnie o tobie myślałem.
Chodź tu.
Oto lista oczekujących na wasz miód.
ZALEGŁE ZAMÓWIENIA
- Super, nie? - Tak.
Super.
Dobra.
Buduje kolejne ule?
Świetnie.
Niektóre rzeczy będę musiał zamówić. Sprawdzę, co jest na stanie.
River, popilnujesz kasy?
Po co?
Myślisz, że ją okradnie?
To moja siostrzenica.
Zostanie u mnie przez kilka tygodni.
- River, to jest Chris. - Cześć.
Cześć.
Fajny makijaż.
Dzięki.
A ty masz fajne piegi.
Szkoda, że ja ich nie mam.
UNIWERSYTET MESA
Mamo?
Nie. Nie dotykaj tego.
Czemu?
Skąd to się wzięło?
Czekaj.
Ktoś tu był?
Co masz na twarzy?
Chris?
Mamo!
Chrissy?
Już idę.
Chris, już idę.
Mamo?
Chrissy.
Chrissy, gdzie jesteś?
Boże.
Kochanie, odpowiedz.
Mamo!
Chris?
Soo-Hyun?
To ty?
Chodź tu.
Mamo.
Miałaś koszmar.
Hej.
Wszystko w porządku?
Dziwnie się zachowujesz.
Skąd to się wzięło?
Chrissy, zadałam ci pytanie.
Od Danny'ego.
Dał mi to.
Danny? Czemu?
To mój przyjaciel.
Nieprawda. Zajmuję się jego rachunkami. Płacę mu, by nam pomagał.
To też twój przyjaciel, mamo.
To nasz jedyny przyjaciel.
Chcesz iść na studia?
Nie.
Nie?
Niezły zbiór.
Klienci się ucieszą.
Co jest? Powiedziałem coś nie tak?
Wiesz,
nigdy nie pomyślałabym, że zostanę pszczelarką.
Jestem księgową.
Nie znałam się na miodzie.
Co więcej…
nienawidziłam pszczół.
Nie znosiłam ich dźwięku.
Ciągłe brzęczenie, które czujesz aż pod skórą.
Aż w końcu
Chrissy przeczytała książkę o pszczelarstwie
i dostała obsesji na tym punkcie.
Chciała stworzyć pasiekę.
Prosiła, żebym pomógł cię przekonać.
Na początku się denerwowałam, ale…
Chrissy…
była nieustraszona.
Otoczona przez te wszystkie pszczoły.
Ale tak się cieszyła.
To mnie uszczęśliwiło.
Czułam, że jestem dobrą matką.
Dlatego budujemy kolejne ule.
Miałyśmy zawsze robić to razem.
Byłam naprawdę zaskoczona,
gdy znalazłam podanie na studia.
Dałem jej formularze tylko dlatego, że mnie o to prosiła.
Pewnie myślisz, że to nie moja sprawa,
ale nie sądzisz, że studia dobrze jej zrobią?
Znalazłaby nowych przyjaciół, nauczyłaby się żyć sama.
Przepraszam.
Chyba nie sądziłaś, że zostanie tu na zawsze?
UNIWERSYTET MESA
Nie.
Jestem twoją matką. Nie uciekniesz przede mną.
Nienawidzę cię.
Żałuję, że żyjesz.
Nawet po śmierci będę z tobą, Soo-Hyun.
Zaczęłyśmy razem i skończymy jako jedność.
DANE PERSONALNE KANDYDATA
DANE OSOBOWE
Chyba nie sądziłaś, że zostanie tu na zawsze?
Chris.
Chris?
Soo-Hyun.
To ty?
Czujesz bicie mojego serca?
To dlatego, że jesteśmy jednością.
Choćbyś nie wiem jak próbowała o mnie zapomnieć.
Nie mogłam bez ciebie żyć.
Teraz nie mogę bez ciebie umrzeć.
Widzisz, czym się stałam?
Spójrz na mnie!
Chrissy?
Co ty masz na sobie?
Chciałam tylko przymierzyć. Znalazłam to tutaj.
- Zdejmuj to. - Czemu?
- Zdejmuj. - Czemu?
Co się dzieje?
Zachowujesz się tak…
Martwię się o ciebie.
Nic mi nie jest.
Co jest w walizce?
Mówiłam, że nic mi nie jest.
Nieposłuszna dziewczynka.
Mamo.
Wypuść mnie, proszę.
Otwórz.
Mamo, wypuść mnie.
Chris?
Mamo?
Chris?
Są za ciężkie.
Chrissy.
Co tam robiłaś?
Wszystko dobrze?
Kim jest ta kobieta?
Powiedz, kim ona jest.
Dobrze.
Nie mów.
Gdy wyjadę, nikogo nie będą interesowały twoje tajemnice.
Chris.
Niedawno ktoś do nas przyszedł.
Z walizką.
To był mój wujek.
Przyjechał z Korei, by powiedzieć mi, że moja matka nie żyje.
Babcia Gloria i dziadek Bill nie są moimi prawdziwymi rodzicami.
Zmyśliłam ich.
Wychowała mnie matka.
Prawdziwa matka.
Co jest w środku?
Szczątki mojej matki.
I jej ukochane rzeczy.
To ona?
Twoja mama?
To moja umma.
Umma.
Nie sądziłam, że znów będę z nią w jednym pokoju.
Co jeszcze jest kłamstwem?
Nie, Chrissy, ja…
Co chcesz wiedzieć?
To jej?
Nazywa się hanbok.
Sama ją uszyła.
Była dumna ze swojego fachu.
Miała nadzieję mi go przekazać.
Co to?
To tal.
Pamiątka rodzinna.
Noszą go od pokoleń kobiety w naszej rodzinie.
Co tu robią te rzeczy?
Zawsze mówiła, że zabierze swoje ulubione rzeczy w zaświaty.
Pewnie zostawiła je na ceremonię.
Jaką ceremonię?
Niektórzy Koreańczycy wierzą, że trudy życia
powodują umęczone duchy ich przodków,
więc składają ofiary, by udobruchać ich udręczone dusze.
Też w to wierzysz?
Nie jestem przesądna.
Jest tu coś jeszcze.
Co to?
Mamo?
Co się dzieje?
Nie płacz, maleńka.
Proszę, to dla ciebie.
Co to jest, umma?
Moja stara pozytywka.
Gdy ją otworzysz, gdy ci smutno, to znów będziesz szczęśliwa.
Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
- Daj. - Nie trzeba. Za to mi płacisz.
Twoja siostrzenica nadal tu jest?
Chcę wieczorem pograć w gry planszowe z Chris. Możecie dołączyć.
Myślałam, że dobrze jej to zrobi.
Dobrze.
Uczesać cię?
Nie tak mocno.
Przepraszam.
Przykro mi.
Dziesięć. Żółta dziesiątka.
Nie ma ograniczeń czasowych?
Chyba mam.
Rummikub.
- Rummikub. - Tak.
Pójdziemy na górę?
Naprawdę?
- Tak. - Naprawdę?
- Nie chcecie następnej kolejki? - Nie.
Niekoniecznie. Dziękuję.
Dobrze.
Fajna miejscówka.
Podanie na studia?
Tak.
Nie wiedziałam, że jest w wersji papierowej.
Twoje życie jest takie retro.
Masz w ogóle telefon?
Nie.
To jak rozmawiasz z przyjaciółmi?
Moja mama jest moją przyjaciółką.
Ale mam mnóstwo innych znajomych.
Chwytasz tam, gdzie się krzyżują,
bierzesz pod spód, a potem wyciągasz.
Nieźle. Rozciągnij.
Dobra robota.
O tak.
Łapiesz tu. A potem tu.
Rozmawiałam o tobie z tymi dzieciakami spod sklepu.
Co?
Myślą, że to zabawne.
Jak można być tak beznadziejnym?
Najlepsze, co mają do roboty, to plotkować o tym, czemu żyjesz w ten sposób.
To żałosne.
To twój telefon?
Tak.
Danny nie kazał ci go zostawić?
Tak, ale…
Wyłącz go. Mama nie może zbliżać się do prądu.
Co? Czemu?
Jest bardzo chora.
Dobra.
Cały czas miałam przy sobie telefon.
Twojej mamie nic nie jest.
Co się dzieje, jak choruje?
Nie piłam piwa, odkąd…
urodziła się Chris.
Naprawdę?
Nie chodzi o to,
żeby Chris była moją kumpelą do kieliszka.
To ty?
Ostatnio boli mnie kolano.
Boże. Zamieniam się w moją matkę.
Czujesz bicie mojego serca?
Amando, wszystko w porządku?
Chyba…
Coś jest nie tak.
Chris to taka dobra dziewczyna.
Porozmawiaj z nią.
Nie chciałam, żebyś ją znała.
Ojciec mówił, że była radosna
i taka zabawna,
gdy brali ślub w Korei.
Potem przyjechali do Ameryki.
Kraju wolności.
Krainy możliwości.
Chyba byliśmy szczęśliwi.
On był oczarowany tym miejscem.
Ale mama…
męczyła się tu.
Wszystko tutaj było dla niej obce.
Przez cały czas się bała.
Przestała wychodzić z domu.
Zmieniła się.
Pamiętam ciągłe krzyki.
Tata nie mógł już tego znieść.
A po jego wyjeździe zostałam jej tylko ja.
Musiałam robić wszystko.
Musiałam wszystko znosić.
Jej wściekłość.
Jej nienawiść.
I ją.
Gdy zaszłam w ciążę, coś sobie obiecałam.
Obiecałam to tobie.
Nigdy nie będę jak moja matka.
Soo-Hyun.
Nie jesteś jedyną nieposłuszną dziewczyną w tym domu.
Wiem, czemu nie dasz mi spocząć w spokoju.
Ty potrzebujesz mnie, a ona nas.
Razem możemy być dobrą matką.
Czemu to zrobiłaś?
Co?
To.
Zniszczyłaś to.
Muszę pisać od początku.
To nie ja.
Jeśli nie ty, to kto?
Mamo.
Ona tu jest.
Co?
To ona zniszczyła ci podanie.
Kto?
Umma.
Myśli, że przed nami uciekasz.
Nie ma sensu z tobą rozmawiać, skoro tak się zachowujesz.
Jak?
Jak wariatka.
Hej.
Jak mnie nazwałaś?
Nazwałam cię wariatką.
I wiesz co?
Nie mogę się doczekać wyjazdu.
Wyjazdu?
Nigdzie nie jedziesz.
Nie zmusisz mnie, żebym została.
Nie muszę.
Kochanie.
Nie znajdziesz sobie przyjaciół.
Za bardzo się boisz.
To ja zaprosiłam River na wieczór gier.
Czemu się tak zachowujesz?
Jestem twoją matką.
Tylko ja powiem ci prawdę.
Prawda jest taka, że…
Nie możesz tego zrobić.
Dobra, jedź.
Zapomniałaś, co się stało, gdy ostatnio byłaś w szkole?
A wcześniej? Czy jeszcze wcześniej?
Zapomniałaś już, jak biegłaś z płaczem do domu?
„Mamo, nikt nie chce się ze mną bawić. Przezywają mnie”.
- Zamknij się. - Błagałaś, bym uczyła cię w domu.
Błagałaś mnie.
Więc co zrobiłam?
Uczyłam cię w domu.
Chciałaś przyjaciół?
Byłam twoją przyjaciółką.
Chciałaś zbudować pasiekę? Własnoręcznie ją zbudowałam.
Robię dla ciebie wszystko od twoich narodzin.
Żeby cię uszczęśliwić. Żeby dać ci dom.
Dobry, bezpieczny dom.
To wszystko dla ciebie.
Myślisz, że to wszystko jest dla mnie?
Takie życie?
Odcięte od reszty świata jak jakieś wariatki?
Masz urojenia.
Po prostu coś ukrywasz.
Ciebie to nie boli, prawda?
Elektryczność.
Co?
Twoja choroba.
Nie jest prawdziwa.
Jest.
- To, że tego nie widzisz… - Nie jest.
To tylko wymysł.
Coś urojonego, stworzonego w twojej głowie.
To żałosne.
Mówiłaś, że nigdy nie będziesz jak matka.
Ale to kolejne kłamstwo.
Chris.
Chris, dokąd idziesz?
Chris?
Chris, nie odchodź.
Chris.
Wiedziałeś, że to nieprawda?
Jej choroba?
Elektryczność?
Wiedziałeś?
Dla niej jest realna.
Czemu nic nie mówiłeś?
Mówiłem. Wiele razy próbowałem ją namówić, by z kimś porozmawiała.
Ale nie chciała. Nalegała…
Nie, czemu mi nic nie powiedziałeś?
Ja nie…
Nie wiem. Myślałem, że wiesz.
Jasne, że nie wiedziałam.
Gdybym wiedziała, coś bym z tym zrobiła.
Odwiozę cię do domu.
Tego chcesz?
Miejsca ostatniego spoczynku?
A teraz daj mi spokój.
To ma być pogrzeb?
Pokażę ci pogrzeb.
Wpuść mnie, Soo-Hyun.
Zostaw mnie.
Podwieźć cię?
Mam coś dla ciebie.
Prezent pożegnalny.
W zasadzie to ja wyjeżdżam, więc to po prostu prezent, ale…
Co to?
Planer do szkoły.
Możesz do niego wpisać zadania domowe, plan zajęć…
imprezy.
Większość używa aplikacji kalendarza,
ale ty nie jesteś jak większość ludzi.
Jedziesz, prawda?
Musisz jechać.
Nic nie muszę.
To prawda, ale…
Powinnaś.
Dobrze.
Myślisz, że ludzie mają cię za dziwną,
i, szczerze mówiąc,
jesteś dziwna.
