ŻYCIE I FILMY ERŞANA KUNERI
Kiedy gram jakąś postać,
staję się nią.
Nią albo nim.
Byłeś świetny jako kobieta.
Zaskoczyło mnie to.
Kiedyś Dustin Hoffman…
Wystarczy.
Wyjmij tę poduszkę. Nie udawaj, że jesteś w ciąży.
Doszedł już Mami?
Wiele razy.
Boże, daj mi cierpliwość! Chodź.
Dobry wieczór.
Gratulacje! Wygląda jak ty!
Boże! Nie bądź taki wredny, Erşan!
Szukałem długo, ale w końcu znalazłem.
Roladki z liści winogron.
- Trójkącik, Erşan? - No ba!
Tomris. Cześć.
Chciałbym z tobą porozmawiać.
Zrobiliśmy dwa filmy.
Nie używamy dublerów, bo nie kręcimy scen kaskaderskich.
Ale znalazłem taki rachunek: „Dubler Seyyal 10 000 lir”.
- Nie dostałam tej kasy. - Więc…
Dobry wieczór.
Chodź tu.
Wiesz coś o rachunku za dublera Seyyal na 10 000 lir?
To moje honorarium. Umówiliśmy się na 10 000.
Chcesz mnie wydymać? Dubler Seyyal?
Jeździłem za nią na nartach w Na nartach.
- Naprawdę? - Tak.
- Serio? - Mówię poważnie.
Zagrałeś syna Şadana, Şadiego. O czym ty mówisz?
- Miałbym kłamać w kwestii 10 000 lir? - A w jakiej byś kłamał?
Nie patrz na mnie. Ja nic nie pamiętam.
Jeszcze raz obejrzę film.
To nieprawda.
Proszę.
Szusowałem za darmo w moich ciuchach i za 10 000 w Seyyal.
Jeśli dostawalibyśmy kasę za szusowanie w Seyyal…
Wybacz.
- Trójkącik? - No ba.
Mówiłeś o książce, którą znalazłeś.
A tak. Roladki z liści winogron.
Zawsze chciałem zrobić adaptację książki.
Czytałem w młodości.
Jest idealna. Wymaga tylko drobnych poprawek.
Rozgrywa się w posiadłości. Autor to Nadir.
„Na podstawie powieści”. Niektóre filmy tak mają.
Tak. „Na podstawie powieści”. Zawsze chciałem nakręcić taki film.
Podoba mi się też „adaptacja sceniczna”.
Wyprodukuję taki musical.
- Erol będzie zazdrosny! - O ciebie?
Moje największe marzenie to wzbudzić w nim zazdrość.
Halo!
Witaj, Şermin.
Trójkącik?
No ba! Ale jestem na diecie.
Gram w musicalu z Erolem Evginem! Tadam!
Którym?
A ilu znasz?
Na razie dwóch!
Erola, którego podziwiam, i Erola, który ukradł mi aktorkę.
Świetnie mi poszło na przesłuchaniu. To duży musical w teatrze Şan.
İşte Öyle Bir Şey.
Tak jak jego piosenka? Leniwy!
- Haldun Dormen reżyseruje? - „Haldun Dormen reżyseruje?”
Cieszę się, Şermin. To świetna okazja.
Złościsz się?
Jak mogę się złościć?
Haldun Dormen, Erol Evgin…
Te nazwiska dużo znaczą.
Każdy by z nimi poszedł.
Nie chciałam się spóźnić jak jakaś primadonna.
Kosmetyczka nie spieszyła się z woskiem.
- Zostały mi tu jakieś włoski? - Nie.
Straciłam cierpliwość.
Umieram z głodu.
Kumsal, mam pytanie.
Poszłabyś z Dormenem, gdyby zadzwonił?
Już się tym nie zajmuję.
Od lat nie świadczę usług na telefon.
O czym ty mówisz?
Gdzie on hipotetycznie mnie zaprasza?
Wariatka!
Şermin wystąpi w musicalu z Erolem Evginem.
Nie wierzę!
Tak. Musi wybrać między musicalem Erola Evgina
i naszym filmem na podstawie powieści.
Şermin miała zagrać Yaprak.
O nie! Nie każ mi wybierać!
Filmy na podstawie powieści są takie dobre!
Prawda?
Co wybierzesz?
Erola Evgina czy adaptację powieści?
- Roladki z liści winogron? - Nakręcimy w tydzień.
Głosuję na Erola.
- Erol. - Wybierz Erola!
- Wystąpię w filmie. - Tak!
Co za menda.
Robi nam na przekór.
Głupia dziewczyna.
Brawo, Şermin!
Mój mały robaczek!
Jesteś tu gwiazdą.
Żartowałam tylko o Erolu Evginie.
Zobaczyłam wiadomość w gazecie.
Co za cwaniara!
Czasem tak się wkręcasz do filmu.
Dostała główną rolę.
Nieźle. Ale już mnie tak nie testuj. Proszę.
Erşan, ten gość mówi, że jest twoim bratem. Mam go wykopać?
Erşan, potrzebujący i biedni umierają z głodu.
Uratuj ich!
Te 10 tysięcy od ciebie poszło na biednych.
Pytają, czy mój brat o złotym sercu
może mi dać pięć tyśków na jutro.
- Biedni tak mówią? - Jednym głosem! To niewiarygodne.
Niewiarygodne.
- Możesz zagrać w filmie? - To trudne.
Dziesięć ujęć na dwuminutową scenę!
Zrobię to za 7500.
Może lepiej za 10 000. Długi ten film?
Dostaniesz 7500. Witam w obsadzie.
Roladki z liści winogron na podstawie powieści.
Trójkącik, Cemal?
No ba.
ROLADKI Z LIŚCI WINOGRON
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
CEMAL TARAKÇI JAKO NECIP
KUMSAL GÜNEŞ JAKO MACIDE
TOMRIS BEYOĞLU JAKO FIGEN
ERŞAN KUNERI JAKO NAZIF
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
CENGIZ GÜMÜŞ JAKO FIKRET
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
SEYYAL PAR JAKO NEBIBE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
AYHUN UŞUK JAKO FAIK
MUAMMER RADO JAKO HASAN
ADAPTACJA FILMOWA – ERŞAN KUNERI
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
REŻYSERIA – ERŞAN KUNERI
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CEMILA NADIRA
PRODUKCJA 1000VOLT
Brawo! Pięknie! Spodziewałem się czegoś europejskiego.
Świetny występ, Figen.
Moja droga Nebibe, twoja siostra jest pełna niespodzianek.
Prawda? Ledwo nadążałem!
Jako zachodniofil dałbym popis, gdyby to był Paganini.
Oczywiście.
Zaczerwienię się.
Skąd się wzięła ta melodia?
Prawda? Przez chwilę myślałam, że dom jest na sprzedaż.
Zaskoczyło mnie, że się zgubiłeś w pewnym momencie.
Nie jesteś muzykalny, ale to nie usprawiedliwia zazdrości.
Kłamstwo. Zawsze mam ze sobą flet.
Ale w odróżnieniu od ciebie słuchałem Figen.
Skończ z tymi bzdurami, słońce.
Wiedziałem, że nazwie mnie słońcem.
Dlaczego jesteś taki nieobecny?
Dlatego, że jestem uzależniony od morfiny.
Absurdalna sugestia!
Nie słyszałeś?
Nasz Hasan roznosi nowe plotki.
Dobrze wie, że mam cukrzycę,
ale mówi, że jestem uzależniony, bo mam strzykawką.
Co by mówił, gdybym był melancholikiem?
Plotki są gorsze niż rzeczywistość.
Porozmawiam z nim.
Wieśniacy mają te swoje małe klapki na oczach!
Końskie klapki nie są małe.
Faik, czemu się ciągle sprzeczasz?
Zwłaszcza z ludźmi lepiej wykształconymi.
Zawsze się przechwala swoją edukacją!
Chodziłem do liceum dla chłopców!
Och? Ale ja nie lubię chłopców.
Zamieniam się w słuch, panie Nazif, absolwencie włoskiego liceum!
Opowiedz nam o swoich romansach.
Nie bądź bezczelny.
Nazywali mnie tam Giovanni Nazif.
Naprawdę? Giovanni Nazif!
Co chcesz przez to powiedzieć?
Dość tych kłótni. Siadaj, synu.
Chcę wam coś oznajmić.
Zatrudniłem do pomocy młodą kobietę.
Niedługo przyjedzie.
To niewinna młoda dama.
Hasan nie daje sobie ze wszystkim rady.
Mądra decyzja, bracie.
Pomoże przy kolacjach i przyjęciach.
Jest młoda?
Proszę. Pierwsze pytanie wszystko ujawnia.
Uduszę cię.
A „słońce”? Nazwij mnie słońcem.
Dość. Przestańcie.
To młoda wieśniaczka.
Mam nadzieję, że się przyuczy i zyskamy wielką pomoc.
To chyba nie ona.
To jakaś bajeczna dziewczyna.
Oby było z tego coś dobrego.
Pokaż.
Czy ona już tu jest?
Taka niewinna.
Drży jak liść.
Imię Yaprak znaczy „liść”.
- Ma na imię Yaprak? - Takie jak ona są przebiegłe.
Musi znać swoje miejsce.
- Ma na imię Yaprak? - Takie szybko zyskują przydomek.
Zakochana Chmura.
Raczej coś w stylu Ponętny Kartofel.
Nazwę ją Mały Robaczek.
Może Szara Myszka?
Króliczy Gulasz?
Wychodzi z ciebie liceum dla chłopców.
Co za delikatna kobieta.
Na co czekasz? Otwórz drzwi.
Jakie marzycielskie oczy.
- Stukałbym. - Co proszę?
Stuknąłbym się w czoło, gdybym miał jej nie zatrudnić.
O to mi chodziło.
Sprowadzi na nas nieszczęście.
Witamy.
Chuda. Wiatr ją zdmuchnie.
Jak ja ją dmuchnę…
Cisza!
Witaj, skarbie.
- Dziękuję. Ucałuję rękę. - Nie trzeba.
Hasan!
Tak?
Zaprowadź Yaprak do jej pokoju.
Nasz pokój jest najbliżej kuchni, prawda, Nebibe?
Może powinna być blisko.
Na górze mamy miejsce…
To znaczy na strychu pokój obok Figen jest pusty.
Skąd wiesz o pokoju Figen?
Macie państwo piękny dom!
Tyle tu różnych rzeczy.
Można umrzeć ze szczęścia.
Musi być ciężko tu żyć.
Za dużo powiedziałam?
To duży dom. Zobaczysz, jak będziesz odkurzać.
Hasan.
Chodź.
Mam nadzieję, że nie zawiodę.
No proszę! To przyniesie pecha!
To nic takiego.
Proszę, złotko. Smacznego.
Pewnie jesteś zmęczona podróżą. Jedz.
Potem rozgościsz się w swoim pokoju.
Dziękuję, wujku Hasanie.
Myślisz, że mnie polubią? Zaakceptują mnie jako jedną z nich?
Jestem tu od 34 lat.
Pan Necip nigdy nie zaprosił mnie na tańce
czy na jednego do baru.
Żartuję.
Są inni pod każdym względem, Yaprak.
Ich towarzystwo,
sposób jedzenia i picia.
Zapomnij o nich. Skup się na zarabianiu na chleb.
Poza tym… Posłuchaj.
Uważaj na Faika i Nazifa.
Bądź zawsze czujna.
Powiedzmy, że przypadkiem upuściłaś drewnianą łyżkę.
Rozejrzyj się, zanim się schylisz.
O co chodzi z tą łyżką?
O nic, tylko…
Żartowaliśmy sobie.
A buziak?
Boże.
Klasyczny pan Nazif i jego żarty.
Jak leci? Co na obiad?
Najsampierw consommé.
A zaś podamy cordon bleu.
Wtenczas będzie mógł pan zjeść bouillabaisse i wyjść
albo wtrynić deser. Będą truskawki i makaroniki.
- Wszystko własnej roboty? - Nie robotem. Ręcznie.
W porządku.
Oczy masz piwne czy brązowe?
Zdecydowanie piwne.
Przepraszam.
W porządku.
Pożądam cię.
Przyjdziesz wieczorem?
Oczywiście.
I już nie oglądaj się za tą wieśniarą.
Nonsens!
Bo będzie po tym!
Czekaj.
Ty palancie! Widzę, że dobrze żyjesz z żonką.
Dwa razy na moich oczach dolałeś jej likieru.
Nie bądź śmieszna.
Zakazana miłość mnie wykończy.
Cierpliwości. Znajdziemy parterowy domek.
Ta posiadłość jebie w głowie.
Te wszystkie intrygi, zdrady
i niekończącą się pasja.
To doprowadza mnie do szału!
Yaprak, hu, hu!
Zabiję cię!
Yaprak, hu!
Jak śmiesz krzyczeć „chuj” w tej posiadłości!
Powiedziałem „hu”. Wstydź się!
- Ty… - Gdzie Yaprak?
Miała przyjść do mnie z herbatką.
Ty zboczony heroinisto!
Nawet pokojówka! Ty męcie!
- Faik. - Tak, bracie?
- Czemu zabijasz mnie wzrokiem? - Bo cię nie lubię.
Wszystko przez posiadłość.
Parterowy domek to załatwi. Czytaj z ruchu warg.
- Co to było na końcu? - Po szkółce niedzielnej. To ty.
- Nonsens. - Naprawdę.
Ma taki zjełczały zapach!
- Zjesz deser? - Brudna wieśniaczka!
- Wieśniaczka! - Otwórz.
To koszt tej naturalnej urody.
Co robisz? Przestań.
Nidy nie przychodzi do biura.
Nieprawda? Możesz zaprzeczyć?
Faik?
Chodzę do fabryki, nie do biura. Absurdalna sugestia!
Dolej wody.
Zabierz talerze po zupie.
Dziękuję.
Przepraszam.
Skończyłaś już zupę, Figen, złotko?
Słucham?
Co to ma być, Hasan? Stołówka zakładowa?
Zasłużyliśmy na taką obsługę?
Pospieszyła się trochę z nerwów. Proszę nam wybaczyć.
Kurka wodna!
Nie zawstydzajmy dziewczyny.
Zdarza się.
Consommé jest niesamowite.
Naprawdę?
Może poprosimy Yaprak, żeby upichciła nam tarhanę?
Dawno nie jadłem. Zapomniałem nawet, jaki ma zapach.
Prawda?
Nie wiem, jak zrobić tarhanę.
Poddam się, jeśli wzruszy ramionami.
Jak możesz tego nie wiedzieć?
Przysięgam.
Wzruszyła ramionami! Co za niewinność!
Pani Macide, dziewczyna świetnie śpiewa.
Ma wspaniały głos. Dalej.
Nie, proszę, wstydzę się.
- Ptaszynko, nie ma się czego wstydzić. - Tak!
Pięknie śpiewałaś w kuchni. Nie wstydź się.
Wiejska dziołcha ze mnie jest
Lecz zranione serce me
Co mi dolega, powiem wam
Będzie wam mnie bardzo żal
Chłopiec ten był na schwał
Czarne oczy wielkie miał
Serce moje szybko skradł
Odszedł potem w siną dal
Brawo!
Wioska!
- Wioska! - Wioska!
Co ty robisz?
Wioska, kochanie.
Nie chcę kremu. Jestem poruszony.
- Naprawdę? Ty też? - Tak trudno w to uwierzyć?
Ilgaz, potężną górą jesteś ty w Anatolii
Dobra, wystarczy!
Podobało jej się, nawet śpiewała.
Wspaniała improwizowany wersja piosenki Ilgaz.
Schowaj ten swój flecik.
Nie psujmy nastroju.
Bo wiesz, gdzie ci go wsadzę?
Śmiało, mów.
Chcesz mnie nazwać „słonkiem”?
- „Słonko” to… - Dość tych kłótni!
Powiedz, że plotki są gorsze niż rzeczywistość i sobie pójdziemy.
Zepsuliście mi humor.
Dziewczę ożywiło nasz wieczór swoim śpiewem.
Idę spać. Dobranoc.
Ty spryciarzu. Nie dostaniesz Yaprak.
Co za impertynencja. Nie wiem, co powiedzieć!
Faik!
Oni są w sumie czyści i słodcy.
Ale mają dziwne poczucie dumy.
Fałszywej dumy.
To do nich nie pasuje.
Szkoda, że nie mogę ich zmienić.
Zapomnij o innych. Zajmij się mną.
Oczywiście.
Przyszłaś do mojego pokoju w imię przyjaźni.
W imię przyjaźni?
Żartujesz?
Przyszłam tu w imię intryg, napiętych stosunków i dziwactw.
- Nie czujesz tego? - Nie.
Jesteśmy jak siostry.
Jesteś słodka.
- Jesteś taka naiwna. - To prawda.
To może razem…
Pan Nazif?
O rajuśku!
Nie musisz się uczyć jak ja, jak chodzić z książką na głowie.
Chyba nie.
I nikt się nie skrzywił, kiedy powiedziałaś „Kurka wodna!”.
Nie musimy pracować nad wymową.
Co więc będziemy robić?
Może…
Opowiedz mi o Piątce Literatów.
Cemal Reşit Rey.
Adnan Saygun.
Ulvi Cemal Erkin.
Boże łaskawy! Co ja robię?
Ja też znalazłam się pod twoim urokiem.
Nie.
Nie dam się, Ponętny Kartoflu!
Figen?
Szalona!
Co się dzieje, Nazif?
Nie było cię pół godziny. Jest już bardzo późno.
Nie mogłem spać. Myślałem o piosence Yaprak.
Niewinność tej piosenki, te słowa…
Jak to szło?
Wiejska dziołcha ze mnie jest
Lecz zranione serce me
Co mi dolega, powiem wam
Czy to prawda?
Nie, bracie. Nie jestem wieśniaczką.
Śpiewałem piosenkę Yaprak.
Wstydź się!
Ty spryciarzu. Nie dostaniesz Yaprak.
- Śpijmy, kochanie. - Bezczelny!
Uważaj, złotko.
Faik zniknie. Yaprak jest moja!
- Wstydźcie się! - To zabawa.
- Lubisz muzykę? - Słucham jej.
- Tak sobie radzę. - Warto żyć!
Wystarczy! Robię się mokra.
To akt własności?
Przestań mnie męczyć.
- Co się dzieje? - Jak myślisz?
Pomyśl o tym. Co może się dziać?
Co się dzieje w posiadłościach, kiedy wszystko dobrze idzie?
Co się dzieje?
Wypowiadasz te swoje głupie formułki?
O którą chodzi?
Sprzedajemy posiadłość?
Nie pierdol!
Grzeczniej! Absurdalna sugestia!!
Gorsze plotki niż rzeczywistość.
Bracie, wyjaśnij to jasno, żeby każdy mógł zrozumieć.
Na bazarze źle nam idzie.
Dostaliśmy weksel.
Zbyliśmy go, a odpowiadająca mu należna kwota
została nam w pełni uregulowana.
Przyjęliśmy zapis,
według którego brak zapłaty obarcza nas zobowiązaniem?
Właśnie.
Zgodziłem się też, że w przypadku sporu
podporządkuję się wyrokowi sądu w Stambule.
Po co protestować, jeśli taki jest nasz los?
Co się dzieje?
Ty niekulturalny niewykształciuchu!
Pijesz sherry, jesz parfait, nie wspominając o kurczaku topkapı.
Zatłukę cię!
Zastanawiałeś się kiedyś, jak utrzymujemy posiadłość?
Wsadzę ci ten flet w dupę.
Nie bywasz w fabryce ani w biurze. Ty skurwielu!
Ty zasrańcu!
Pieprzony dewiant!
Wczoraj uciskałeś mi jaja, jakbyś jechał sportowym autem!
Jesteś degeneratem!
Czemu nie powiedziałeś, że to ty? Ty geju!
Skończyliście?
Przepisałem dom na Fikreta.
Nie ma udziałów w firmie. Musimy ocalić posiadłość.
Świetnie.
- Napijemy się sherry? - Oczywiście.
Fikret nie jest ostatnio sobą.
Nie narobi nam kłopotów.
Proszę.
Tyle książek!
Wszystkie przeczytałeś?
Cicho.
Cicho. Nic nie mów.
Tak, przeczytałem je wszystkie.
I bardzo tego żałuję.
Chciałbym być czysty i niewinny jak ty.
Proszę, nie. Nie dostałam jeszcze umowy.
Fikret. Co robisz w bibliotece?
Figen zagra na pianinie. Chodź, Yaprak.
To flet?
- Przestań. Daj mi to. - Zostaw!
- Puszczaj! - Ty puść!
Przestań grać!
Przestań.
Yaprak jest z nami od tygodnia.
Nawiązaliśmy więź.
Figen, zagraj walca.
Mam dość tego cholernego pianina. Gram od czwartego roku życia!
Masz rację.
Ja też mam dość.
Zawsze pijemy likier i się rozglądamy.
Trzeba powiedzieć,
że żyjemy, jak przystało na posiadłość.
Wszyscy tak myślicie?
Ale taniec i śpiew Yaprak rozjaśniły nam życie.
Naprawdę?
Już wiem!
Zróbmy przyjęcie i zaprośmy całe towarzystwo.
- Może bal? - Wspaniale!
Yaprak się to spodoba.
Naprawdę? Skąd wiesz?
Nie wiem… Po prostu będziemy się razem dobrze bawić.
Tak?
Przyjęcie z motywem przewodnim. Bal przebierańców lub bal maskowy.
A potem szalony seks.
Faik!
Chodź tu. Co ty, do cholery, sobie myślisz?
Co ty sobie wyobrażasz? Czemu mówisz o seksie?
Typowy rozpuszczony bachor!
Co ty masz w głowie?
Gdzie popełniliśmy błąd?
Czemu nie poszedłeś do prestiżowej szkoły?
- Co my z tobą zrobimy? - Przestań!
Próbujesz ją uwieść imprezą tematyczną. Przejrzałem cię.
Nie masz monopolu na seks w posiadłości.
- Jak śmiesz? - Ja mam!
Yaprak, nie mam tu monopolu na seks?
Czemu nie rozmawiacie ze mną normalnie?
Jesteście dla mnie jak bracia. Czemu nie potraficie się komunikować?
Czemu?
Zawsze komentarze, że jestem wieśniaczką i tak dalej.
Zawsze czuć tu napięcie seksualne.
Banda sztywniaków. Tu nikt nie potrafi się rozluźnić!
Yaprak, czekaj!
O rany! Co za mądrala!
Ma rację! Dlaczego chcecie koniecznie przelecieć pokojówkę?
Co to za bzdury? Jakby to był wasz obowiązek!
Dajcie jej spokój.
Już wystarczy.
Jest zbyt wyjątkowa. Nie możecie mnie winić.
To będzie świetne przyjęcie.
Bez pianina, prawda?
Bez pianina. Bal przebierańców.
To dobry pomysł.
W towarzystwie bogaczy będzie jak ryba bez wody.
Hasan!
Hasan! Chodź tu.
W piątek urządzamy imprezę. Później zrobię ci listę.
- Możemy porozmawiać? - Oczywiście.
Znam panicza od dziecka. Rodzina Yaprak mi zaufała.
Jeśli jeszcze raz zobaczę, jak płacze,
poświęcę swoją odprawę za 34 lata pracy
i wepchnę ten wałek w dupę twoją i Faika.
Stary kawalarz.
Wiem, że to zrobisz.
O czym rozmawiacie?
Pan Nazif powie.
Wariat.
Impreza będzie świetna.
Şahbender!
Moja droga Beti! Chodźcie.
Nie przestajesz mnie zaskakiwać.
- Co za impreza! - Prawda?
Głupio wyglądamy.
Przebrałem się za zeybeka.
Tu jest kebab sim sim i dızlama.
Uwaga, na podłodze jest obornik. Śmiało.
Piosenki regionalne.
- Mamy cacık? - Mamy.
Chodźcie. Uważajcie.
O rety!
No już.
Podaj airan.
Nigdy nie ruszacie się z miasta!
Jestem zeybekiem!
Patrzaj!
Nebibe? Boże!
- Jak wyglądam? - Cudnie!
Noszę trzy warstwy.
Na szybki numerek rozbierałabym się 20 minut.
Zostaw to ekspertom.
- Są tu Yusufowie? - Skąd mam wiedzieć?
Czemu Faik tak się spóźnia? Dupek.
Mam nadzieję, że się przebierze.
Chodź ze mną.
Pamiętaj o arian.
Robią takie dziwne rzeczy.
Wypełnili cały pokój sianem.
To nic takiego. Spójrz na moje stopy.
Korytarz jest pełen bawolego łajna.
Motyw przewodni!
Pieprzyć motyw! Wybacz.
Podaj im babeczki.
Jeśli ktoś cię zaczepi, nie gryź się w język.
Ja cię wspieram.
Dobrze.
Jak się masz?
Co tak cuchnie?
Obornik.
Wpadli na taki gówniany pomysł.
Nie przebrałeś się za wieśniaka.
Nie miałem ochoty. A ty?
Nie muszę się przebierać.
Wszyscy świetnie się spisali.
Takie autentyczne stroje.
Hallihallo!
Jak zwykle coś.
Faik, kochanie, z której wsi jesteś?
- Z Wiesbaden. To problem? - Tak.
Gdzie jest Anatolia?
Gdzie tu rzeki Gediz i Kızılırmak, stepy, strumienie.
Ale to Faik.
Nic nie dociera.
Nie ma tu czegoś do picia?
Nazif?
Zaś powiedzcie mnie, panoczki.
Powiedzcie mnie, panoczki.
Azali nie mamy nawet prosecco do picia?
Wieśniaczka jak żywa.
- Poczęstujecie się? - Chwila.
Madlen, to nasza pokojówka Yaprak. To prawdziwa wieśniaczka.
Powiedz nam, kto z nas wygląda lepiej?
Pani Madlen czy ja?
Kim jestem, by to osądzać?
Chyba ty.
Nikt nie może być taką wieśniaczką jak ty.
- Zgadza się. - Wieśniaczka!
Bo jest autentyczna.
Zgadza się.
- Wioska! Wioska! - Wioska!
Nawet dom pachnie inaczej, odkąd tu przyjechała.
- Mamy airan, a ty pijesz piwo? - Tak.
A nasz motyw?
Wiesbaden, kochanie.
Piwo jest z jęczmienia.
Şahbender, patrz.
Przyjaciele, teraz zagramy w tradycyjną grę.
- Osioł sołtysa! - Ja chcę zagrać!
- Chodź tu. - Chcę zagrać!
To taka fajna gra.
- Wrócił osioł sołtysa? - Wrócił?
- Co przyniósł? - Co przyniósł?
- Wrócił osioł sołtysa? - Wrócił?
- Co przyniósł? - Co przyniósł?
Teraz moja kolej!
- Dalej. - Zaczynamy.
- Wrócił osioł sołtysa? - Wrócił?
- Co przyniósł? - Co przyniósł?
- Wrócił osioł sołtysa? - Wrócił?
- Co przyniósł? - Co przyniósł?
Położę się. Uderz mnie z przodu.
- Wrócił osioł sołtysa? - Wrócił?
Zaraz.
Yaprak, zapytaj: „Wrócił osioł sołtysa?”.
Dość tego!
To nie życie na wsi.
Życie na wsi tak nie wygląda.
Nie cierpię was.
Skończcie tę maskaradę!
Przybyłam do Stambułu, by się uczyć.
Musiałam się z czegoś utrzymywać.
Pracowałam jako pokojówka. Nie żywiłam animozji.
Czego?
Naprawdę? Teraz?
Byłam z wami szczera.
Obserwowałam was uważnie z nadzieją, że się czegoś nauczę.
Ale ta posiadłość pochłonęła was i zepsuła.
Nie kwestionuję waszej moralności. Idźcie się kochać!
Też się kocham.
Kocham się w górach i na równinach, zupełnie bez wstydu!
Bo jestem ze wsi.
Wy potajemnie kochacie się w drzwiach i pod stołami.
Nie byłam na was zła. Było mi was żal.
Żyjecie w posiadłości, ale jesteście jaskiniowcami.
Czułam wstyd!
Dość tego! Szara Myszko!
Zamknij się albo wsadzę ci ten kij w dupę.
Lubicie niespodzianki.
To była moja niespodzianka.
Policzek od wieśniaczki.
Przepraszam, że popsułam wam wiejski motyw.
Ale wioski pachną nie tylko nawozem, ale też różami.
Róże obsypuje się nawozem, by rosły.
Ale wy obsypaliście nawozem łajno i zrobiliście z posiadłości kupę gówna!
Myliłam się, myśląc, że możemy żyć jak rodzeństwo.
Znajdę mieszkanie.
Powtarzam dwa kursy. Studiuję filozofię. Nie jest łatwa.
To prawda.
Fikret. Lubię cię. Podobasz mi się.
Chcesz iść ze mną?
Yaprak.
Tak czy nie? Nie gap się tak.
Kochanie.
Przepraszam. Spójrz.
Posiadłość jest moja.
Czemu mielibyśmy iść?
Niech oni idą.
Co?
Co ty pierdzielisz? Znaczy, co pan mówi?
Przestańcie!
Teraz wstyd mi, że jestem z miasta.
Chciałbym przeprosić Yaprak piosenką.
Usłyszałem brzęk i położyłem ją
Jej oddech głęboki wzdrygnął mną
Uważaj lepiej, urodna Hatice
Umrę za ciebie, Hatice
Urodna Hatice
Piękna piosenka. Mogę zostać w posiadłości?
Nie podoba mi się.
Słyszałeś. Opuśćcie posiadłość.
Moja dziewczyna was wyrzuca.
Fikret! Co za absurdalne…
- Stwierdzenie… - Słonko!
Proszę.
Mamy oficjalny akt własności.
Opuśćcie posiadłość.
Wypierdalać, skurwiele!
Ja zostaję, prawda?
Oczywiście, Hasan.
Przytul mnie.
- Zakochana Chmura! - Kochany!
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska