‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎คุณเออร์ชาน คุณทำหนังสยองขวัญแต่คนหัวเราะ
‎หนังสยองขวัญ… คนหัวเราะเหรอ
‎รู้ไหมว่าทำไม เพราะการหัวเราะ ‎คือยารักษาความกลัวที่ดีที่สุดไง
‎- คุณชนะรางวัลไหมครับ ‎- รู้ไหม
‎พอหนังจบ
‎แล้วมีเสียงปรบมือป้าบๆๆ จากผู้ชมน่ะ
‎นั่นละรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเรา
‎- เสียงปรบมือ ‎- ป้าบๆๆ
‎- โอเค ‎- นั่นละรางวัลของเรา
‎- ปรบมือ ‎- ปรบมือ
‎เต้นด้วยเพลิงที่รุ่มร้อน
‎แล้วก็หัน
‎สังคมกดดันเธอ
‎สังคมปิดกั้นเธอ ปิดกั้นๆ ปิดกั้น
‎เธอเบ่งบานเหมือนดอกไม้ และ…
‎ดีมากเฟริเด
‎เยี่ยมเลยเฟริเด เธอนี่สุดจัดอะไรจัดจริงๆ
‎ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่า ‎เธอเก็บกดอยู่แค่ไหนนะ พิลึกจริงๆ
‎ไม่ สำหรับฉันมันเป็นเรื่องของปรัชญา ‎คนเราทำอะไรต้องทำให้ดีที่สุด
‎- ใช่ไหมคะโค้ช ‎- ใช่
‎สาวๆ ทำท่าสาวน้อยเบ่งบานกันอีกครั้งนะ
‎- กลับไปท่าเดิม สังคม ‎- ได้ ท่าเดิม
‎ฟังที่สังคมพูด ไม่สนๆ ไม่ ‎และเราก็กลายเป็นเรา
‎เป็นคนๆ หนึ่ง นั่นแหละ
‎สวัสดี ทุกคน
‎- ยินดีต้อนรับจ้ะ ‎- อเลฟ ยินดีต้อนรับ
‎- ไปเปลี่ยนชุดแล้วมาเต้นกัน ‎- อ๋อ
‎พูดถึงเต้น ฉันแต่งมาหรูไปหน่อยน่ะ
‎อเลฟ คุณจะไปงานเลี้ยง ‎วาดเฮนน่าให้เจ้าสาวเหรอ
‎ไม่พูดก็ไม่มีใครว่านะ
‎ระบำไฟไม่ใช่แค่หนังเต้นธรรรมดานะอเลฟ
‎ตัวหนังจะมีสารมากมาย
‎ฉันกำลังเล่าเรื่องราวของคนตัวเล็กๆ
‎คิดถึงเซดา เด็กสาวคนนั้นสิ
‎เออร์ชานมีนี่ด้วย ดูนะ
‎- นี่ ‎- แล้วก็ข้างใน
‎เด็กสาวเปลี่ยนไปเป็นตัวตนที่อยู่ในตัวเธอ
‎เธอเปลี่ยน
‎เป็นตัวของเธอเอง และเธอก็เบ่งบาน
‎และความกดดันอีกที
‎กดดัน เธอไม่สนใจเลยสักนิด
‎เห็นไหม แล้วเธอก็เป็นอิสระจากความกดดัน
‎โค้ช ยังมี…
‎ส่วนที่ฟังน่ะเหรอ
‎- ไม่ใช่ ความขัดแย้งระหว่างคนต่างรุ่นน่ะ ‎- ทำเลย
‎รับมา
‎สู้กลับ แล้วเราคือตัวเรา
‎- พวกคุณเมายาเหรอ ‎- เปล่า
‎ก้าวแรกของเด็กสาว ‎สู่ความเป็นผู้หญิงเหรอ บ้าไปแล้ว
‎ที่ฉันคิดไว้คือนี่
‎อะไรแบบนั้น
‎อเลฟ เรามองให้ไกลกันหน่อยได้ไหม
‎ฉันเอาอาหารพื้นเมืองมา งั้นก็อย่ากินดีกว่า
‎- ขอล่ะ ‎- มาต่อกัน
‎มาเต้นตรงสังคมกดขี่กัน ‎เราเป็นทาส เราก้มหน้าลง
‎กำลังมา มาแล้ว เราคือตัวเรา
‎- เป็นคนๆ หนึ่ง นี่ ‎- แล้วเสียงกรีดร้องล่ะ
‎กรี๊ดเลย คำรามเลย
‎ตอนนี้แหละที่ฉันจะโยนผ้า อัลทินกับทุมทุมอยู่ไหน
‎ฉันไม่รู้
‎ฉันคือตัวฉันอีกครั้ง
‎ฉันไปล่ะ เอาละ
‎- บุหรี่หน่อยไหม ‎- ไม่
‎- สักมวนสิ ‎- เลิกถามซะที
‎ก็ได้
‎เราทำบ้าอะไรกันอยู่ฮึ
‎- หนังสยองขวัญกับหนังเต้นนี่มันอะไรกัน ‎- อย่าไร้สาระน่า
‎ฉันเต้นตอนที่คนหิวโหยกันอยู่ไม่ได้หรอก
‎- ขอโทษนะพี่ชาย ‎- ว่าไง
‎- คุณหิวไหม ‎- หิว
‎- หิวไส้จะขาด ‎- เห็นมั้ย
‎เออร์ชานไม่สนเลย
‎ฉันกำลังจะพูดอย่างนั้นอยู่พอดี ‎ฉันได้รับข้อเสนอจากเคนันฟิล์ม
‎ฉัน, ฮาลิล แอร์กึน, ทาริค อาคัน
‎พูดจริงเหรอ
‎- ตามลำดับนั้นเหรอ ‎- ไม่
‎แบบว่าทาริค ฮาลิล แล้วก็ฉัน
‎- ก็ยังดีอยู่ดี ‎- ใช่
‎เป็นเรื่องปัญหาทางสังคม ‎สหภาพแรงงาน สิทธิของแรงงาน อะไรเทือกนั้น
‎การค้นหาตัวตนด้วยอีกนิดหน่อย
‎- ถ่ายทำที่อิสตันบูลไหม ‎- ใช่
‎คือถ้าเป็นการค้นหาตัวตน มันก็ควรจะเป็นที่นี่
‎ใช่
‎ถ้าฉันต้องเลือกระหว่างระบำไฟกับเรื่องนี้
‎ฉันจะเลือกเรื่องนี้ แต่ฉันรับปากไปแล้ว
‎- ทุมทุม ‎- ว่าไง
‎- ฉันจะพูดตรงๆ นะ ‎- เอาเลย
‎ฉันมีบทหนังที่พิเศษมากชื่อครูฟาห์รีอยู่
‎มันเกี่ยวกับปัญหาทางสังคม
‎ถ้านายเอาด้วยก็มาทำกันเลย
‎ฉันจะได้เท่าไร
‎มันไม่เกี่ยวกับเงิน มันเกี่ยวกับปัญหา
‎- ปัญหาคือเงินว่าฉันจะได้เท่าไรไง ‎- ไม่
‎- ไปดื่มเบียร์กัน ‎- ทั้งที่คนหิวโหยเนี่ยนะ
‎- ก็ไปคุยเรื่องนี้ไงสหาย ‎- อย่าเรียกฉันว่าสหายในที่สาธารณะ
‎นายกลัวอะไรฮึ นายกลัวอะไร
‎ฉันต้องการผ้ายาว 38 เมตร มามิ ‎เราจะโยนผ้าขึ้นไปแล้วก็มุดไปข้างใต้
‎และฉันมีเซอร์ไพรส์ให้ด้วยนะ
‎ในตอนท้าย อาเตซจะเปลือยกายและเต้นรำ
‎- ล่อนจ้อนเลยเหรอ ‎- ใสสะอาด
‎หมายความว่ายังไง
‎ก็คือล่อนจ้อนน่ะแหละ
‎เต็มที่ก็เคยเห็นแค่เขาใส่กางเกงในตัวเดียว
‎นี่จะเป็นครั้งแรกที่จะได้เห็นเขา ‎แบบไม่มีกางเกงในใช่ไหม
‎มูอัมเมอร์ ในหนังเรื่องนี้นะ
‎ระหว่างที่เซดาค้นหาตัวตนของเธอ ‎เธอก็ตั้งคำถามกับสังคมด้วย
‎ผ่านการเต้น
‎- ฉันยังใส่เสื้อผ้าอยู่ใช่ไหม ‎- ใช่
‎เข้ามา
‎(มูรัดแห้ง)
‎- สวัสดี ‎- ไปอยู่ไหนกันมา
‎เอ่อ… เรื่องระบำไฟน่ะ
‎ทำไม
‎เรารู้สึกไม่ค่อยดีกับมัน
‎เราคิดกันมาแล้ว
‎ที่เราต้องการคือหนังแนวสังคมนิยมและ…
‎เราอยากกางปีกและโผบิน
‎- ปีกอะไร ‎- อัลทินมีบทที่เยี่ยมมาก
‎เพื่อนๆ ที่อื่นจะมาช่วยเราด้วย
‎เราอยากทำหนังเรื่องครูฟาห์รี
‎ด้วยปีกของพวกนายเองเหรอ
‎เราอยากขอเงิน 14,500 ลีราจากนาย ‎ถ้านายไม่ติดอะไร
‎หมื่นสี่พันห้าร้อยเหรอ
‎ปีกข้างละ 7,250 เหรอ
‎- หือ ‎- "หือ" อะไร
‎ไพโร หยุด
‎เขาชอบนายแล้ว เขาจะให้นายได้เล่นแน่
‎นี่ นั่นใช่บทสวดถึงพระเจ้าไหม
‎ใช่ครับผม
‎นายทำได้ดีมาก
‎- นายจะได้เล่นเป็นบูก์รา ‎- ขอบคุณ
‎เอา 14,500 ไปทำอะไร
‎- ไปถ่ายหนังไง ‎- นายจะรีดไถเราไปถ่ายหนังเองเหรอ
‎มูอัมเมอร์
‎หนังเต้นนี่น่ะ
‎พูดตรงๆ คุณโอเคกับมันเหรอ
‎จะโอเคได้ยังไง ‎หมอนี่ขอผ้าไหม 38 เมตรเลยนะ
‎- หนังของนายต้องใช้เงินเท่าไร ‎- สหายไม่ได้ค่าจ้าง เป็นการลงแรงร่วมกัน
‎และถ้าเราจ่ายอีกห้าสิบก็จะเป็น 14,550 ‎ฉากจะเป็นหมู่บ้าน
‎- หมู่บ้าน พอจ่ายไหว ‎- หนังเป็นเรื่องของการตั้งคำถาม
‎- ต่อระบบที่สกปรกโสมม ‎- ทำไม
‎มีระเบิดหรือการปะทะกันไหม
‎- แค่การระเบิดทางสังคม ‎- กับการปะทะกันระหว่างชนชั้น
‎ที่ฉันจะถามคือนายต้องการสตันท์ ‎หรืออะไรแบบนั้นไหม
‎เดี๋ยวนะ
‎- ครูเคมาลเหรอ ‎- ฟาห์รี
‎จะบอกให้นะ แล้วนายจะต้อง ‎น้ำตาเช็ดหัวเข่าที่ดูถูกการเต้น
‎ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ
‎เออร์ชาน
‎เราจะเล่าเรื่องนี้ตอนเราขึ้นไปรับรางวัล
‎- นายจะชนะรางวัลเหรอ ‎- เราชนะแน่
‎ชนะกะผีน่ะสิ
‎ฉันจะให้บทแบร์คุนกับออยตุนกับคนอื่น
‎- ไปซะ ‎- หนังนายไม่ได้เกี่ยวกับสังคมเลย
‎- งั้นเหรอ ‎- ใช่
‎แล้วนายจะได้สำนึก แบร์คุนกับออยตุน
‎ไม่ใช่เพื่อคนรวยอย่างแบร์คุนกับออยตุน
‎เราจะทำหนังให้คนจน ‎อย่างอาลี เวลี อัยเช กับฟัตมา
‎เชิญเลย ออกไปซะ
‎- พวกนั้นเทฉัน ‎- เดี๋ยวรอบปฐมทัศน์พวกนี้ก็เดี้ยงแล้ว
‎ดี
‎โครงการหนังใหม่ ครูฟาห์รี แนวหนังรางวัล
‎มีใครแสดงบ้าง
‎ไม่ได้เรียงลำดับนะ
‎มีเธอ ฉัน
‎ทุมทุม เซย์ยัล ถ้านางอยากมาเล่นนะ
‎ทาริค อาคัน กับฮาลิล แอร์กึน
‎เลิกโม้ซะทีเหอะ
‎ถ้าจะโน้มน้าวเธอก็ต้องโม้หน่อยสิ ‎นี่เป็นหนังเกี่ยวกับชนชั้นแรงงาน
‎"ผู้ใหญ่บ้านกับลูกบ้าน" เห็นไหม ‎เป็นฉากในหมู่บ้าน เธอต้องอ่านก่อน
‎ฉันอ่านแน่ไม่ต้องห่วง ‎พูดเรื่องรางวัลอะไรนี่ให้ฟังก่อนสิ
‎หนังจะดึงให้คนมาสนใจปัญหาทางสังคม
‎เอาบาลามามาทำไม
‎ไว้ใช้ทำเพลงประกอบ ความคิดสร้างสรรค์น่ะ
‎และเรามีคนที่พร้อมจะเล่นให้แล้วด้วย
‎คือฉันก็ไม่อยากจะโม้นะ
‎แต่เขาเหมือนประมาณ ‎อาชิก เวย์เซลหรือคาราจัวลัน
‎ฉันไม่คิดว่าคาราจัวลันจะมาทำเพลงประกอบนะ
‎- ก็ได้ พวกคุณคุยกับเขาแล้ว แล้วไง ‎- ฉันจะรับบทเป็นครูที่มีอุดมการณ์
‎ฉันเป็นนักปฏิวัติในหมู่บ้าน
‎ที่รักกันกับฉันน่ะเหรอ
‎- ไม่ใช่ ‎- งั้นใครล่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎- เธอก็เล่นด้วยเหรอ ‎- ยินดีต้อนรับ
‎ไม่ต้องห่วง ต่อให้เธอได้รางวัล ‎ก็จะเป็นนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
‎ส่วนเธอจะได้รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม
‎ฉันจะเป็นชาวบ้านใช่ไหม ‎บอกความจริงมา เราเป็นชาวบ้านกันหมดใช่ไหม
‎- เราไม่ใช่ ‎- ไม่เลย
‎เซย์ยัลจะรับบทเป็นนักข่าว
‎เป็นสาวชาวเมือง บทไม่ได้รางวัล แล้วไง
‎นี่ จุ๊ๆ
‎อะไร ฉันก็เป็นชาวบ้านไม่ใช่เหรอ ‎ทำไมเป็นนักข่าวไปล่ะ
‎- ช่างเถอะ เราจะดื่มอะไร วิสกี้เหรอ ‎- ไม่ เราจะดื่มชา
‎เธอไม่เข้าใจ เธอเล่นไม่ได้ ‎แต่ฉันจะเป็นชาวบ้านที่เยี่ยมแน่ๆ เนอะ
‎"พ่อเอ๊ย"
‎อย่าให้มันเหมือนผู้ชายสิ
‎อ๋อ "จ้า พี่ชาย"
‎- ดีขึ้น ‎- ใช่ไหม
‎- ไว้เราซ้อมกัน ‎- แน่นอน
‎ทำอะไรน่ะอิบราฮิม
‎เปล่าทำไร
‎ไอ้บ้านี่ ทำท่าทางซะเหมือนเชียว
‎เขาต้องได้รางวัลด้วยแน่เลย
‎นักแสดงสมทบชาย
‎ฉันจะเปลี่ยนคำว่า ‎"คุณพ่อ" ในบทเธอเป็น "พ่อจ๊ะ"
‎แล้วเราจะได้มาอ่านบทกัน
‎ขอบคุณนะที่รัก
‎- มีเยอะไหม ‎- สิบนาที
‎ฉันหมายถึงพ่อจ๋าน่ะ มีเยอะไหม
‎- ไม่ ‎- เธอเล่นเป็นชาวบ้านด้วยเหรอ
‎ทำไมถึงเขียนให้นักข่าวพูดพ่อจ๊ะด้วยล่ะ ‎บอกความจริงมา
‎เธอควรรู้วัฒนธรรมไว้ด้วยไง ‎พวกนี้อยู่ในวงเล็บน่ะ
‎เอาละ ฉันจะไม่เถียงเรื่องนี้แล้ว แค่นี้นะ
‎พวกเขาได้อเลฟกับเซย์ยัลไปแล้ว ‎พวกเขาไม่อยากทำหนังเต้น
‎เห็นว่าหนังพวกเขาเกี่ยวกับสังคม ‎ไพโรเราผิดพลาดตรงไหน
‎- หนังของเราไม่เกี่ยวกับสังคมเหรอ ‎- ใครว่า เกี่ยวสิ
‎แต่ฉันถามคนอื่นดูแล้ว ‎ฉันเดาว่าพวกนั้นเล็งจะเอารางวัล
‎- รางวัลอะไร ‎- น่าจะเป็นส้มทองคำ
‎ครูฟาห์รี ฟังก็รู้เลยว่าพวกเขาจะทำหนังชีวิต
‎เราพลาดได้ยังไง
‎เออร์ชาน ขอร้องล่ะอย่าทำแบบนี้
‎ยืนหยัดไว้ ตั้งสติกันหน่อย
‎- รางวัลส้มทองคำอะไร ‎- ทำไม เราก็เป็นคนทำหนังไม่ใช่เหรอ
‎นายใส่แต่กางเกงในในหนังมา 20 เรื่อง
‎นายเริ่มใส่กางเกงยังไม่ทันถึงห้าเดือนเลย
‎นายอยากได้ความสยองเราเข้าใจ ‎นายอยากได้ดาบ ก็ได้
‎ฉันบอกให้นายเพิ่มเซ็กส์เข้าไปหน่อย ‎แต่นายก็ไม่เอา
‎ให้ตายสิ ลงจากฟ้ามาซะทีเถอะ
‎ฟังนะ ถ้านายจะทำเรื่องนี้ต่อ ‎เราต้องคุยกันจริงจังล่ะ
‎เพราะตอนนี้ที่บาร์นี่เปิดอยู่ก็เพื่อนายคนเดียว
‎นายคิดแบบนี้เองเหรอ ไอ้บ้า
‎ใช่ นั่นแหละ นั่นจะเป็นหนังที่ยอดเยี่ยมเลย
‎- หนังอะไร ‎- "ไอ้บ้า" นั่นไง
‎ฟังแล้วรู้สึกถึงความตลก ‎และวาบหวิวจากหนังเรื่องนี้เลย
‎เราต้องหาคนมาเล่นคู่กับนาย
‎แล้วคุณล่ะ
‎ไม่ได้ ฉันแก่เกินไป
‎- นายไม่คิดว่าเราก็ชนะรางวัลได้เหรอ ‎- ก็นายไม่ทำเองนี่
‎นายมักจะคิดแต่เรื่อง ‎คุณสมบัติ ความหมาย ท่าทาง
‎อีกอย่าง นายจะสนทำไม
‎ถ้าไม่ได้พวกเราก็คงไม่มีมูรัดแห้งเหมือนกัน
‎เลิกพูดเรื่องนั้นซะทีเถอะ
‎เรายังไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกัน ‎แต่ฉันชอบสไตล์ของนายนะ
‎ฉันจะไม่แค่เล่นเป็นบูก์รา ‎แต่จะทำให้เขามีชีวิตขึ้นมาเลย
‎- ขอบใจ ‎- อือฮึ
‎จะสนทำไมว่าพวกเขาจะได้รางวัล ‎หรือจะทำหนังชีวิต
‎ช่างมันเถอะ สนแต่เรื่องของเราก็พอ
‎เออร์ชาน เจ้าหนู
‎ฟังนะ ฉันเหลืออีกไม่กี่ปีก็ตายแล้ว ‎ดังนั้นอย่าทำให้ฉันโมโหเลย
‎ทำไมพวกคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ
‎ฉันนึกภาพพวกคุณเดินพรมแดงในอดานา ‎อันตัลยา หรือแม้แต่คานส์ออกเลยนะ
‎คานส์เหรอ
‎เมอซิเออร์ งานเทศกาลล่ะ
‎งานเทศกาลจบแล้ว
‎- จบแล้วเหรอ ‎- ใช่
‎ให้ตายสิ
‎เธอพูดถูก เราจะเริ่มทำเรื่องใหม่ของฉันกัน
‎ฉันชื่อเออร์ชาน คุเนริ
‎ฉันไม่ใช่นักทำหนังโป๊ ‎ฉันจะทำหนังแนวสังคมนิยมที่ดีที่สุด
‎หนังของฉันจะมีความเป็นหนังกลางแปลง ‎หนังเรื่องนี้ชื่อเคมาลนักสหการ
‎มันจะมีกลิ่นอายของดิน ‎หนังของฉันจะมีกลิ่นของอนาโตเลีย
‎อนาโตเลียอะไร ‎แค่คาดิเคยนายยังไม่เคยไปด้วยซ้ำ
‎ถ้าฉันเอานายไปปล่อยที่บอสตันจิ ‎นายก็หลงทางแหง อนาโตเลียเนี่ยนะ
‎- คิดอย่างนั้นเหรอ ‎- ฉันเชื่อในตัวเขา เต้นมันก็ดีนะ
‎แต่อนาโตเลียดีกว่าเยอะ
‎บอกมาว่าเต้นหรืออนาโตเลีย
‎อนาโตเลีย แต่แน่นอน ‎ว่าบทควรจะน่าเชื่อถือ ไม่ดูเสแสร้ง
‎- มันควรจะใหม่ ‎- มันควรจะสมจริง
‎ไม่ต้องสนใจพวกนี้ เริ่มคิดดีกว่า ‎ว่าจะใส่ชุดอะไรไปรับรางวัลส้มทองคำดี
‎เออร์ชาน ฟังนะ
‎ถ้านายชนะส้มทองคำ
‎ฉันจะยอมใส่กางเกงใน ‎ไปร่วมงานเลย โอเคไหม
‎โอเคเลย ใส่กางเกงในไปนะ
‎คุณเออร์ชาน นี่หมู่บ้านเราครับ
‎ดีมาก ผู้ใหญ่ สุดยอดเลย
‎หมู่บ้านสวยมาก
‎ทำให้ฉันนึกถึงคาราจัวลันเลย
‎รู้ใช่ไหมว่าคาราจัวลัน ‎คิดว่าธรรมชาติและมนุษย์เป็นหนึ่งเดียวกัน
‎ใช่
‎สำหรับฉันมันเหมือนบัลซัคมากกว่า
‎- บัลซัค ‎- บัลซัค ถ้าเธอเข้าใจนะ
‎เขาเคยพูดประโยคนึง ‎คนเรากินอะไรก็เป็นอันนั้น
‎หมู่บ้านนี้สมบูรณ์แบบ
‎ขอโทษนะ
‎ผมคือเออร์ชาน คุเนริ
‎เราจะมาถ่ายหนังที่หมู่บ้านคุณ
‎เราอยากเป็นตัวแทนให้หมู่บ้านคุณด้วย
‎หมู่บ้านคุณขาดอะไรมากที่สุด
‎ความเข้าอกเข้าใจ
‎ความเข้าอกเข้าใจเหรอ
‎ความเข้าอกเข้าใจนะ
‎- เยี่ยม จดไว้ ‎- ได้
‎เราต้องเน้นความเข้าอกเข้าใจ
‎ยกมาเลยสหาย
‎สหาย ชาไหม
‎- เอา ‎- ดีๆ
‎ได้ยินแล้ว
‎ขอด้วย
‎- สุดท้ายแล้ว ‎- ขอแก้วนึง
‎- สหาย ‎- สหาย
‎ส่งชาให้สหายเราด้วย เอาเลย
‎- ฉันอยากดื่มชาด้วย ‎- ดื่มไปกี่แก้วแล้วฮึ
‎- สองร้อยเจ็ดสิบ ‎- จะบ้ารึ…
‎พระเจ้า ประทานความอดทนให้ข้าด้วย
‎ฟังนะ บอกพวกเขาว่าต้องไปไม่เกินทุ่มนึง ‎บอกไปว่าวงออร์เคสตราจะมา
‎- ได้ ‎- ฉันไปละ ไม่งั้นฉันจะของขึ้น
‎ได้
‎อัลทิน จะให้ฉันตบหน้าเขาก่อนหรือหลังบทพูด
‎บทพูดนายว่าไงนะ
‎"ไม่ใช่ผมที่ตบคุณ แต่เป็นคนของผม"
‎ตบเขาตอนพูดว่า "คนของผม" ‎แล้วฉันจะเปิดต่อจากตรงนั้น
‎ได้
‎ไม่ใช่ผมที่ตบคุณ
‎แต่เป็นคนของผม
‎อิบราฮิม สหาย ฉันอยากเห็น ‎ความแตกต่างทางชนชั้นในการตบครั้งนี้ด้วย
‎- สิ่งที่นายควรทำคือ… ‎- อีซา
‎ขอดับเบิลวิสกี้ที่ไม่ใส่ชาให้ที่นึงสิ
‎ใช่ ฉันขอด้วยคน
‎คิดว่าเราจะชนะรางวัลไหม
‎ฉันไม่รู้ ไม่รู้อะไเลย
‎ถ้าฉันได้รางวัล ฉันจะบอกว่า ‎รางวัลนี้เป็นของผู้หญิงทุกคน
‎ฉันจะรวมเธอด้วย
‎โอเค อยากทำไงก็เชิญ
‎คุณเล่นเป็นชาวบ้านเก่งมากนะ
‎ไอ้บ้า
‎ไปได้สวยเนอะ
‎เราพูดแรงกับเออร์ชานไปไหม ‎ฉันหยุดคิดถึงเขาไม่ได้เลย
‎เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนี่ เต้นหรืออนาโตเลีย
‎เขาเป็นคนสำคัญของฉัน ‎ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเขา
‎อีกอย่างทั้งการเต้นกับอนาโตเลียก็ไปด้วยกันได้นี่
‎เออร์ชานไม่มีวันโกรธเรา ‎เขาจะภูมิใจในตัวเรา โอเคไหม
‎มา พระแม่ธรณี เร็วเข้า
‎เสร็จแล้ว
‎และมันเยี่ยมมาก
‎- ที่รัก ในที่สุด ‎- ดื่มคอนญักฉลองหน่อยไหม
‎เอาสิ
‎- เหนื่อยไหม ‎- ประมาณนั้น
‎เออร์ชาน คุณทำให้ฉันทึ่ง
‎คุณไฟแรง คุณทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ
‎นั่นมีค่ามากค่ะ
‎ฉันมักจะมีอะไรที่อยากจะพูด มักจะมีอะไรอยู่ในนี้
‎ทำไมคุณถึงทำหนังเซ็กส์พวกนั้น ‎คุณเคยเสียใจไหม
‎เมื่อปี 1965 ฉันได้ที่สอง ‎ในสาขาราชาหนุ่มแห่งภาพเคลื่อนไหว
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎หนังเรื่องแรกของฉัน ‎"เธอคือทุกสิ่งของฉัน" คือเมื่อปี 1965
‎ตอนนั้นฉันเจ๋งมาก
‎เยี่ยมเลย
‎ฉันถึงขนาดตั้งกฎไว้ด้วย ‎ไม่เล่นฉากจูบอะไรพวกนั้น
‎แล้วฉันก็โดนแช่เย็น
‎ไม่มีใครให้งานฉันเลยอยู่เจ็ดหรือแปดปี
‎- แล้วคุณทำยังไง ‎- เติมน้ำมันปั่มปั๊ม
‎ที่ปั๊มน้ำมัน
‎ทำงานดีเจ ทำเพลง
‎หลังจากผ่านไปเกือบสิบปี คุณก็กลับมา
‎กลับมาปั๊มอีก หนังเรื่องแรกของฉัน ‎เรื่องไอ้หนุ่มปั่มปั๊ม
‎แต่ฉันไม่เคยถอดกางเกงในนะ
‎หนังพวกนั้นไม่แย่นะ หนังตลกดี
‎เราทำเงินได้เยอะมาก
‎แต่เงินไม่เคยซื้อฉันได้
‎งั้นคุณหวังรางวัลไหม บอกความจริงมา
‎พวกเขาไม่ให้หรอก
‎ฉันว่าพวกเขาไม่ให้แน่
‎แต่
‎ตราบเท่าที่คนไม่ลืมฉันก็พอแล้ว
‎นี่ก็ดึกแล้ว ฉันไปดีกว่า
‎อยากให้ฉันไปส่งที่บ้านไหม
‎ได้สิ
‎คุณเล่นมุกนั้นกับผู้หญิงมากี่คนแล้วฮึ
‎ฉันไม่เล่นมุกกับผู้หญิงหรอกที่รัก
‎ฉันไม่เคยล้อเล่นกับผู้หญิง
‎จริงเหรอ
‎รู้ไหมว่าฉันทำอะไรกับผู้หญิง
‎เออร์เยทิช อย่าห้ามฉัน ปล่อยฉันนะ
‎- ปล่อยฉันนะ ‎- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- ไอ้พวกไม่มีขื่อมีแป
‎หลังเสิร์ฟชาไป 400 แก้ว ‎มูอัมเมอร์ก็อยากจะปิดร้าน
‎แล้วก็เลยตีกัน
‎- พวกนั้นเรียกฉันว่าขี้ข้าต่างชาติ ‎- แล้วนายเป็นเหรอ
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
‎พวกเขาเอาบาลามาฟาดหัวเขา
‎พาเขาไปร้านยาทำแผลซะ
‎- ให้ตายสิ ‎- ไอ้ตัวปัญหา ปล่อยฉันนะ
‎เพื่อนๆ สหาย
‎- แบบนี้ไม่ไหวนะ ‎- เพื่อนๆ
‎- เออร์ชาน ‎- สหาย
‎- ทุกคนจะได้ดื่มชา ‎- นั่งลง
‎สหาย พี่น้องเพื่อนร่วมงานของฉัน
‎ใจเย็นก่อน มีอะไรที่ตกลงแบ่งกันไม่ได้เหรอ
‎คุณไม่รู้หรอกว่าการแบ่งปันกันคืออะไร
‎ถ้าจะมาเพื่อเบี่ยงประเด็นก็เงียบไปเลย
‎เราไม่ยอมก้มหัวให้กับ ‎หัวหน้าจอมเผด็จการหรอก ใช่ไหม
‎- ใช่แล้ว ‎- เราไม่ยอม
‎อัลทินเอ๊ย นายจะสร้างหนังที่ลงแรงร่วมกันทำ
‎นายไม่อยากทำหนังเต้น แล้วมาทำอะไรที่นี่
‎- อเลฟ ‎- อย่าถามอะไรฉัน
‎เขาพยายามยุแหย่เรา อย่าไปฟังเขา
‎- ไอ้จอมยุแยง ‎- อะไร
‎- จอมยุแยง ‎- เหรอ
‎พวกนายดื่มชาไป 400 ถ้วย ‎กินซิมิตไป 60 ชิ้น อะไรกันเนี่ย
‎เออร์ชาน ไม่มีใครอยากจ่ายค่าชา ‎ฉันผิดหวังจริงๆ ยกโทษให้ฉันด้วย
‎ไปนั่งก่อน
‎นั่งสิ
‎เพื่อนๆ เราทุกคนทำเพื่อสิทธิและแรงงานใช่ไหม
‎ใช่แล้ว
‎ใครตีมูอัมเมอร์
‎- ฉันเอง ‎- มานี่หน่อย
‎ไม่ใช่ผมที่ตบคุณ แต่เป็นประชาชนของผม
‎- แบบนี้รับไม่ได้ เราจะไปแล้ว ‎- ทุกคน ขอร้องละ
‎- ขอละ ‎- อยู่เถอะ
‎- เพื่อนๆ ‎- สหาย
‎สหายเมเด็ต แค่นายคนเดียว ‎ก็กินซิมิตไป 21 ชิ้นเลยนะ
‎ให้ตายสิ
‎ฉันแสดงไม่ได้ ‎ถ้าอีแค่ซิมิตคำเดียวนายก็บ่นแล้วแบบนี้
‎นั่นชิ้นที่ 22 แล้วสหาย ยี่สิบสอง!
‎สหายจันดาช นายอยู่สักคนเถอะ
‎ดีมาก
‎- พวกเขาไปหมดเลย ‎- ก็ใช่น่ะสิ
‎คุณจะสร้างหนังแนวสังคมนิยม ‎แต่ไม่รู้จักมวลชนเนี่ยนะ
‎ฉันละหน่ายหนวดบ้าๆ นั่น ฝันไปเถอะรางวัลน่ะ
‎- สหายอเลฟ ‎- ไปตายซะ
‎คุณเอาดาราหนังโป๊มาเล่นบทแม่พระของชาวบ้าน
‎ใครอยากจ้างเรามาเล่นหนังแนวสังคมนิยมกัน
‎ฉันไง ฉันจะจ้างเธอ
‎พวกนายเป็นสหายของฉันไม่ใช่รึไง
‎ฉันจะทำหนังเต้นรึ ตลกน่า
‎โถ ที่รัก คุณเป็นสหายของฉันได้นะ
‎เป็นแน่
‎นี่คือโครงการใหม่ของเรา
‎เคมาลนักสหการ บทดีมาก ‎เราไม่ได้แค่นั่งเขียนที่บ้านนะ
‎เราไปลงพื้นที่สังเกตการณ์มาด้วย
‎เราอยากบอกเล่าเรื่องราว ‎ของคนเดินดินกินข้าวแกง
‎- เฟริเดค้างที่บ้านคุณเหรอ ‎- อเลฟ ขอเถอะ
‎เออร์ชาน ยกโทษให้เราได้ไหม
‎จะไม่ได้ได้ยังไง มากอดกันหน่อย
‎อัลทิน นาย…
‎ฉันอ่านครูฟาห์รีแล้ว
‎เฟริเดกับฉันเปลี่ยนแปลงอะไรนิดหน่อย
‎อเลฟ เธอจะเล่นหนังเรื่องนี้ไหม
‎- ฉันต้องเล่นเป็นผู้หญิงชาวบ้านอีกไหม ‎- ไม่
‎- ดี ‎- เซย์ยัล
‎ได้เลยค่ะ
‎- นายว่าไงทุมทุม ‎- นับฉันเข้าไปด้วยอีกคนนะ
‎อัลทิน นายจะกำจัดไอ้หนวดนั่นทิ้ง ‎เพื่อหนังเรื่องนี้ได้ไหม
‎ไปแล้วเรียบร้อย
‎พวกนายนี่นะ มานี่เลยสาวน้อย คุณชาวบ้าน
‎เออร์ชาน พวกเขาไปแล้วเหรอ
‎- ขี้ข้าต่างชาติ เป็นไงบ้าง ‎- ฉันจะได้เล่นหนังเรื่องใหม่ด้วยใช่ไหม
‎แน่นอน เออร์เยทิช สั่งชามาให้เราหน่อย ‎เราจะจ่ายด้วยเงินของเราเอง
‎เออร์ชาน ระบำไฟ ตัวละครบูก์ราพร้อมแล้ว
‎โห สุดยอดไปเลย ตัวละครนี้มีไอ้นั่นซะด้วย
‎ตั้งศูนย์ให้ดีนะจะได้ไม่ปวดหัว
‎ลืมเรื่องระบำไฟไปซะ เราจะไปที่หมู่บ้านกัน
‎และจากหมู่บ้านก็ไปเมืองคานส์ ‎คานส์จ๋า เรามาแล้ว
‎จริงดิ
‎(บจก.คุเนริฟิล์ม อุตสาหกรรมตัดต่อภาพ)
‎ลุงครับ ลุง
‎(เคมาล นักสหการ)
‎มานี่หน่อยซิ
‎เลิกเจี๊ยวจ๊าวแค่เพราะนี่ ‎เป็นหนังบ้านนอกได้แล้ว ไปให้พ้น
‎แล้วก็ปิดเพลงนั่นด้วย
‎สวัสดีทุกคน
‎- สวัสดี ‎- เชิญๆ
‎ขอบคุณ
‎สวัสดีเพื่อนๆ
‎ยินดีต้อนรับสู่อาวัลลาร์ หมู่บ้านของเรา
‎ผมจะเล่าเรื่องหมู่บ้านของเราให้ฟัง
‎บอกตามตรงเรื่องนี้เริ่มขึ้น ‎เมื่อครูเคมาลมาถึงหมู่บ้านเรา
‎ก่อนเขาจะมาที่นี่ ‎หมู่บ้านเราเงียบสงบและเรียบง่าย
‎ก็เลยไม่มีเรื่องสำคัญอะไรให้เล่า
‎ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีไฟฟ้า
‎เรามีทีวีขาวดำ
‎ที่ดินของเราอุดมสมบูรณ์ ‎และพืชผลของเราก็มีมากมาย
‎ทุกอย่างดีไปหมด
‎- ฉันพูดถูกไหมทุกคน ‎- ใช่
‎เห็นมั้ย
‎อย่าดูถูกพวกชาวบ้านนะ
‎การทำอะไรเป็นกลุ่ม ‎เป็นองค์ประกอบของความตลกที่ดี
‎เข้าใจไหม
‎ทีนี้ครูเคมาล
‎อยากเปลี่ยนจากความเป็นปัจเจกนิยม ‎ไปเป็นระบบชุมชนนิยม
‎แต่เขาทำพินาศหมด
‎ใช่
‎ตอนนี้ก็เชิญคุณดูเรื่องนี้ ‎ที่จะเปิดมุมมองใหม่ๆ แก่คุณได้เลย
‎ระหว่างที่คุณดู ผมก็จะสูบบุหรี่ของผมไป
‎(คิซิลก้า)
‎ยินดีต้อนรับครับ คุณครูสอนหนังสือ
‎ขอบคุณ
‎แต่แค่ "คุณครู" ไม่ต้องมี "สอนหนังสือ"
‎ไปตายซะ เพิ่งมาถึงแท้ๆ
‎- มูร์ตาซาจะไปไหน กลับมาก่อน ‎- มีอะไร ทำไมเขาอารมณ์เสียล่ะ
‎ช่างเถอะ คนบ้านนอกน่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็ชิน
‎- เด็กๆ อยู่นอกบ้านกันนะ ‎- ครับ ออกมาเล่นกัน
‎- ไม่มีเรียนเหรอ ‎- มี แต่นี่วันเสาร์
‎คือว่านะ
‎การเรียนมีทุกวัน
‎คนนี้ต้องทำเราปวดกบาลแน่ๆ
‎- ทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ผู้ใหญ่เฟฮิม ‎- ฉันชื่อนูสเร็ต
‎นูสเร็ตเหรอ เขาบอกว่าผู้ใหญ่เฟฮิมจะมารับผมนี่
‎- ครูได้รับมอบหมายให้ไปที่ไหน ‎- อาวัลลาร์
‎อ้าว แต่ที่นี่คิซิลก้า ‎ครูไม่รู้ว่าต้องลงรถที่ไหนด้วยซ้ำ
‎หมู่บ้านครูอยู่ตรงโน้นแน่ะ
‎ครูต้องเดินไปเอง ให้ตายสิ
‎โธ่เอ๊ย!
‎พวกเขาก็แบบนี้แหละ ‎อาวัลลาร์ไปทางนั้น ถัดจากตาชคาเล
‎ขอบคุณ ถ้าทุกคนเป็นเหมือนนายก็ดีสิ
‎ฉันเป็นไอ้โง่ประจำหมู่บ้าน
‎เมสตัน
‎- เราเดินไปด้วยกันดีไหม ‎- ดีแน่นอน
‎- ฉันจะได้รางวัลไหม ‎- ไงนะ
‎รางวัลไงรางวัล ดูที่ฉันทำอยู่สิ
‎และแล้วการเดินทางของครูเคมาลก็เริ่มขึ้น
‎เขาเข้ามาอยู่ในบ้านหนึ่งห้องนอนหลังนี้
‎และนั่นคือที่ที่เขาพบกับนาซล‎ึ
‎- หนังสือ ‎- ใช่
‎ครูอ่านหมดหรือยัง
‎อ่านแล้ว
‎คุณครูฉลาด
‎รอเดี๋ยว
‎มีอะไร
‎เธอไม่ควรพูดว่า "มีอะไร" ‎พูด "คะ" จะดีกว่า เธอชื่ออะไร
‎นาซลึ
‎- เธอเป็นลูกสาวของเฟฮิมใช่ไหม ‎- ใช่
‎เธออย่ามาตกหลุมรักฉันนะสาวน้อย
‎ตกหลุมรักฉัน
‎เงียบเลย เจ้าโง่
‎บอกพ่อเธอให้เรียกทุกคน ‎ไปรวมตัวกันที่ร้านกาแฟด้วย
‎บอกเขาว่าครูเคมาลมีอะไรจะพูดหน่อย
‎ได้ค่ะคุณ
‎คุณเหรอ เรียกฉันว่าเคมาลก็ได้ ฉันชื่อเคมาล
‎เธอพูดว่าอะไรนะ
‎คุณบอกฉันว่าอย่าตกหลุมรัก ‎แต่คุณทำตัวสนิทสนมด้วย คนขี้จุ๊
‎นาซลึปากมาก แต่เธอสวยนะ
‎เธอสวยมาก
‎เตียงครูนุ่มดีจัง
‎คิดว่าเราจะทำได้ไหมเมสตัน
‎เราจะทำให้ต้นกล้าอ่อน ‎เติบโตในดินแดนแห้งแล้งนี้ได้ไหม
‎หมายความว่ายังไง
‎เด็กๆ จะมาโรงเรียนไหม
‎ผู้หญิงจะผลิตอะไรได้ไหม
‎คือเราจะแบ่งสันปันส่วนโดยเท่าเทียมกันได้ไหม
‎อย่างเช่นสหการไง นายคิดว่าเราจะทำได้ไหม
‎ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‎ฉันมั่นใจว่านายรู้
‎นายอาจจะบ้านะ ‎แต่นายอาจจะเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในพวกเรา
‎ครูก็พูดเวอร์ไปแล้ว
‎มาเล่นมวยปล้ำกัน
‎มาแล้ว
‎4434 รายงาน ครูผู้ต้องสงสัยมาถึงหมู่บ้านแล้ว
‎ผมเกาะติดเจ้านี่อยู่ ไม่ทันไร ‎เขาก็เริ่มสำรอกเรื่องคอมมิวนิสต์แล้ว
‎เขาพูดว่าสหการ เปลี่ยน
‎- ยินดีต้อนรับคุณครู ‎- ขอบคุณ
‎- ยินดีต้อนรับนะครู ‎- ขอบคุณ
‎ผมชื่อเคมาล ครูเคมาล
‎- เราจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นครู ‎- ผมเพิ่งพูดไปไง ครูเคมาล
‎ผมมาที่นี่เพื่อนำทางคุณ
‎มาเป็นดวงประทีป
‎เป็นสัญลักษณ์ เพื่อมาร่วมสร้าง…
‎- ครู เจ็ดคูณแปดเท่ากับเท่าไร ‎- ห้าสิบหก
‎เก้าคูณเก้าล่ะ
‎แปดสิบเอ็ด
‎- ในหนึ่งปีมีกี่ฤดู ‎- สี่
‎- เขารู้ ‎- เขารู้
‎ฉันมีคำถาม
‎ถามได้เลยเมสตัน
‎ฉันจะได้รางวัลไหม
‎- อะไรนะ ‎- รางวัล
‎รางวัลเหรอ ให้ฉันผูกมิตรกับชาวบ้านก่อน
‎เอาล่ะครู 56 คูณ 11
‎- 56 คูณ 11 ‎- ใช่
‎56 คูณ 11 ก็…
‎245 คูณ 376
‎- เดี๋ยวปั๊ด… ‎- สวัสดีทุกคน
‎- สวัสดี ‎- ผู้ใหญ่
‎ผู้ใหญ่
‎- ยินดีต้อนรับเฟรามุซ ‎- ขอบคุณ
‎ใจเย็นกันหน่อย อย่าไปกวนใจครูตั้งแต่วันแรกสิ
‎- ยินดีต้อนรับนะครู ‎- ครูเคมาล
‎ฉันชื่อเฟฮิม ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย
‎- จูบมือครูสิ ‎- ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง
‎ยินดีต้อนรับ เชิญคุณนั่งรวมกับคนอื่นเลย
‎ครู ฉันให้ความเคารพแก่ครู
‎ให้ลูกชายฉันจูบมือครู ‎แต่อย่าอวดดีเกินไปตั้งแต่วันแรกสิ
‎อีกอย่าง ผู้ใหญ่บ้านรู้จักเวล่ำเวลาดีใช่ไหม
‎ใช่
‎ยุคสมัยของผู้ใหญ่บ้าน ‎หมดไปแล้วแล้วเฟฮิม เราทิ้งมันไปแล้ว
‎- ได้ยินไหมพ่อ ‎- ได้ยิน
‎ให้ฉันใส่เกียร์ถอย ‎กลับไปดูหน่อยซิว่ามันยังอยู่ไหม
‎เขาบอกว่าหมดยุคของพวกผู้ใหญ่บ้านแล้ว
‎เอาโคโลญจ์มาให้ครูหน่อยสิ
‎ตอนเขาตื่นจากฝันอันนี้ ‎เขาจะได้เอามาแปะๆ แก้มซะหน่อย
‎แล้วพวกผู้หญิงล่ะ ผู้หญิงของเรา ‎ทำไมพวกเขาถึงต้องยืนอยู่ห่างๆ
‎- พวกเขาควรอยู่แถวหน้าไม่ใช่รึ ‎- ผู้หญิงของเราเหรอ ระวังปากด้วย
‎- ผมบอกว่าผู้หญิงของคุณ ผู้หญิงของคุณ ‎- อย่ามาทำเป็นเฉไฉ
‎ไม่ ผมหมายถึงผู้หญิง ‎ควรได้รับการทะนุถนอมเสมอ
‎พวกเขาควรได้นั่งแถวหน้า
‎นาซลึ ฉันพูดถูกไหม
‎ฉันจะไปรู้ได้ไงเจ้าโง่
‎- นาซลึ ‎- นายอยู่ชั้นไหน
‎ครูจะมาแบ่งชั้นพวกเราไม่ได้นะ จำไว้ด้วย
‎อะไร ผมแค่ถามเด็กคนนั้นว่าเขาเรียนอยู่ชั้นไหน
‎นี่ ฟังนะ สอนสูตรคูณ
‎ฤดูทั้งสี่ และหนึ่งปีมี 365 วัน
‎หน้าที่ของมุกตาร์ แค่นั้นพอ
‎ฉันจะจับตาดูครู ‎เผื่อครูพล่ามเรื่องอนาธิปไตยบ้าบอออกมา
‎ระวังหน่อยนะ
‎ฉันแค่ทำให้ครูเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร
‎ผมไม่เข้าใจ
‎ฉันอยากเรียนให้จบเกรดห้า
‎- เกรดห้า ‎- ใช่
‎ทำไมถึงรอมาจนป่านนี้
‎ครูทุกคนมีปัญหากับพ่อฉัน
‎ครูควรจะคิดออกสิ ไอ้หัวกระดาษ
‎- ไอ้เวรเอ๊ย ‎- อะไรนะ
‎ไม่มีอะไร
‎ฟังนะครู
‎อย่ามาแหย็มกับฉัน
‎อยากทำอะไรก็เชิญ แล้วเรามาคอยดูกัน
‎พนันเลยว่าแค่ไม่กี่วัน ‎ก็จะได้เห็นธาตุแท้ของครูแล้ว
‎ฟังนะ
‎คุณก้าวหาผมหนึ่งก้าว ‎ผมเลยจะก้าวหาคุณหนึ่งก้าว
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมอยากให้คุณ ‎ช่วยส่งคนที่ไม่รู้หนังสือไปโรงเรียน
‎ไม่มีทาง
‎- แล้วหูกทอผ้าให้พวกผู้หญิงล่ะ ‎- เลิกกวนประสาทฉันได้แล้ว
‎การทดน้ำเข้าไร่นาล่ะ
‎อะไร คอมมิวนิสต์นี่
‎ไอ้นั่นมันเกี่ยวอะไรด้วย ‎แล้วถ้าห้องสมุดหมู่บ้านล่ะ
‎คิดว่าเราสร้างหนังอยู่รึไง ขอสิ่งที่เป็นไปได้สิ
‎โทรทัศน์ล่ะ
‎นั่นไง โทรทัศน์ไม่มีปัญหา
‎อย่างน้อยมันก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้น ทีวีสีเหรอ
‎ตอบว่าใช่เร็ว พูดสิ
‎พูดว่าทีวีสีสิ เรามีขาวดำแค่เครื่องเดียว
‎มีทีวีขาวดำกันแล้วเหรอ ถ้างั้นทีวีสีก็ได้
‎- อย่างงั้นสิ ‎- ดีๆ
‎ครู ที่บอกว่าสีน่ะ ไม่ใช่เหมือนสายรุ้งใช่ไหม
‎แค่ทีวีสี
‎แล้วพอทีวีสีนี่มา
‎เบเดีย อาการ์เติร์กก็จะเห็นเราด้วยไหม
‎ฟังไม่รู้เรื่องเลย โอเค ทีวีสีก็ทีวีสี
‎เยี่ยมเลย
‎- ดีมาก ‎- ไม่โกรธกันนะ
‎มา ครู ชงกาแฟเข้มๆ มาให้ครูหน่อย
‎- ผมอยากจะ… ‎- ท่านครับ เขาบอกว่าทีวีสี
‎ทีวีสีขาดแคลน น่าจะเป็นของเถื่อน
‎ครับ ผมจะตามเขาติดๆ เปลี่ยน
‎เคมาลเริ่มผูกสัมพันธ์กับหมู่บ้าน ‎เขาเป็นเหมือนเด็กโข่งในหมู่เด็กๆ
‎เก็บเกี่ยวผลผลิตร่วมกับชาวไร่
‎และร่วมแบ่งปันความสุขกับพวกเขา
‎ผลผลิตในหมู่บ้านเพิ่มขึ้น เรามีหูกทอพรม
‎และมีการรณรงค์เพื่อขจัดการไม่รู้หนังสือ
‎หลายเดือนผ่านไปแบบนี้
‎แล้วเรื่องของหัวใจล่ะ
‎ท่ามกลางงานยุ่งมากมาย ‎คนเราพอจะหาเวลามีรักได้ไหม
‎คุณสนใจแต่หนังสือ
‎ถ้าคุณไม่อ่าน คุณน่าจะเข้าใจฉันดีขึ้นนะ
‎แล้วถ้าฉันอ่านจะเป็นยังไงเหรอ
‎หนังสือหรือฉัน ลองคิดดู
‎หนังสือล่ะสิ
‎เอาไว้อ่าน ใช่
‎แต่เพื่อชีวิตนี้ ฉันเลือกเธอ
‎อ่านฉันด้วยสิ
‎อ่านฉันด้วย
‎พลิกฉัน พับฉันเพื่อให้รู้ว่าคุณอ่านถึงหน้าไหน
‎แล้วก็อ่านต่อในวันรุ่งขึ้น
‎เธอไม่เหมือนใครเลย รู้ไหม
‎โกหก
‎ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา
‎ถึงบ้านแล้ว
‎มีบางอย่างในตัวเธอ
‎ครู ฉันก็อยากจะพาคุณมาแบบว่า…
‎แต่เราอยู่ในหมู่บ้าน
‎ฉันร้อนจัง
‎สาบานได้ว่าฉันร้อนไปหมดแล้ว
‎ตอนคุณพูดคำพูดฉลาดๆ พวกนั้นกับพ่อ ‎ฉันก็รู้สึกร้อนขึ้นมาเลย
‎เคมาล
‎ฉันให้ดูนมฉันเอาไหม
‎พูดอะไรน่ะนาซลึ ‎ร่างกายก็เหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
‎เธอคือดอกกุหลาบแรกแย้ม
‎ฉันจะไม่เด็ดให้เธอเหี่ยวเฉา
‎อย่างกับฉันสนแน่ะ
‎สัมผัส…
‎สัมผัสใต้ร่มผ้านี่ด้วยมือของคุณสิ
‎สัมผัสฉันสิ ทำอะไรสักอย่าง
‎- แบบนี้ ‎- ไม่ได้ แม่เธออยู่ตรงนั้น
‎ฉันอยากจับคุณกินทั้งตัว ‎ฉันอยากจะทึ้งหนวดงามๆ ของคุณ
‎- อยากให้ฉันทอดกายบนตัวคุณไหม ‎- ไม่
‎ใต้ต้นไม้ต้นนั้น เราจะไปพัวพันรัดรึงกัน
‎แม่เธอมาแล้ว
‎นาซลึ
‎แกคุยอะไรกับเขา
‎เคมาลอยากเปิดโรงงานซอสมะเขือเทศ
‎ฉันจะไปรู้อะไรล่ะ
‎เธอพูดเรื่องอะไรเหรอ
‎ซอสมะเขือเทศเหรอ
‎เข้าบ้านไป
‎- โชคดีนะ ‎- ขอบคุณ
‎เขาตามจีบลูกสาวผู้ใหญ่บ้านหนักมาก เปลี่ยน
‎เมสตัน สบายดีไหมฮึเด็กบ้า
‎- เรื่องของหัวใจเหรอ ‎- ใช่
‎เอายัยนี่แหละ
‎ได้เลยเมสตัน
‎สาวๆ ในเมืองพวกนั้นไม่ได้ดีไปกว่าเธอเลย
‎เธอดีกว่าอีก
‎มือเธอนุ่มเหมือนสำลี
‎ตาเหมือนกวาง
‎เธอเหมือนผืนดิน แม่ที่ให้กำเนิดและฟูมฟัก
‎ตัวเธอมีกลิ่น
‎หา
‎ตัวเธอกลิ่นเหมือนผืนดิน
‎เธอมีกลิ่นเหมือนดิน เหมือนข้าวสาลี
‎นาซลึมีกลิ่นเหมือนบ้านเกิดฉัน ‎ฉันจะเลือกเธอคนนี้แหละ
‎ฉันจะได้รางวัลไหม
‎รางวัลเหรอ
‎พระเจ้า
‎มา
‎นายนี่บ้าจริงๆ
‎- นี่พูดจริงเหรอครูเคมาล ‎- จริงครับ
‎เริ่มกระบวนการแต่งงานได้เลย
‎อย่ามาบอกทีหลังนะ ‎ว่าพวกครูสองคนเหมือนมาจากคนละโลก
‎พวกพี่สาวเธออาศัยอยู่ในเมือง
‎พวกเขาเป็นพี่สาว เราควรถาม ‎ความเห็นพวกเขาด้วย ฉันพูดถูกไหม
‎พูดได้ดี คุณพูดถูก ผู้หญิงควรได้รับเกียรติ
‎และมีสิทธิ์มีเสียง
‎โทรหาพวกเขาเลย ‎ผมจะขออนุญาตแต่งกับนาซลึเอง
‎ดีจริงๆ ที่เราเข้าใจกัน
‎ผมขอเรียกคุณว่าพ่อได้ไหม
‎ฉันว่าครูยังไม่ต้องรีบนะ
‎ครูมาสอนที่นี่ตามหน้าที่
‎อย่าด่วนตัดสินใจเพราะความขาดแคลนสิ
‎จะยากดีมีจน ‎ผมก็อยากได้นาซลึมาอยู่เคียงข้างผม
‎บอกให้พวกพี่ๆ มาเถอะ ผมจะขออนุญาตเอง
‎- ผมจะพานาซลึไป ‎- พาฉันไปเหรอ
‎พ่อ หนูไม่อยากให้พวกพี่ๆ มาที่นี่
‎- เดี๋ยว ไว้ค่อยว่ากัน ‎- เคมาล ไม่ต้องให้พวกเขามาก็ได้
‎พวกเขาควรมานาซลึ ‎ฉันอยากให้พวกเขารู้ว่าฉันรักเธอมาก
‎ผมไม่รู้จะทำยังไงกับการขอแต่งงานปุบปับนี่
‎ผมส่งข่าวให้ลูกๆ ผมที่อิสตันบูลให้มาที่นี่ทันที
‎ตัวผมไม่ฉลาดพอที่จะคุยกับครูคนนี้
‎แต่อย่างน้อยพวกเขาก็คนเมืองเหมือนกัน
‎ผมคิดว่าพวกเขาจะนั่งลงแล้วคุยกันได้
‎ไม่ว่าผมจะบอกกี่ครั้ง ‎ว่านาซลึไม่เหมาะกับอะไรแบบนั้น
‎ผมนับไม่ถ้วนว่ามีข้าราชการกี่คนที่มาชอบเธอ
‎แต่ใครจะฟังผมล่ะ
‎ผู้ใหญ่เฟฮิมพูดกับลาตด กับพวกเขามันไม่ต่างกัน
‎ทูร์คาน ยินดีต้อนรับจ้ะ
‎ขอบคุณ สวัสดีจ้ะพี่
‎- ฮุลยา ยินดีต้อนรับ ‎- ขอบคุณ สวัสดี
‎ฟิลิซ ฉันเฟฮิมาน สบายดีนะ
‎ฉันสบายดี ขอบคุณ
‎- ยินดีด้วยนะ ‎- ขอบคุณ
‎- โชคดีนะครับ
‎- พวกเขามาแล้วเหรอ ‎- ใช่ น้องๆ ฉันมาแล้ว
‎- พวกนั้นเหรอ ‎- ใช่
‎- ครอบครัวนายมีพี่น้องกี่คน ‎- ห้า ผู้หญิงสี่ ผู้ชายหนึ่ง
‎นี่นะ ฉันสาบานว่าฉันจะเล่นงานนาย ‎เล่นงานนายกับพันธุกรรมของนายแน่
‎ครอบครัวนายนี่มันอะไรเนี่ย
‎ทำไม ครูเป็นคนที่ใฝ่ต่ำเองนี่ เราผิดตรงไหน
‎- พวกเขาคือน้องๆ นายเหรอ ‎- ใช่
‎นายหลอกฉันได้ยังไง
‎นายแนะนำให้เรารู้จักกันเดี๋ยวนี้เลย
‎- ไม่งั้นฉันจะให้นายสอบตก ‎- ก็ได้ครู ใจเย็นสิ
‎มากับฉันสิ
‎- เป็นไงบ้างเฟรามุซ ‎- ขอบใจ ฉันสบายดี แล้วเธอล่ะ
‎- เราสบายดีจ้ะ ‎- อ้าว
‎- ที่รัก เฟริตที่รัก มานี่เร็ว ‎- เฟริต
‎มานี่สิ เราคิดถึงพี่นะ
‎- น้องรัก ‎- ที่รัก
‎- เฟริต เรียนจบเกรดห้าหรือยัง ‎- เกือบแล้ว นี่ไง ครูเคมาล
‎- คุณครู ยินดีต้อนรับ เชิญค่ะ ‎- ยินดีต้อนรับ
‎สวัสดี
‎ครูเคมาลครับ
‎ฉันชื่อฟิลิซ คาดิโนก์ลู เป็นทนาย
‎ฉันทูร์คาน คาดิโนก์ลู โคจา วิศวกรอาวุโส
‎ฉันเป็นลูกคนกลาง ‎ฮุลยา คาดิโนก์ลู ฉันเป็นนายอำเภอ
‎นายอำเภอเหรอ
‎พวกคุณล้อเล่นใช่ไหม
‎ช่วยบอกทีว่าพวกคุณล้อเล่น
‎ให้ตายสิ ทุกคน
‎พวกเธอมาแต่ไม่มีใครบอกฉันเลยเหรอ
‎ฉันทำงานอยู่ในไร่อยู่น่ะ
‎กลิ่นเธอหอมจังเลย
‎นั่นไง เคมาล คู่หมั้นของฉัน
‎ครูเคมาล ครูคิดว่าไง พี่น้องห้าคนมารวมตัวกัน
‎ยอดเยี่ยมที่สุด
‎น้องเขย
‎เคมาล อัศวินผมทองของฉัน ‎คุณไม่เป็นไรนะ ดูเขาสิ
‎- วิเศษเลยที่รัก ‎- เยี่ยม
‎ขอให้พวกคุณมีความสุขนะ
‎ตั้งแต่วันนั้นมา ครูเคมาลก็เสียใจอย่างที่สุด
‎เขาไม่เอ่ยปากเรื่องการผลิตใดๆ
‎หรือสหการอีกเลย
‎เรื่องนี้สั่นคลอนรากฐานของแนวคิดนี้
‎เป็นอะไรไปเคมาล
‎โรงงานซอสมะเขือเทศไปได้สวย ‎ทำงานได้ราบรื่นมากแต่คุณไม่สน
‎ทำไมเธอถึงไม่เหมือนพี่ๆ เธอ พวกเธอหลอกฉัน
‎มานี่
‎ฉันไปศาลากลางเรื่องทะเบียนสมรส
‎พวกเขาบอกว่าเธอเป็นพวกหนีเกณฑ์ทหาร
‎พวกเขาลงสูติบัตรฉันผิด
‎คิดว่าฉันตรวจบัตรประจำตัวทุกวันเหรอ ‎เห็นๆ อยู่ว่าฉันเป็นผู้หญิง
‎ใช่กะผีน่ะสิ ดูเธอกับพี่สาวเธอซะก่อนสิ
‎คุณไม่คิดว่ามันต่ำไปหน่อยเหรอ ‎ที่จะตัดสินฉันจากหน้าตาน่ะ
‎อย่าทำเป็นพูดดี
‎ถ้าพ่อแม่เธอมีปัญญาเลี้ยงลูกๆ แบบนั้นขึ้นมา
‎แล้วทำไมเธอเป็นแบบนี้
‎คุณจะมาเย็นชาใส่ฉันทำไม
‎ทำไม ฉันไปทำอะไรให้คุณ
‎- ฉันไม่ชอบเธออีกแล้ว ‎- เหรอ ได้สิ นี่
‎หยุดพูดกับฉันแบบนั้นในบ้านแม่ฉันนะ ‎ไม่งั้นฉันจะบีบคอคุณ
‎- ฉันไม่ชอบเธอ ‎- หุบปาก
‎- น้ำหน้าอย่างเธอ ‎- ฉันมีทุกอย่าง
‎โชคดีที่ฉันมีครบทุกอย่าง ‎คุณมีอะไรฮึ ไอ้ผมทองงี่เง่า
‎แม่
‎จ๋าลูก
‎บอกแล้วเห็นไหมว่าอย่าเรียกพวกพี่ๆ มา
‎ฉันโดนหลอก
‎ไม่มีใครหลอกครู
‎ครูเป็นเหยื่อของอคติของตัวเอง
‎ครูเอาแต่ยึดติดกับความคิดโบราณของครู ‎โดยไม่สนใจดูสิ่งอื่นๆ
‎นี่นาซลึ
‎ส่วนนี่คือฉัน
‎นี่คือพี่ๆ ของเธอ
‎ครูต้องยอมรับความจริง
‎ในหัวครู คนบ้านนอกมีแต่พวกสมองทึบ
‎ครูก็เลยทำตัวสูงส่ง
‎แล้วก็หลงระเริงไปกับมัน ‎จนสุดท้ายก็สะดุดล้มไปเอง
‎ฉันบอกครูว่าไง
‎ฉันบอกว่า "ฉันแค่ ‎ทำให้ครูเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร"
‎ย้อนกลับไปดูสิ ฉันเสมอต้นเสมอปลาย
‎ฉันพยายามเตือนครูแล้วว่าเธอไม่เหมาะกับครู
‎แต่ครูยกตัวเองไว้บนแท่น ‎เพราะความที่คนเรียกครูว่า "ครู"
‎ครูกลายเป็นคนถือดี
‎เอาเลย แต่งกับเธอเลยสิ
‎ผลิต แพร่พันธุ์ เอาเลยสิ
‎เร็วเข้าสิ เอาเลย
‎ชีวิตในเมืองอาจทำให้เกิดการรับรู้ผิดๆ
‎ตอนเราไปจากที่นี่เราก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว
‎เฟริตไปจากที่นี่ไม่ได้
‎- ใช่ ‎- เขาไม่ไปหรอก
‎เพราะเขาคือเฟริต
‎ส่วนฉันคือฮุลยา
‎คุณพูดถึงในแง่ของปัจเจกบุคคลเหรอ
‎- เคมาล อุดมการณ์คุณคืออะไร ‎- ทำไมไม่กลับไปสู่อุดมการณ์นั่นล่ะ
‎คิดว่าอุดมการณ์ผมยังเหลืออีกเหรอ ‎คิดว่าผมจะมีเมียแบบนี้เหรอ
‎เขาเหมือนโอก์อุซ อาตัยเนอะ
‎ความอ้างว้างแบบเดียวกัน
‎เขาก็แค่พล่ามไปเรื่อย
‎ใช่ ฉันยอมรับ
‎แต่ตอนนี้ฉันมีอุดมการณ์แล้ว
‎ไม่ผลิตอะไรเลย อันที่จริงไม่แพร่พันธุ์ด้วย
‎ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจไม่แต่งงานกับนาซลึ
‎- ตายแล้ว ‎- ตายจริง
‎ให้ตายสิ
‎ให้ตายสิ ไอ้คนหน้าหม้อ
‎- ตายแล้ว ‎- นาซลึ ขอล่ะ
‎นาซลึ นี่!
‎ระวังปากหน่อย เจ้างั่ง
‎ไม่ได้ยินที่เขาพูดกับหนูเหรอ
‎หมา! คุณมันหน้าหมา
‎คุณมันหน้าหมา
‎เอาแหวนคืนไปยัดใส่รูไหนก็เชิญ
‎- นาซลึ ‎- พอได้แล้ว
‎- จะให้ฉันทำยังไงฮึ ฮุลยา ‎- เย็นไว้
‎เวลาเธอโกรธเธอเป็นแบบนั้น
‎ครูไม่ควรทำให้เธอโมโหนะ น้องเขย
‎หุบปากเลย นายอายุ 40 แล้วแต่ยังอยู่เกรดห้า
‎ฉันอายุ 14 ฉันสอบตกแค่สองปีเอง
‎ดี เพิ่มไปอีกปีเลย ‎ผมกำลังปรับพี่พวกคุณสอบตกอยู่นะ
‎- เห็นไหม ‎- ก็แล้วแต่คุณ คุณรู้ดีกว่า
‎ใช่ แล้วแต่ผม ผมรู้บางเรื่องดีกว่า
‎ไอ้บ้านี่ได้คืบจะเอาศอก
‎นี่ หยุดนะ
‎พอได้แล้ว
‎- มาเลย เข้ามาเลย ‎- พ่อ ปล่อยผมนะ
‎ลาก่อนนะทุกคน
‎ขอโทษด้วยนะ
‎ผมหลงระเริงไปหน่อย
‎คือผมทำผิดพลาดไป
‎ผมอยากให้หมู่บ้านนี้เจริญรุ่งเรือง
‎แต่ผมได้บทเรียนแล้ว
‎คือถึงจะไม่มีไอ้โง่อย่างผม พวกคุณก็รุ่งเรืองได้
‎ก็คงต้องเป็นแบบนี้ เข้าใจชัดแล้ว ‎ผมหมายถึงทำอะไรไม่ได้แล้ว
‎ส่วนโรงงานซอสมะเขือเทศ ‎คือของขวัญที่ผมมอบให้พวกคุณ
‎ผมได้เรียนรู้อะไรน่ะเหรอ ‎ก็คืออย่าเข้าไปสอดกับทุกเรื่อง
‎ขอบคุณมากทุกคน เมสตัน
‎นายเป็นคนเดียวที่เข้าใจฉัน
‎นายอาจจะบ้า หรือสติไม่ดี ‎แต่นายซื่อสัตย์ ไว้ใจได้
‎กอดพี่ชายหน่อยมา
‎ให้ตายเหอะ
‎ฉันเป็นตำรวจ
‎ตำรวจเหรอ
‎- อันนั้นฉันก็นึกไม่ถึง ‎- นายโดนหลอกง่ายชะมัด
‎นายไม่เคยเปลี่ยนมุมมอง ‎หรืออะไรเลย ขอโทษนะ
‎ท่านครับ ผมจะเลิกตามครูเคมาล
‎ตำรวจเหรอ
‎ท่านครับ เขาเป็นไอ้โง่ ไม่ครับ โง่ของแท้ ‎เขาไม่ใช่ภัยคุกคามครับ เปลี่ยน
‎ขอโทษนะ แต่นี่งานฉัน
‎แต่ทำได้ดีมาก ‎อำพรางเก่งขนาดนี้สมควรได้รางวัล
‎ขอบคุณ
‎คุณชื่ออะไร
‎ชื่อเมสตันนี่แหละ
‎อันนี้ก็นึกไม่ถึง ผมนึกว่าเป็นชื่อปลอม
‎ช่างเถอะ
‎ลาก่อน
‎ครู
‎จงจำไว้นะ
‎ลมตดใช้วาดรูปไม่ได้
‎และบางทีแกะ
‎ก็ฉลาดกว่าคนเลี้ยงแกะ
‎ทีนี้ก็ไปซะ
‎(อวสาน)
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์