Ale uważasz, że bycie dziwnym jest złe.
Myślisz, że jesteś jedyna. Ale wiesz co? Nie jesteś.
Jest mnóstwo innych dziwaków.
Fajnych, ciekawych ludzi jak ty.
Wystarczy pójść w świat i ich znaleźć.
Nie chcesz wiedzieć, jak to jest?
Czy będziesz taka sama gdzie indziej?
Twoja córka zupełnie cię nie szanuje.
Ona potrzebuje prawdziwej matki.
Pozwól mi być jej matką.
Pa.
Powodzenia.
Mamo?
Jesteś tu?
Halo?
Umma?
Mamo?
Czas oddać jej cześć.
Co to ma być?
To jesa.
Właśnie tak oddajemy cześć naszym przodkom.
By być z nimi, żeby nie żyli samotnie w zaświatach.
Uklęknij i oddaj jej cześć.
Czemu?
Mówiłaś, że w to nie wierzysz.
- Zrób to. - Nie.
Ty uparta, bezczelna dziewczynko.
Przypominasz mi swoją matkę.
Ona też próbowała uciec.
Daleko od domu, który jej dałam.
Wiesz, co robiłam, gdy mi się sprzeciwiała?
Zamykałam ją w szafie,
by mogła myśleć o tym, jak mnie skrzywdziła.
Umma.
Mamusiu, przerażasz mnie.
Ona też się bała.
Nie widziała, jak mnie bolało, gdy uciekała.
Musiała mi uwierzyć.
Musiała zrozumieć mój ból.
Mieliśmy starą lampę, moją ulubioną.
Miała uszkodzony kabel.
Kazałam jej ją trzymać,
aż mój ból stał się jej bólem.
Czułyśmy to razem.
Ale niczego się nie nauczyła.
Nigdy nie uciekniesz.
Chrissy.
Pomóż mi.
Nosiłam cię w łonie.
Złaź ze mnie.
Czułam każdy gram bólu, gdy wydzierałaś się z mojego ciała.
Ale największy ból to umieranie w samotności.
Mamo, to ja.
Spójrz na mnie.
Śpiewałaś mi do snu zawsze, gdy miałam koszmary.
To prawda.
Nauczyłaś mnie jeździć na rowerze, choć sama nie umiesz.
Wcale tak nie myślę.
Nie jesteś nią.
Chris?
Złaź.
Boże.
- Mamo? - Chris?
Boże.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Prawie zrobiłam ci to, co ona mnie.
Posłuchaj.
Nie wiedziałam, przez co przeszłaś.
Żałuję tego.
Już dobrze.
Musimy iść.
Mamo.
- Chris. - Mamo.
Chris.
- Uciekaj! - Nie!
Przestałam się bać.
Umma.
Pokaż się.
Czemu jesteś taka smutna?
Pamiętasz, jak mi to dałaś?
Mówiłaś, że zawsze będę się cieszyć, gdy ją otworzę.
Otworzę ją dla ciebie.
Dbałaś tylko o swoje szczęście.
Nie masz pojęcia, ile wycierpiałam.
Mylisz się, umma.
Wiem, przez co przeszłaś.
Byłaś szanowana w Korei.
Zdolna krawcowa.
Byłaś szczęśliwa.
Miałaś być dobrą żoną.
Więc porzuciłaś to wszystko
i pojechałaś za mężem do obcego kraju.
Ale nie znaliście języka.
Nie mogłaś poprosić o pomoc.
Wiem, że nie było łatwo.
Soo-Hyun.
Co dzień modliłam się, by cię zobaczyć,
żebyśmy znów były razem.
Ale nie przyszłaś.
Jestem tu teraz.
Wiem, że życie było dla ciebie okrutne.
Ale byłaś też okrutna dla mnie.
Musiałam odejść.
Teraz ty musisz zrobić to samo.
Jestem twoją matką.
Zawsze będę częścią ciebie.
Nie możemy być razem.
Nie mogę zostać.
Nie.
Soo-Hyun.
Dokąd idziesz?
Soo-Hyun. Nie zostawiaj mnie.
Proszę!
Umma.
Odprawię ci jesę,
żebyś znalazła spokój, którego nigdy nie zaznałaś.
Musisz już iść.
Mam dość znoszenia twojego bólu.
MATKA
Gotowa?
Obyś odnalazła spokój, umma.
Szkoda, że nie mają kieszeni.
Już jedzie.
Co tam spakowałaś?
Dobra, studentko.
Gotowa?
Zadzwonimy, jak dojedziemy, Amando.
Tłumaczenie napisów: Barbara Jasinowicz