ERŞAN KUNERI 2 ODCINEK 3
Seyyal.
Mami.
A ten dupek…
Cengo.
Niełatwy człowiek.
Niełatwy.
To on w musicalu.
Proszę.
- Ten film to coś innego. - Co to za film?
- Widzicie? - Tak.
Widzicie tę osobę?
- Kto to? - Nie wiem.
Kto to?
- W środku to ja. - Serio?
- Nie wierzę! - Tak, to ja.
Poważnie?
Przebraliśmy się wtedy za kobiety.
Mami, ja, nasz Payro i facet, o którym wspomniałem, Cengo.
W babskich ciuszkach.
Przystojna z pana kobieta.
Tak? Podobam ci się?
- Zdenerwował się pan? - Nie, skąd.
To mi się podoba. Myślisz jak ja.
Cieszę się, że jestem przekonujący.
Panie Erşan, muszę przyznać, że bym pana przeleciał.
Tak dobrze pan wygląda jako kobieta.
Gdybym miał okazję, też bym przeleciał ciebie jako dziewczynę.
Przeleciałbym. Podoba ci się mój żart?
Z wiekiem ma pan coraz bardziej cięty język?
Żadna dziewczyna na mój język nie narzekała.
- Sama się o to prosiłaś. - Prawda.
Pan Erşan jest w formie.
Moi przyjaciele.
Robota w piekarni to był świetny film.
Obejrzyjcie, jeśli go znajdziecie. Robota w piekarni.
Co za film!
ZYCIE I FILMY ERŞANA KUNERI
Od lat chcę się nauczyć jeździć,
ale trochę się boję.
Nigdy się nie zebrałam.
- Bądź cierpliwy. - Jasne.
Wrzuć bieg na D i zdejmij stopę z hamulca.
Dobra.
- Ryczy, ale nie jedzie! - Uspokój się. Powoli.
Są tylko P, R i D.
To zbyt skomplikowane!
Najpierw P, potem R i jeszcze D!
Ja tylko chcę, żeby szalik powiewał na wietrze,
ale litery komplikują sprawę.
Musimy ruszyć, żeby szalik powiewał.
No dobrze.
- Trzymam to. - Tak.
A tym skręcam. Tak?
To Cemal?
O nie!
Kobieto!
Co ja zrobiłam?
Nie miałaś już kogo potrącić.
Za zimny?
Nie, to bardzo przyjemne.
Wszystko w porządku? Co się stało?
Wybacz, Muammer. Nie mogę wstać. Może już nigdy nie wstanę.
- Nie mów tak! - Co mam powiedzieć?
Powiedz mi, kochanie. Nie jest ci zimno w tym stroju?
Martwię się o ciebie.
Widzisz, jak jej przykro, Erşan.
- Co powiedzieli lekarze? - Lekarze? Jacy lekarze?
Zderzak ledwo go musnął.
Nikt mnie nie zabrał do szpitala.
Tu mnie przywieźli.
Ona jest świadkiem.
- Jak się nazywasz? - Şermin.
Şermin. Co za piękna, urocza dziewczyna.
Patrz, jak pociera mi nogę.
Znacie się?
To mój brat. Młodszy brat.
Niektóre jabłka spadają dalej od jabłoni. To mój brat!
Płacze, żeby zarobić na wypadku.
Daj Cemalowi 10 000 lir w gotówce.
Przestań gadać o kasie. Zawstydzasz mnie.
Mieszkasz w Alibeyköy. Co robiłeś w Topağacı?
To oczywiste. Wystarczy 10 tysięcy.
Biedak nawet nie wspomniał o pieniądzach.
Jesteś taki cyniczny.
I tak bym ich nie przyjął.
Jak mógłbym?
To nie do pomyślenia!
Şermin, przestań pocierać mu nogę.
Niech wstanie i się przejdzie.
Czyli dostanę 1000, jeśli mogę chodzić?
Nie mogę zrobić kroku więcej.
Jeśli tobie to nie przeszkadza, dobrze.
Chcę do ciebie podejść, ale nie mogę.
Nie podchodź.
Mamy pracę. Film. Muszę być na planie.
- Co tym razem? - Nie mogę nigdzie iść.
Nawet w lokalnej kawiarni
nazywają mnie „Bratem pornografa”.
Czasem ludzie wspominają Erşana Kuneri, a ja muszę trzymać język za zębami.
Kiedyś wystawiałem sztukę w miejskim teatrze Tomurcuk.
Lewacka sztuka.
Ruch oporu Karagöza.
Zaatakowano mnie podczas trasy w Adapazarı.
Dostałem niezłe bęcki.
Dlaczego? Bo sztuka była polityczna.
Odebrałem cię z komisariatu.
Scenograf i aktorzy cię pobili, bo im nie zapłaciłeś.
- Polityczna! - Cicho!
A na komisariacie powiedziałem, że nadal jesteś moim bratem.
Cemal, pracujesz jeszcze w teatrze?
Teatr jest na zawsze w moim sercu, Muammer!
Dziękuję.
Nieważne. Wystarczy dziesięć tysięcy.
Dobra.
Chwila.
Zrób mi zdjęcie z bratem.
Nie widuję go często.
Nie.
No dobra.
Kogo my tu mamy?
Cemal Kier!
Altın, chłopie.
- Cemal Kier? - To nawiązanie do hazardu.
Mało ostatnio grasz. Bywałeś kiedyś u Araba.
Przyjdzie. Dostał transfuzję krwi.
Skończyłem z tym.
Pracuję dla organizacji charytatywnych.
Dajcie mi nieużywane ciuchy.
Rozdaję je potrzebującym.
Ty masz ładny strój. Nosisz go?
Noszę go. Teraz.
Jakby co, to wiesz.
Ja ci dam.
Nie kłopocz się.
Potrzebujący to wysocy mężczyźni, jak ja.
Do zobaczenia u Araba.
Nie przyjdę. Jestem nową osobą.
Zastąpiłem hazard teatrem. Rozumiesz?
Ale przyjdę, jeśli masz dla mnie rolę, Muammer.
Chętnie przyjdę, Erşan.
- Kręcimy film o skoku na bank. - O skoku?
Nie przejmuj się nim. To ciebie nie dotyczy.
Nie wziąłbym udziału w skoku.
Macie uroczą sekretarkę.
Cześć wszystkim.
- Co to jest? - Jestem Emel.
- Nie jest ci zimno w tym stroju? - Nie.
Świetny aktor, 10 000 za jedną scenę. Nawet ja tyle nie dostaję.
- W końcu to starszy brat. - Niestety.
Payro, czy to motyl?
Nie.
Ma rację. Wygląda jak motyl.
ROBOTA W PIEKARNI
Ładnie wygląda, co?
Tak. Czekoladowe rogaliki?
W piekarniku. Daj je, Ozi.
Rany.
Ładnie wyszło.
Proszę.
Proszę. Czekoladowe rogaliki.
Z takimi umiejętnościami możesz zbić fortunę, Ergin.
- Dobra robota. - Dzięki.
Cześć.
- Jak leci? - Świetnie!
Ergin, Meral.
Ozi, Nilgün.
Ferhun, Güner.
Meral mi pasuje. Podoba mi się.
Dobrze. A ja będę Sabahat.
Dokumenty dla cukierni też są gotowe. Za miesiąc otwieramy.
Doktor czeka na telefon.
Po dwóch naraz?
Jest problem, stary. Ferhun myślał, że to tylko przebieranki.
Mówi, że tego nie załapał.
Posłuchaj, Ergüder. Możemy przebrać się za kobiety.
Ale o co chodzi z tą operacją?
Wielu facetów próbowało dokonać napadu w przebraniu.
Nasz plan jest niezawodny.
Nie wiem.
Mówią, że można to cofnąć,
ale tego nie rozumiem.
Boi się.
Też się boję,
ale przebieranki są dla amatorów.
Lekarz zachowa nasze organy przez trzy miesiące.
Po skończonej robocie z powrotem je przyszyje.
Mamy gwarancję.
Nie wiem, Ergüder.
Kiedy wygłupialiśmy się po pijaku,
nie mówiliśmy, że obcięlibyśmy sobie fiuty za miliard?
I nie było gwarancji, że je potem przyszyją.
Mamy słowo lekarza.
Gdzie je przechowa?
W chłodziarce.
Dobrze wiedzieć.
Ergin martwi się, że mu za bardzo zmarznie.
Przestań.
Mam niski próg bólu.
Denerwuję się.
Pomyśl. Chodzi o 200 kilogramów złota.
Skupmy się na tym.
Za tyle możesz kupić nowiutkiego
i dwa zapasowe.
Kto robi ten skok?
Meral, Nilgün, Sabahat, Güner.
Kim są?
Bez sprawcy nie ma przestępstwa.
To ma sens.
Zacznijmy wdrażać plan.
- To ma sens? - Tak.
Cztery niewinne kobiety otwierają piekarnię.
Dobra lokalizacja, blisko biur.
Sprzedajemy świetne wypieki za rozsądną cenę.
Wszyscy je uwielbiają.
Dodam skórkę cytryny do lemoniady. To odświeży powietrze.
Ferhun i Ozi zaczną kopać na początku każdej zmiany.
Gdy zmiana skończy się o 19.30,
Ergin i ja będziemy do rana wyrzucać śmieci.
- O której gotowe są bułki? - O 6.30.
W piątek zaczniemy dwie godziny po fajrancie.
Złoto łącznie waży 800 kilo. Czyli 20 worków po 40 kilogramów.
Wyjdziemy z tunelu, wysadzimy go i zalejemy wejście betonem.
Po 200 kilo złota dla każdego z nas!
A co z operacją?
Dzwonisz do lekarza i idziesz pod nóż w ciągu 12 godzin.
Mam pieniądze. Jutro zapłacę gotówką.
Przyszyje nam te same, prawda?
Dlaczego o to pytasz?
Nie pomylą się, prawda?
Jak mogą? Napisze na nich nasze imiona.
Zawiąż na swoim wstążkę, skoro tak się martwisz.
Przesadzacie. Spokojnie.
Skupmy się na 200 kilogramach.
200 kilo złota.
Zacznijcie wcielać się w postać.
Jesteście gotowe?
Jestem gotowa.
Ja też.
Bardziej już nie dam rady.
Jeśli wpadniemy przez Ferhuna, wkurzę się.
Proszę, panowie. Tylko o to proszę.
Postaraj się.
Panie doktorze, mogę spojrzeć ostatni raz?
Dobrze.
Spróbuję podkreślić twoje rysy.
Widzisz, jak teraz wyglądam?
Zrobię cię na bóstwo.
Mogę nie malować paznokci?
Nie musisz.
Pozbyliśmy się nadmiaru. Widzisz?
Tak. Kiedy będzie Ergüder?
Jak załatwi sprawy z cukiernią.
- Mam nadzieję, że niedługo. - Tak.
Cześć pracy!
Wszyscy patrzyli na mój tyłek.
A nie mam nawet na sobie mini!
- Serio? - Czemu kosmetyki są takie drogie?
Było nie kupować. Mam od mamy.
Musiałem kupić. Musimy dobrze wyglądać.
To będzie trudne. Patrz.
- Co zrobiliście? - To i owo.
- Boli cię? - Bardzo.
Dobre wieści. W poniedziałek otwieramy piekarnię.
- Wreszcie! - Świetnie.
- Właśnie… - Dobrze.
Proszę, zaciśnij wargi, żeby szminka się rozprowadziła.
Niezłe z was laski.
Zaraz ci przypierdolę!
O rany!
Güner, siostro?
To przez hormony.
Leki tak na mnie wpływają. Wybacz.
Uważaj, bracie.
Najpierw prawa stopa na szczęście.
Najlepsze czekoladowe rogale.
Kochanie, najważniejsze, żeby nie chodzić na skróty.
Wkładamy w nie, co najlepsze.
- Prawda, Güner? - Prawda.
- Były pyszne. - Dziękuję, kochana.
Niech ci Bóg błogosławi. Zapraszamy ponownie.
Dzień dobry.
Eklery są gotowe.
Delikatniej, jaskiniowcu.
Daj je Güner.
- Proszę. - Dzięki.
Witam.
Dziękuję. Cudowne miejsce!
Mam ją po drodze do pracy. Będę bywalcem.
Cudownie. Co podać?
Pracuję w budżetówce.
Coś słodkiego, za co nie zapłacę zbyt słono.
Rozumiem. Mamy świeże eklerki.
To poproszę i limoniadę cytrynową.
Bo robi się tu gorąco.
Eklerek i lemoniada z cytryn.
- Najpierw się je rżnie, potem ściska. - Co?
Taki żart, panie dziejku.
To wszystko.
- Zaraz wracam. - Dzięki.
Dziękuję.
Pracuje w budżetówce?
Tak. Ciekawe, czy jest gliną.
Powiedz mu, że to na koszt firmy.
Dobra.
- Proszę. - Dziękuję.
- Są na koszt firmy. - Co?
Pracuje pan w budżetówce? Gdzie dokładnie?
Nie powiem. To tajemnica.
Nie mówmy o tym.
Dobrze. Smacznego.
Chciałem ci coś pokazać.
- To jest to? - Tak. Przesuń je.
Wszystko inne gra, ale te paznokcie mnie dobijają.
Musisz się przyzwyczaić.
To kwestia cierpliwości.
Dalej. Patrz.
Te cztery płytki, zaczynając od tej.
I jeszcze te cztery.
Tu się kończy. Dobrze?
- Usuwamy 16. - Te wszystkie.
- Dobrze? - Dobra.
To wszystko. Prowadzenie cukierni jest trudniejsze.
Proszę, kochany. Smacznego.
- Drogo. Dołoży pani melony? - Niestety.
Moje melony nie są na sprzedaż.
Szkoda.
- Ergin. - Tak?
- Wentylacja włączona? - Tak.
Ozi, wyłącz światła.
Nie ma sprawy.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
- Nadsłuchujcie. Dobrze? - Dobra. Uważaj.
No już.
Dobrze. Idź.
- Włączam zasilanie. - Dobra.
Gotowe.
Widzisz światło?
Widzę.
Powiedz im, żeby przynieśli młotek.
Dobra.
Przynieście młotek.
Gdzie jest młotek?
Gdzie jest…
Kurwa! Został na górze.
- Leć! - Zaraz będę.
Zamknięte?
Pomyślałem, że wpadnę, ale chyba już zamknęliście.
Tak, późno już.
Co pani tu robi? Piecze?
Tak, rogaliki na jutro.
Jakie fajne rękawiczki.
Nie chcę poparzyć sobie rąk gorącymi blachami.
Proszę dbać o swoje piękne dłonie.
Nie mam młotka.
Młotka?
Szarlotka.
- Pieczecie jabłecznik? - Właśnie.
Uwielbiam ze szczyptą cukru pudru!
A skoro o tym mowa…
Mogę uszczypnąć pączusia?
- Nie mamy pączków. - Jeden raz.
- W takim razem jeden całus. - Nie.
- Ludzie mogą nas usłyszeć… Idź. - Mógłbym cię zjeść.
Do zobaczenia. Wrócę rano.
Jestem.
Jak dobrze słyszeć dźwięk tego młota pneumatycznego.
Chodźmy.
Młotek!
Dalej!
- Przewierciłeś się? - Proszę.
Chodźcie.
Tak.
Rób swoje.
Cicho.
Przeżyje?
Nie wierzę!
Uszczypnijcie mnie.
Tak to się robi w Stambule!
Została tylko jedna torba.
Tak jest!
- Ostatnia? - Tak.
Ozi, pociągnij. To już ostatnia.
Stop.
Tak to się robi, brachu.
- Pomóż Erginowi. - Chodź.
Dzięki.
- Silnik włączony? - Tak.
- Dobra. - Zanieśmy je.
Bierz.
Szybko!
Szybko! Szybko!
- Tutaj. - Daj mi.
Przynieście wszystko.
Bułka z masłem! Zrobione!
Koniec z ciastkami. Będę jadł tylko owoce morza!
Dzwoniłeś do doktora?
Zadzwonię, ale jestem zbyt podekscytowany.
Policja! Nie ruszać się!
Ręce do góry! Już!
Odsunąć się!
Co to jest?
Pracujemy w piekarni.
Jak widzicie.
Świetny plan, co?
Przymknij się.
- Miał być niezawodny. - Cicho.
Nie wiecie, gdzie jest złoto?
Jakie złoto? To, które dostałam w prezencie ślubnym?
Jesteście aresztowane.
Nie porozmawiamy z prokuratorem?
A z moim adwokatem?
Masz adwokata? Ma papugę!
Spokojnie.
Według prawa…
Najpierw jest prokurator.
Tak nie traktuje się kobiet.
I co teraz?
Myślę.
Przepraszam.
Mam papierosy.
Ale nie sprzedają szminek ani lakieru.
Mieli za to spinkę.
- Zabiję cię. Uduszę! - Co ja zrobiłem?
Mamy jeszcze czas. Wyjdziemy stąd, nie martwcie się.
Zniszczyłeś nas.
Zamknij się.
To był twój Idealny plan, Ergüder?
Nie miałem takiego dużego tyłka.
Powiększył go.
Zawsze miałeś tłusty tyłek.
Wygląda jak zawsze.
Na to samo by wyszło, gdybyśmy tylko się przebrali.
Gdybyśmy się przebrali, bylibyśmy w męskim pudle.
Dostawalibyśmy regularnie wpierdol.
Świetnie nam tu idzie.
- Prawda. - Fakt.
Dobra, drogie panie, koniec spaceru.
Wracajcie do środka.
Chwila.
Ten strażnik…
Wracamy do środka, drogie panie.
- Melis, moja różyczka. - Cześć, kochanie.
Mam plan.
Porozmawiaj z nim.
Jasne, rozumiem.
Cześć. Pamiętasz mnie? Z cukierni.
Złamała mi pani serce.
Do środka. Życzę pani powodzenia.
Czyli tak to będzie?
Okazałaś się złodziejką!
Wszystkie gazety o was piszą.
Jestem załamany. To bardzo smutne.
Nie powiedziałeś, że jesteś strażnikiem.
Uroczo wyglądasz!
Boże. Wracaj do środka. Jestem…
Jestem na ciebie zły. Do środka. Wykonuję swoją pracę.
Nie patrz tak na mnie.
Jestem ofiarą sytuacji.
Przestań tak na mnie patrzeć.
Powiedz to sędziemu, nie mnie. Do środka.
- Dobrze wyglądasz w tym mundurze. - Boże! Proszę.
Do środka. Czas minął.
Czas na spacerniaku dobiegł końca. Dalej!
Żegnaj, świeże powietrze.
Wszyscy do środka.
- Co powiedział? - Jest na mnie zły.
Dobrze. Nie byłby, gdyby cię nie lubił.
To znaczy, że mamy tu swojego człowieka.
- Właśnie. - Świetnie.
- Dalej! - Już idziemy.
- Dobra. - Do celi!
Jak chcesz. Przyprowadź je, to porozmawiamy.
Dobrze.
Porozmawiam z Murtazą i…
- Laska chce z wami porozmawiać. - O czym?
O czymś.
Jestem zmęczona. Niedługo idę spać.
Możesz iść spać,
ale już się nie obudzisz.
Laska z wami porozmawia.
Możemy porozmawiać.
To tylko babska gadka.
Mój plan działa.
Naprawdę?
- Niech Bóg was uwolni. - I ciebie.
Sztabki złota.
Złapali was.
Gdzieś ich nie schowałyście?
Próbowałyśmy dokonać skoku na bank.
Ale, wybacz mój język, dałyśmy dupy.
Przestań na chwilę gadać, babciu.
- Jak masz na imię? - Meral.
Ty zajmiesz się napojami.
Babcia pościeli łóżka.
Chodźmy, babciu. Chodź.
A ty co, chuda?
Ja?
Jestem Nilgün.
- To ta, Nazo? - Tak.
Zabierz swoje rzeczy. Pójdziesz z Nazo.
Chodź.
A ty, miotaczko, wymyjesz tu wszystko do czysta.
Podłogę?
Nie podłogę, wszystko.
Nie jestem miotaczką. Mam po prostu grube kości.
Czas na sen.
Chodź.
Powiedz. Wiesz, gdzie jest złoto?
Niedługo wyjdzie kilka dziewczyn.
Możemy jakoś wam pomóc?
Być może mogłybyśmy skorzystać z waszej pomocy.
To dobrze. Ale zacznijmy od tego mycia.
Mam tylko pościelić łóżka czy też wszystko umyć?
Odejdź, stary.
Jeśli nam pomożesz,
wyliżę wszystko do czysta.
Zrobisz to? Zobaczmy.
Mam zacząć na mokro czy na sucho?
Do roboty.
Dzień dobry.
Świetnie się spisałaś.
Lubię cię.
Dziękuję.
Pogadaj z Murtazą. Umieści cię na liście wychodzących.
Mówiłam, że wyliżę do czysta.
Podaj. Podbiję.
Nie mam wprawy.
Jak mogłeś coś obiecać?
Nie mamy tyle pieniędzy.
Może gliny je zabrały.
A ty mówisz o złocie!
Musimy się pospieszyć. Zostały cztery dni.
- Panowie… - Panowie?
Nie ma już żadnych panów.
Można się tu nieźle zgrzać.
Ta dziewczyna jest taka urocza.
Nigdy nie przeżyłem takiej miłości na wolności.
Mamy 800 kilo złota.
- Być może. - Właśnie.
Ukryłem oddzielnie 10 kilo na wszelki wypadek.
Serio? Gdzie?
W cukierni.
Czyli trochę podebrałeś?
Podebrałem!
Na taką sytuację. Myślę perspektywicznie!
Zapłacimy Lasce dwa kilo, żeby stąd wyjść.
Wciąż zostanie nam po dwa kilo.
- Dwa kilo na osobę. - Tak.
A operacja?
Najpierw musimy wyjść. Nie?
Stary,
ja mógłbym tu zostać.
Dasz mi moją działkę po odsiadce.
W sumie to nie wiem, ile dostaliśmy.
Ta dziewczyna jest taka urocza! Doprowadza mnie do szału!
Meral.
Mamy dać nasze imiona Murtazie.
To proste. Ja się tym zajmę.
Drogie panie, wracamy do środka!
Powiedziała „panie”.
Pospieszcie się. Szybciej.
Proszę wejść do środka.
Pośpieszcie się.
Szybciej.
Panie Murtaza?
Cześć, kochanie.
Musimy pogadać.
Wiem wszystko. Przestań flirtować.
Bądź poważna.
- Rozmawiałaś z Laską? - Tak.
Wyciągniesz dziś naszą czwórkę.
Naprawdę? Tak powiedziała?
Jestem mózgiem tej operacji. Rozumiesz?
Chcę dwie sztabki. Powiedziała to?
- To tak się sprawy mają? - Właśnie.
- „Nażaram” się na ryzyko. - „Nażarasz”?
Nażaram się, panie dziejku, tą rozmową.
- Ale ci to pasuje. - Wiem.
Dwie sztabki też mi pasują.
- Dwie sztabki dla ciebie. - Idź już.
Szybciej.
Nazo, jak to wygląda?
Wszystko gra. Przyślij je.
Dobra.
Murtaza was tam spotka. Żadnych sztuczek.
Daj to dziewczynom. Wychodzę za tydzień.
Powodzenia.
Dziękujemy.
Idziemy.
Dobra.
Mocno. Tak. Dobrze.
Dalej!
Pospieszcie się.
Wsiadajcie.
Pospieszcie się. Wsiadajcie.
Jedźmy.
- Wyszliśmy! - Tak!
Nie mówiłem wam? Wystarczy mi zaufać.
Murtaza, zabierz nas do piekarni.
Przyjąłem.
Wróć później.
- Chodź! - Jedźmy.
- Pospiesz się! - Idę.
Wszystko jest, jak należy.
Tak!
Te też wezmę.
- Dobra. Zaraz wracam. - Dobrze.
Dzięki!
- Tak jak ustaliliśmy. - Cudownie.
Dziękuję bardzo.
Proszę.
Jutro policzą ludzi w więzieniu.
Będzie się działo.
Totalny chaos.
Chyba będziemy już uciekać.
Miło się z wami robi interesy. Dziękuję.
Ale chyba niezbyt rozsądnie będzie zostać w okolicy.
Jak myślisz, Nazo?
Powinnyśmy się ukryć.
Gdybyście od razu wyszły na miasto,
postąpiłybyście po amatorsku.
Dziewczyny powinny tu zostać.
Zgadzam się, niech dziewczyny tu zostaną.
Poczekam, aż sprawy się uspokoją i wrócę, żeby wam powiedzieć,
kiedy możecie wyjechać.
Inaczej postąpilibyśmy jak amatorzy.
Jutro też pracujesz?
Nie, to mój wolny dzień.
Nie zostawiaj tu dziewczyn samych.
My wyjeżdżamy wcześnie rano.
Możesz iść potem.
Dobrze.
Super! Nazo zostanie z nami!
To znaczy…
Muszę wykonać telefon. Przepraszam.
Dzień dobry. Tu Ergüder.
Plan się zmienił.
Przeniesie nas pan na jutro rano?
Tak.
Jeden z nich?
- Co? - Co się stało?
Wystawiony na działanie powietrza? Wszystko dobrze.
Rozumiem.
Dobrze. Jutro rano.
- Co się stało? Zepsuł się? Który? - W porządku.
Świetnie.
Będziemy o siódmej rano.
Wszystko gra. Przyjmie nas o siódmej.
To była droga przez mękę.
- To już ostatni dzień. - Zgadza się. Pieprzyć to!
- Wreszcie. - Ulżyło mi.
Naprawdę nie sądziłem, że wam się uda.
Dlaczego? Jakiś problem?
Nie.
Zaczynajmy. Pójdę pierwszy!
- Drugi! - Ja drugi!
Jestem najstarszy. Ja idę pierwszy.
Zapraszam.
Operacja się udała.
Ale w koniuszek wdało się zakażenie. Musiałem usunąć centymetr.
Ale nawet nie zauważy.
O cholera.
Był zbytnim pesymistą.
- Wykrakał to sobie. - No nic.
To nie problem. Gdyby pan wiedział, przez co przeszliśmy!
Słyszałem w wiadomościach.
Co za szalona akcja.
To nie moja sprawa.
To miał być niezawodny plan!
- Ferhun. - Co?
To tylko jeden centymetr. Zapomnij o tym.
Ale Ergüder, w tych sprawach liczy się każdy milimetr.
Dobra.
Pomyśl, stary.
Uciekliśmy z więzienia i nikt nas nie szuka.
To dowód, że mój plan działa.
Zgadza się!
Przez znieczulenie zapomniałem, czemu trafiliśmy do paki.
Ergüder, mój mały członek dużo zniósł.
Odcinanie, przyszywanie! Jeśli nie działa, dam ci w dupę.
Jak mi dasz w dupę, jeśli nie działa?
Nic tu nie ma.
Kij nic nie złapał?
Nie widzisz?
Jak to możliwe? Schowaliśmy tu tyle toreb.
Sam, kurwa, sprawdź!
Ale…
Wszystko, czego się tkniesz zamienia się w gówno.
Przestańcie już!
Nic. Nic tu nie ma!
Gdzie jest moje złoto?
W cipce twojej mamy! Całe twoje złoto jest w jej cipce!
- Przestańcie! Co robicie? - Przestańcie.
- Nie wolno bić starszych ludzi. - Chodźmy już.
Naprawdę nic nie ma?
- Nie ma. - Nic tam nie ma!
- Mieliśmy tu 20 toreb. - Pieprzyć to!
- Świetny plan, Ergüder! - Gdzie ono, kurwa, może być?
Co za niezawodny plan! „Zostawcie to mnie”.
- Zostawiłeś? - Tak i co się stało?
Wy tylko narzekacie!
Zostawiliśmy to tobie! Dowodziłeś!
Właśnie!
„Zaufaj mi!” Zaufaliśmy i patrzcie, co się stało!
Tak to się robi.
Nie popełniasz błędów?
Nie mogę powiedzieć, że błędy się nie zdarzają…
Słyszałem o Ergüderze, ale on mnie nie znał.
Dowiedziałem się o złocie i pomyślałem, że to spieprzą.
Ale dobrze im poszło.
Myślałem, że odłożą 20 kilo na wszelki wypadek,
ale się myliłem.
Chociaż dziesięć kilo złota
to też całkiem niezły wynik.
Zdobyłem doświadczenie.
Dam znać, jeśli coś się nadarzy.
Zawsze do usług.
Ja cię!
Murat, koniecznie dawaj nam znać o takich okazjach.
Jak ty to robisz, że brzmisz jak wieśniak?
Ach…
Z jakiegoś powodu to ważne.
Przestają się mieć na baczności, panie dziejku.
Tak, panie dziejku. Gdy tak mówisz, są jak zahipnotyzowani.
To tyle na dziś.
Do zobaczenia, moja różyczko.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
- Dzięki. - Buziaki.
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska