SERIAL NETFLIX
Wasz film zdobył nagrodę publiczności. Co czujecie?
Cieszymy się, że widzowie docenili naszą pracę.
Właśnie.
To był bardzo artystyczny festiwal. Co pan myśli?
Jak widać, ja przegrałem zakład, ale widzowie wygrali.
Nagrodę XVIII Festiwalu „Złota Pomarańcza”
za najlepszą rolę kobiecą otrzymuje…
Meral Orhonsay!
Dzięki, kochana!
- Zaczynamy. - Chodźcie.
Zajmij miejsce, słonko.
Możesz sprawdzić moją fryzurę?
Seyyal. To lakier do włosów?
Alev, weź to.
- Dobre miejsce? - Idealne! Gotowi?
Możecie wziąć moją gumę?
Weź gumę.
Pieprz ogrodnika, scena 3, ujęcie pierwsze.
Chwila. Gdzie jest Altın?
- Jestem w kadrze? - Nie martw się, szerokie ujęcie. Gotowi?
- Do dzieła, póki jeszcze stoi! - Gdzie jest Arab Sami?
Sami, chodź tu, synu.
- Jak ci powiem, idź na całość! - Tak jest.
Klaps.
Pieprz ogrodnika, scena 3, ujęcie pierwsze.
Akcja!
Nie jesteś zwykłą sekretarką.
Śniłeś mi się.
Wybacz. Nie widziałem cię.
Ale ja wszystko widzę.
- Pan Erşan wyszedł. - To ja jestem Erşan.
Lubi mnie.
- Dzień dobry. - Dobry.
Miałem sen. Kręciliśmy pornola.
Marzenie. To dopiero sen!
Widziałeś gazetę?
Ładnie wyszedłeś.
Ale lepiej się ze mną więcej nie zakładaj.
Żarty się skończyły.
Liczby nie kłamią.
Jeszcze jeden taki film i naprawdę puścisz nas w skarpetkach.
Mogę zagrać w tym filmie geja?
- Jasne. - No kretyn. O czym ty mówisz?
Przyszedłem po kasę i dzielę się pomysłami.
- Chłopaki, whisky? - Chwila.
Jaka whisky? Koniec z whisky. Nawet z herbatą.
Cięcia budżetowe. Proszę. To wszystko, co mam.
Erşan. Wisiałem ci 500 lir.
- Pożyczyłeś mi tysiaka? - Tak.
Oddam ci. Proszę.
- Razem 1100… - Tumtum, masz 2000?
- Mam 800. - Mami da ci 1200.
Tumtum, pożyczysz tysiaka do wtorku?
Będziesz mi wisiał 300 lir.
Czemu 300? Nie dostałeś 400 lir zaliczki?
Moja gaża to 2000. Jesteś mi winny 1600.
- Dostałeś zapłatę. - Czekajcie.
Słyszycie? To nadchodzi bankructwo.
- Rany. Tak źle? - Tak źle.
Tumtum, wprowadzisz mnie w świat hazardu?
- Parzysta czy nie? - Nie.
- Parzysta. Wisisz mi 100 lir. - Tak się nauczę.
Panowie, mam coś, co uratuje nam tyłki.
Atari.
Atari to…
Ten japoński reżyser Kumiro Atari?
Nie. Masz obsesję na punkcie kina.
To gra zręcznościowa.
Działa na żetony.
Wstawię ją do baru. Ukręcimy niezłe lody.
Widziałem ją w barze w Aksaray. Ustawiła się kolejka.
Panowie, to nasza przyszłość.
Atari.
- Będziemy prowadzić jaskinię hazardu? - Skąd.
Mówimy tu o komputerach.
To przyszłość.
Możesz na mnie liczyć. Po ile będą żetony?
Zobaczymy. Otworzę ci rachunek na 50 lir.
Wspaniale.
- Wasze Atari. - To jest to?
Należy mu się 50 lir za dostawę.
Jebane Atari. Od początku generuje koszty.
Pani Alev, dokąd zmierza kino Erşana Kuneriego?
Chciałabym wystąpić w filmie romantycznym. Erşan? Nakręćmy film miłosny.
Jasne.
Pracujemy zespołowo. Zawsze mówimy to, co myślimy.
Ja tak nie pracuję.
Trzeba walczyć o swoje. Inaczej „raz dwa trzy, wypadasz z gry”.
Nie wygaduj głupot. Nagrywa nas.
- Halo? - Alev, Seyyal.
Opanujcie się. Proszę.
Proszę.
- Proszę. - Dzięki.
- Cześć, Muammer. Cześć, stary. - Witaj.
Słyszałem, że macie Atari. Przyszedłem z kumplami.
Ale jest długa kolejka.
Nie musisz czekać w kolejce.
Dzięki. Mówili coś o żetonach. Jak to działa? Dziesięć wystarczy?
Zacznij od 20, Altın.
Jeśli przegrasz, możesz dokupić więcej.
To wbrew pozorom niełatwa gra.
- Ile, Pyro? - 100 lir.
- Proszę. - Dzięki, stary.
- Jak w to się gra? - To proste.
Wkładasz żeton i strzelasz do samolotów.
- Śmiało. - Dobra.
- Stań za Tumtumem. - Chłopaki, chodźcie ze mną.
W życiu nie wygra, nawet jak wykupi trzy pudełka żetonów.
To komputer, idioto!
- Przegrałeś. - Zaraz pobiję rekord.
- Idź już. - Zagrasz później.
- Spadaj. - Jesteś młody.
Ale mój rekord…
Caner, kochanie! Co tam się dzieje?
Chodź tu.
Ciociu, nie mam żetonów. Ten facet mnie wypchnął. Jeszcze grałem.
Grałem, a on mnie odepchnął.
Chciałem pobić swój rekord.
Przepraszam.
Chodź ze mną.
- Czy to Atari? - Tak.
Co się tu się dzieje? Kto odepchnął tego chłopca?
Mogę zrobić kilka zdjęć?
Zatem…
Przedstawiałam swoją opinię.
Nie skończyłam. Nieważne.
Alev, jest kolejka. Wszystko gra. Młody przegrał.
To nie jest wobec niego fair!
Co ty wyprawiasz?
Każdy gra własnymi żetonami.
- Naprawdę? - Tak.
Daj mi dziesięć żetonów.
- Dwa gratis. - Dzięki.
Weź je i zagraj sobie.
Nie daj się przegonić. Jakby co, dam im popalić.
Idź. Zaczekaj za nim, ustaw się w kolejce.
Mami, narobiłeś mi kłopotów.
- Co ja mogę? To era komputerów! - Ustaw się w kolejce.
Cholera, przegrałem.
Ciszej tam! Przegrałem! Ale tym razem się nie dam.
Co jest grane?
W ciągu godziny sprzedałem 300 żetonów.
Atari to wielki sukces.
Wywiad!
Skurwiel! Przyleciał samolot i…
Cisza! Muszę wrzucić kolejny żeton?
Proszę pani. Możemy nie skupiać się na Atari?
To będzie wielki hit.
No tak. Oczywiście. Ja jako artysta,
trzymam rękę na pulsie
technologicznych nowinek, takich jak Atari.
Może wystąpi w filmie. Zrobimy zdjęcie z nagrodą?
- Wszyscy razem! - Jasne.
Chodźcie.
- Cudownie. Nie ruszajcie się. - Dobrze.
- Świetnie. - O Atari porozmawiamy innym razem.
To było okropne.
Byliśmy nadzy.
Nie duś wszystkiego w sobie.
Zaproponowano mi zaśpiewanie na targach w Izmirze.
- Rany. - Umiesz śpiewać?
Nie umiem. Zaśpiewam na migi. Co za pytanie!
Skąd mam wiedzieć?
Artyści powinni móc wyrażać siebie wszelkimi środkami.
- Co zaśpiewasz? - Mieszankę pop i arabeski.
Pasuje. Umiesz nieźle mieszać.
Ale nie namieszaj za bardzo.
- Erşan, masz pianino. - Tak.
Możemy z Alev poćwiczyć?
Oczywiście.
Przez kolejne trzy miesiące
nic nie kręcimy, chyba że kogoś ubłagamy o kasę.
Ten wiejski film wszystkich zdołował. Zrobimy coś wesołego, Erşan?
„Erşan”.
Też mam zaśpiewać na targach?
Przez miesiąc możecie robić, co chcecie.
Alev, powinnaś przyjąć to zlecenie.
To zawsze coś.
Feride, mówiłaś o teatrze.
Tak. Sztuka eksperymentalna. Uzależnienie i pasja…
Błagam cię!
Tylko jedna gra! Proszę!
- Włącz go. - Zwariowałeś?
- Spieprzaj! - Jedna!
- Oszalałeś? - Błagam cię.
Tylko jedna gra!
- Co jest? - Atari się zepsuł.
Szukam numeru do serwisu.
Altın, co z tobą?
Atari nie działa!
Atari kaput!
Włożyłem żeton, tankowałem mały samolot,
wleciał duży samolot i przegrałem!
- Błagam. - Weź się w garść!
Spójrz na mnie, nie gadaj bzdur. Co się dzieje?
- Ma szaleństwo w oczach. Zwariował. - Atari!
Daj mi jeden żeton!
To fiksacja.
Hej, spójrz tutaj.
- Nie zareagował. - Widzisz?
Mój bratanek został?
Cholerny bachor!
Głupi konus!
To jego wina.
Nie doszłoby do tego, gdyby nie grał przede mną.
Ale wypadło na mnie!
Zamknij już się!
Nie mogę go znaleźć.
- Spójrz na mnie. - Żeton!
- Uspokój się! - Daj mi żeton!
Żeton. Atari.
- Dzwoń. - Stary.
Tak dobrze mi szło.
- Atari! - Już.
Żeton! Rozbiłem się!
Dzwoń do serwisu.
Tak pięknie leciałem. Żeton! Atari!
- Nie działa! - Co?
W środku jest woda. Nastąpiło zwarcie.
- Umrę, jeśli tego nie naprawisz! - Przestań.
Erşan. Chłopak chce coś powiedzieć.
On zabrał mi żetony.
Chciał sprzedać mi za 250 lir żetony z lodu, dzięki którym nie zginę.
Kłamie!
Powiedziałem, że to za drogo. Że mnie nie stać.
Prowadzę bingo w szkole. Ledwo zarabiam na zwykłe żetony.
Wszystko wydaję na Atari.
Chce pan zagrać? Tylko pięć lir.
Przysięgam…
Jak mógłbym zepsuć Atari?
Nie wkurzajcie mnie. Zabierzcie to Atari!
Cześć. Przepraszam.
Co?
- Co? - Co?
Co to jest Atari?
O czym mówisz? Ty…
Ty… Sukinsynu.
Gdzie jest Atari? Gdzie?
Chwila.
Spokojnie.
Wrzućcie na luz.
Jestem Johnny, tak na marginesie.
Panie Taknamarginesie,
przyjacielu…
Macie problem z Atari.
Mogę wam pomóc.
- Erşan, co on mówi? - To turysta.
Jak to jest po turecku?
Ja ciebie pomagać.
Nie znoszę takich błędów.
Chłopak chce pomóc.
Patrz. Atari.
Niech pomoże. Przekonajmy się.
Proszę. Chodź.
Napraw to.
Eryetiş, odwieź go do domu i zabierz mu to bingo.
I nie mów nic Alev. Ani mru-mru.
Dobrze.
Napraw to!
Nie zepsułeś maszyny?
- Znasz mnie. - No właśnie!
Posłuchaj.
Zaśpiewaj.
Nie, spieszysz się.
Słuchaj uważnie. Zaraz.
Nie zapędzaj się.
Usłysz to w głowie, a potem zaśpiewaj.
Proszę.
Któż to wie?
Czemu nie śpiewasz do muzyki?
Muszę tak śpiewać. Nie umiem śpiewać inaczej.
Czy ktoś wie, jak czekać będę cię? Któż to wie?
- Czekaj! Muszę znaleźć te dźwięki! - To znajduj.
Czekam.
Hej, laska. Umiesz śpiewać.
Oczywiście. A co myślałaś?
Któż to wie?
Zaraz. Dajcie mi chwilę.
Szybciej szukaj. Dalej.
Nie znajdzie. Śpiewaj!
Naprawdę ich tu nie ma.
Jebać to. Co jeszcze możemy zrobić?
No proszę. Ty też umiesz śpiewać. Nie jesteś taka zła.
Kochana, mogę zaśpiewać wszystko.
Biedactwo, nie może znaleźć dźwięków.
Może zaśpiewacie w duecie jak Cici Kızlar?
Cici Kızlar to trio.
Feride, jedź z nami na te targi. Wystąpimy w trójkę.
Damy czadu. Chociaż pewnie znowu nie znajdziesz dźwięków.
Chyba się posikam ze śmiechu.
Sama mogę wystąpić jako trio.
Kto wie, czemu nie?
Któż to wie?
Nie, to nie to.
Któż to wie?
Nie słyszysz?
Któż to wie?
Nie. Za nisko. Fałszujesz.
Idziemy do…
Graj!
Wpędziłeś nas tylko w kłopoty.
Dobra. Chyba naprawione.
- Gotowe? - Działa?
Nie mów mi!
Tak. Włóż żeton. Daj mi żeton.
- Myślisz, że są za darmo? - Daj mu. Niech spróbuje.
Johnny.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dzięki. - Dzięki.
Chcesz whisky?
whisky? Nie. Wolę herbatę.
Herbata. Jedno i to samo.
Rola, tak? Mami?
Rola w filmie.
- Twoim filmie? - Rola.
Działa.
Zatankuj!
Tankujemy.
Niewiarygodne. Wy tak na poważnie?
Dostałyśmy angaż na występy w klubie.
Cici Kızlar?
Nie. Taki zespół już istnieje.
Włożyłam ten strój dla draki. Nie jestem w zespole.
Jesteś.
Znajdę wam nazwę.
Mamy przesłuchanie z panem Fecrim o 17.
Jeśli zostaniecie gwiazdami estrady, będziecie kręcić ze mną filmy?
Oczywiście.
- Obiecujecie? - Skarbie.
Mam dla was nazwę. Ale-babki.
Nie. Brzmi jak jakaś podróbka.
- Chodźmy. - Chodź.
Dasz mi 20 lir?
Stary, co z tobą? Co się dzieje?
Jeśli potrzebujesz żetonów, mam dobrą ofertę. 15 lir.
To koniec! Mam dość tego dupka.
Jebany turysta od czterech godzin gra na jeden żeton!
Atari się przegrzało.
Ludzie się wkurwiają. Zajebię skurwiela.
Przestań grać!
Do ciebie mówię.
Zabij mnie!
Kurwa!
Altın!
Żetony!
Nikt!
Dość!
Atari!
Erşan!
Żeton!
ERŞAN WYŁĄCZA ATARI
Słowo daję. Ledwo się wywinęliśmy.
Atari to był prawdziwy wrzód na tyłku.
Powiem ci coś. Jeśli komputery nie zawładną kiedyś światem,
to gówno wiem.
Wyrzuciliśmy szmelc. Zapłaciliśmy śmieciarzowi 50 lir.
Kolejne koszty.
Przyszli panowie z Ministerstwa Zdrowia i policji.
Witamy.
Panie Erşan, pan Oktay jest z MSW. Ja jestem z Ministerstwa Zdrowia.
Pan Nuri jest z policji.
Panowie, pozwólcie, że dam wam wizytówkę.
Znaleźliśmy to w budynku. Natychmiast zanieście na policję.
- Przepraszam… - Zostań. Proszę kontynuować.
Może już widział pan to w prasie.
Zwrócił pan uwagę na duży problem społeczny.
Już wcześniej mieliśmy Atari na celowniku.
Chcielibyśmy podjąć z panem współpracę.
Mamy budżet.
Proszę nakręcić film. Niech posłuży za ostrzeżenie.
Film antynarkotykowy. Przeciwko nałogom!
Erşan, mam żetony.
Altın, wyjdź.
Jak pan wie, wstrętni turyści sprowadzają naszą młodzież na manowce.
Zrealizujmy razem film,
który poruszy te ważkie kwestie.
Święte słowa.
Niech szlag trafi tych turystów! To oni są przyczyną wszelkiego zła.
W Sultanahmet jest ich pełno.
Panowie, jesteśmy przeciwni wszelkim uzależnieniom.
Zrobimy taki film, że handlarze narkotyków nawrócą się i pójdą na pielgrzymkę.
Kino to bardzo skuteczna broń.
Wykorzystam je w najlepszy możliwy sposób.
Bardzo dobrze.
Inaczej nie ocalimy naszej młodzieży.
Nie ocalimy.
Klub to było fiasko.
Powiedział, że one mają słuch, a ja nie.
To co ja robię uszami? Oddycham?
Pieprzyć klub nocny.
Chodźcie, wznieśmy toast.
Co to za jedne?
To Ale-babki.
Dziewczyny, kręcimy film. Zły towar.
Obraz, który walczy ze złem i przynosi wymierne efekty.
Erşan, wiesz co? Rzuciłem hazard.
Widzi pan? Mamy już wyniki.
Gratuluję.
ZŁY TOWAR
Proszę.
Witaj, Nihat.
- Zabiorę to. - Nie usiądę, szefie. Dziękuję.
To niebezpieczna operacja.
Potrzebuję kogoś młodego i energicznego.
Tylko ty spełniasz te warunki.
Oddaj broń i odznakę.
- Ale dlaczego? - Zgubiłem swoje.
Trzy dni szukam, ale je gdzieś wcięło.
Wezwę ludzi, z którymi będziesz pracować. Nie masz nic przeciwko?
Pracuję sam. Nieważne, proszę ich wezwać.
- Możemy wejść z krótkofalówkami? - Wchodźcie.
Szalony Necmi i Łowca Murat.
W jednostce jest też pies tropiący, Cango.
Cango? Gdzie jest teraz?
Prowadzi dochodzenie. Słyszysz? To on. Hau! Hau!
Zablokujecie przemyt heroiny, kokainy i marihuany.
Musimy mówić na nie „towar”,
bo oni je tak nazywają.
Musimy myśleć jak oni i zachowywać się jak oni.
Będziemy też mówić „handlarz”?
Tak, „handlarz narkotyków”.
Musicie być zawsze czujni.
Proszę ze mną.
SZEF
Dostaliśmy cynk o szmuglu.
Helena Kempinski. Przyleci na Yeşilköy.
Niezła w te klocki. Potrafi przemycić 20 kilo naraz.
Co za cipa! Przepraszam.
Tak właśnie przemyca.
Narkotyki lecą z Holandii do Neapolu, potem przez Maroko i Algierię na Maltę,
a dalej do dzielnicy Stambułu, która pozostanie anonimowa.
Co to za dzielnica?
Nie chcę nikogo inkryminować.
Ale wspomniałeś o Neapolu.
- Tak. - Racja.
Fuj. To obrzydliwe.
Żaden młody człowiek nie powinien zbliżać się do tego świństwa.
Szefie. Jak to się robi?
Infiltrujemy umysły. Rozgrywamy niczym partię szachów.
Nie o to mi chodziło.
Kiedy konfiskujecie towar, układacie z niego swoje imiona.
Jak to robicie?
- Proszę. Weź ten nóż, Nihat. - Po co, szefie?
Zrób to, a potem to.
Chodzi mu o procedury.
- Mówisz o tym? - Właśnie.
- Właśnie tak. - Tak.
- To. - Tak jest.
Ale jest jeszcze to.
To ważny krok.
- Próbuję tak? - Tak.
- Tak? - Właśnie.
- Rozumiesz? - To trucizna.
To branża warta miliardy, więc są też powiązania polityczne.
Bez kupców nie byłoby sprzedających.
Skopię im tyłki.
- Jesteś zbyt naiwny. - Tak.
Idź złapać tych handlarzy trucizny.
Według rozkazu!
Uważajcie na tego dupka. Nie ufam mu.
Gdyby nie był ekspertem od kamuflażu, wywaliłbym go.
Zaniedbujesz swoją rodzinę, prawda, Nihat?
Oczywiście.
Dobrze. To ważne.
- Uwielbiam swoją pracę. - Świetnie.
- Przysięgam. - Proszę.
Co z tobą, Nihat?
Wydajesz się nieobecny. Zachowujesz się, jakby ci nie zależało.
Kocham cię bardziej niż siebie. Ale moja praca…
41 TON HEROINY
Nie zauważyłeś nawet nowej fryzury.
Mam dużo na głowie, skarbie.
Próbuję rozbić gang, który truje naszą młodzież.
Bank? Jaki bank?
Gang narkotykowy.
Dobry Boże!
Na ziemię, baloniarzu! Padnij!
Co ty wyprawiasz? To zwykły sprzedawca!
Jestem rozkojarzony. Myślałem, że sprowadza młodzież na złą drogę.
- Przepraszam. - Co jest?
- Stać. - Ręce do góry!
- Ściągaj kaptur. - Ruszaj się! Idź tam.
Cholera.
Odwróć się.
Zuch.
Pieniądze?
Policja!
Rozpocząć operację.
Znaleźliśmy przy nich różne rodzaje narkotyków.
Biedne dzieciaki.
Biedactwa!
Serce mi pęka, gdy widzę was w takim stanie.
Tylko głupcy biorą narkotyki.
Nie, nie głupcy.
Zagrożeni są ci, którzy myślą, że są mądrzy.
Myślicie, że jesteście tacy mądrzy?
Jesteśmy artystami. Dzięki temu jesteśmy kreatywnymi.
Tak?
Więc tak was wabią?
„Chcę pisać piosenki jak Jim Morrison, grać na gitarze jak Hendrix”.
Jak było temu malarzowi ćpunowi?
Z jakiegoś powodu
nie wiem, szefie.
- Trudno. - Ma pan rację, szefie.
Ale czy to coś zmienia?
Piszę wiersze.
Naprawdę?
„Moje miasto”.
Delikatny wietrzyk
Na szczycie wysokiej góry…
Musiałabyś wypalić całą Kolumbię, by zrobić z tego coś przyzwoitego.
Straciłabyś tylko zdrowie.
Ostatni raz ostrzegam. Przestańcie brać to świństwo.
Jeśli znów was na tym złapię, pożałujecie.
To nie nasza wina. To przez te kartele.
Gdyby pan tylko wiedział, kto za tym stoi.
Co może zrobić młodzież?
Rozprawimy się też z kartelami.
A co do młodzieży…
Nihat!
Teraz jeszcze kartele?
Bahar.
Co mam zrobić? Dla ciebie są tylko narkotyki i heroina.
Ale Bahar…
Co mam zrobić, byś zwrócił na mnie uwagę?
Powiedz!
- Nie. - Bahar, tak nie wolno.
Bez was małżeństwo by mi się rozpadło.
Twoja żona jest seksowna.
Zgadza się.
Bardzo.
Masz rację.
- Gorąca. - Ognista.
Pierdolcie się.
- Racja. - Tak.
Dziś o 20 w Dragos. Dobra.
Był dla nas taki miły i przyjacielski.
Zachowywał się jak ojciec, a nie policjant.
Dość już. Zamknij się. Gadasz tylko o tym Nihacie.
Idę zagrać w brydża. Wy załatwiajcie swoje gówniane interesy.
Idź do siebie. To spotkanie służbowe.
Jesteś taki zimny.
Nie okazujesz mi uczuć.
Dzięki Bogu nie stoczyłam się.
Towar z Marsylii jest w drodze.
Helena jest już w samolocie.
Rozpoczniemy dystrybucję,
chyba że wejdzie nam w drogę ten porucznik Nihat.
Ledwo się wymknąłem z nalotu.
Jacy grzeczni chłopcy.
Jedz, dziecinko.
Sama je zrobiłam.
Słabo jecie, prawie nie śpicie.
Jedz, chłopcze!
Gałgany.
Ciociu Hatice, jesteś najlepsza.
Najpiękniejsza.
Przestańcie.
Co wy wprawiacie?
Nie żartujcie tak sobie.
Mamo, chodź tu.
Masz rację, szefie.
Dziękuję, mamo. Są pyszne.
Zaczynamy nową misję. Posprzątamy tę stajnię Augiasza.
Zrobiłabym dla ciebie wszystko. Zjedz ładnie.
- Zawsze mi ich mało. - Jedz.
A to co?
Nic o tym nie wiem, synku.
To nie jest moje.
Jak to możliwe, mamo?
Chodź tu.
Mój Boże!
Biała trucizna.
Nie ruszaj się.
Wstydź się.
A teraz twoja matka?
Jasne, zajmij się nią, aresztuj ją. Kim ja jestem?
Bahar. Jak mogłaś mi to zrobić?
To kłamstwa! Pomówienia!
Bahar to przyniosła. Kazała mi sprzedawać.
Rodzina jest najważniejsza. Krew nie woda.
Nie wierzyłem, kiedy mnie ostrzegano.
Tak chcą mnie dopaść.
Mów! Kto jest wtyczką w wydziale?
A może to ja? Zastrzeliłbym się, przysięgam!
Działają w ten sposób.
Żona dokonuje zakupu, matka rozprowadza towar.
Wróg jest zawsze najbliżej nas.
Czasem nawet sam siebie podejrzewam.
Biada nam!
Necmi, zabierz moją mamę.
Niech Bóg ci dopomoże.
Dziękuję. Jestem ofiarą przeznaczenia.
Idź.
Aresztowałem moją matkę, więc zostałaś tylko ty.
Wyciągnij ręce. Aresztuję cię.
Tylko spróbuj!
Bahar!
To daremne.
„Policja nie aresztowała Bahar”.
Tak.
Masz rację, Murat.
Odchodzę, szefie.
Nawet moi najbliżsi są umoczeni.
Zawiodłem. Proszę o wybaczenie.
Nie, Nihat. Nauczyłeś nas czegoś ważnego.
Każdy z nas może zostać ofiarą.
Weź się w garść.
Zawsze podejrzewałem tę przeklętą staruszkę.
Wróg wkrada się w postaci matki, przyjaciela i brata.
Takie jest przesłanie.
Co za obojętna na krzywdę innych suka.
- Przykro mi. - Dobra.
Osiem ton morfiny.
Z Gibraltaru na Jamajkę, do Marsylii i Portugalii.
Potem do portu, który chce pozostać anonimowy.
Znasz młodą osobę, która przekazała nam informacje.
- Witaj, szefie. - Witaj, ślicznotko.
- Skąd masz te informacje? - Od ojca.
Jest przywódcą kartelu.
Skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz?
Jest wulgarny i apatyczny.
- A moja mama cały czas gra w karty. - Bingo!
Nie w bingo, tylko karty.
Port w Marsylii? Musimy działać szybko.
Może pomaga im Helena Kempinski.
Może przemycać towar między udami albo nawet w waginie.
W waginie?
W cipce.
To podobno osiem ton.
O matko i córko!
Czyli matka też jest uwikłana.
Poruczniku?
Maleńka.
- Nie zostawiaj mnie. - Nigdy.
Cieszę się, że tak szybko znalazł miłość.
Tak. Dziwna sprawa.
My też łapiemy młode dziewczyny, ale…
Życie nie jest fair.
Rzeczywiście. Przecież też jesteśmy glinami.
- Tak. - Racja.
Jestem żoną porucznika Nihata.
Wie o waszej dostawie.
Zniszczy was.
To czyste szaleństwo.
Dlaczego chce nam pani pomóc?
Chcę, by cały świat zobaczył, co potrafi kobieta głodna miłości.
Mój Boże!
Dlatego właśnie tu jesteśmy.
Nasi rodzice nigdy nas nie kochali.
Nigdy nie okazywali nam uczuć.
Biznes i geopolityka nie mają znaczenia, jeśli jest się kochanym.
Dlaczego to robimy? Bo nie zaznaliśmy miłości.
- Ojciec ciągle mnie bił. - Widzi pani?
Dogadamy się, żono porucznika Nihata.
Otruję całą młodzież, zobaczycie.
Skończę z tobą, poruczniku Nihat.
Przełóż!
Powiedz, Heleno,
skąd się to wzięło?
- A jak myślisz? Z dziupli. - Z brochy, innymi słowy.
Rany Julek. Gadaj!
Zwiedzać Stambuł. Być niewinny.
Nie znoszę, jak tak mówią. Kto ich uczy tureckiego?
Zrobię, co zechcesz. Nie rób mi krzywdy, podam ci nazwiska.
Stoją za tym cztery rodziny.
Mogę je wymienić. Jedna po drugiej.
Wy zmuście ich do gadania.
Ja przesłucham Helenę.
Wezmę ją w obroty.
Nas też?
Pojebało was? Przesłuchamy was normalnie.
Co z ciebie za glina?
Gdy cię poznałam, rozwiązał mi się język.
Chcę ci wszystko powiedzieć. Wszystko.
Jak cię skusili?
Do zostania kurierem.
Wszystkie te narkotyki, które szmuglowałaś z narażeniem życia.
Wybacz, utknął w środku.
To przestępstwo.
Czy miłość też jest przestępstwem?
Chodź tu.
Mówiłaś, że za tym biznesem stoją cztery rodziny.
Co to za rodziny?
Flintstonowie,
Jetsonowie,
Barbapapa
i Bonanza!
To jakiś żart?
Oczywiście.
- Nihat! - Ayşen?
Zaniedbujesz mnie, tak jak kiedyś zaniedbywałeś swoją żonę,
a na dodatek zdradzasz mnie i spełniasz swoje fantazje.
Jakie fantazje?
Została aresztowana. Przesłuchuję ją.
Kłamstwa!
- Dziwka! - Nie jestem dziwką!
Nie ty, idioto.
Nie ruszaj się! Będę strzelać!
- Nie! - Nihat!
Ayşen!
Nie!
Pragnęłam tylko, byś zwrócił na mnie uwagę.
Idź, ratuj młodych.
Adres magazynu:
róg Cankurtaran
i Fehim Paşa 17.
To przy plaży.
Nie. Ma na myśli trzecią ulicę za rondem.
Tam jest ten magazyn.
Za meczetem, po lewej.
- W pobliżu Demirkapı? - Nie.
Przy plaży.
Dalej, nie pierwsza w prawo, ale druga.
Odeszła.
Wiesz, gdzie jest Demirkapı? Niedaleko meczetu.
- To ślepy zaułek. - Nie, żaden ślepy zaułek.
- Prowadzi na plażę. - Kiedyś była dwukierunkowa.
Teraz jednokierunkowa.
Mam nadzieję.
Mówiła, że to ulica dwukierunkowa. Zaraz za tą.
Nie ma tu wiaduktu?
Tu jest rondo. Trzeba zjechać trzecim zjazdem.
- Nie. - Za meczetem.
To gorsza trasa. Pojedźmy tędy.
Przejedziemy wiaduktem i dotrzemy do morza.
Ayşen nie żyje.
Ale możemy uratować innych.
- Tak. - Racja.
Wiedzcie, że nie jestem dziwką.
- Tak. - Racja.
Ayşen!
TAJNA OPERACJA
Ten nalot jest bardzo ważny.
Czemu nie masz kamizelki?
Bo tu jest serce mocniejsze od stali.
Przez niego zginiemy.
Zaczynamy!
Jesteście otoczeni.
Weźcie narkotyki i białą truciznę i zejdźcie tu.
Poddajcie się!
Poddajcie się sprawiedliwości!
Odejdźcie! Wynocha!
To my decydujemy, czy będziemy truć ludzi.
Klienci głosują nogami. Idźcie sobie!
Nihat, nie rób tego!
Bahar!
- Ostrożnie. - Osłaniajcie się!
Nie przysyłajcie wsparcia!
Nihat, uważaj!
Nie chcę wsparcia!
- Nihat! - Szefie!
Uciekaj!
Osłaniaj mnie! Pomogę mu.
- Znowu ma rację! - Tak!
CO JEST, FRAJERZE?
- Murat! - Szefie.
Uważaj, synu!
Zuch.
Murat. Nie wiemy, co nas tam czeka.
- Musimy być bardzo ostrożni. - Tak.
Jeśli zginę podczas strzelaniny,
swojemu pierwszemu dziecku
daj na imię Nihat.
Rozmawialiśmy o tym wiele razy. Nazwiemy go po ojcu mojej narzeczonej.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Na kolana!
Wstawaj! Rzuć broń.
- Murat! - Szefie!
- Co z tobą? - Nic mi nie jest!
- Ty? Krwawisz? - Nic mi nie jest.
- Murat. - Szefie.
- Szefie! - Nie!
Nie!
- Murat. - Szefie.
- Murat. - Uda ci się.
Nikt nie będzie brać tego świństwa. Nikt go już nie weźmie!
Murat, mój bracie.
Wszystkie laski szaleją za tobą.
Nigdy tego nie rozumiałem.
Murat!
Ty gałganie.
PRYNCYPAŁ
Idzie tu.
Zabija każdego, kto stanie mu na drodze.
Po prostu nie umiera.
Został postrzelony wiele razy.
Nie może być. Jak to robi?
To ta jego obojętność.
Skupia się na czymś i nic więcej go nie obchodzi.
Nie interesuje go już śmierć. Teraz tylko zabija.
Heleno, rozpraw się z nimi!
Nie!
Szefie!
Szefie.
İsmail.
Ludzie, Necmi.
Ludzie.
Obudź ludzi.
Uświadom im to.
Szefie!
İsmail!
Nie bierzcie tego świństwa!
Po prostu nie bierzcie!
Matki!
Ojcowie!
Dzieci! Młodzieży!
Robotnicy!
Spójrzcie.
Porucznik Nihat umiera tam za was!
Po co wam to? Czy warto?
Jeśli nie będziecie brać, nikt nie będzie sprzedawać.
Pamiętajcie o wartościach, które was uformowały!
Nie zapominajcie.
Potrzebujemy tylko siebie nawzajem!
Nie bierzcie. Nie bierzcie tego świństwa!
Nie bierzcie.
Starczy!
Nie jesteś martwy. Nie umierasz.
Nie mogę zostać zabity. Umiera tylko nadzieja.
Dziękuję, poruczniku Nihat.
W końcu tego dokonałeś.
Posłuchaj skandujących tłumów. Mówią: „Nie będziemy brać!”.
Nie będziemy brać! Nie będziemy brać tego świństwa!
Nie będziemy brać! Po prostu nie!
Pozostaje nam odpokutować grzechy i porzucić ten biznes.
Poddajemy się.
Aresztuj nas.
Nie będziemy brać tego świństwa!
To nasza ostateczna decyzja! Precz z kartelami!
Błądzić jest rzeczą ludzką.
Ale najważniejsze, by umieć odróżnić dobro od zła.
Idźcie już. Odkupcie swe grzechy w więzieniu.
A potem wróćcie do społeczeństwa.
Wrócimy przez Marsylię?
Heleno.
Och, ty.
Cango, gdzie byłeś?
Uprzątnęliśmy wielki bałagan.
Grzeczny piesek.
A teraz pies?
Tego mi trzeba.
Gdybyś tylko dbał o mnie w połowie tak jak o niego.
CANGO POSTRACHEM KARTELI
PRAWDZIWY NİHAT SKONFISKOWAŁ WIELE NARKOTYKÓW.
NAZWY ORGANIZACJI ZOSTAŁY ZMIENIONE.
PAMIĘTAJCIE: NIE BIERZCIE TEGO ŚWIŃSTWA!
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska