NĘDZNE ŻYCIE
Dziś witamy u nas Co przynosisz nam?
Cały świat ci pokażemy Bilet przecież masz
Dziś witamy u nas Co przynosisz nam?
W twoje puste ręce Włóżmy wspomnień czar
Jeśli tu przychodzisz By pośmiać się troszeczkę
Czy możemy tak się śmiać? Będzie śmiechu beczka
Jeśli tu przychodzisz By pośmiać się troszeczkę
Czy możemy tak się śmiać? Będzie śmiechu beczka
Ostrożnie! Cicho! Ci, ci! Ludziom ufać się nie da
Ludzkość chce coraz więcej Rodzoną matkę sprzeda
Życie piękne może być Przytłoczyć mu się nie daj
A gdy życie nędzne jest Powtarzaj „stara bieda”
Przedstawienie zacząć czas Więc pora zająć miejsca
Czy możemy tak się śmiać? Będzie śmiechu beczka
Witam wszystkich. To zaszczyt was tu gościć.
Przedstawienie czas zacząć.
Zaraz się zacznie, ale gdzie są artyści?
Może przyszedłem za wcześnie?
Panie Erşan!
Spokojnie. Zaraz to załatwimy.
O co chodzi?
To nie jest Nędzne życie?
Nie. Już zamknięte.
Żartuję. Trochę ograny żart, co?
Myślałem, że jestem za wcześnie, bo nikogo nie było.
Nie widziałeś tych wszystkich ludzi na scenie? Daj spokój.
Nie o to mi chodziło. Jestem narratorem tego przedstawienia.
Rozumiem. Chodzi o efekt obcości.
Nie ma tancerzy, nie ma widowni. Tak?
Nie widzę publiczności.
Przestań, proszę!
Wynajęliśmy teatr, reklamowaliśmy premierę.
Ludzie przyszli. Nawet to nagrywamy.
Nie wygłupiaj się, Erşan.
To ty się wygłupiasz.
Grasz w przedstawieniu. Mogę tego dowieść.
Dowiedź.
- Ile kosztuje bochenek chleba? - Dziesięć lir!
Widzisz? Pogrywają sobie z tobą!
Czapki z głów za ten żart!
Proszę o brawa!
Ja się przygotuję, a ty zrób wprowadzenie.
Jak poszło ludzkości,
gdy idee dotyczące własności zostały przetestowane po raz pierwszy?
Słucham?
Pyta, gdzie one są.
Teraz rozumiem.
Czas, żebym zostawił scenę naszym aktorom.
Şükran, tam jest jaskinia. Chodźmy!
Torrrak.
Błagam, nie rób wstydu córce.
Tato, nie mogę go sobie po prostu wziąć?
Mam dość czekania.
Należy przestrzegać pewnych rytuałów i tradycji.
Przeklęte tradycje!
Dostaję gęsiej skórki, gdy o nich słyszę.
Źle na mnie wpływają.
O czym ty mówisz? Są dobre.
Dzień dobry!
A może powinienem powiedzieć „grau”? Nie wiem, jakiego języka użyć.
Jestem Kenan Mızraklı.
To moja żona Melisa Mızraklı i mój syn Kaya…
Mızraklı.
Usiądźmy.
Ława z kamienia, ale oszlifowana. To dobrze.
Są bardzo postępowi.
Pan Torrrak, tak?
Tak, Torrrak, z trzema „r”.
Miałem nadzieję, że tylko dwoma, ale…
Nazywam się Torrrak Anaerkil.
To moja żona Şükran Anaerkil i moja córka Çakıl Anaerkil.
Łowca czy zbieracz?
Jesteśmy zbieraczami.
Ze spółdzielni Środkowej Anatolii.
My jesteśmy prości, ale nasza córka jest miastowa.
Nie śmieję się z żartów z kobiet.
- Dlaczego? - Nie chcę ryzykować.
Proszę pani? Jak się pani ma?
- Nie jest rozmowna. - Jak się komunikujecie?
Popychamy się i szturchamy.
Ona popycha mnie, a ja jego.
- O rany. - No tak.
Moja żona dużo mówi, ale bez ładu i składu.
Zebrałam to na nasze zaręczyny.
Jesteśmy mięsożerni.
- Wiesz, mamy ogień. - Ogień.
To będzie moja bratowa, jeśli ubijemy interes?
- Tak. Jeśli go ubijemy. - Bratowa.
Czy wy naprawdę
pracujecie w przemyśle rolniczym? Uprawiacie ziemię?
Ale bez porządnych narzędzi.
Jebane patyki…
Mamy matriarchat, więc wybaczcie przekleństwo.
Ile wyniósł pana ostatni rachunek za gaz?
Nasza jaskinia nie jest podłączona.
Synowie mogą pociągnąć instalację aż do wejścia do jaskini.
- Właśnie. - Sąsiedzi zainstalowali.
Nie odczytują licznika i płacą co bądź.
- Teściowa robi wrażenie. - Tak.
Powiedziałem „teściowa”. Poprawnie?
Możesz ją tak nazywać.
Teściowa robi wrażenie!
Pomogę może trochę tacie.
Twój syn i ja
poznaliśmy się nad rzeką i zakochaliśmy się.
Jak dwoje cywilizowanych ludzi,
choć nimi nie jesteśmy…
Coś w tym stylu. Nieważne.
Chcielibyśmy się pobrać.
Panie Torrrak, pana córka ładnie mówi.
To prawda. Zaimponowałaś panu. To znaczy przyszłemu teściowi.
Sama to zebrała, tak? Pracuje.
- Tak. - W polu.
- Nie może. - Co?
Biorąc pod uwagę, że będzie pracowała też w nocy…
Boże!
Za wcześnie.
Torrrak, co to ma być? To jakieś prymitywy.
Co ma robić, jeśli nie pracować?
Mam siedzieć cały dzień w jaskini?
My zawsze siedzimy w jaskini.
Nie dziwię się.
- Caner, chodź. - Cześć, Çakıl.
Co to jest, chłopcze?
Jaja jak berety!
Bardzo fajne wyrażenie, może chwyci.
- Świetne! - To po rodzinie ze strony matki.
Ze strony matki?
Caner, synu, to pan Torrrak i jego żona Şükran.
Chcą, żebyś poślubił ich córkę.
Wiem, tato. To cudowni ludzie.
Wypiekają najlepszy chleb.
Poczęstowałeś chlebem tatę?
To nie jest zwykły chleb. Mamy specjalną recepturę.
Lekarz zakazał mi jeść chleba.
Ale jesz?
- Jem. - Widzę.
Kiedyś mówiliśmy „chleb”, ale teraz mówimy „chlebuś”.
- Chlebuś. - Chlebuś.
Jak ty mówisz?
- Buś. - Ona mówi „buś”.
Skupmy się.
W ogniu miłości i duchu wiatru
chciałabym poślubić pana syna.
Cierpliwości!
- Çakıl! - Tato…
Mamy tu coś, co nazwaliśmy umową małżeńską.
Synu, daj tabliczkę.
- Dalej. - Fajna rzecz.
Wszystko spisane szare na szarym. Daj mi to.
Po tym, jak oddasz nam dziewczynę,
cała twoja ziemia i towary staną się naszą własnością.
Dlaczego?
Też dajemy ci towar.
- Twój syn to towar? - A nie?
Nie ma mowy, tato.
Po co nam ich ziemia czy owoce, które zbierają?
Widzicie? Wybrakowany towar. Mój ojciec nie kłamie.
Çakıl, co ty na to?
Chodźmy, tato.
Co za prymitywy. Jak w ogóle śmią.
Nie mów już. Posłuchaj nas.
Kaya, dalej, synu.
Zaczęliśmy chodzić wyprostowani Udało nam się nikogo nie zranić
Ale skoro kij spełnia zadanie Wierzymy w kij i mamy go na stanie
Praca na polach i ziemi uprawa Nie, to nie dla nas taka zabawa
My mamy kije i włócznie mamy Mamy pieniądze, myśmy prymitywami
Tato, nie przynoś mi wstydu dziś Ludzie cywilizowani powinni być
W złym guście jest o kiju gadanie Nie bawi mnie już wcirów dawanie
Ja też mogę udział wziąć w tej piosence
Lub wstrzymać się od głosu i umyć ręce
Co bym zrobił, gdybym miał kij Myśli to zaprząta mi
Co ja dzisiaj robię tu Delikatny kwiatek bzu
Życie z nimi to nie bal Ale taki, skarbie, jest już świat
Wynaleźliśmy kij, jakbyśmy go potrzebowali
Na armaty i działa jeszcze poczekamy
Przestań już naiwna być By obrócić koło, potrzebny kij
Nie moje to małpy i nie mój cyrk
By obrócić koło, potrzebny kij
Nie moje to małpy i nie mój cyrk
Mon père dit la vérité
Sans bâton roue ne tournera pas
Çakıl nie mogła się już opierać.
Po kilu atakach dzikich zwierząt
kamienie, kije i włócznie znów stały się cenne.
Nasi przodkowie założyli rodzinę.
Wynaleźli nie tylko kij, ale też wiele innych rzeczy.
Od tego czasu wielu malowało, wielu rzeźbiło,
wielu zajęło się poezją i filozofią.
Ale stary dobry kij
nigdy nie stracił na popularności.
Dzięki niemu majątki i władza przechodziły z rąk do rąk.
Plemiona stały się księstwami,
księstwa królestwami, a królestwa imperiami.
Aż pewnego dnia zapanowała demokracja!
Demos i Kratos.
Dzień dobry.
Słucham?
Jestem nowy. To restauracja parlamentu?
Tak, panie prezesie. Proszę usiąść.
Jestem senatorem, nie prezesem.
Panie senatorze,
polecam miskę zupy za jedną monetę.
Całe jagnię za jedną monetę.
Co takiego?
Jak może kosztować jedną monetę? Gdzie indziej płacisz 25!
Rozumiem pana entuzjazm. To pana pierwszy raz.
Przyzwyczai się pan.
Przystawki? Jedna moneta za sztukę.
Jak to?
Co dziwniejsze,
może zjeść pan to wszystko
z deserem, na przykład keşkülem i lodami,
i też zapłaci pan jedną monetę.
Tego nie rozumiem.
Zacznijmy od zupy.
- Proszę pawie pióro. - Tyle nie zjem.
Zje pan. Nie pohamuje się pan.
Miska zupy dla senatora!
Jak to możliwe? Zanotuję to.
To musi się zmienić.
Ceny powinny wzrosnąć tutaj lub spaść na agorze.
Zajmę się tym.
To było niesamowite widowisko, Klaudiuszu.
- Ile? 50 000 ludzi? - Przynajmniej.
Przynajmniej 50 000 ludzi.
Wszedłem na mównicę.
Widziałem mnóstwo flag pod godłem cesarza.
- Każdy miał napis „Arturias” na czole. - Taki.
- Skandowali! „Arturias!” - Arturias!
Niesamowite. Powiedz mu.
Powinieneś to był zobaczyć!
Obok kwartetu było dwóch facetów z puzonami.
Gdybyś to widział.
Zapytałem ich: „Kto odważy się zdjąć nasze proporce?”.
- „Nikt!” - „Nikt!”
- Wierzą w to! - Tak.
Powiedziałem im: „Zrobię z Rzymu stolicę mody”.
Tak na siebie patrzyli.
Powiedziałem to samo!
W Mediolanie powiedziałem:
„Zrobię z Mediolanu Paryż Wschodu!”.
- Uwierzyli! - Tak.
Kelner! Przynieś nam pióra.
Aż się nam ulewa.
Daj to, chłopcze.
Daj mi wina!
- Proszę. - Dzięki.
Panie przewodniczący, wszystko się udało. Dziękuję.
Cieszę się. Nie musisz mi dziękować.
Bratanek chciał awansować na gladiatora w Koloseum.
Pomogliśmy dzieciakowi.
Jest pan najlepszy.
Jak sobie chłopak radzi? Jest ze wszystkiego zadowolony?
Pożarły go lwy, panie przewodniczący.
Wczoraj został zjedzony w całości.
Ale jesteśmy wdzięczni. Zaraz wracam.
Straszne było z niego chuchro!
Nalegali na gladiatorstwo. Co teraz?
Wszyscy mówią o kwalifikacjach, ale nie wtedy, gdy im to nie pasuje.
Nie mam nic przeciwko Kratos.
Ale Demos to mała suka.
Faceci w mojej wiosce mówią:
„Pociągnij pan za sznurki i uczyń mnie cesarzem”.
- Cholera! - Uwierzysz, Arturiasie?
Nie dajmy się ponieść. Może to plebejusz.
Kto to w ogóle jest?
Ave, Cezar!
Nie jest jednym z nas.
Witam. Jestem Safokles.
Zostałem wybrany 70% głosów w wiosce.
To mój pierwszy dzień.
Gratulacje. Jesteś tym słynnym Sofoklesem?
Nie. Jestem Safokles, z „a”.
- Gratulacje. - „A” zamiast „o”.
Jaki nadęty dupek! „Moje imię pisze się z »a«”.
Chłopcze, przynieś nam dwie jagnięciny.
Tyberiuszu?
Nie, posram się, jeśli zjem więcej.
- Sraj. To nic takiego. - Tak?
Smacznego, panowie.
Te ceny są trochę dziwne.
Przegłosowaliśmy te ceny, synu.
- Jedna moneta za posiłek. - Tak.
Dlaczego jest taki trudny?
Mówi na przekór.
- Myślisz, że jest z opozycji? - Nie mówmy o tym.
Mogę dołączyć?
Jasne.
Ta restauracja ma za niskie ceny.
A wy macie pieniądze.
Przedstawię wniosek na zgromadzeniu w kwestii nierówności społecznych.
Budujemy mosty.
Słucham?
Przewodniczący mówi,
że wyprzedzamy innych i potrzebują mostu, żeby tu dotrzeć.
Co ty wygadujesz?
Szczerze mówiąc, nie słuchałem.
Tak jakoś wypaliłem.
Czasem też coś improwizuję.
- Zawsze wychodzi na dobre. - Właśnie.
Jeśli moglibyście mnie wesprzeć,
wygłoszę mowę o równości płci na zgromadzeniu
i zrobimy głosowanie.
Jest też kwestia praw zwierząt.
Sytuacja na arenach. Co jedzą te lwy?
- Co jedzą? - Nie jagnięcinę.
- Rany Julek! - Gość ma gadane!
Jesteś przedstawicielem Rzymian czy kierownikiem zoo?
Ciekawe. Zaraz przyjrzę mu się z bliska.
Jego immunitet chyba nie działa. Patrzcie.
Nie jest nietykalny.
Safo, weź się w garść.
Siwe włosy świadczą o doświadczeniu.
Nie wchodź na mównicę z takim nastawieniem. Wyśmieją cię.
Naprawdę? Zobaczymy.
- Tak? - Tak.
- Idziesz na agorę? - Tak!
Tyberiuszu, zorganizuj wiec na agorze.
- Robi się. - Płacisz uczestnikom?
Trzeba sypnąć groszem, bo inaczej nikt się nie zjawi.
Stanę dziś przed ludem i powiem im całą prawdę!
Jak to piękne cesarstwo
Marka Aureliusza i Cycerona przeobraziło się w raj dla cwaniaków?
- Dowiem się. - Tak?
- Tak. Na rynku. - Na rynku?
Wsadzę ci dzidę w dupę, jak speniasz.
- Wejdę na mównicę. - Na agorze?
- Tak! Na agorze. - Serio?
- Przyjdziesz na agorę? - Tak!
Tak… Drodzy Rzymianie…
Zamknąć się!
Wygłosimy mowę.
Proszę, panie przewodniczący.
Dalej, Rzymie, dalej Rzymie, dalej
I do boju, i do boju zagrzej
Rzymianie!
Rodacy!
Kto jest waszą matką? Kto ojcem?
Kim są wasi przodkowie?
Nasza matka to królowa Demeter.
Nasz ojciec to Jowisz.
Co powiedzieliby na to przodkowie?
Kochajmy i bądźmy kochani.
Wszyscy jesteśmy śmiertelnikami!
- Brawo! - Brawo!
Proszę, panie przewodniczący.
Drodzy bracia i siostry.
Wszystko, co mamy, należy do Rzymu.
Nic nie mamy i niczego nie chcemy.
Nie mam nawet bielizny!
Wszystko należy do Rzymu!
Drodzy Rzymianie.
Przewodniczący Klaudiusz i ja uformujemy grupę na zgromadzeniu,
aby was nadal wspierać.
- Uwielbiamy to robić grupowo! - Tak jest!
Mówię w imieniu lekarzy.
Zgromadzenie nic nie zrobiło w kwestii praw pracowniczych lekarzy.
Gdzie są nasze odprawy?
- Chodź. - Mów.
- Jesteś ekspertem. - Mów teraz.
Lekarze mają rację w swoich żądaniach…
I co dalej?
- A my… - Tak?
Powtórzy pani pytanie?
Starczy tego!
Rzucam to w diabły i odchodzę.
- Szerokiej drogi! - Niech sobie idzie!
Skoro wspomniał pan już o grupach,
co z obiecanymi orgiami?
Czy plebs może brać w nich udział?
Porozumieliśmy się z władzami miejskimi.
Wyznaczą duży teren, gdzie zainteresowani będą mogli pobaraszkować.
To nasze rozwiązanie.
Nie będziemy się w to wtrącać.
Róbcie, co chcecie.
My nigdy nie powiemy: „Dla ludzi, pomimo ludzi”.
Brawo!
Chwileczkę.
Nie macie nic do powiedzenia?
Na co idą pieniądze z podatków?
A co z rosnącymi kosztami życia?
- Zaczekaj. - Ale ja…
Nasi rodacy umierają z głodu!
Co mają jeść Rzymianie? Kamienie?
- Brawo! - Brawo!
Będziecie z nas wysysać krew?
Skurwiele! Nie pozwolimy!
- Brawo! - Powiedz im!
Arturias!
- A zazdrośnicy mogą nam skoczyć! - Tutaj!
Niech ci zazdrośnicy zaznają takiego głodu,
żeby pająki utkały sobie pajęczynę na ich tyłkach!
Germanie!
Germanie! Nie pokonają nas!
- To oni za tym stoją! - Właśnie.
- Zwyciężymy! - Kropka!
Kropka.
Wciąż mamy coś do powiedzenia.
- Jeśli chodzi o prawa kobiet… - Zamilknij.
Jestem żoną senatora. Przestań ujadać.
- Tak. Idź już. - No już.
Drodzy Rzymianie.
Przedstawiam wam Tyberiusza, przewodniczącego komisji ds. kobiet.
- Kobiet? - Kwestie kobiet.
Obiecuję, że się zajmę problemami każdej kobiety, jaką poznam!
Zaufajcie mi, a….
Cesarz Korneliusz, trzeci od lewej.
Brawo! Niech żyje Korneliusz!
Cóż…
Nie widziałem cię, Arturiasie, wczoraj w grupie.
Byłem na samym dole, Cesarzu.
Pomachałem ci, ale nie zauważyłeś.
Jak się masz, Klaudiuszu?
Wiesz, jak to jest. Import, eksport. Dajemy sobie radę.
Wyeksportowałem chmurę do Persji.
Widzisz je, cesarzu? Chmury są na niebie.
Eksport na papierze.
Dobrze. Ale co wy wyprawiacie? Podburzacie lud?
Wręcz przeciwnie, cesarzu, uspokajaliśmy lud.
Sprawdzę.
Drodzy Rzymianie,
jak się macie?
Wspaniale! Wspaniale!
Nasi rodacy są zadowoleni z naszej ciężkiej pracy
i okazują nam swoją wdzięczność.
Powiem wam to wyraźnie.
Rzymianie doceniają i darzą szacunkiem przywódcę,
który wprowadził Rzym w nową erę.
Obecnie żadnemu Rzymianinowi niczego nie brakuje.
Urzędnicy wiedzą, jak zdobyć dodatkowe fundusze.
Jesteś nowym senatorem? Podejdź.
Co ty myślisz?
Mój wielki cesarzu,
miałem kilka pomysłów,
ale nie udało mi się zdobyć wymaganych głosów.
Chcę dołączyć do grupy starszych senatorów.
Niedługo wezmą cię w obroty.
Brawo. Nie możesz działać sam. Wszystko, co grupowe, jest najlepsze.
Zajmiemy się nim.
Dzień dobry.
Pani doktor, witamy.
Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Wiedzieliśmy o tym.
Wiedziałem, że wróci.
Moja droga Semro,
włącz dobrą kasetę i rozwesel nas wszystkich.
Płacić każą nam za tlen Ty za kieszeń trzymaj się
Nawet gdy rozbijesz bank Mało masz
Ci na górze kradną wraz Zawsze mało, zawsze daj
Co ty na to mówisz nam? Brak tu zmian
Kto dziś przyjdzie bronić nas
Kto nas uratuje w czas
Zawsze mało kasy masz Ryzykujesz, hazard znasz
Bo co biedny zrobić ma? Brak tu zmian
Nieraz byłeś już na dnie Ale znów podniosłeś się
Nic tu nie poprawi się Z dnia na dzień
Kto dziś przyjdzie bronić nas
Kto nas uratuje w czas
Płacić każą nam za tlen Ty za kieszeń trzymaj się
Ale haruj jak ten wół Brak tu zmian
Wszyscy tacy sami, patrz Za zwierzęta mają nas
Lecz na orgie mają czas Brak tu zmian
Czy ludzie są z natury dobrzy, czy źli?
Przez wieki poznaliśmy różnych ludzi.
Dobrych i złych.
Bohaterskich i tchórzliwych.
Mądrych i szalonych.
Mężczyźni czy kobiety?
Matriarchat czy patriarchat?
Kto wychowuje tych ludzi?
Matki rodzą takie lwie serca!
Dobra, rzeczywiście rodzą je.
Czy te dzieci stają się zepsute potem?
Chcę winić społeczeństwo.
Ale cicho. Nie mogę się do tego zmusić.
Co?
Cemile, miałaś podnieść łóżko.
Ustawiłam je na środku, siostro.
Chciałam, żeby było wysoko jak tron!
Tak. Niech będzie jak tron.
Może wtedy wykrzykiwać rozkazy. Może nawet mnie każe udusić.
Nie bądź zazdrosna o brata.
Mój syn jest prawdziwym księciem!
Obrzezanie Yağıza Efe to nie byle jakie wydarzenie.
Łóżko ma być jak tron!
Będzie łamał serca wszystkim dziewczynom.
Kiedy mu zdejmą szwy, ojcowie powinni ukryć swoje córki.
Mój siostrzeniec emanuje męskością!
Pyta: „Mamo, jestem już mężczyzną, ożenię się?”.
Ale słodziak.
Niech się nie żeni
i używa każdego dnia.
Mój siostrzeniec może zmieniać dziewczyny jak rękawiczki.
Oby się nie zakochał w jakiejś latawicy. Tego kwiatu jest pół światu.
Twój narzeczony musiał czuć to samo, kiedy z tobą zrywał.
Mała gówniara i jej docinki.
Dzieciak ma dziewięć lat. Nierozpakowany prezent.
Chyba zawiązujesz wstążkę w złym miejscu.
Zamknij się, Sibel, albo zakleję ci usta.
Yağız Efe to prawdziwy książę!
Nasz król lew.
- Mogłabym mu oderwać siusiaczka. - Słucham?
To oczywiście przenośnia. Czemu miałabym to zrobić?
Dziś i tak mu go przytną.
Tak. Zrobią to przed przyjęciem.
Cemile, sprawdźmy ciasta i lemoniadę.
Dobrze, siostro.
Straciłyście chyba rozum.
„To prawdziwy książę!”
Tu ma być demokracja,
ale panuje tu monarchia, jeśli chodzi o Yağıza Efe.
Mogłabym zjeść jego siusiaczka.
To już drugi raz. Opanuj się.
No co ty…
Yağız Efe!
Mamo, złamała mi się różdżka.
Naprawdę? Dzisiaj?
Co za zbieg okoliczności! Czy to znak?
Nie martw się. Naprawimy.
Ciesz się chwilą. Skup się.
Widziałeś łóżko, Taci? Jest na ziemi.
Chciałam, żeby było wysoko jak tron!
Yağız Efe, słoneczko, jak się masz, kochanie?
Trochę się boję, mamo.
Ale jesteś księciem, synu. Książęta się nie boją.
- Prawda, bracie? - Tak.
Byłeś obrzezany, wujku?
Oczywiście.
Też się bałeś?
Czy się bałem?
Wciąż się boję o moje klejnoty.
Kiedy gramy w piłkę, zawsze zakładam ochraniacz.
Czy to dlatego ciągle trzymasz ręce w kieszeniach?
Tak, ze strachu. Sprawdzam, czy nadal tam jest.
Nie wbijaj mu do głowy bzdur.
Daj znać, gdy przyjedzie wujek Aslan.
Dalej, dziewczyno, sprawdźmy ciasto i lemoniadę.
- Dobra. - Daj znać.
Dobra, siostro. Chodź.
Taci, gdzie jest mistrz ceremonii?
Gdzie są İbiş i Aslan?
Aslan zajmuje się organizacją.
Nie wiem.
- Spóźniłeś się! - Jesteśmy.
- Czekamy godzinami! - Spokojnie.
- Wujek Aslan. - Cześć.
Ty łobuzie!
Pokaż nam siusiaka. Śmiało.
Taci, niech pokaże siusiaka.
- Pokaż! - Pokaże. Cierpliwości.
Uspokójcie się.
Taci, ty też jesteś pijany?
Tak, szwagrze.
To nic takiego. Pół butelki wódki.
Spoko, nie mogę tylko kierować ciężkimi maszynami.
Ale ty mnie nie zatrudniłeś do obsługi równiarki.
- Właśnie. - Boże dopomóż!
Işık, spójrz, to İbiş.
İbiş!
Żołnierzu!
Fahri, czego się napijesz?
- Niczego, dziękuję, Aslan. - Dobra.
Załatwię sprawę.
Jak się masz?
- Işık, brachu. - Cześć.
Yağız Efe, synu, przywitaj się z mistrzem ceremonii.
- Cześć. - Jak się masz, łobuzie?
Prawdziwy łobuziak.
Założę się, że dziewczyny się za tobą uganiają.
Aslan, weź go pod swoje skrzydła.
- Poprowadź go. - Poprowadzę go.
Wiesz, jak go nazwałem, gdy był mały?
Mówiłem na niego „żołnierzyk”.
Spójrz na jego głowę.
Na litość boską! Proszę.
Co mi mówiłeś, kiedy nazywałem cię żołnierzykiem?
Aslanie, proszę, żebyś przestał.
Işık, proszę. To najszczęśliwszy dzień w życiu twojego syna.
Posłuchaj. Fahri to największy jajcarz w Stambule.
Nie mów o jajach. Ja się zajmuję czymś innym.
- Işık. - Tak?
Masz wodę kolońską?
Do dezynfekcji narzędzi?
Nie, chcę trochę rozcieńczyć lemoniadę.
Ręce mi się trzęsą.
- Kieliszeczek i będą git. - Fahri.
Na to liczę.
Wybacz.
- Fahri. - Tak?
Cytrynowa?
80%? Nada się.
Wymieszaj z lemoniadą.
Dobra. Do roboty.
Pokaż mi go.
- Żołnierzu! - Żołnierzu!
- Śmiało. - Spokojnie.
Pokaż.
Najpierw go znieczulimy, tak?
Daj mi chwilę, Işık.
- Proszę, Fahri. Stuknijmy się. - Daj mi.
- Witaj, Fahri. - Napijmy się.
- Dalej, Işık. - Tniemy. Nie martw się.
Żyj chwilą. Spokojnie, Işık.
Będę żył po obrzezaniu.
Wszyscy zostaliśmy obrzezani.
Ty łobuziaku!
To gałgan jakich mało!
Gałgan.
Pokaż. Jeszcze go nie widziałem.
Najpierw znieczulimy, tak?
Znieczulimy.
To nie jest duży problem. Damy radę.
Fahri. Odziedziczył to po rodzinie matki.
To nie wina Işıka!
Na litość boską! Dość tego, Aslanie!
W porządku, bracie.
- Dobra. - Ma dziewięć lat.
To dobrze. Ja mam 44 i haluksy!
Uderz! Graj, gdy żartujemy.
Dobra, chłopcze, teraz…
- Znieczulisz? - Jasne.
Fahri, wiesz, co robię w takich sytuacjach?
Znieczulam dziewczynę.
Daję jej drinka, a potem buch.
Ale aparat.
Gotowy?
- Wcale się nie boję. - Dobrze.
Ale dobrze znieczul.
- Głuptasie! Łobuziaku! - Żołnierzu!
Słuchaj, chłopcze, to najchwilniejsza życia w twoim ważnie.
Jestem tu ja,
twój wuj, twój ojciec i twój stryjek.
- İbiş też tu jest. - Dawaj, İbiş.
Teraz twoja kolej, İbiş
Twoja matka uważa cię za księcia, a dziewczyny cię kochają, Yağız Efe.
- Nie martw się. - Zaraz będzie po wszystkim.
Jesteś gotowy, synu?
- Pokaż. - Znieczuli cię.
- Znieczulam. Wszystko dobrze. - Igła.
I już. To było najtrudniejsze. Nie będzie bolało.
Znieczuliłeś?
Znieczulenie zaraz zadziała.
Reszta to pestka.
Pokaż. Tak, znieczulony.
Jest znieczulony.
Ręka mi zdrętwiała!
Ręka mi zdrętwiała…
- Dalej, Taci, stuknijmy się. - Myślałem, że już nie pijemy.
Żyj chwilą, Işık.
- Rozluźnij się. - Potem się rozluźnię.
- Jeszcze go nie obrzezał. - Dobra.
- Chwila. - Dawaj, İbiş.
Işık, bracie. Dajemy.
Jesteś gotowy?
- Spokojnie. - Nie bój.
Jestem z tobą.
Jesteś żołnierzem.
Trzymam… Tak.
Twój ojciec i wujkowie tu są.
- Spójrz w górę. - Gotowi?
- Tnij. - Tnę.
Zrób to.
Uważaj, bo spadniesz.
Przyciąłem.
To dobrze.
Zrobione, chłopcze. Ale z ciebie dzielny chłopak!
- Rany. Wszystko odpadło. - Proszę.
Chyba zaraz zemdleję.
Trzymaj się.
Mdleję.
Spokojnie.
- Zaczekaj. - Zemdleję.
Ale jest znieczulony, tak?
- Jestem… - Co teraz?
Co to było?
- Czemu mi to dałeś? - Odciąłeś?
- Co? Tak, na amen. - Tak.
Będzie łamał serca!
Czyjeś serce na pewno pęknie.
Teraz jest mężczyzną! Król Lew!
Gdzie Işık?
- Podekscytował się. - Tak.
Wiesz, jaki on jest.
Co za dziwak.
To takie niemęskie.
Synu, jesteś teraz mężczyzną.
Nic nie czuję, mamo.
Oderwałabym mu siusiaka.
Za późno!
Mogłabym mu oderwać siusiaczka!
Proszę.
Co to jest?
Żołnierzu!
Trochę się omsknęło.
Drodzy widzowie, mówią, że niedobrze być nadopiekuńczym.
Można to nazwać kabaretem
bez poruszania kwestii społecznych?
Przepraszam!
Podobał mi się ten skecz.
Napisałeś go?
Cieszę się, że ci się podobał.
To był wspaniały obraz toksycznej męskości.
Jak te matki i ciotki mogły tak zachęcać młodzieńca?
Właśnie!
Nazywają ich lwami, tygrysami, a oni myślą, że mogą nas wykorzystywać!
Mówię nie!
Jak na mężczyznę twoje obserwacje były niezwykle celne.
Przełamałeś wszelkie tabu.
To bardzo miłe słowa.
To może napijemy się i poflirtujemy?
Z miłą chęcią.
Jesteś w idealnym wieku!
Łatwo cię przekonam do przepisania na mnie domu.
Przepraszam, jeśli to mało oryginalne.
Sfinalizujmy transakcję!
Właśnie.
Spójrzcie, panowie.
We wszystkich tych miejscach
można teraz budować zgodnie z prawem.
Ten teren nie jest już uznawany za teren zalesiony.
Tak!
My po wszystkim nie będziemy uznawani za ludzi.
Poszczęściło się nam!
Zaraz się tu zjawią właściciele ziemi.
- Tak. - Wiemy, co robić.
Rzucać im kłody pod nogi.
- Tak. - Zgadza się.
Jestem z was dumny. Uwielbiam kierować tym urzędem.
Jesteście wspaniali! Usiądźcie.
To pan nas wszystkiego nauczył.
- Tego skurwysyństwa. - Tak.
Ale muszę cię ostrzec.
Nie noś tu tak drogich zegarków.
Noszę go, bo pan nosi swój.
Masz rację. Powinienem dać ci przykład.
- Zdejmijmy je. - Już.
Pokaż swój.
Chwileczkę. Czy jest trochę lepszy niż mój?
Pamięta pan umowę z hotelem? Stąd go mam.
Ale ja zatwierdziłem tę umowę.
Mnie się też należy.
Bez dwóch zdań!
- Daj mi go. - Jasne.
- Nie noś go tutaj. - Dobrze.
Nie przyjąłem łapówki od pięciu minut. Oszaleję.
Idźcie na miejsca.
Proszę.
Dzień dobry.
Droga komplikuje sprawy. Mamy związane ręce.
Jestem Aylin Seçkin.
Dziś zaczynam pracę. Oto dokumenty.
Tak? Proszę pokazać, panno Aylin.
Zastępca kierownika.
Chwila.
- To Sermet i Erkin. - Miło mi.
Dwóch jak duet.
Zaraz. Chwileczkę.
Panna Aylin ma wyższe kompetencje niż wy.
O co chodzi?
Mamy tu system pracy.
Będziemy składać dokumenty do pana
bez podpisu pani Aylin.
Albo ją ominiemy. Powiemy, że jest na chorobowym.
A czasami zapiszemy, że nie żyje.
Znam klauna Fuata, który pracuje w kostnicy.
- Nieźle. - Dobrze.
Gratulacje i kondolencje.
Witamy. Sermet, daj pani pieczątkę.
- Zaraz. - Kto ma pieczątkę, ten ma władzę.
- Proszę. - Tak. Gratulacje.
- Śmiało. - Proszę.
Süleyman, herbata!
Centrala w Ankarze mnie powiadomiła.
Niektóre tereny nie są już uznawane za lasy. To okropne.
O tym właśnie mówiliśmy.
Bardzo nas to smuci.
Dzień dobry.
Czy to wydział ksiąg nieczystych?
To wydział passe-partout.
Rıza, uwielbiam twój zabawny akcent,
ale nie zniosę dziś twojego paplania.
- Pogadaj z panią Aylin. - Idź.
Pogadaj z panią Aylin.
Mam 20 arów ziemi.
W herbaciarni mówili, że mogę na niej budować.
Sprawdzi pani, czy to prawda?
Już patrzę.
To daj tutaj.
To prawda. Można na niej budować.
Postawimy mały domek. Nie potrzebujemy więcej.
- Mały domek? Nie można. - Wykluczone.
Nie możesz.
Musisz sprzedać tę ziemię.
Kierownik mówił. To miejsce przeznaczone na turystykę.
Strefa turystyczna.
Nie, może pan tam pobudować, cokolwiek pan zechce.
Co zechce?
Nigdy tego nie słyszałem. Nie ma mowy.
- Ale pani powiedziała, że mogę. - Tak.
Rıza, chcę ci odpowiedzieć z zabawnym akcentem
i mówić do ciebie w ten sposób, ale słabo mi idzie.
Jest pan taki zabawny.
Witam pana Nizama i ekipę. Jak się macie?
Witamy.
Pif-paf!
Sprawdź pan kieszeń.
Jak pan to robi?
Co tam, Servet? Pif-paf!
Erkin, pif-paf!
Sami!
Rozświetla pan biuro jak promień słoneczka.
Co tam? Pif-paf!
Jak to pan zrobił?
Liczy się szybkość. Mam dużo pracy. Muszę się spieszyć.
Witam, bracie, proszę usiąść. Mogę mówić „bracie”?
Wolę „tato”.
- Tato! - Nasz tata.
Potrzebuję przysługi.
Czy mógłby pan napisać:
„Kupił zegarek za własne pieniądze”?
Nie ma o czym mówić.
Süleyman, kawa!
- Nigdy jej nie widziałem. Jest nowa? - Jest nowa.
- Pif-paf! - Ach!
Co się tu dzieje?
Jak pan śmie?
Proszę wybaczyć. Pif-paf!
Idź już sobie.
Czego pan potrzebuje?
Cóż, Nizami…
Chciałem, żeby przekwalifikowano ziemię między lasem a wybrzeżem.
Brawo!
- Udało się. - To już załatwione.
Kupiłem kilka działek w tej okolicy.
Teraz potrzebuję pozwolenia na budowę hotelu.
Zajmijcie się papierkową robotą.
Jaki hotel ma pan na myśli?
Ludzie mają spojrzeć na bryłę
i powiedzieć: „Ten jebany maszkaron obsrał nam krajobraz!”.
A w środku
to będzie cudowne miejsce,
które zapewni gościom pięciogwiazdkowe doznania.
Opisuje pan mój wymarzony hotel!
- Proszę pana. - Tak?
Może pan budować, ale nie ja wydaję decyzję.
- Proszę porozmawiać z kierownikiem. - Panie kierowniku…
Wie pan, ta mała działka?
Należy do Rıza.
Ta mała działka, która mi tu bruździ, należy do pana?
- Tak. - Gdzieś pan był?
Szukałem pana!
Pif-paf! Sprawdź pan kieszeń.
Rany! 50 000 lir!
Zabiorę. To był tylko test.
Nie zauważył pan, co?
- Nie. - Wyglądał na zaskoczonego.
Rıza, to pan Sami. Magnat branży turystycznej.
Oczywiście, że pana poznaję.
Pewnie, że tak, stary lisie!
Tak, poznaję pana. Pracowałem już z bydłem.
Mogę od razu ocenić krowę.
A pan ważysz ze sto kilo.
Masz pełną figurę.
Zobaczymy, ile mleka mi pan dasz.
Rıza jest jednym z nas!
Tak. Załatwione.
Daj panu Rıza oralet.
Za wcześnie na kawę.
Zbuduje pan hotel?
Jak to sobie pan wyobraża?
W samym środku pana włości moja mała działeczka.
Co zrobimy?
Powiem panu, co zrobimy.
Sprzedasz mi pan swoją działkę za rozsądną cenę.
Ale co wtedy? Mówią, że nie można tam nawet zbudować domku.
To prawda. Domku nie można.
Ale pan mówi, że rozpieprzy krajobraz.
Prawo jest wyraźnie po stronie pana Samiego.
- Naprawdę? - Tak.
Doprawdy?
Zrób pan te swoje magiczne pif-paf i po sprawie.
Pif-paf.
Prawdziwy magik.
Panie Sami, zajmę się dokumentami.
Proszę się nie martwić. Jest pozwolenie.
Proszę się tym zająć. Ja mam robotę.
Oczywiście.
Trochę mi zeszło, ale napisałam ekspertyzę:
„Na tym terenie nie może powstać hotel”.
Proszę.
Oczekuję natychmiastowych przeprosin za wcześniejszy afront.
Branie i wręczanie łapówek
to oznaka słabości i braku moralności.
Jeśli inwestor przekupuje urzędnika,
to łamane jest prawo.
Wstyd, panie kierowniku.
Panie Sami, Aylin wyrecytowała tylko
fragment powieści Çalıkuşu Reşata Nuri Gültekina.
- Mnie też zaskoczyła. - Brawo!
Cóż, panno Aylin, nawet na poziomie ministerstwa…
Musi pani wiedzieć, że otrzymałem ministerialną aprobatę.
Przykro mi, nie podpiszę tego dokumentu.
A ekspertyzę wyślę do ministerstwa.
Pani tego nie robi. Nie będę mógł sprzedać swojej ziemi!
Proszę się nie wstydzić. Proszę podać kwotę.
- Bądźmy ze sobą szczerzy. - Tak.
Znamy się na liczbach, moja droga Aylin.
Podzielimy się sprawiedliwie.
Sprawiedliwie?
Jest pani urzędniczką. Proszę działać rozsądnie!
Proszę spojrzeć na Rıza.
Naprawdę chce pani zasmucić staruszka?
Skoro wy jesteście złodziejami, ja też mam nim być?
- Tak. - Tak.
- Weź. - Nie mogę.
No dalej, bierz!
Nie mogę.
- Weź to! - Nie mogę.
Weź.
Do diabła ze skorumpowanym systemem.
Bierz
Nie mogę Podatników to pieniądze
Kradnij
Nie mogę Państwa to pieniądze
Co mam zrobić, jak i gdzie?
Weź To ma teraz taką cenę
Kradnij I tak nic nie zmienisz
Jak inaczej zwiążesz koniec z końcem?
Kradnij
Nie mogę Biedni tego potrzebują
Kradnij
Nie mogę Zakazane to pieniądze
Jak i gdzie mam ukarać cię?
Chrzanić kazania te twoje
Biedaków nie ruszą mnie znoje
Po prostu płyń z prądem A ja sprowadzę deszcz
Ta sama historia Zmienić nie chce się
W porze lunchu załatwia sprawy swe
Życie jest okrutne
Co powiedzieć mam?
Nadajesz się tylko Na skecz w kabarecie
Nadęta idealistka O uczciwości plecie
Zakończ taniec A wszystko wyjaśnię ci
Gdy sprawy osiągną impas,
może powinniśmy zacząć od nowa? Co o tym sądzicie?
Jak ktoś może popełniać ten sam błąd w kółko?
A może okaże się, że tym razem ma rację?
Panie Narratorze, jesteśmy nieomal gotowi, więc…
Chciałem tylko wprowadzić ostatni skecz.
Jaki skecz?
Ten.
Kochanie, zakochałam się w tobie.
Chcę założyć z tobą rodzinę, mieć dzieci, ale…
- Tak, kochanie? - Widzisz…
Czuję, że nie powinnam zadawać się z twoimi rodzicami.
Ale dlaczego?
Twój ojciec mówi o kijach i broni.
Nie chcę sprowadzać dziecka na taki świat.
Ale jak damy przykład, jeśli teraz się poddamy?
Masz rację.
Możemy nie być partią rządzącą, ale będziemy totalną opozycją.
No dobra.
Tak mówili.
Ale zostali w opozycji do końca życia.
Robi się późno. Ludzie chcą iść do domu.
NĘDZNE ŻYCIE
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska