SERIAL NETFLIX
Co słychać, Mami?
Erşan, nasz film dostał trzy gwiazdki.
Krytycy nie szczędzili pochwał.
Szkoda, że nie było więcej seksu.
Mydło z dziurką sprzedaje się świetnie.
Jak ciepłe bułeczki.
Ekstra.
Co do licha?
Serwus.
Seyyal, co ty tu robisz?
Jak to co robię? To robię.
Postanowiliśmy popracować nad montażem Cnego Murada.
Zmontujemy tam teraz arcydzieło.
Weź to.
Pomontujmy.
Chodźmy.
Tak trzymaj.
Cny Murad, co?
Bez skazy i zmazy.
PIĄTEK, TRZYNASTEGO
Szanowni państwo, zapraszamy na film do sali numer trzy.
Miłych wrażeń.
Hej, Tumtum.
- Cześć, Erşan. - Co tam? Przyszedłeś na film?
- Nie, tylko przechodziłem. - Jak to? Z popcornem?
- To książka. - Po co ci ona?
- Z kim oglądasz film? - Z ciocią.
- Gdzie ona jest? - Czekam na nią.
- Też z kimś tu jesteś? - Nie.
Idź. Powiem ciotce, że jesteś w środku.
Ty idź, a ja powiem twojej pani, że jesteś w środku.
Jakiej pani? Jestem sam. Wstęp do filozofii?
- Masz dwa bilety? - Wstęp do filozofii… Chwila.
- Kto tu dojdzie? - To się okaże.
Mam nadzieję, że ja.
- Ale na kogo czekasz? - Na nikogo. Idź.
Serwus.
Erşan, tak bardzo się boję, ale lubię horrory.
Jak się masz, İbrahim?
Dobrze, Seyyal. Miłego oglądania.
Umówił się tu z kimś, ale nie chce…
Cześć… Co za niespodzianka!
- Hej, Erşan. - Cześć, filozofio.
- Przyszliście na ten horror? - Tak.
- Długo czekasz? - Nie, czytałem książkę.
Mnie też ona zaciekawiła.
- Myślicie, że będzie strasznie? - Już się boję.
- Chodźmy. - Chodź.
- Pobójmy się.
Przysięgam. To ona mnie zaprosiła.
Wstęp do filozofii.
Proszę.
Masz przejebane.
Pyro. Przynieś to tu.
Proszę bardzo.
Trzeba nad tym trochę popracować.
Muammer, dlaczego…
Whisky nie robi się słabsza?
Oczywiście, że się robi.
Ale reputacja nienaruszona.
Nie napełniam od razu.
- Widzisz? Po trochu. - Widzę.
Prowadziliście kiedyś lokal z wyszynkiem?
Nie? To czego się odzywacie?
Muammer, skoro mowa o interesach,
kiedy dostaniemy gaże za Cnego Murada?
Jak przyjdzie pora. Wypij i powiedz, jak smakuje.
- Dodałeś za mocną herbatę. - Dostaniesz słabszą.
Herbata jest okej, ale za mało whisky.
- To nie jest nawet whisky. - Uważaj!
To nie pierwszy kieliszek whisky, tylko czwarty lub piąty.
Musicie myśleć jak właściciel baru.
To straszne.
Przepraszam.
To było okropne.
Jest za ciemno i za tłoczno. Lepiej nie będzie.
No trudno.
Dziwnie się czuję, gdy widzę ten toporek.
A ty?
Jak docierają do zbiorowej świadomości?
Czy strach jest tak uniwersalny? To intrygujące. I dlaczego?
Toporek to tylko metafora.
Włożyć między nas kurtkę?
Nie rozumiem.
Kurtka.
Wiaderko na popcorn z otworem w denku. Jest ciemno.
O czym ty mówisz?
Dasz mi obejrzeć film?
Jasne.
- Oglądaj. - Przepraszam.
Tak?
Czy mogę się poczęstować popcornem?
Obcych nie obsługujemy.
Czemu? Może ja też się boję.
To złudzenia, nie strach. Proszę zadzwonić po straż pożarną.
Wyrzuć pan tę przeżutą gumę obok. Palant.
Ciekawy gatunek. Podoba mi się.
To znaczy horror. Powinniśmy go rozważyć.
Będziesz diabłem i mnie posiądziesz.
Nie, widzowie chcą zobaczyć mnie. Kiepski pomysł.
Nakręć film, ale ja chcę umrzeć ostatnia.
- Pomyślę. - Pomyśl.
- No dobrze. - Słowo?
Umrzesz ostatnia. Daję słowo. Słowo Erşana.
- Do raki dolewasz gorącej wody. - Dzień dobry.
Co jest? Czemu pijecie whisky w południe?
Ja nie piję. Dostaję od niej palpitacji.
- Witaj, kochanie. - Cześć, Mami.
Co to jest?
Nagroda „Złotej Brzoskwini”. Tak mi powiedział ten facet. Nie wiem.
Przyszedł pijany nad ranem. Nie mogłam się go pozbyć.
- Mogę spojrzeć? - Jasne.
To podróbka. Rekwizyt.
Ktoś cię oszukał.
Choróbcia. Tak się cieszyłam, że dostałam nagrodę.
Co to?
„Dla Alev, królowej mego serca”. Co to za nagroda?
Nieważne, dam to swojej sprzątaczce.
Zdenerwowałam się. Nalej mi kieliszek.
To nie jest jeszcze gotowe do konsumpcji.
Weź sobie coś zza baru.
Dobrze.
Alev, kochanie? Dostałaś zapłatę za Cnego Murada?
Zapłacą ci. Spokojnie. Wszystkim płacą.
Nie siej zamętu, bo będziesz miał przejebane.
Nie wyrażaj się.
Sprowadzisz nieszczęście.
Życie odpłaca ci się pięknym za nadobne.
Patrzcie i uczcie się, dupki. Musicie grać zespołowo.
O co ci chodzi?
Powiedz coś, do cholery. Gdybyś tylko…
- Wystarczy. - Dobra.
Idę. Do zobaczenia wieczorem.
Spójrzcie na mnie.
Jesteście niesamowici.
Cudowni.
- Alev? - Skarbie?
Wyglądasz olśniewająco.
- Serio? - Alev, słonko.
Bije od ciebie cudowny blask.
Trochę się spociłam.
Nie rozśmieszajcie mnie.
Do wieczora.
- Alev, zaczekaj. - Tak?
Nie słuchaj tych głupków.
Może wpadniesz dziś do mnie?
Kupiłem dobre płyty. Możemy ich posłuchać.
Zwariowałeś. Na razie.
- Co tam, Eryetiş? - Stara bieda.
To w porządku.
Dziwnie się czuję. Co nam dałeś do picia?
Posłuchaj.
Czemu podwalałeś się do Alev?
Nie mam pojęcia. Tak jakoś wyszło.
Naprawdę. Alev, co się dzieje?
Prawie się przewróciłam.
- Co tam? - Alev.
- Wiesz, że pięknie wyglądasz? - Tak.
Gdzie byliście?
Na Piątku.
- Niech Bóg wysłucha waszych modlitw. - Na filmie.
Bałam się.
- Mocno polecam. - Nie lubię przemocy.
- Co robisz? - Co to za zapach?
To naftalina. Chodźmy.
- Idziemy. - Dziwne.
Dziwaczka.
Poszedłeś do kina i mnie nie zaprosiłeś?
Robiłem rekonesans. Chcę nakręcić horror.
Obiecuję, że umrzesz ostatnia.
- Przysięgasz na swoje życie? - Umrę przed tobą.
- Słowo? - Słowo Erşana.
- Co? - Przysięgam na Koran.
Zobaczymy.
Do wieczora.
Powiedz. Zauważyłeś coś?
Wszystko zauważyłem.
Na razie.
Do widzenia.
- Poszła? - Twoja rola?
Co masz na myśli?
Umrzesz w filmie jako ostatnia.
Znalazłem to pod barem.
- Co to jest? Ogórki? - Boże! To czary!
- Co? - Alev była tam ostatnia.
Ona to przyniosła.
Już zaczyna działać! Daj mi to. Boże dopomóż!
Co to za czary?
Posłuchajcie mnie.
Mam wieloletnie doświadczenie.
Za pomocą zaklęcia można zniewolić ludzi.
Chyba jest o mnie zazdrosna, biedaczka.
Znam Alev od lat. Jak mogła nam to zrobić?
Wygląda jak anioł. Może oskarżamy ją fałszywie?
Muammer, posłuchaj.
Jeśli oskarżycie Alev o takie rzeczy,
rozwalę to miejsce!
- Jebać to! - On ma nóż!
Puść mnie. Zakończę to!
Rzuć nóż! Tumtum, rzuć go!
- Wytnę sobie jej imię. - Proszę.
Zamknij, kurwa, mordę!
Jesteś tu nowa.
Przestań się wymądrzać! Gówno wiesz!
Zasrana gówniara!
Cipa! Nie dałaś mi się tknąć!
Słyszysz siebie?
Rzucono na nich urok.
- Niemożliwe. Czary to bzdura. - Spójrz na nich.
Alev!
- Chyba umieram. - Ja czuję się lepiej.
- To whisky? - Nie, to nie whisky!
Nie słyszycie siebie. Weźcie się w garść.
No dobrze.
Tak.
Tak. Zaklęcie zniewolenia i nienawiści.
Na pewno.
Te niebieskie paciorki to ja.
Książka. Nadpalona strona. Platon. To na pewno Feride.
- Albo ja. - Spierdalaj!
To są mężczyźni.
Ogórki?
To dyskryminacja, upokorzenie.
A o co chodzi z gwoździami?
Nie pytaj.
Gdzie ma miejsce to zniewolenie?
Pyro, czy to nie oczywiste?
To tylko zwykłe ogórki.
Jak zdejmiesz urok?
- Feride. - Tak?
Idź nasikać na tę kartkę.
No co ty?
Kochana, siknij na nią.
Dobrze! Zgoda.
Dobrze.
Umyjemy koraliki alkoholem.
- Proszę. - Nie! Błagam! Nie teraz!
Nie możesz nas teraz wydymać! To nie alkohol!
- Pyro, przynieś stamtąd whisky. - Dobra.
Małą butelkę.
Nie żałuj nam.
Daj.
- A ogórki? - Wyciągniemy gwoździe.
Nie zastanawiajmy się, który jest kogo.
Rozbijmy je na miazgę i po kłopocie.
Seyyal, mają różną wielkość,
więc niech to zostanie między nami.
No dobrze. Zacząć od najmniejszego?
Jeśli coś poczujecie, dajcie znać.
Kurwa jebana!
Tak właśnie myślałam.
- Idę stąd. - Chwileczkę.
Uleczyło cię? Alev!
Jebać Alev i całą resztę.
Nie mów tak o niej.
Uspokój się.
- Nic mu nie jest. Zostań. - Zaklęcie zostało z niego zdjęte.
To pewnie ja.
Jeśli to Erşan, ten drugi to pewnie ja.
Dobra, nieważne.
Nie uwierzycie, ale sikanie przyniosło mi ulgę.
Wyciągam gwóźdź.
Nie pajacujcie. Wyciągaj.
Mami.
Chwila, nie wiem, o co chodzi. Czy rozmiar ogórka…
To haniebne. Upokarzające. To żadne czary.
Koniec z upokarzaniem. Te są niczego sobie.
Przyznaję, że ten jest mój.
Zaraz to sprawdzimy, Tumtum.
- To twój? - Tak.
Dobrze.
Nie masz nic przeciwko?
Jasne, że nie. To jeden z nich.
Dobra. Wyciągam.
Altın, jesteś hojnie obdarzony.
Wyciągam też ten.
Dzięki, skarbie.
Ale niech to zostanie w naszym gronie.
Nie puszczę pary z ust.
To totalne bzdury.
Nadal dziwnie się czujecie?
- Nie! - Nie.
- Czary są prawdziwe. - To grupowa histeria.
Zapobiegliśmy katastrofie. Dzięki.
Odarto nas z prywatności, ale tworzymy zespół.
Smuci mnie,
że ktoś z nas uciekł się do czarów, by poczuć się kochanym.
Oczywiście zapłaci za to. Dziękuję, Seyyal.
Witaj, kochanie.
Dobry wieczór, Erşan.
Trochę na to za wcześnie, nie sądzisz?
- Jesteś zabawny. - Nie. Nawet za późno.
Co się stało?
Moje chromowane meble i lampy zachowują się tak przez cały wieczór.
Chciałam ci coś powiedzieć o filmie, który wczoraj wspomniałeś.
O tym, który chcesz nakręcić.
Mówiłeś, że zginę w tym horrorze jako ostatnia. Czy…
- Co się dzieje? - Nic.
I co?
Dobra.
Na pewno chcesz nakręcić horror?
Nigdy wcześniej tego nie robiliśmy. Stresuję się tym.
Ogóreczka?
Później.
Wybacz.
Został gwóźdź.
Przepraszam. Pójdę otworzyć.
Idę!
Zapraszam.
Zwariowałeś?
- Patrz. - Serwus.
Dobry wieczór!
W czymś przeszkodziliśmy?
Rozmawialiśmy o filmie.
Feride, pokaż jej, co przyniosłaś.
Ta-da! Tablica ouija.
Urządzimy sobie seans. Co ty na to?
Wczujemy się w nastrój filmu.
Co ja wiem o seansach?
Mogę wystąpić w peruce?
Włosy mi strasznie wypadają.
- Co to? - Mam tak cały wieczór.
Zęby mi się poluzowały. Wychodzą.
Popatrz tylko.
A ja wywracam oczami. Ciekawe, co się stało.
- Tumtum, poczęstujesz się piklami? - Nie. Mam własne.
Niezły aparat.
Idę przypudrować nos.
Bardzo dobrze.
- To było super. - Dzięki.
Narobiła w majty.
Dobrze.
Boże wszechmogący, odpuść mi moje grzechy.
O Boże.
Altın! Co tu robisz?
Byłem w łazience, ale mnie nie widziałaś.
Alev. Wszyscy dziś powariowali.
Ucieknijmy razem. Ciągle o tobie śnię!
Co ty wygadujesz? Erşan!
Co jest grane?
Nastraszył mnie w łazience. Kto tak robi?
- Cała się trzęsę. - Alev.
Wszyscy tu jesteśmy. Dziwnie się dziś zachowujesz. Otwieram!
Wejdźcie.
Dobry wieczór!
Jak leci?
Czemu nastraszyłeś mnie w łazience? Nie masz wstydu?
- Dopiero co przyjechałem. - Spierdalaj!
Chodźcie.
Erşan! Mam 28-letnią whisky!
Cejlońską.
Wzgardziłaś mną dzisiaj, ale cię znalazłem.
Przestań.
- Stół jest gotowy? - Chodźmy.
Nie czekajmy. Już czas.
- Robi się to o konkretnej godzinie? - Jak wszystko.
- Chodź tu. - Zaczynajmy.
- Alev, jak się masz? - Dobrze. Czemu pytasz?
Nie rozumiem, skąd pomysł na seans.
TAK - NIE ŻEGNAJ
Feride, wyjaśnij wszystko.
Po pierwsze, każdy musi wierzyć.
Ktoś tu interesuje się parapsychologią?
Co masz na myśli?
Wróżby, zaklęcia i tak dalej.
Wierzę, ale nie jestem pewna.
Dobra. Czyjego ducha wezwiemy?
Może mojego szwagra Gültekina? Zabawny gość.
Alev, kogo wywołamy?
Nie wciągaj mnie w to, bo zejdę i jeszcze wywołasz mnie.
Wywołajmy Alev.
Erşan? Boże! Co się dzieje?
- Możemy przywołać żywą osobę? - Jasne.
- Tak. - Daj mi wody.
Nie whisky, tylko wody.
Nie ma różnicy.
Erşan, powiedz coś. Czemu ja? Nie wywołuj mnie, nie przyjdę.
Wywołaj mnie.
Wywołajmy Tumtuma.
Alev, możemy przygasić światło?
Może od razu przynieś mi zmianę bielizny.
Dobra. Teraz musimy wziąć się za ręce.
- Chodź. - Zróbmy to.
- Jasne. - No dobrze.
Wzywam cię ze świata duchów,
İbrahimie Tumtumie.
Ze świata duchów, İbrahimie Tumtumie.
To niedorzeczne. „Ze świata duchów, İbrahimie Tumtumie”.
- Zamknij się! - Przestań się śmiać, fiucie.
- Dalej. - No już.
Wzywam cię ze świata duchów, İbrahimie Tumtumie.
Zbliża się.
Nie wygłupiaj się. Trzęsiesz stołem.
Trzymamy się za ręce. Jak niby trzęsę?
- Puść mnie. - Nie! Umarłby!
Zbliża się. Tak dochodzi İbo.
Pieni mu się z ust!
Doszedł.
Jestem duchem İbrahima Tumtuma.
Cholera! To jego głos.
Erşan, ciebie lubię.
Witaj, İbo.
Witaj, İbrahimie.
O co chcecie zapytać?
Dostałeś gażę za Cnego Murada?
İbrahimie, czy ciało i dusza to dwie różne istoty?
Pytasz o to İbrahima?
İbo, jak się masz?
Źle! Ktoś rzucił na mnie czar.
- Boże! - Jaki czar? Zrobił z ciebie dupka?
Nie śmiejcie się z tego, bądźcie poważni!
Nie tylko na mnie. Na was też.
- Co? - Dobry Boże!
Kto?
- Ale kto? - Kto?
Przeliteruję imię na tablicy.
Połóżmy na niej palce.
Dalej.
No już.
Rusza się.
E.
R.
Ş.
Erşan?
Pogięło cię? Ja widziałem „Fahri”.
Niech cię szlag po stokroć trafi.
Wstydź się!
Dupek! Nie szkoda ci moich włosów?
Ale…
Chwila.
Nie kłam, Tumtum. Nie zrobiłbym tego!
Mój duch!
Ktokolwiek to zrobił, musi się przyznać!
Nie utrzymam już dłużej stołu!
Przysięgam. Nic nie zrobiłam.
Wystarczy.
Coś się w nim rusza!
Przyznaj się, wybaczymy ci. Albo opuszczę to ciało!
Wychodzi.
Kto?
Nie wychodź!
To ja.
Mów prawdę!
Ja to zrobiłam.
Żebyście mnie bardziej kochali! Niech Bóg mnie ukarze. Przepraszam!
Gratulacje, wygrałaś!
Rzucasz na nas zaklęcie? Masz za swoje!
Prawie mnie zabiliście.
Dostałaś za swoje.
Jesteś mi jak starsza siostra.
Nasz skarb!
Przepraszam.
Nie masz nic w środku, co?
Nie. Tylko miłość.
Wybaczycie mi?
Pod jednym warunkiem. Umrę w nowym filmie jako ostatni.
Zgoda. Upadłam na biodro i boli mnie teraz tyłek.
Wyleczę cię. Znam stosunkowo dobry sposób.
Nasz nowy film to Pierworodny położnej poluje.
Ja cię pier…
Przemyślana aliteracja!
- Pyro. - Tak?
Dobra robota z tymi śladami stóp.
Ja ich nie zrobiłem.
Şefik?
Synku, jeszcze nie tknąłeś jedzenia.
Muszę iść do pracy. Dokończ śniadanie.
Sprowadzasz na świat inne dzieci?
Tak, synku.
Dlaczego nie mogę być jedynym dzieckiem?
Czemu chodzisz do innych?
Wiesz, że jestem położną. To moja praca.
Ale zawsze jestem sam w domu.
Patrz, rysuję takie rysunki.
Jakie?
Takie, gdy tu jesteś.
A takie, gdy cię nie ma.
A to kto?
To dziecko.
A to?
To ty.
A to jest pier…
To niegrzeczne. Nie mów tak.
To pierworodny położnej.
To ja.
Syn położnej.
Boże!
- Mamo? - Tak?
Nie zostawiaj mnie.
Co? Dlaczego miałabym cię zostawić? Muszę iść do pracy.
Kończ jeść śniadanie.
Czemu miałabym cię zostawić?
Boże drogi.
Bądź grzeczny. I dokończ to.
Şefik będzie grzeczny
PIERWORODNY POŁOŻNEJ POLUJE
Świetna lokalizacja domu.
Piękna działka. Mam nadzieję, że to tutaj.
Racja, Nükhet?
Po lesie w tych szpilkach.
- Menteş! - To tylko ja!
Jeśli zapisano go nam w spadku, to będzie dom pisarza.
Powstaną tu moje najwybitniejsze dzieła.
Cudowny. Podoba mi się. Oby to było tutaj.
Mnie to wygląda na domek myśliwski. Ciepły i bezpieczny.
Namık Ekün, komandos MRU.
Nie polujemy ani nic takiego. Jest pan prawnikiem?
Dzień dobry. Jestem Menteş. To moja żona, Nükhet.
Namık. Komandos MRU.
Ani mru-mru.
Pies szczeka.
Prawnik? Nie jestem prawnikiem.
Fahrettin zaprosił mnie tu na polowanie.
Mieliśmy przyjść pod numer…
numer 45.
Jesteśmy tu w sprawie spadku.
Rasim Bağcı, adwokat. Jesteśmy tu, bo nas wezwał.
Dziwne. Mam ten sam adres.
Pomożecie mi państwo z łaski swojej?
- Chodź, żono. - Przestań, Pippi.
Może ona jest adwokatką.
Przyszliśmy w złe miejsce.
Odbywa się tu polowanie Fahrettina?
Ktoś przygotował w środku poczęstunek.
Nic wyszukanego. Nikogo tam nie ma.
Dzień dobry. Czy jest pani medium?
Medium? Menteş!
Dobry Boże.
Jestem Menteş! Menteş Dağlar. A pani?
Monique Baldi. A to Pippi.
- Gdzie jest poczęstunek? - W środku.
Chodźmy, Nükhet.
Dziękuję.
Coś tu nie gra.
Jechałam tu szmat drogi.
Nie mogę się oprzeć. Wystarczy słowo „medium”.
- Ciekawi panią przyszłość? - Nie, głównie przeszłość.
W poprzednim życiu byłam niewolnicą w Hiszpanii.
Nie bij mnie.
Okaż litość.
Nic nie zrobiłam.
Proszę, nie rób mi krzywdy.
Bogaci też płaczą.
Bogacze też płaczą.
Tędy.
Menteş. Chodźmy stąd.
Jeszcze nie. Chodź.
Bardzo tu ładnie.
Hej, ty!
Jestem Cevdet.
Cevo.
Czy to Sabri?
Jestem Menteş, jego brat.
Cevdet? Syn kucharza Aliego?
O co tu chodzi?
Też jest pani z Kocamustafapaşa?
Tak.
Monique Baldi.
Siostra Rachel.
Chodziliśmy do tej samej szkoły.
Na wuefie podczas salta rozerwała sobie pani spodenki
i widać było pani tyłek.
Ta Monique?
Nie pamiętam.
Mówiła pani, że była niewolnicą.
To pamiętam.
Dziwne. Jesteśmy z tej samej dzielnicy.
- Jestem Namık. - Namık? Nie pamiętam Namıka.
Rzadko wychodziłem na podwórko.
Dzień dobry.
To tu odbywa się aukcja bizantyjskich monet?
- Podbijamy cenę! - Podbijamy!
- Po raz pierwszy. - Drugi.
- I sprzedana! - I sprzedana!
Znam was.
Synowie brudnej Bahriye!
Taner i Şener.
- Tak. - Tak.
Podali nam ten sam adres, ale różne powody spotkania.
Ciekawe, po co nas tu wezwali.
Na pewno nie na klasowy zjazd. Co za bzdury.
Cholera jasna! Co, u licha?
Mam nadzieję, że nikt nas tu nie zabije.
Bzdura. Nie pozwolę na to.
Co to?
Mój Boże! To magnetofon.
Menteş, chodźmy.
Drzwi.
Zamknęli nas.
Nie rozumiem.
Otwierają się do wewnątrz.
Puść to.
Co to znaczy?
To dziwne. Czy to jakiś kod?
Tęskniłem za tobą, mamo. Weź mnie w ramiona.
Tęskniłem za tobą.
Straszą nas dziecięcym głosikiem?
Co to ma być?
Żyję w jej objęciach
Chcę być przy niej cały czas
Drzwi są teraz zamknięte na klucz.
To tradycyjna melodia.
Chodźmy stąd.
Menteş, zdejmij okulary!
Kurwa mać!
Ostrzegałem.
Okularnik zawsze umiera pierwszy.
Tęskniłem za tobą, mamo.
Tęskniłem za tobą.
Mamusia jest piękna
Nie, nóż może być zatruty.
Tak, na pewno.
Wyłącz to!
Jak to się stało? Wszyscy tu byliśmy. Kto wszedł do pokoju?
Jak to możliwe? Przyszliśmy po spadek.
Może to pani scheda.
Psa tu nie ma.
Psa od dawna tu nie ma. Prosty błąd ciągłości fabuły.
Nie zauważyliście?
Za mądry, żeby tu zostać. Zostając, popełniamy błąd.
Zabójca jest jednym z nas.
Albo dwojgiem z nas.
Wychodzimy.
- Już. - Nie ważcie się.
- Kury byśmy nie skrzywdzili. - Żartujesz sobie?
Serio?
Proszę powiedzieć, że to żart. Proszę.
Żartowniś z niego?
Tak. Widział pan wcześniej!
Cevdet, podasz mi serwetkę?
Proszę.
Tak, nóż w zasięgu ręki.
Może to on jest zabójcą.
Wszystko zaczęło się od żartu, ale nie mógł się powstrzymać.
Na miłość boską.
Zostańcie tu.
Dokąd idziesz? Pójdę z tobą.
Tam jest niebezpiecznie. Rozejrzę się.
Lepiej trzymajcie się razem. Cevdet, wezwij policję.
Pani Nükhet,
moje kondolencje.
- Mogę pani podać coś do picia? - Miałeś wezwać policję.
- Czemu się wahasz? - Coś nie tak? Taner!
Şener!
Stańcie za nami, Nükhet, Monique.
Jakoś ci nie ufam, Cevdet.
Wezwij gliny.
Dobrze, zrobię to.
- Akurat. - Akurat.
„Zrobię to”. Şener, ty zadzwoń.
Znasz numer?
Dobra. Ja zadzwonię.
Zamknięte od zewnątrz. Zabójca nie jest jednym z nas.
- Skąd ma pan ptaka? - Podobno nie skrzywdzicie kury.
Sprawdźmy, czy mówicie prawdę.
To trwa już zbyt długo.
Dzwonię.
Nie możemy wezwać glin. To zbyt niebezpieczne.
Taner! Taner zniknął!
Jak?
Taner?
Taner!
Musimy stąd wiać.
Na zewnątrz! Szybko.
Nie!
Nie żyje. Dobra, włożę go z powrotem.
- Dobrze? Zadowolona? - Wystarczy.
- Nie mogę. - Przestań.
Daj mi to.
- Dobry Boże. - Utknął?
- Tak. - Potrzymaj.
- Nie wyjdzie. Utknął. - Na to wygląda.
- Daj mi. - Zaraz. Chwilka.
Wystarczy! Idę stąd.
Taner!
- Otwórz, do cholery! - Nie mogę.
- Taner! - Zamknięte, przestań szarpać!
Taner!
Şener?
Słyszę go.
Nie wchodź tam.
Odsłoń zasłonkę.
Dobrze.
Uciekajcie z tego domu!
Co?
Chodźcie. Taner!
Taner!
Zacięło się!
Mocniej.
Chcesz do tego papryczkę?
To by mnie dobiło.
Taner!
Şener!
Trzymaj.
Pośpiesz się!
Kobieto!
Robię, co mogę.
Czego się drzesz?
Nie mogę otworzyć.
Chodźmy tam.
Już po Namıku.
Rysunki. Magnetofon.
- Mam nacisnąć guzik? - Jak inaczej się dowiemy?
- Trzymaj. - Daj to.
Wbić, żeby się nie rozdął?
Zostaw to!
No dobra.
Zgadniesz, kim jestem?
Jestem synem mojej mamy.
Jestem synem matki,
która zostawiała własne dziecko,
żeby obmyć was ciepłą wodą i przytulić.
Mama sprowadziła was na świat.
Ja was z niego zabiorę.
Kto to jest?
Moja położna!
To moja położna!
Położna Cevdeta, Menteşa, Tanera i Şenera.
Moja też. Nasza położna to ta sama osoba. Rozgryzłam to!
Ciocia Adalet. Ale kto to jest?
Czy to syn cioci Adalet, Şefik?
Nie była moją położną. Co to ma wspólnego ze mną?
- Szybko. - Chwila.
Jeśli syn położnej mści się na was, mnie nie zabije.
- Mam to gdzieś. - Chwila. Menteş.
Cevdet. Bliźniaki.
Ale kim jest Namık?
Namık, komandos MRU.
Albo syn położnej, Şefik!
Nie była moją położną.
Za późno.
Monique Baldi! Teraz twoja kolej.
Pierdolona położna!
- Nie zbliżaj się. - Zamknij się.
Potrzebujemy napisów!
Nie podchodź!
Nie umrę!
Tęsknię za mamą, ale nie chcę umierać.
- Umrzesz! - Nie.
Najpierw umrzesz ty, dopiero potem ja.
- Ten czy ten? - Mam nóż!
- Który? - Rzuć, jeśliś twardziel.
- Jestem twardzielem. - No to je rzuć!
Chodź.
Jestem twardzielem.
Twardzielem.
Tak.
Co za ulga!
To nie takie proste, sukinsynu!
Jestem Cevo. Nie umrę tak łatwo.
To koniec?
Już po wszystkim.
To koniec.
Jestem pier…
…worodnym synem.
Byłeś grzeczny, synku?
Tak, mamusiu.
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska