SEBUAH SIRI NETFLIX
En. Erşan, awak buat filem seram, tapi semua orang ketawa.
Filem seram? Mereka ketawa?
Kenapa? Sebab ketawa adalah ubat terbaik untuk ketakutan.
- Tuan menang anugerah? - Beginilah.
Apabila filem itu berakhir, ada tepukan gemuruh daripada penonton.
Itu anugerah terhebat untuk kami.
- Tepukan. - Tepuk, tepuk.
- Okey. - Itu ganjaran kami.
- Tepukan. - Tepukan.
Menari dengan api!
Kemudian, pusing!
Masyarakat mendesak kamu.
Masyarakat menghalang kamu. Sekat.
Kamu mekar seperti bunga dan…
Syabas, Feride.
Awak hebat, Feride.
Awak ikut cakap pengajar.
Agaknya berapa lama awak pendam. Sangat pelik.
Tak. Semuanya tentang falsafah. Perlu buat yang terbaik.
- Betul, jurulatih? - Ya.
Cik adik, bolehkah kita buat gerakan gadis mekar itu sekali lagi?
- Sekali lagi. Masyarakat. - Okey.
Dengar kata-kata masyarakat. Abaikan. Tidak! Awak tersendiri.
Seorang individu. Itu saja.
Helo, semua.
- Selamat datang. - Selamat datang.
Pergi tukar baju dan menari.
Apabila awak kata menari, saya pun melaramlah.
Alev, awak nak ke parti inai?
Celaka.
Menari dengan Api bukan sekadar filem tarian.
Tapi ada banyak mesej.
Ia kisah tentang orang kecil.
Fikirkan Seda, si gadis muda.
Ini juga ada. Tengok.
- Hei. - Dalaman.
Gadis itu melihat dalam dirinya.
Dia berpaling.
Macam individu. Kemudian, dia mekar!
Kemudian tekanan lagi.
Tekanan. Dia tak peduli langsung.
Lihat? Dia bebas daripada tekanan.
Jurulatih, ada bahagian…
Bahagian mendengar?
- Tidak, jurulatih! Konflik generasi! - Buat!
Hayatinya.
Lawan semula! Awak seorang individu!
- Kamu ambil dadah? - Tak.
Langkah pertama seorang gadis menjadi wanita? Itu gila.
Saya terfikir pergerakan ini.
Pergerakan seperti itu.
Boleh kita lihat luar daripada itu?
Saya bawa makanan tradisional. Jadi, tak perlu sajikan.
- Tolonglah. - Mari teruskan.
Mari kita buat masyarakat hamba. Kita hamba. Kita pandang bawah.
Ia akan tiba. Ia datang. Kita individu!
- Individu! Ini. - Jeritan itu pula?
Jerit! Doa.
Di situlah saya baling kain. Mana Altın dan Tumtum?
Saya tak tahu.
Saya individu lagi.
Saya pergi. Ini.
- Mahu rokok? - Tak.
- Hisaplah. - Jangan tanya lagi.
Baiklah.
Apa yang kita buat?
- Kenapa buat filem seram dan tarian itu? - Jangan mengarut.
Kawan, saya tak boleh menari apabila orang kelaparan.
- Maaf, encik. - Ya?
- Awak lapar? - Ya.
- Saya lapar. - Nampak?
Erşan tak peduli.
Baru nak cakap. Saya dapat tawaran daripada Filem Kenan.
Saya, Halil Ergün, Tarık Akan.
Awak serius?
- Dalam aturan itu? - Tidak?
Maksud saya Tarık, Halil dan saya.
- Masih bagus. - Ya.
Ini tentang masalah sosial. Kesatuan pekerja, hak pekerja.
Perjalanan mencari diri juga.
- Penggambaran di Istanbul? - Ya.
Ya, jika perjalanan mencari diri, masuk akal buat di sini.
Ya.
Jika perlu pilih antara Menari dengan Api dan filem ini,
saya akan pilih yang ini tapi saya dah janji.
-Tumtum? -Yeah?
- Saya akan jujur dengan awak. - Okey.
Saya ada skrip istimewa untuk filem berjudul Cikgu Fahri.
Ia tentang masalah sosial.
Kalau awak nak berlakon, ayuh kita buat.
Berapa bayaran saya?
Ini bukan tentang duit tapi masalah yang dihadapi.
- Masalah itu, duit yang saya akan dapat? - Tak.
- Mari pergi minum bir. - Ketika semua orang kelaparan.
- Mari kita bincang, komrad. - Jangan panggil begitu di depan orang.
Apa yang awak takutkan?
Saya perlukan 38 meter kain, Mami. Kita akan lempar dan diselubunginya.
Saya ada kejutan untuk awak.
Pada penghujungnya, Ateş akan menari sambil berbogel.
- Bogel. - Disucikan?
Apa maksud awak?
Maksud dia, berbogel.
Setakat ini hanya lihat dia berseluar dalam.
Ini kali pertama tengok dia bogel, bukan?
Muammer, dalam filem ini,
tatkala Seda menyedari siapa dirinya, dia juga persoalkan masyarakat.
Melalui tarian.
- Saya akan pakai baju, bukan? - Ya.
Masuklah.
MURAD PENCEN
- Hai. - Kamu ke mana?
Menari dengan Api.
- Ada masalah? - Kami kurang selesa.
Kami dah fikirkannya. Kami mahu sosialis dan…
Kami nak lebarkan sayap dan terbang.
- Sayap apa? - Altın ada skrip yang bagus.
Dengan bantuan kawan-kawan kami, kami nak bikin filem Cikgu Fahri.
Nak hasilkan sendiri?
Kami nak minta 14,500 lira daripada awak, kalau tak ada masalah.
14,500 lira?
7,250 per sayap.
- Apa? - Apa?
Pyro, hentikan. Dia suka awak. Pasti dapat watak.
Awak berdoa kepada Tuhan?
Ya, tuan.
Awak buat dengan baik.
- Awak dapat watak Buğra. - Terima kasih.
Duit 14,500 untuk apa?
- Penggambaran filem. - Jadi, kamu nak sapu duit kami?
Muammer.
Awak selesa dengan filem menari? Beritahu saya.
Mestilah? Dia minta kain sutera 38 meter!
- Berapa kos filem awak? - Tiada komrad dibayar. Ia kolektif.
Jika kami guna lima puluh, jumlahnya 14,550. Lokasi, di kampung.
- Kampung. Tak mahal. - Filem ini tentang pembalasan.
- Ke atas sistem kotor. - Kenapa?
Ada letupan atau perlanggaran?
- Cuma letupan sosial. - Serta pertembungan antara kelas.
Saya tanya jika awak perlukan pelakon lagak ngeri.
Tunggu sekejap.
- Cikgu Kemal, ya? - Fahri.
Beginilah. Kamu akan terima padah sebab kutuk tarian.
Pergi berambus!
Erşan.
Kami akan cerita saat ini ketika terima anugerah nanti.
- Kamu akan dapat anugerah? - Ya.
Jangan berangan! Saya akan beri watak Berkun dan Oytun kepada orang lain. Nyah.
Filem awak tiada kaitan dengan masyarakat!
- Betulkah? - Ya.
Awak akan dapat pengajaran. Berkun dan Oytun.
Bukan untuk Berkun dan Oytun.
Kita akan buat demi Ali, Veli, Ayşe dan Fatma!
Buatlah! Keluar dari pejabat saya!
- Mereka tinggalkan saya. - Habislah mereka semasa tayangan perdana.
Bagus.
Projek baru. Cikgu Fahri. Boleh menang anugerah.
Siapa pelakonnya?
Tanpa aturan tertentu,
awak, saya,
Tumtum, Seyyal, jika dia mahu.
Tarık Akan dan Halil Ergün.
Berhenti merepek.
Terpaksa jika perlu yakinkan awak. Filem ini tentang buruh.
"Tuan tanah yang baik." Lihat? Di kampung. Awak kena baca.
Saya akan baca, tak ada masalah. Beritahu saya tentang anugerah itu.
Filem itu fokus pada masalah.
Kenapa bawa gambus?
Ini untuk muzik asal. Ia satu inovasi.
Sudah ada orang untuk mainkannya.
Saya bukan nak mengangkatnya sangat
tapi anggaplah dia seperti Aşık Veysel atau Karacaoğlan.
Saya tak pasti Karacaoğlan hasilkan muzik asal.
- Kamu mesti dah cakap dengan dia. Jadi? - Saya akan jadi guru idealistik.
- Saya pejuang revolusi di kampung. - Bercinta dengan saya?
Jadi siapa?
Helo.
- Dia akan berlakon juga? - Selamat datang.
Jangan risau. Jika dia menang anugerah, ia untuk pelakon pembantu terbaik.
Awak akan dapat anugerah pelakon terbaik.
Saya akan jadi penduduk kampung, bukan? Jujur, kita semua?
- Tidak. - Taklah.
Seyyal akan jadi wartawan.
Dia gadis bandar. Tiada anugerah.
Ya, senyap.
Apa? Bukankah saya juga penduduk kampung? Kenapa wartawan?
- Lantaklah. Minum apa? Wiski? - Tak. Kami minum teh.
Dia tak faham dan tak boleh lakonkannya. Tapi saya sesuai jadi penduduk, bukan?
"Hai, ayah!"
- Tapi jangan buat macam lelaki. - "Ya, abang!"
- Itu lebih baik. - Ya?
- Kita berlatih! - Betul.
Apa awak buat, İbrahim?
Saya sedang duduk.
Anak haram! Dia buat seperti sepatutnya.
Dia juga akan menang anugerah.
Pelakon pembantu.
Saya akan tukar dialog "ayah" awak kepada "abah",
kemudian kita boleh teruskan dengan bacaan.
Terima kasih, sayang.
- Ada banyak? - Sepuluh minit.
Saya maksudkan abah. Ada ramai?
- Tak. - Dia penduduk kampung juga?
Kenapa wartawan sebut abah? Beritahu hal sebenar!
Dia patut tahu budaya. Sebab itulah ia dalam kurungan.
Baiklah. Saya takkan bergaduh. Selamat tinggal!
Mereka dapat Alev dan Seyyal. Mereka tak nak buat filem tarian.
Filem mereka sepatutnya sensitif. Pyro, apa salah kita?
- Awak rasa filem kita tak sensitif? - Bukan begitu. Ia sensitif.
Tapi saya dah bertanya, mereka nak menang anugerah.
- Anugerah mana? - Mungkin Jingga.
Cikgu Fahri. Jelas sekali filem sedih.
Mengapa saya tak sedar?
Erşan. Saya merayu, jangan buat begini.
Sedarlah sikit. Bertenang!
- Apa maksud awak? - Bukankah kita juga pembikin filem?
Awak pakai seluar dalam untuk 20 filem.
Awak mula pakai seluar tak sampai lima bulan pun!
Awak mahukan filem seram, pedang, okey.
Saya suruh awak masukkan seks. Tapi tak mahu pula.
Demi Tuhan, janganlah berangan.
Jika awak nak teruskan dengan ini, kita perlu berbincang
sebab bar ini berjalan hanya untuk awak.
Ini yang awak fikir? Tak guna!
Ya, betul. Itu akan jadi filem yang hebat!
- Filem apa? - Awak, Tak Guna!
Saya akan dapat komedi dan erotik dalam filem ini.
Kita perlu cari pasangan lakonan awak.
- Bagaimana dengan awak? - Saya terlalu tua.
- Kita boleh menang anugerah? - Tapi awak tak buat pun!
Awak sentiasa mahukan pujian, jadi, bertindaklah.
Lagipun, kenapa awak peduli?
Kalau bukan kerana kami takkan ada Murad Pencen juga.
Hentikannya.
Kita tak pernah bekerjasama, tapi saya suka gaya awak.
Saya bukan saja akan lakonkan watak Buğra, saya akan buat dia hidup.
- Terima kasih. - Ya.
Kenapa awak peduli jika mereka menang anugerah atau buat filem sedih?
Cukuplah. Mari uruskan bisnes kita.
Erşan, anakku.
Saya dah tak banyak masa. Tolong jangan buat saya sedih.
Kenapa awak nampak begitu?
Saya boleh bayangkan awak di karpet merah di Adana, Antalya, atau juga Cannes.
Cannes?
Encik, festival?
Festival dah berakhir, encik.
- Berakhir? - Ya.
Tak guna.
Betul cakap awak. Kita akan usahakan cerita baru saya.
Nama saya Erşan Kuneri.
Saya bukan pembikin filem porno. Saya akan buat filem sosialis terbaik.
Filem saya akan ketengahkan desa. Tajuknya, Kemal, Kaki Koperasi.
Bau seperti tanah. Filem saya akan berbau seperti Anatolia!
Anatolia? Pergi ke Kadıköy pun awak tak pernah.
Jika saya turunkan awak di Bostancí, awak akan sesat! Anatolia?
- Betulkah? - Saya percayakan dia. Tarian masih bagus.
Tapi, Anatolia jauh lebih baik.
Beritahu saya, menari atau Anatolia?
Anatolia! Tapi, skripnya patut bersahaja, tak macam buat-buat.
- Ia sepatutnya baru. - Sepatutnya realistik!
Jangan pedulikan mereka. Fikir pakaian awak pada pesta filem.
Erşan, dengar sini.
Kalau awak menang Jingga Emas,
saya akan hadiri majlis dengan seluar dalam saya, okey?
Okey. Pakai seluar dalam!
Encik Erşan, ini kampung kami.
Bagus. Hebat.
Kampung yang hebat.
Ingatkan saya kepada Karacaoğlan.
Karacaoğlan melihat alam semula jadi dan manusia sebagai setara?
Betul.
Bagi saya, ia lebih kepada Balzac.
- Balzac? - Balzac, jika awak faham.
Dia ada pepatah. Awak seperti apa awak makan.
Kampung ini.
Maafkan saya.
Saya Erşan Kuneri.
Kami akan buat filem di kampung awak.
Kami nak cerminkan kampung awak.
Apa yang kurang di kampung awak?
Empati.
Empati?
Empati, ya?
- Hebat, ingat itu. - Okey.
Kita mesti tekankan empati
Bawa ke sini.
Komrad.Teh?
- Ya! - Ya!
Saya dengar.
Biar saya ambil.
- Yang terakhir. - Beri saya satu.
- Komrad. - Komrad.
Beri teh kepada komrad kita.
- Saya pun nak teh. - Berapa cawan teh?
- 270. - Biar betul?
Tuhan, beriku kesabaran.
Suruh mereka keluar pukul 7 malam. Cakap, orkestra nak datang.
- Okey. - Saya akan keluar atau naik angin.
Okey.
Altarik, awak nak saya tampar dia selepas atau sebelum dialog?
Apa dialog awak?
"Bukan saya yang tampar awak, tapi orang saya!"
Tampar dia apabila awak kata "orang saya" dan saya akan buka dari sana.
Okey.
Bukan saya yang tampar awak,
tapi orang saya!
İbraham, komrad. Saya nak lihat perbezaan kelas dalam tamparan ini.
- Awak patut… - İsa.
Tuangkan wiski tanpa teh.
Ya, saya pun nak.
Awak rasa kita boleh menang anugerah?
Saya tak tahu. Kita cuba.
Jika dapat anugerah, saya akan kata untuk semua wanita.
Saya akan sebut awak juga.
Okey. Mungkin.
Awak panduduk kampung yang hebat.
Tak guna.
Hebat, bukan?
Awak rasa kita kejam akan Erşan? Saya asyik teringat dia.
Kita dah bincang. Tarian atau Anatolia?
Dia kesayangan saya. Hari-hari ingat dia.
Lagipun, tarian dan Anatolia boleh jadi seiring.
Erşan takkan marah kita. Dia akan bangga akan kita. Okey?
Ayuh Ibu Bumi. Ayuh!
Dah siap.
Ia hebat.
- Aduhai! Akhirnya! - Boleh kita minum cognac?
Ya.
- Awak penat? - Lebih kurang.
Erşan, awak kagumkan saya.
Awak sangat mendorong, awak beri semua yang awak ada.
Itu sangat penting.
Saya sentiasa nak cakap sesuatu. Ada sesuatu di sini.
Kenapa awak buat semua filem seks itu? Awak pernah menyesal?
Pada 1965, saya menang tempat kedua dalam Anugerah Filem Muda Diraja.
- Betulkah? - Ya.
Filem pertama saya, Kau Segalanya, pada tahun 1965.
Saya sangat hebat.
Bagus.
Saya ada peraturan. Tiada ciuman, seks.
Kemudian mereka boikot saya. Tujuh atau lapan tahun, tiada kerja.
- Apa yang awak buat? - Mengepam.
Stesen minyak itu.
Jadi DJ, penerbitan muzik.
Awak kembali selepas hampir sepuluh tahun.
Sekali lagi sebagai pengepam. Filem pertama saya, Tukang Pam.
Tapi saya tak tanggalkan seluar dalam. Ia bukan filem yang teruk. Ia lucu.
Kami buat banyak duit. Tapi saya tak tertarik dengan duit.
Jadi, awak nak anugerah? Beritahu saya perkara sebenar.
Mereka takkan beri.
Saya tak rasa begitu.
Tapi?
Saya cuma nak dikenang.
Dah lewat, saya patut pergi.
Awak nak saya hantar awak balik?
Baiklah.
Awak buat lawak itu kepada berapa ramai wanita?
Saya tak buat lawak kepada wanita.
Tak pernah.
Betulkah?
Awak tahu apa saya buat kepada wanita?
Eryetiş, jangan halang saya! Lepaskan saya!
- Lepaskan! - Kenapa?
- Apa yang berlaku? - Anarkis.
Selepas 400 cawan teh, dia tak nak saji lagi,
kemudian pergaduhan berlaku.
- Mereka panggil saya komprador! - Awak buat begitu?
Saya tak faham maksud awak.
Mereka hentak gambus di kepalanya.
Bawa dia ke farmasi untuk dibalut.
- Demi Tuhan. - Pembuat kacau! Lepaskan saya!
Kawan-kawan.
- Ini tak bagus. - Kawan-kawan!
- Erşan. - Komrad!
- Kamu boleh minum teh. - Duduk.
Komrad! Adik-adik saya yang bekerja!
Tenang! Apa yang kamu cuba cakapkan?
Awak tak tahu apa perkongsian itu, encik!
Kalau awak nak guna bahasa tinggi, baik tak payah!
Kita takkan tunduk kepada kezaliman bos! Betul tak?
- Tak! - Kami takkan!
Altın! Awak akan buat filem kolektif.
Awak tak mahu filem tarian. Di mana awak akhirnya?
- Alev. - Jangan tanya apa-apa.
Dia cuba pengaruhi awak! Jangan dengar cakap dia!
- Pemula! - Apa?
- Pemula! - Aduhai.
Kamu minum 400 cawan teh dan 60 bagel! Apa ini?
Erşan, tiada sesiapa nak bayar teh mereka. Saya sangat kecewa. Maafkan saya.
Duduklah.
Adakah kita semua berjuang demi hak dan hak pekerja?
Ya.
Siapa pukul Muammer?
- Saya. - Mari sini.
Bukan saya yang tampar awak, tapi orang saya!
- Merepeklah! Kami akan pergi! - Tolonglah!
- Tolong. - Jangan.
- Kawan-kawan! - Komrad!
Komrad Medet, awak seorang saja makan 21 bagel.
Ayuh!
Saya tak boleh berlakon jika awak merungut tentang bagel!
Itu 22, komrad! Dua puluh dua!
Komrad Candaş, janganlah pergi.
Bagus.
- Mereka dah pergi. - Mestilah.
Mahu buat filem sosialis, tapi tak kenal orang.
Menang anugerah konon. Tak guna!
- Komrad Alev. - Berambus!
Awak buat bintang filem seks berlakon sebagai ibu di kampung.
Siapa perlukan kita untuk filem sosialis?
Baiklah! Saya mahu awak!
Bukankah kamu semua komrad saya?
Saya akan buat filem tarian? Lucu!
Sayang. Awak boleh jadi komrad saya.
Baiklah!
Ini projek baru kita.
Kemal, Kaki Koperasi. Ia hebat. Kami bukan saja tulis di rumah.
Kami dah tinjau lokasi penggambaran.
Kami nak bercerita melalui orang.
- Feride bermalam di rumah awak? - Alev, tolonglah.
Erşan, maafkan kami.
Mestilah boleh maafkan. Peluk saya!
Altın, awak…
Saya dah baca skrip Cikgu Fahri.
Saya dan Feride buat perubahan.
Alev, nak berlakon filem ini?
- Saya wanita kampung? - Tak.
- Bagus. - Seyyal?
Baiklah.
- Awak nak sertainya, Tumtum? - Mestilah.
Altın, boleh awak buang misai untuk filem ini?
Dah hilang.
Kamu semua! Mari sini! Kamu penduduk kampung.
Erşan. Mereka dah pergi?
- Komprador, awak okey? - Saya akan berlakon juga, bukan?
Sudah tentu. Eryetiş! Tolong bawa teh. Kami akan bayar.
Erşan. Menari dengan Api. Watak Buğra sudah sedia.
Wah, hebatnya. Watak ini ada zakar.
Pastikan ia di tengah supaya tak sakit kepala.
Lupakan Tarian dengan Api. Kita akan ke kampung.
Dari kampung ke Cannes. Cannes, kami datang.
Yakah?
Mukhtar!
KEMAL, SI KAKI KOPERASI
Mari sini.
Berhenti menjerit hanya kerana ini filem kampung! Berambus!
Hentikan muzik itu!
Helo, tuan!
- Helo. - Selamat datang.
Terima kasih.
Helo, sahabatku.
Selamat datang ke kampung kami, Avallar.
Sekarang, saya akan cerita tentang kampung kami.
Sejujurnya, cerita itu bermula dengan ketibaan Cikgu Kemal di kampung kami.
Sebelum dia datang ke sini, kampung kami sunyi dan ringkas.
Jadi, tak penting untuk bercerita.
Mujurlah kami ada elektrik,
televisyen monokrom,
tanah kami kaya dan tanaman kami banyak
dan semuanya okey.
- Betul tak, tuan-tuan? - Ya.
Nampak?
Jangan pandang rendah pada orang kampung.
Pergerakan kolektif merupakan elemen komedi yang bagus.
Faham?
Cikgu Kemal
mahu mengubah sikap individuisme kepada kolektivisme
tapi gagal.
Betul.
Sekarang, selamat menonton cerita yang memberi kesedaran ini.
Sementara itu, saya akan menikmati rokok saya.
- Selamat datang, encik pengajar. - Terima kasih.
Tapi, bukan "pengajar," tapi "cikgu."
Berambus! Awak baru sampai.
- Murtaza, awak nak ke mana? Mari sini. - Kenapa? Kenapa dia marah?
Biarlah. Orang kampung. Mereka akan biasakan diri.
- Budak-budak dah keluar. - Ya, mereka bermain.
- Tiada sekolah? - Ada, hari ini hari Sabtu.
Dengar sini,
sekolah mesti setiap hari.
Dia pasti akan menyusahkan.
- Kenapa mereka begini, Tuan Fehim? - Saya Nusret.
Nusret? Mereka kata Tuan Fehim akan jemput saya.
- Di mana awak ditugaskan? - Avallar.
Wah, tapi ini Kızılca. Awak tak tahu nak turun mana pun.
Kampung awak di sana.
Awak perlu berjalan ke sana. Tak guna.
Tak guna!
Begitulah keadaannya. Avallar arah sana, selepas Taşkale.
Terima kasih. Saya harap semua orang seperti awak.
Saya orang kampung bodoh.
Mestan.
- Boleh saya teman awak? - Ya.
- Saya akan dapat anugerah? - Apa?
Anugerah. Lihat apa saya buat.
Maka, bermulalah perjalanan Cikgu Kemal.
Dia datang, sesuaikan diri di rumah satu biliknya.
Di situlah dia bertemu Nazlı.
- Buku-buku. - Ya.
Awak dah baca semuanya?
Ya.
Cikgu bijak.
Tunggu sekejap.
Apa?
Awak tak patut cakap "apa." "Ya" lebih baik. Siapa nama awak?
Nazlı.
- Awak anak Fehim, bukan? - Ya.
Jangan jatuh cinta akan saya, okey?
Jatuh cinta akan saya.
Diam. Budak gila.
Suruh ayah awak kumpul semua orang di kedai kopi.
Beritahu dia Cikgu Kemal nak cakap sesuatu.
Baik, tuan.
Tuan? Awak boleh panggil saya Kemal. Nama saya Kemal.
Apa awak cakap?
Awak larang saya jatuh cinta, tapi berlagak mesra, si miang!
Nazlı memang gila. Tapi dia cantik!
Dia cantik.
Katil awak selesa!
Awak fikir kita akan berjaya?
Kita boleh buat anak pokok tumbuh di tanah tandus ini?
Apa maksud awak?
Anak-anak akan datang ke sekolah?
Adakah wanita akan beranak?
Adakah kita boleh jadi setara?
Contohnya, koperasi. Awak rasa kita boleh buat begitu?
Manalah saya tahu?
Saya pasti awak tahu.
Awak mungkin gila, tapi awak mungkin yang paling bijak.
Awak hanya membesar-besarkannya!
Mari bergusti!
Saya datang!
Ini 4434, masuk. Cikgu yang jadi suspek dah tiba di kampung.
Saya sedang pantaunya. Dia dah mula taburkan ajaran komunis.
Dia kata koperasi. Masuk.
- Selamat datang, cikgu. - Terima kasih.
- Selamat datang. - Terima kasih.
Nama saya Kemal. Cikgu Kemal.
- Bagaimana kami tahu awak guru? - Saya baru cakap, Cikgu Kemal.
Saya datang nak bimbing kamu,
untuk menjadi suar,
sebagai tanda untuk menghasilkan…
- Cikgu, tujuh kali lapan? - 56.
- Sembilan kali sembilan? - 81.
- Berapa musim dalam setahun? - Empat.
- Dia tahu. - Dia tahu.
Saya ada soalan.
- Teruskan. - Saya akan dapat anugerah?
- Apa? - Anugerah?
Anugerah? Saya perlu berbaik dengan orang kampung dulu.
Baiklah, Cikgu, 56 kali 11.
-56 kali 11? - Ya.
56 kali 11…
245 kali 376!
- Saya akan… - Helo, semua.
- Helo. - Tuan.
Tuan.
- Selamat datang. - Terima kasih.
Tenang. Jangan ganggu cikgu pada hari pertama.
- Selamat datang, cikgu. - Cikgu Kemal.
Saya Fehim. Maaf kerana terlambat.
- Cium tangan cikgu! - Saya berbesar hati.
Selamat datang. Kenapa awak tak bersama semua orang?
Cikgu, saya hormati awak,
suruh anak saya cium tangan awak, jangan berlagak.
Lagipun, si tuan tahu masa dan minit yang terbaik, bukan?
Ya.
Masa bertuan dah berakhir. Itu sudah berlalu.
- Awak dengar tak? - Ya.
Biar saya letak gear gostan dan lihat jika ia ada di sana.
Dia kata masa bertuan sudah berakhir dan itu sudah berlalu.
Bawakan cikgu sedikit minyak kelonyor.
Jadi, apabila dia terjaga daripada mimpi, dia boleh sapu pada pipinya.
Bagaimana dengan wanita? Wanita kita. Kenapa mereka berdiri jauh?
- Patut ada barisan depan, bukan? - Wanita kita? Jaga mulut awak!
- Wanita awak, saya kata. Wanita awak. - Jangan cuba mengelak.
Tak, maksudkan saya, wanita harus dihargai.
Mereka patut ada di barisan depan. Nazlı, betul tak?
Manalah saya tahu, bodoh!
- Nazlı. - Awak di gred berapa?
Awak tak boleh pengaruhi kami! Awak perlu ingat.
Apa? Saya tanya budak itu gred dia.
Hei, dengar. Ajar mendarab.
Empat musim dan 365 hari dalam setahun.
Tugas Mukhtar dan itu saja.
Saya perhatikan awak jika awak cuba buat ketengahkan anarki.
Hati-hati.
Saya cuma nak awak tahu.
- Saya tak faham. - Saya nak tamat belajar gred lima.
- Lima? - Ya.
Kenapa lama sangat?
Setiap guru bertelagah dengan ayah saya.
Awak patut tahu, dungu!
- Tak guna. - Apa?
Tiada apa-apa.
Dengar sini, cikgu. Jangan main-main dengan saya.
Jika awak buat sesuka hati, kita lihat nanti.
Pasti sifat sebenar awak akan muncul dalam beberapa hari.
Dengar sini, Fehim.
Awak langkah setapak ke depan, saya pun sama.
Mulai esok, saya nak awak hantar semua yang buta huruf ke sekolah.
Mustahil!
- Bagaimana dengan wanita? - Berhenti buat saya marah.
- Pengairan untuk ladang? - Apa? Seorang komunis!
Apa kaitannya dengan ini? Perpustakaan untuk kampung.
Awak fikir ini filem? Jangan minta perkara mustahil.
Televisyen?
Akhirnya! Televisyen, boleh.
Ia akan ceriakan suasana. TV warna?
- Cakap ya. Cakap warna. - Cakap TV warna. Di rumah TV monokrom.
Awak ada televisyen monokrom? Baiklah, warna.
- Cikgu! - Okey!
Cikgu, apabila awak cakap warna, bukan macam pelangi, bukan?
Cuma TV warna.
Tapi apabila TV warna ini sampai,
Bedia Akartürk akan dapat lihat kami juga?
Saya tak faham apa-apa. Okey, TV warna.
Ya!
- Bagus! - Jangan buat sesiapa marah.
Ayuh, cikgu. Bawa cikgu secawan kopi.
- Saya nak… - Tuan, dia kata nak TV warna.
Ada kekurangan TV warna. Mungkin diseludup.
Ya. Saya akan ekori dia.
Kemal mula berbaik dengan penduduk kampung.
Dia seperti budak-budak di kalangan budak,
menuai hasil dengan petani
dan berkongsi kegembiraan mereka.
Pengeluaran di kampung meningkat, ada alat tenun ambal
dan kempen hapuskan buta huruf dijalankan.
Beberapa bulan telah berlalu.
Tapi bagaimana dengan hal hati?
Di tengah-tengah kesibukan, adakah masa untuk itu?
Awak dan buku awak.
Awak tak faham saya jika tak baca buku-buku itu?
Kalau saya baca?
Buku awak atau saya? Fikirkanlah.
Buku awak, bukan?
Untuk membaca, ya.
Tapi untuk kehidupan, saya akan pilih awak.
Baca saya juga.
Baca saya juga!
Pusing, lipat saya sebagai tanda tempat berhenti
dan terus membaca esok hari.
Awak sangat berbeza.
Penipu.
Saya cuma gadis biasa.
Saya dah sampai rumah.
Ada sesuatu tentang awak.
Cikgu. Saya rasa nak berasmara di sini.
Tapi kita di kampung.
Saya rasa ghairah.
Sumpah, rasa ghairah.
Ketika awak berhujah dengan ayah saya, saya mula rasa begitu.
Kemal.
Mahu saya tunjukkan puting saya?
Apa awak cakap, Nazlı? Tubuh itu suci.
Awak seperti putik mawar.
- Saya takkan layukan awak. - Macamlah saya peduli.
Rasa…
Rasalah saya dengan tangan awak.
Rasalah, buat sesuatu.
- Macam ini. - Tak boleh. Mak awak di sana.
Saya boleh ratah awak. Saya akan cabut misai perang awak itu.
- Awak mahu saya baring di dada awak? - Tidak.
Di bawah pokok itu, kita ke sana dan bermesra.
Mak awak ada di sini.
Nazlı.
Kenapa cakap dengan dia?
Kemal nak buka kilang pes tomato.
Apa yang saya tahu?
Apa yang dia cakapkan?
Pes tomato?
Masuk!
- Selamat sejahtera. - Terima kasih.
Dia memikat anak tuan tanah. Masuk.
Mestan. Apa khabar?
- Soal hati? - Ya.
Kahwini gadis ini.
Baiklah, Mestan.
Gadis-gadis bandar tak sehebat dia.
Dia lebih baik.
Tangannya lembut macam kapas.
Mata macam rusa.
Dia seperti bumi. Seorang ibu yang bersalin.
Dia berbau.
Apa?
Dia berbau seperti bumi.
Dia berbau macam tanah, macam gandum.
Nazlı berbau seperti tanah air saya. Saya akan kahwini dia.
Saya akan dapat anugerah?
Anugerah?
Tuhan!
Mari.
Awak gila.
- Awak serius, Cikgu Kemal? - Ya, tuan.
Mulakan prosedur perkahwinan.
Jangan kata yang kamu dari dua dunia berbeza.
Dia ada kakak tinggal di bandar.
Mereka kakaknya. Kita patut tanya pendapat mereka, bukan?
Baiklah. Betul cakap awak. Seorang wanita patut ada suara.
Beri pendapat.
Hubungi mereka. Saya mohon restu mereka.
Baguslah kita setuju. Boleh saya panggil awak ayah?
Tak perlu tergesa-gesa.
Awak ada tanggungjawab. Jangan buat keputusan terburu-buru.
Saya mahu Nazlı di sisi saya dalam setiap keadaan.
Saya nak minta restu kakak-kakaknya.
- Saya akan bawa Nazlı pergi. - Bawa saya pergi?
Ayah. Saya tak mahu kakak saya di sini.
- Tunggu. Kita lihat keadaannya. - Kemal, mereka tak perlu balik.
Tidak. Saya nak beritahu mereka saya sayang awak juga.
Saya buntu dengan lamaran mengejut ini.
Saya suruh anak-anak saya di Istanbul balik segera.
Saya mungkin tak cukup bijak untuk bercakap dengan cikgu.
Mereka setara dengan awak.
Saya fikir mereka boleh duduk dan berbincang.
Tapi banyak kali saya beritahu. Nazlı tak sesuai berkahwin.
Saya dah tak ingat jumlah pegawai yang suka dia.
Tapi siapa akan dengar cakap saya?
Tuan Fehim bercakap dan keldai kentut, sama saja bagi mereka.
Türkan, selamat datang.
Terima kasih. Salam sejahtera.
- Helo, selamat datang. - Terima kasih. Salam sejahtera.
Filiz, saya Fehiman. Apa khabar?
Baik, terima kasih.
- Tahniah! - Terima kasih.
- Selamat sejahtera.
- Mereka dah sampai? - Ya. Kakak saya dah ada.
- Itu mereka. - Ya.
- Awak ada berapa adik-beadik? - Lima. Empat perempuan, seorang lelaki.
Dengar sini. Saya akan belasah kamu. Kamu dan genetik kamu.
- Kamu keluarga jenis apa awak ini? - Kenapa? Awak yang nak kurang cantik.
- Mereka kakak awak? - Ya.
Kenapa awak tipu saya?
Kenalkan kami sekarang.
- Kalau tak, saya akan gagalkan awak. - Okey, cikgu. Tenang.
Okey, ikut saya.
- Apa khabar Feramuz? - Baik.Terima kasih. Awak pula?
- Sihat. - Hai!
- Ferit, sayang, mari sini. - Ferit.
Mari sini. Kami rindu awak.
- Kakak saya! - Sayang!
- Ferit, awak dah habis gred lima? - Hampir. Lihat, Cikgu Kemal.
- Cikgu, selamat datang. Duduklah. - Selamat datang.
Helo.
Saya Cikgu Kemal.
Saya Filiz Kadınoğlu. Seorang peguam.
Saya Türkan Kadınoğlu Koca, jurutera kanan.
Saya anak tengah, Hülya Kadınoğlu. Saya datuk bandar.
Datuk Bandar?
Awak tak serius, bukan?
Cakaplah awak tak serius.
Kamu dah sampai, tapi tiada siapa beritahu saya?
Saya bekerja di ladang.
Harumnya kamu.
Kenalkan. Kemal, tunang saya.
Cikgu Kemal? Apa pendapat awak? Lima beradik bersama.
Berkatilah kamu semua!
Adik ipar.
Kemal. Kesateria berambut perang saya. Awak okey? Lihatlah dia.
- Hebat, sayang. - Bagus.
Saya doakan kebahagian kamu.
Sejak hari itu, Cikgu Kemal sangat kecewa.
Dia tak pernah sebut tentang pengeluaran
atau koperasi.
Ia telah menggoncang asasnya.
Apa yang berlaku?
Kilang pes tomato maju dan berjalan lancar, tapi awak tak peduli.
Kenapa awak tak seperti kakak awak? Awak tipu saya.
Mari sini.
Saya ke majlis perbandaran untuk uruskan dokumen perkahwinan.
Mereka kata awak elak kerahan tentera.
Mereka salah daftar saya.
Awak ingat saya periksa KP setiap hari? Jelas sekali saya wanita.
Ya! Bandingkan diri awak dengan kakak awak.
Awak rasa awak layak menilai saya melalui rupa saya, Cikgu Kemal?
Tak perlu guna ayat hebat.
Jika ibu bapa awak mampu membesarkan gadis begitu,
kenapa dengan awak?
Kenapa awak dingin sekarang?
Kenapa? Apa salah saya?
- Saya tak suka awak lagi! - Ya. Hei!
Jangan cakap begitu di rumah mak saya atau saya akan cekik awak!
- Saya benci awak. - Diam!
- Kenapa dengan awak? - Saya ada segalanya.
Syukurlah! Apa awak ada? Zakar perang?
Mak!
Ya, sayang?
Saya dah kata jangan jemput kakak saya.
Awak tipu saya!
Tiada sesiapa tipu awak!
Awak mangsa prasangka sendiri.
Awak cuma bergantung pada klise awak, tanpa beri perhatian pada perkara lain.
Ini Nazlı.
Ini saya.
Ini kakak dia. Awak perlu terima seadanya.
Awak dah tanam persepsi buruk tentang orang kampung.
Awak jadi berlagak.
Kemudian, terbawa-bawa dan akhirnya tersungkur.
Apa yang saya dah kata?
Saya dah kata, "Saya cuma nak awak tahu."
Ulang dan lihat, saya konsisten.
Saya cuba beri amaran, dia bukan jenis awak suka.
Tapi awak berlagak setelah dengar orang sebut "Cikgu".
Awak jadi tak boleh diharap.
Teruskan, kahwini dia.
Lahirkan anak. Ayuh!
Ayuh! Teruskan!
Kehidupan bandar penyebab persepsi palsu ini.
Kami pergi sebagai diri kami.
Ferit tak boleh pergi sekarang.
- Tidak. - Taklah.
Sebab dia Ferit.
Saya Hülya.
Maksud awak, dari sudut individu?
- Kemal, apa impian awak? - Kembalilah kepada impian itu?
Kamu fikir saya masih ada impian, rakan sebaya?
- Dia sama macam Oğuz Atay, bukan? - Bersendirian.
- Dia cakap mengarut. - Ya, saya akan buang air besar.
Tapi saya ada idea.
Takkan hasilkan anak. Tak nak ada anak langsung.
Jadi, saya tak nak kahwini Nazlı.
- Aduhai. - Aduhai.
Tak guna.
Celaka, tak guna!
- Aduhai. - Nazlı, tolong.
Nazlı, hei!
Jaga mulut, tak guna!
Ayah tak dengar cara dia cakap dengan saya?
Awak memang dungu!
Ambil cincin awak dan sumbat pada punggung mak awak!
- Nazlı. - Cukup!
- Apa patut saya buat? - Tenang.
Dia memang begitu.
Awak tak patut buat dia marah.
Diam. Awak dah 40 tahun, tapi masih di gred lima.
Saya 14 tahun. Saya cuma gagal dua tahun.
Bagus! Tambah setahun lagi! Oh, ya. Saya akan gagalkan dia.
- Lihat? - Itu urusan awak. Awak patut tahu.
Saya tahu beberapa perkara juga.
Kita manjakan si tak guna ini!
Hei! Hentikan!
Cukup!
- Ayuh! Marilah! - Hei, lepaskan saya!
Selamat tinggal, semua.
Maafkan saya.
Saya agak keterlaluan.
Saya dah buat silap.
Saya mahu kampung ini berkembang maju tapi saya terima pengajarannya.
Kamu boleh berkembang walaupun tanpa si tak guna macam saya.
Jika ditakdirkan begitu. Jelas sekali. Tiada apa-apa yang perlu dibuat.
Kilang pes tomato itu hadiah saya untuk kamu.
Apa yang saya belajar? Jangan masuk campur dalam segalanya.
Terima kasih, Mestan.
Hanya awak yang faham saya.
Mungkin awak gila, tapi awak lelaki sejati.
Peluk abang awak.
Aduhai…
Saya polis.
Polis?
- Itu pun saya tak sedar. - Banyak awak tak tahu.
Awak tak pernah ubah pandangan awak. Maaf.
Tuan, saya akan berhenti ekori Cikgu Kemal.
Tuan, dia bodoh. Tidak, memang bodoh. Dia bukan ancaman. Masuk.
Maaf, itu tugas saya.
Syabas. Awak boleh menang anugerah itu.
Terima kasih.
Siapa nama awak?
Sama. Mestan.
Itu pun saya tak sedar. Saya ingat ia nama samaran.
Tak apalah.
Selamat tinggal.
Cikgu!
Ingat ini.
Kita tak boleh tutup kesalahan dengan kentut.
Penggembala hilang biri-biri,
biri-biri itu jadikan awak peniup seruling.
Sekarang, pergi dari sini!
TAMAT