SERIAL NETFLIX
Nakręcił pan horror, a wszyscy się śmiali.
Horror… Śmiali się?
Dlaczego? Bo śmiech to najlepsze lekarstwo na strach.
- Otrzymał pan nagrodę? - Wie pan,
kiedy po seansie
widzowie wstają i klaszczą,
to dla nas największa nagroda.
Klap, klap, klap.
To nasza nagroda.
- Brawa. - Brawusia.
Tańczycie z ogniem!
Obrót!
Teraz presja społeczna. Tak.
Społeczeństwo cię blokuje. Blokuje.
Rozkwitasz jak kwiat.
- Dobra robota, Feride. - Świetnie ci idzie.
Dwoisz się i troisz na parkiecie.
To ciekawe, ile emocji w sobie tłumisz. Bardzo dziwne.
Nie, to moja filozofia. Trzeba dawać z siebie wszystko.
- Prawda? - Tak.
Dziewczyny, powtórzymy rozkwit tej młodej dziewczyny?
- Pączek. Społeczeństwo. - Dobra.
Słuchaj, co mówi społeczeństwo. Zignoruj to. Nie! Jesteś jednostką.
Jednostka. Koniec.
Dzień dobry.
- Witaj, kochana. - Cześć, Alev.
Idź się przebrać.
Powiedziałeś, że tańczymy, więc się wystroiłam.
Kochana, idziesz na wesele w remizie?
Pierdol się.
Tańcząca z ogniem to nie tylko film o tańcu.
Niesie ważny przekaz.
Opowiadam historię małych ludzi.
Pomyśl o młodej Sedzie.
Erşan, popatrz na to.
Dobrze.
Dziewczyna zwraca się ku sobie.
Ku sobie.
Jako jednostka. I rozkwita!
I znowu presja społeczna.
Presja. Nie przejmuje się.
Widzicie? Jest wolna od presji.
Jest tu jeszcze…
Słuchanie?
- Nie! Konflikt pokoleń! - Pokaż!
Poczujcie to.
Walka! Indywidualizm!
- Naćpaliście się? - Nie.
Pierwszy krok młodej dziewczyny ku kobiecości? To szaleństwo.
Ja bym to zrobiła tak.
Coś takiego.
Spójrz na to mniej tradycyjnie.
Przyniosłam tradycyjne jedzenie. Chyba go nie zjemy.
- Proszę. - Kontynuujmy.
Teraz zniewolone społeczeństwo. Jesteśmy niewolnikami. Patrzymy w dół.
Nadchodzi. Przyszło. Jednostki!
- Jednostki! Proszę. - A co z krzykiem?
Krzycz! Na kolana.
Teraz rzucam tkaninę. Gdzie są Altın i Tumtum?
Nie wiem.
Znów jestem jednostką.
Odchodzę. Tak.
- Chcesz szluga? - Nie.
- Częstuj się. - Przestań kusić.
No dobrze.
Co my robimy?
- Najpierw horror, teraz taniec? - Nie bądź śmieszny.
Nie umiem tańczyć, gdy ludzie głodują.
- Przepraszam. - Tak?
- Jest pan głodny? - Tak.
- Padam z głodu. - Widzisz?
Erşan ma to gdzieś.
Muszę ci coś powiedzieć. Dostałem ofertę z Kenan Film.
Ja, Halil Ergün, Tarık Akan.
Naprawdę?
- W tej kolejności? - Nie.
Tarık, Halil i ja.
- I tak dobrze. - Tak.
Chodzi o problemy społeczne. Związki zawodowe, prawa pracownicze.
Ale też odkrywanie siebie.
- Nakręcą go w Stambule? - Tak.
Ma sens. Jak odkrywanie siebie, to tylko tutaj.
Tak.
Gdybym miał wybór między Ogniem a tym filmem,
wybrałbym ten, ale dałem słowo.
- Tumtum? - Tak?
- Będę z tobą szczery. - Mów.
Mam scenariusz do filmu Nauczyciel Fahri.
O problemach społecznych.
Jeśli w to wchodzisz, nakręcimy go.
Ile dostanę?
Nie chodzi o pieniądze. Chodzi o problemy.
- Problemem są pieniądze, które dostanę? - Nie.
- Chodźmy na piwo. - Gdy ludzie głodują?
- Porozmawiamy o tym, towarzyszu. - Nie nazywaj mnie towarzyszem.
Czego się boisz? No czego?
Potrzebuję 38 metrów materiału. Zatańczymy pod nim.
Mam też dla ciebie niespodziankę.
Na końcu Ateş będzie tańczyć nago.
- Golutki? - Wyswobodzony.
Nie rozumiem.
Bosy po szyję.
Do tej pory występował w majtkach.
Pierwszy raz zobaczymy go bez gaci, tak?
Muammer, w tym filmie
Seda odkrywa, kim jest, ale kwestionuje też status quo.
Przez taniec.
- Ja będę ubrany? - Tak.
Proszę.
CNY MURAD
- Cześć. - Gdzie byliście?
Ten film. Tańcząca z ogniem.
- O co chodzi? - Nie podoba nam się.
Przemyśleliśmy to. Chcemy filmu zaangażowanego…
Chcemy rozwinąć skrzydła.
- Jakie skrzydła? - Altın ma scenariusz.
Z pomocą przyjaciół z teatru chcemy nakręcić Nauczyciela Fahriego.
Własnymi skrzydłami?
Chcielibyśmy poprosić o 14 500 lir, jeśli to nie problem.
14 500 lir?
7 250 na skrzydło.
- Co? - Jakie „co”?
Pyro, przestań. Podobasz mu się. Da ci rolę.
Czy to modlitwa do bogów?
Tak jest.
Jesteś świetny.
Zagrasz Buğrę.
Dzięki.
Na co te 14 500?
- Na film. - Kręcisz, żeby go nakręcić?
Muammer.
Jesteś przekonany do tego filmu? Powiedz szczerze.
Żartujesz sobie? Facet zamówił 38 metrów jedwabiu!
- Ile będzie kosztował wasz film? - Towarzysze zagrają za darmo.
Jeśli wydamy 50, to razem 14 550. Kręcimy w wiosce.
- Wioska. Niski rachunek. - W filmie chodzi o rozrachunek.
- Z systemem. - Dlaczego?
Będą jakieś wybuchy?
- Tylko społeczny. - I walka klasowa, oczywiście.
Pytałem, czy potrzebujecie kaskaderów.
Czekaj.
- Nauczyciel Kemal? - Fahri.
Powiem wam coś. Zapłacicie za to, że wzgardziliście tańcem.
A teraz spierdalać!
Erşan.
Opowiemy o tym na rozdaniu nagród.
- Dostaniecie nagrodę? - Tak.
Gówno dostaniecie! Role Berkuna i Oytuna dostanie ktoś inny.
- Precz! - To nie jest kino dla ludu!
- Naprawdę? - Tak.
Przekonasz się. Berkun i Oytun. Fuj!
Berkunom i Oytunom mówimy stanowcze nie.
Nakręcimy film dla Alich, Velich, Ayş i Fatm!
To kręćcie! Wynocha mi stąd!
- Zostawili mnie. - Dostaną bęcki na premierze.
Dobrze.
Nowy film. Nauczyciel Fahri. Pewna nagroda.
Kto zagra?
W przypadkowej kolejności,
ty, ja,
Tumtum, Seyyal, jeśli się zgodzi,
Tarık Akan i Halil Ergün.
Przestań pieprzyć.
Muszę cię przekonać. To film z wydźwiękiem społecznym.
„Dziedzice i panowie”. Widzisz? Wieś. Musisz przeczytać.
Przeczytam, to żaden problem. Opowiedz o nagrodzie.
Film zwraca uwagę na problemy.
A bağlama?
Do ścieżki dźwiękowej. To innowacja.
Mamy kogoś, kto na niej zagra.
Nie chcę robić za dużo szumu,
ale to ktoś pokroju Aşıka Veysela albo Karacaoğlana.
Karacaoğlan chyba nie pisze do filmów?
- Ale pewnie z nim gadaliście. - Gram nauczyciela idealistę.
- Jestem rewolucjonistą. - Zakochanym we mnie?
To w kim?
Serwus.
- Ona też gra? - Cześć.
Nawet jeśli dostanie nagrodę, to dla aktorki drugoplanowej.
Ty dostaniesz za główną rolę.
Zagram wieśniaczkę, tak? Wszyscy będziemy wieśniakami?
- Nie. - Skąd.
Seyyal zagra dziennikarkę.
Czyli dziewczynę z miasta. Żadnych nagród.
Cicho.
Nie będę wieśniaczką? Dlaczego mam być dziennikarką?
Nieważne. Pijemy whisky?
Nie. Herbatę.
Ona nie potrafiłaby tego zagrać. Ja będę świetną wieśniaczką.
„Tamuj, ojce!”
Ale nie gadaj jak chłop.
Och. „Najsampierw”.
- Lepiej. - Tak?
- Poćwiczymy. - Tak.
Co ty wyprawiasz?
Kucam.
A to drań!
Już wczuł się w rolę.
On też dostanie nagrodę.
Za rolę drugoplanową.
Zmienię ci „rodziców” na „ojców”
i potem zrobimy próbę czytaną.
Dziękuję, kochany.
- Ile? - Dziesięć minut.
Chodzi mi o „ojców”. Dużo ich?
- Nie. - Też gra wieśniaczkę?
Czemu każesz dziennikarce mówić „ojce”? Mów prawdę!
Powinna znać tę kulturę. To przydaje kolorytu lokalnego.
Dobra. Nie będę się kłócił. Pa.
Alev i Seyyal zdezerterowały. Wycofały się z filmu.
Podobno ich film jest zaangażowany. Gdzie popełniliśmy błąd?
- Czy nasz nie jest? - Nie o to chodzi.
Pytałem wszystkich i liczą na nagrodę.
- Jaką? - „Złotą Pomarańczę”.
Nauczyciel Fahri. To oczywiste. Zrobią wyciskacz łez.
Nie pomyśleliśmy o tym.
Erşan? Błagam cię, nie rób tego.
Zejdź na ziemię. Weźmy się w garść.
- Zapomnij o pomarańczach. - Czy nie jesteśmy filmowcami?
W 20 filmach zagrałeś w samych gatkach.
W spodniach występujesz od kilku miesięcy!
Nakręciłeś horror i film historyczny.
Proszę tylko o odrobinę seksu. Ale nie.
Przestań bujać w obłokach.
Jeśli chcesz to kontynuować, musimy poważnie porozmawiać,
bo bar finansuje teraz twoje fantazje.
To tak myślicie? Dupki!
Tak. To byłby świetny film!
- Jaki film? - Dupki!
To mogłaby być komedia erotyczna.
Musimy znaleźć kogoś, kto zagra razem z tobą.
Może ty?
Jestem na to za stary.
Nie mam szansy na nagrodę?
Nie kręcisz tego filmu!
Tylko nagrody ci w głowie.
Do czego ci one potrzebne?
Nie chciałeś też kręcić Cnego Murada.
Przestań już, na litość boską.
Nie mieliśmy okazji współpracować, ale podoba mi się twój styl.
Nie będę grał Buğry, sprawię, że ożyje.
- Dzięki. - Akurat.
Co cię obchodzi, czy wygrają nagrodę czy zrobią wyciskacz łez?
Pieprzyć to. Pilnujmy naszych interesów.
Erşan, mój chłopcze.
Nie zostało mi wiele czasu. Nie denerwuj mnie.
Czemu jesteście takimi pesymistami?
Ja widzę was na czerwonym dywanie w Adanie, Antalyi, a nawet w Cannes.
W Cannes?
Festiwal się skończył.
- Skończył się? - Tak.
Kurwa!
Masz rację. Zaczniemy pracę nad nowym filmem.
Jestem Erşan Kuneri.
Nie jestem pornografem. Zrobię film zaangażowany.
Będzie rozgrywał się na wsi. Zatytułuję go Spółdzielnia Kemal.
Będzie pachnieć ziemią. Jak ziemia w Anatolii!
W Anatolii? Nie byłeś nawet w Kadıköy!
Zgubiłbyś się na przedmieściach Stambułu!
- Tak sądzisz? - Wierzę w niego. Taniec jest dobry.
Ale Anatolia jest o wiele lepsza.
Powiedz, taniec czy Anatolia?
Anatolia! Ale scenariusz musi być z życia wzięty.
- Oryginalny. - Autentyczny!
Nie martw się nimi. Pomyśl, co założysz na rozdanie nagród.
Erşan, posłuchaj.
Jeśli wygrasz „Złotą Pomarańczę”,
pójdę na rozdanie nagród w samych gatkach.
Dobra. Trzymam cię za słowo!
Panie Erşan, to nasza wioska.
Bardzo dobra. Wspaniała.
Cudowna.
Przywodzi na myśl Karacaoğlana.
Karacaoğlan postrzegał naturę i ludzi jako jedno.
Prawda.
Dla mnie to bardziej Balzac.
- Balzac? - Wiesz, co mam na myśli.
Ma takie powiedzenie: „Jesteś tym, co jesz”.
Idealna wieś. Sielska.
Przepraszam.
Erşan Kuneri.
Będziemy kręcić we wsi film.
Chcemy ją dobrze przedstawić.
Czego wam tu najbardziej brakuje?
Empatii.
Empatii?
- Zapamiętaj to. - Dobra.
Nacisk na empatię.
Podaj.
Towarzysze. Herbata?
Tak!
- Ostatni. - Daj mi.
- Towarzyszu. - Towarzysze.
Daj herbatę towarzyszom.
- Też chcę herbatę. - Ile wydudnili?
- 270 szklanek. - Kurwa mać.
Boże, daj mi cierpliwość.
Powiedz im, żeby wyszli o 19. Powiedz, że przyjeżdża orkiestra.
- Dobra. - Wychodzę albo się wścieknę.
Dobrze.
Altın, mam go walnąć po mojej kwestii czy przed nią?
Co to za kwestia?
„To nie ja cię biję, a lud!”
Uderz go, kiedy mówisz „lud”, a ja odjadę.
Dobrze.
To nie ja cię biję,
a lud!
İbrahim, towarzyszu. Chcę w tym zobaczyć walkę klas.
- Powinieneś… - İsa.
Podwójna whisky bez herbaty.
Dla mnie też.
Myślisz, że mamy szansę na nagrodę?
Nie wiem. Raz kozie śmierć.
Jeśli wygram, zadedykuję nagrodę wszystkim kobietom.
Tobie też.
Dobra. Rób, jak chcesz.
Wyglądasz jak prawdziwa wieśniaczka.
Cipa!
Świetnie idzie, co?
Źle potraktowaliśmy Erşana. Cały czas o nim myślę.
Już to przerabialiśmy. Taniec czy Anatolia?
Jest mi bliski. Nie ma dnia, żebym o nim nie myślała.
Poza tym taniec i Anatolia mogą iść w parze.
Erşan nie będzie na nas zły. Będzie z nas dumny.
Chodź, Matko Ziemio. Dalej!
Skończony.
Jest super.
- Ojej! Nareszcie! - Może po koniaczku?
Tak.
- Jesteś zmęczony? - Trochę.
Erşan, zadziwiasz mnie.
Masz ambicje. Dajesz z siebie wszystko.
To godne podziwu.
Kwestie społeczne są bliskie memu sercu.
Czemu nakręciłeś te wszystkie pornosy? Żałujesz tego?
W 1965 roku zdobyłem drugie miejsce w konkursie „Nadzieja Kina”.
- Naprawdę? - Tak.
Pierwszy film, Jesteś moim wszystkim, powstał w 65.
Byłem piękny i młody.
Świetnie.
Miałem swoje zasady. Zero pocałunków.
Ale poszedłem w odstawkę. Przez osiem lat żadnej roli.
- Czymś się zająłeś? - Pompowaniem.
Na stacji paliw.
Byłem DJ-em i producentem muzycznym.
Po prawie dziesięciu latach wróciłeś.
Znowu pompowałem. Pierwszy film to Pompuj mnie mniej.
Ale nigdy nie zdjąłem bielizny. To nie były złe filmy. Były zabawne.
Zbiliśmy fortunę. Ale mnie nie chodziło o pieniądze.
Liczysz na nagrodę? Powiedz prawdę.
Nie dostanę jej.
Nie sądzę by mi ją dali.
Ale?
Chciałbym być zapamiętany.
Już późno, powinnam już iść.
Mogę cię odprowadzić do domu?
Jasne.
Ile kobiet tak zbajerowałeś?
Nie bajeruję kobiet.
Nigdy nie bajeruję kobiet.
Naprawdę?
Wiesz, co im robię?
Eryetiş, nie zatrzymuj mnie! Puść mnie!
- Puszczaj! - Co jest?
- Co się stało? - Anarchiści.
Po 400 filiżankach herbaty powiedział „basta”
i wybuchła bójka.
- Nazwali mnie kompradorem! - Jesteś nim?
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Rozbili mu na głowę bağlamę.
Niech go opatrzą w aptece.
- Na miłość boską. - Łobuzy. Puszczaj!
Towarzysze.
Przyjaciele!
Erşan?
Dostaniecie herbatę!
Towarzysze! Ludu pracujący!
Spokojnie. W czym problem?
Nie wiesz pan, co to problemy!
Jeśli chcesz nas przekabacać, oszczędź sobie trudu!
Nie poddamy się tyranii kapitalisty! Tak?
- Tak! - Tak!
Rany, Altın! Miałeś zrobić film w kolektywie.
Nie chciałeś tańczyć. Do czego cię to doprowadziło?
- Alev. - Ani słowa.
To czysta demagogia! Nie słuchajcie go!
- Podżegacz! - Co?
- Podżegacz! - Stary!
Wypiliście 400 filiżanek herbaty i zjedliście 60 obwarzanków!
Nikt nie chce zapłacić za herbatę. Jestem zawiedziony. Wybacz mi.
Siadaj.
Wszyscy jesteśmy za prawami robotników?
Tak jest!
Kto uderzył Muammera?
- Ja. - Chodź tu.
To nie ja cię biję, a lud!
- To niedopuszczalne! Wychodzimy! - Proszę!
Zostańcie.
Towarzysze!
Towarzyszu Medet, ty sam zjadłeś 21 obwarzanków!
To obłęd.
Nie mogę grać, jeżeli żałujesz mi obwarzanka.
To razem 22 obwarzanki, towarzyszu!
Candaş, przynajmniej ty zostałeś.
Świetna robota.
- Poszli sobie. - Jasne.
Kręcisz film społeczny, a nie znasz ludzi.
Nici z nagrody. Pieprzyć twoje wąsy!
- Towarzyszko. - Spadaj!
Gwiazda porno gra rolę matki wieśniaczki.
Kto nas potrzebuje w takim filmie?
Ja! Ja was potrzebuję, do cholery!
Nie jesteście moimi towarzyszami?
Film taneczny? Zabawne!
Skarbie. Możesz być moim towarzyszem.
Będę.
To nasz nowy film. Spółdzielnia Kemal.
Nie napisaliśmy go przy biurku.
Byliśmy w terenie.
Opowiadamy w nim o prostych ludziach.
Feride nocowała u ciebie?
Alev, proszę.
Erşan, wybaczysz nam?
A czy mógłbym nie wybaczyć? Chodźcie!
Altın, ty…
Przeczytałem Nauczyciela. Feride i ja wprowadziliśmy zmiany.
Alev, zagrasz w tym filmie?
- Znów będę wieśniaczką? - Nie.
- Dobrze. - Seyyal?
Tak.
- A ty, Tumtum? - Wchodzę w to.
Altın, pozbędziesz się wąsów do filmu?
I już ich nie ma.
Och, wy! Chodź tu! Moja wieśniaczka.
Erşan. Poszli sobie?
- Jak się masz, kompradorze? - Też będę w nowym filmie?
Jasne. Eryetiş! Podaj herbatę. Zapłacimy z własnej kieszeni.
Erşan. Tańcząca z ogniem. Postać Buğry jest gotowa.
Niesamowite. Facet ma jaja.
Wypośrodkuj je, bo dostaniesz migreny.
Zapomnij o tym filmie. Jedziemy na wieś.
A ze wsi prosto do Cannes!
Serio?
Proszę pana!
SPÓŁDZIELNIA KEMAL
Chodź tu do mnie.
Nie drzyj japy tylko dlatego, że to film o wsi!
I wyłączcie tę muzykę!
Dzień dobry.
Dzięki.
Witajcie, przyjaciele.
Witajcie w naszej wiosce, Avallar.
Opowiem wam historię z życia naszej wioski.
Zaczyna się od przybycia nauczyciela Kemala.
Zanim tu przyjechał, byliśmy zwykłą, spokojną wioską.
Nie było nic ciekawego do opowiadania.
Dzięki Bogu mieliśmy prąd,
czarno-biały telewizor,
ziemia była płodna, a plony obfite
i wszystko chodziło jak w zegarku.
- Zgadza się, panowie? - Tak.
Widzicie? Nie patrzcie z góry na wieśniaków.
Ruch spółdzielczy wprowadza do filmów element komediowy.
Prawda?
Nauczyciel Kemal
chciał wprowadzić w wiosce zorganizowaną spółdzielczość,
ale wszystko zepsuł.
Tak.
A teraz obejrzyjcie tę pouczającą historię.
A ja w tym czasie zaciągnę się dymkiem.
Witamy, panie uczycielu.
Dzięki.
Ale nie „uczycielu”, tylko „nauczycielu”.
Spierdalaj! Dopieroś pan przyjechał.
- Murtaza, dokąd idziesz? Wróć. - Co się stało? O co poszło?
Zapomnij pan. Wieśniacy, co? Przyzwyczają się.
- Dzieci na dworze. - Tak, bawią się.
- Nie ma szkoły? - Jest, ale dziś sobota.
Słuchajcie,
szkoła jest codziennie.
Ten to będzie dopiero upierdliwy.
- O co im chodzi, panie Fehim? - Jestem Nusret.
Nusret? Powiedzieli, że przywita mnie Fehim.
- Gdzie pana przydzielono? - Do Avallar.
Ale to jest Kızılca. Nawet nie wiesz pan, gdzie wysiąść.
Pana wioska jest tam.
Musisz pan iść na piechotę.
Tacy już są. Avallar jest tam, za Taşkale.
Dzięki. Szkoda, że nie wszyscy są jak ty.
Jestem wioskowym idiotą.
Mestan.
- Pójdziemy razem? - Jasne.
- Dostanę nagrodę? - Co?
Nagrodę. Proszę spojrzeć, co robię.
Tak oto zaczęła się podróż nauczyciela Kemala.
Przybył tu i zamieszkał w swoim małym domku.
Tam poznał Nazlı.
- Książki. - Tak.
Wszystkie pan przeczytał?
Tak.
Mądry nauczyciel.
Chwila.
Co?
Nie mów „co”. „Słucham” jest lepsze. Jak masz na imię?
Nazlı…
- Jesteś córką Fehima, prawda? - Tak.
Nie zakochaj się we mnie, mała.
Zakochaj się we mnie.
Zamknij się. Głupek.
Powiedz ojcu, żeby zebrał ludzi w kawiarni.
Chcę powiedzieć kilka słów.
Dobrze, proszę pana.
„Proszę pana”? Mów mi Kemal. Mam na imię Kemal.
Co powiedziałaś?
Mówiłeś, żebym się nie zakochała, ale mnie tu czarujesz, szczwany lisie.
Nazlı na niewyparzoną gębę, ale jest ładna!
Jest ładna.
Pana łóżko jest wygodne!
Myślisz, że nam się uda?
Uda nam się coś wyhodować na tej jałowej ziemi?
Nie rozumiem.
Czy dzieci przyjdą do szkoły?
Czy kobiety będą produktywne?
Czy będziemy dzielić się po równo?
W ramach w spółdzielni. Myślisz, że damy radę?
Skąd mam wiedzieć?
Na pewno wiesz.
Może jesteś idiotą, ale jesteś najmądrzejszy z nas.
Przesadza pan!
Zapasy!
Już idę!
Tu 4434. Podejrzany nauczyciel przybył do wioski.
Skurwiel już zaczął siać propagandę. Wspomniał o spółdzielni. Odbiór.
- Witamy, panie nauczycielu. - Dzięki.
- Witaj, nauczycielu. - Dziękuję.
Jestem Kemal. Nauczyciel Kemal.
- Skąd wiemy, że jesteś nauczycielem? - Właśnie to powiedziałem.
Jestem tu, by was prowadzić,
być waszym światłem,
drogowskazem, by wspólnie produkować…
- Nauczycielu, siedem razy osiem? - 56.
- Dziewięć razy dziewięć? - 81.
- Ile mamy pór roku? - Cztery.
- On wie. - Zna się.
Mam pytanie.
Śmiało, Mestan.
Dostanę nagrodę?
- Co? - Nagrodę.
Najpierw muszę zaprzyjaźnić się z miejscowymi.
A ile jest 56 razy 11?
- 56 razy 11? - Tak.
Zaraz, 56 razy 11…
A 245 razy 376?
Zaraz cię…
Witam!
Witaj, Feramuz.
Nie zawracajcie mu głowy już pierwszego dnia.
- Witam, nauczycielu. - Nauczyciel Kemal.
Fehim. Proszę wybaczyć spóźnienie.
- Pocałuj nauczyciela w rękę! - Nie trzeba.
Witam. Czemu nie było pana ze wszystkimi?
Okazałem ci szacunek,
kazałem synowi pocałować cię w rękę. Nie bądź chojrak.
Poza tym jako pan tej wsi sam decyduję, kiedy przyjść. Tak?
Tak.
Czasy panów się skończyły. Są już za nami.
- Słyszałeś, tato? - Tak.
Włączę wsteczny i sprawdzę, czy zostały za nami.
Mówi, że czasy panów się skończyły.
Przynieście mu wodę kolońską.
Może otrzeźwieje, jak wklepie ją sobie w policzki.
A nasze kobiety. Czemu stoją tak daleko?
- Powinny być w pierwszym rzędzie. - Nasze? Uważaj!
Powiedziałem „wasze kobiety”.
Nie próbuj się wykręcać.
Chodzi o to, że kobiety trzeba szanować.
Powinny siedzieć z przodu.
Nazlı, prawda?
Skąd niby mam wiedzieć?
- Nazlı… - W której jesteś klasie?
Nie ma tu podziałów klasowych. Zapamiętaj to sobie.
Co? Zapytałem, do której klasy chodzi.
Posłuchaj. Naucz ich tabliczki mnożenia.
I że mamy cztery pory roku, a w roku 365 dni.
I o obowiązkach wobec starszych.
Mam na ciebie oko, gdybyś próbował wykręcić jakiś numer.
Uważaj.
Nie zapominaj się.
- Nie rozumiem. - Chcę skończyć piątą klasę.
- Piątą? - Tak.
Czemu tyle zwlekałeś?
Nauczyciele mieli na pieńku z tatą.
Powinieneś był się domyślić, matołku!
- Sukinsyn. - Co?
Nic.
Posłuchaj.
Nie zadzieraj ze mną.
Na razie rób, co chcesz i zobaczymy.
Za kilka dni i tak pokażesz swoje prawdziwe oblicze.
Posłuchaj, Fehim.
Musimy wypracować kompromis.
Jutro wszyscy analfabeci mają się stawić w szkole.
Nie ma mowy!
- A co z krosnami dla kobiet? - Nie wkurzaj mnie.
- Nawadnianie pól? - Co? Komunista!
Co to ma do rzeczy? Biblioteka dla wioski.
Myślisz, że to film? Nie proś o niemożliwe.
Telewizor?
Nareszcie! Telewizor jest w porządku.
Poprawi nam nastrój. Kolorowy?
- Tak, kolorowy. - Kolorowy. Mamy czarno-biały.
Macie czarno-biały telewizor? Dobra, kolorowy.
Kiedy mówisz „kolorowy”, nie masz na myśli tęczy, prawda?
Tylko telewizor.
Ale czy w tym telewizorze
zobaczy nas słynna Bedia Akartürk?
Nic nie rozumiem. Dobra, będzie kolorowy telewizor.
Tak!
- Brawo! - Zgoda buduje.
Chodź. Przynieś nauczycielowi kawę.
Wspomniał kolorowy telewizor.
Na rynku są braki. Pewnie z przemytu.
Tak. Siedzę mu na ogonie.
Kemal zaprzyjaźnił się z miejscowymi. Bawił się z dziećmi,
zbierał plony z rolnikami
i dzielił z nimi ich radości.
Produkcja w wiosce wzrosła, mieliśmy krosna
i walczyliśmy z analfabetyzmem.
Tak minęło wiele miesięcy.
A sprawy sercowe?
Czy mógł znaleźć na to czas?
Ty i te twoje książki.
Rozumiałbyś mnie lepiej, gdybyś ich nie czytał.
No i co, że czytam?
Co wolisz? Książki czy mnie?
Książki, prawda?
Do czytania.
Ale do życia wybrałbym ciebie.
Mnie też czytaj.
Mnie też poczytaj!
Przewróć kartkę, włóż zakładkę
i czytaj dalej następnego dnia.
Jesteś inna.
Kłamczuch.
Jestem zwykłą dziewczyną.
Jesteśmy w domu.
Masz coś w sobie.
Nauczycielu. Wzięłabym cię tu i teraz…
Ale jesteśmy w wiosce.
Jestem taka rozpalona.
Cała płonę.
Kiedy używasz tych różnych trudnych słów, robi mi się gorąco.
Kemal.
Mam ci pokazać cycki?
Co ty mówisz, Nazlı? Ciało jest jak świątynia.
Jesteś pączkującą różą.
Nie zdepczę jej.
Mam to w dupie.
Dotknij mnie…
Włóż mi rękę w majtki. Pomacaj mnie tam.
Nie ma mowy. Twoja matka tu jest.
Mogłabym cię zjeść. Zerwałabym ten twój blond wąsik.
- Mam się położyć na twojej klatce? - Nie.
Może spleciemy się pod tym drzewem.
Twoja mama.
Nazlı…
O czym z nim rozmawiasz?
Kemal otwiera fabrykę koncentratu pomidorowego.
Ale co ja o tym wiem?
O czym ona mówi?
Koncentrat?
Do środka!
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Podrywa córkę pana. Odbiór.
Mestan. Jak się masz, chłopcze?
- Sprawy sercowe? - Tak.
Weź tę dziewczynę.
Zrobię to, Mestan.
Eleganckie panny z miasta nie są od niej lepsze.
To ona jest lepsza od nich.
Jej dłonie są miękkie jak wata.
Oczy ma jak łania.
Jest jak ziemia. Opiekuńcza matka, która rodzi.
Zapach.
Co?
Pachnie jak ziemia.
Pachnie ziemią. Pachnie pszenicą.
Nazlı pachnie moją ojczyzną. Pojmę ją za żonę.
Dostanę nagrodę?
Nagrodę?
Boże!
Chodź.
Zwariowałeś.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Udziel nam błogosławieństwa.
Nie mów mi potem, że jesteście z różnych światów.
Jej siostry mieszkają w mieście.
Są od niej starsze. Powinniśmy zapytać je o zdanie.
Dobrze powiedziane. Masz rację. Kobiety decydują o sobie.
I mają własną opinię.
Zadzwoń do nich. Poproszę je o błogosławieństwo.
Dobrze, że się zgadzamy. Mogę nazywać cię ojcem?
Nie spiesz się.
Odpracowujesz tu studia.
Nie podejmuj pochopnych decyzji.
Chciałbym być z Nazlı bez względu na okoliczności.
Poproszę siostry o błogosławieństwo.
- Pojmę moją Nazlı za żonę. - Pojmiesz mnie?
Tato. Nie chcę, żeby siostry przyjeżdżały.
- Spokojnie. Zobaczymy. - Nie muszą tu przyjeżdżać.
Powinny. Chcę im powiedzieć, jak bardzo cię kocham.
Nie wiedziałem, jak zareagować na te nagłe oświadczyny.
Kazałem moim córkom natychmiast przyjechać ze Stambułu.
Nie jestem dość wyrafinowany, by rozmawiać z nauczycielem.
Przynajmniej one są na jego poziomie.
Pomyślałem, że się porozumieją.
Mówiłem wiele razy, że Nazlı to nie materiał na żonę dla nauczyciela.
Wielu wcześniej wpadło po uszy.
Ale kto by mnie słuchał?
Gadanie Fehima i pierdzenie osła to dla nich to samo.
Türkan, witaj.
Dzięki. Witam.
- Witamy. - Dzięki. Witam.
Filiz, jestem Fehiman. Jak się masz?
Dobrze, dziękuję.
- Gratulacje! - Dziękuję.
- Dzięki. - Miłego dnia.
- Są tutaj? - Tak. Moje siostry tu są.
- To one? - Tak.
- Ile masz rodzeństwa? - Czworo. Cztery siostry.
Przysięgam, masz przesrane. Zajebię ciebie i twoje geny.
Co z was za rodzina?
O co panu chodzi? To pan wybrał gorszy sort.
- To są twoje siostry? - Tak.
Jak mogłeś mnie tak oszukać?
Od razu nas przedstawisz.
- Inaczej nie zdasz. - Proszę się uspokoić.
Chodźmy.
- Jak się masz, Feramuz? - Dzięki. Dobrze. Jak się masz?
- Świetnie. - Och!
- Mój kochany, Ferit, chodź tu. - Ferit.
Chodź tu. Stęskniłyśmy się.
- Moja siostra. - Kochany.
- Skończyłeś piątą klasę? - Już kończę. To nauczyciel Kemal.
- Witaj, nauczycielu. - Witamy.
Dzień dobry.
Jestem nauczyciel Kemal.
Jestem Filiz Kadınoğlu. Prawniczka.
Jestem Türkan Kadınoğlu Koca, starsza inżynier.
A ja jestem Hülya Kadınoğlu. Gubernatorka okręgu.
Okręgu?
Nie mówicie chyba poważnie?
Powiedzcie, że to żart.
Niech was dunder świśnie!
Nikt mi nie powiedział, że już jesteście.
Robiłam w polu.
Ładnie pachniecie.
Spójrzcie. Kemal, mój narzeczony.
Nauczycielu Kemal? Co ty na to? Wszyscy razem.
Niech was Bóg błogosławi!
Szwagrze.
Nic ci nie jest, mój blond rycerzu?
Spójrzcie tylko na niego.
- Cudowny. - Przedni.
Życzę wam szczęścia.
Nauczyciel Kemal był zdruzgotany.
Nigdy nie wspomniał już o produkcji czy spółdzielni.
Porzucił swoje ideały.
Co się dzieje?
W fabryce koncentratu produkcja wrze, ale ty masz wszystko gdzieś.
Czemu nie jesteś jak siostry? Oszukałaś mnie.
Chodź tu.
Byłem w urzędzie po dokumenty do ślubu. Mówili, że unikasz wojska!
Źle mnie zarejestrowali.
Nie muszę sprawdzać w dowodzie. To oczywiste, że jestem kobietą.
Jak diabli! Porównaj się do sióstr.
Nie sądzisz, że to niskie oceniać mnie po wyglądzie zewnętrznym?
Co za przemowa.
Rodzice dochowali się takich córek. Co z tobą jest nie tak?
Czemu odsuwasz się ode mnie?
Czemu? Co ja ci zrobiłam?
- Już cię nie lubię! - Jasne. Hej!
Nie mów tak do mnie, bo cię uduszę!
- Nie lubię! - Cisza.
- Co z tobą nie tak? - Nic.
Dzięki Bogu! A z tobą, blond fiucie?
Mamo!
Tak?
Miałaś nie zapraszać moich starszych sióstr.
Oszukałaś mnie!
Nikt cię nie oszukał!
Jesteś ofiarą swoich uprzedzeń.
Kierowałeś się stereotypami, nie zwracając uwagi na nic innego.
To Nazlı.
A to ja.
A to jej siostry. Musisz się z tym pogodzić.
Miałeś w głowie obraz tępych wieśniaków.
Zrobiłeś się arogancki.
Potem tak cię poniosło, że w końcu odleciałeś.
Co ci mówiłem?
Powiedziałem, żebyś się nie zapominał.
Pamiętasz? Jestem konsekwentny.
Ostrzegałem, że nie jest w twoim typie.
Ale myślałeś, że jesteś mądrzejszy, bo ludzie nazywają cię nauczycielem.
Nie można na tobie polegać.
Śmiało, weź ją.
Produkuj. Rozmnażaj się. Już!
Już! Śmiało!
Miastowi mają fałszywe wyobrażenie o wsi.
Wyjechałyśmy, bo to nam było pisane.
Ferit nigdy stąd nie wyjedzie.
- Nie. - Nie.
Bo jest Feritem.
A ja jestem Hülya.
Chodzi wam o indywidualizm?
- Jakie masz ideały? - Czemu do nich nie wrócisz?
Myślisz, że zostały mi jakieś ideały?
- Jest jak Oğuz Atay. - To samo poczucie samotności.
- Sranie w banie. - Tak. Moje ulubione.
Ale mam nowe ideały.
Zero produkowania i rozmnażania!
Dlatego postanowiłem nie żenić się z Nazlı.
Niech cię szlag.
Cholera, pierdolony kutas!
- O rety. - Nazlı, proszę.
Nazlı!
Uważaj, co mówisz!
Nie słyszysz, jak do mnie mówi?
Jesteś kundlem!
Weź pierścionek i wsadź go swojej matce w cipę!
- Nazlı… - Dość.
- Co mam zrobić? - Spokojnie.
Taka już jest.
Trzeba było jej nie wkurzać.
Zamknij się. Masz 40 lat, a jesteś w V klasie.
Mam 14 lat. Zawaliłem tylko dwa lata.
Dobrze! Dodaj jeszcze jeden rok! Oblałem waszego brata.
- Widzisz? - Twoja decyzja. Wiesz lepiej.
Oczywiście, że wiem.
To tak się odwdzięczasz?
Przestańcie.
Dość!
- Chodź. Dawaj! - Puszczaj!
Żegnajcie.
Wybaczcie.
Trochę mnie poniosło.
Popełniono błędy.
Chciałem, żeby ta wioska się rozwijała.
Dostałem nauczkę.
Możecie się rozwijać nawet bez takich gnojków jak ja.
Tak ma być. To jasne jak słońce. Nic nie można poradzić.
A fabryka koncentratu to prezent dla was.
Czego się nauczyłem? Nie mieszać się we wszystko.
Dziękuję, bardzo dziękuję. Mestan.
Tylko ty mnie rozumiesz.
Może jesteś głupi, ale jesteś uczciwym człowiekiem.
Uściskaj brata.
Rany…
Jestem gliniarzem.
Gliniarzem?
- Tego też nie widziałem? - Dużo ci umyka.
Nigdy nie zmieniasz punktu widzenia. Przepraszam.
Przestaję śledzić Kemala.
Gliniarz?
To idiota. Nie, zwykły idiota. Nie stanowi zagrożenia. Odbiór.
Wybacz, taka robota.
Dobra robota. Mógłbyś zdobyć nagrodę.
Dzięki.
Jak masz na imię?
Mestan. Bez zmian.
Znów się pomyliłem. Myślałem, że to pseudonim.
Nieważne.
Żegnajcie.
Nauczycielu!
Zapamiętaj to sobie.
Nie da się oszukać natury.
Są pasterze, którzy gubią owce,
i są owce, które gubią pasterzy.
A teraz spadaj!
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska