SERIAL NETFLIX
Erşan.
Tak?
Nakręciłeś film Zły towar. Obejrzeliśmy go z kolegami.
Tak?
Nawróciliśmy się. Pójdziemy na pielgrzymkę.
- Ucałuję cię w dłoń. - Nie, proszę.
Proszę.
Czasem życie wpływa na filmy,
czasem filmy wpływają na życie.
- Powodzenia. - Dziękuję. Jesteś najlepszy.
Dzięki.
Chodź.
İsa, podaj nam tequilę.
Rozchmurz nas, İsa.
No to siup.
Do dna!
Nie martw się.
Wszystko gra.
Chodźmy.
Mieli przyznać nagrodę za najlepszą rolę kobiecą,
ale odkryli, że gra ją mężczyzna.
Kto? Ja!
Dlatego jej nie dostałem.
Nie widziałam tego filmu.
Powinnyście go obejrzeć.
Zupełnie inne spojrzenie na życie na wsi.
Nie potrzebuję żadnego spojrzenia na wieś. Ledwo się z niej wyrwałam.
Co się stało? Czar nie zadziałał?
Nie moja grupa docelowa. Nie oglądają filmów.
- Może poderwę tę dziewczynę? - To przecież facet.
Nie mam wygórowanych oczekiwań.
Zagrajmy. Kto ostatni ustoi na nogach, wygrywa.
Powolutku.
- Do dna. - Feride, spójrz na siebie.
Upiję cię, Sunay!
- Trzeźwy jak bąk? - Tak.
- Nadal stoję. - Super.
Alev, dobry wieczór, kochanie.
Erşan, pozwól, że ci przedstawię.
Słynny irański reżyser Ameen Fiutadi.
Kto?
- Fiutadi. - Fiutadi.
Ameen Fiutadi.
- Miło pana poznać. - Słynny irański reżyser.
Ja niewiele piję. To zabronione.
Nie wygłupiaj się, on taki nie jest.
Mieszka w Paryżu.
I wiesz co?
Jesteśmy zaręczeni.
Chyba coś zauważyłam!
- Ameen Fiutadi. - Irański reżyser.
Przyjechał tu nakręcić film. Mieszka w Paryżu.
Witaj. Nazywam się Seyyal. Co sądzisz o Stambule?
Bardzo autentyczny.
Co słychać? Witam.
Ameen Fiutadi, irański reżyser. Jest zaręczony z Alev.
Odsuń się. Nie przytłaczaj go tak swoją obecnością.
Czego się napijesz? Jakiego drinka?
Alkohol?
- Może wody? - Poproszę mrożoną herbatę z wódką.
Zamówię.
Nie wątpię.
Niezły z niego elegancik.
- Powiedziałam, że jesteś elegancki. - Dzięki.
Panie Erşan,
tyle o panu słyszałem.
Pana filmy są podobno znakomite.
Chciałbym się spotkać…
i porozmawiać.
- Panie Ameen. - Nie rób tego.
Ten, kto dłużej się utrzyma na nogach,
wygrywa.
Zagramy?
Nie.
Ameen, proszę, nie.
- Nie pij. - Alev…
- Kochanie… - Denerwuję się. Proszę.
Taka gra. Kto się ostanie na placu boju, jest królem.
Panie Erşan, a czy jakiś król jeszcze się ostał?
Pan już jest tu królem.
Niekoronowany król.
Niekoronowany król życia!
Chyba zrobiłeś podobny film? Król rzyci?
Alev, zaręczyny dobrze ci zrobiły.
To był zaszczyt pana poznać.
Życzę szczęścia.
- Dziękuję. - Panie Ameen.
- Chodźmy do stolika. - Dziękuję.
Witamy.
Dziękuję.
Witamy.
Dobry wieczór.
Altın. Co się tak gapisz?
Narzeczony Alev, ten irański reżyser,
poprosił o drinka, ale nie pamiętam jakiego.
Daj mu raki. To w sumie turysta.
Nalej raki. Skąd się wziął ten irański reżyser?
Byłoby super, gdyby ten gość nakręcił z nami film.
- Może zaproponuję mu melona. - Jak się nazywa?
Faqbâdi.
Faqbâdi?
Brzmi znajomo.
Przywitam go jako gospodarz.
Idźcie.
Widziałeś tego irańskiego reżysera?
A pewnie, że widziałem!
Widziałem jego pelerynę.
Widziałem jego twarz.
Widziałem wszystko!
- Wystarczy. - Nie złość się.
Myślałem, że wygląda…
U Tefo grywa w kości podobny gość.
Szczwany Lis.
- Kto? - Szczwany Lis.
- No i? - No i co?
- No i co z tego? - Jest do niego podobny.
- Do niego? - Do niego.
Irańskie filmy są niesamowite.
Z drugiej jednak strony,
Turcja to naturalne środowisko dla takich projektów.
- Tak? Wiesz? - Wiem.
Łapiemy. Mówisz w każdym języku.
Wszyscy mają gdzieś sobowtóra.
- Zapamiętaj to. - Mrożona herbata z wódką.
Tylko ten dupek jest wyjątkowy.
Czemu tak mu włazisz do dupy, odkąd się pojawił?
O czym ty mówisz?
Tumtum, facet ma bystre oko.
Powiedział Muammerowi, że będzie nowym Omarem Sharifem.
Mami jest dziesięć lat starszy od Omara Sharifa!
Co za potwarz!
Chodź ze mną.
No już.
Naprawdę wygląda jak…
- Szczwany Lis. - Co?
To Szczwany Lis.
- Ten gość? - Tak.
- Dam mu wciry. - Ja też.
- Serio. - Wiem.
- Zobaczysz. - Jasne.
- Chodźmy. - Czemu nie? To twój bar.
Dobry Boże!
Panie Ameen!
Film z Jamesem Bondem, Stambuł, Kryty Bazar.
- Tak! - Był pan?
- Tam go nakręcili. - Szczwany Lis!
- Słucham? - James Bond przyjechał do Turcji.
Rozpierdolił zabytkowy dach bazaru, ale nikt nie pisnął słówkiem. Dlaczego?
Dlaczego?
Bo nie chcemy się narazić Zachodowi.
Zobaczymy, co pan zrobisz, jak wyjawię pana sekret, Faqbâdi.
Erşan, słyszysz siebie?
Jaki Faqbâdi? On ma na imię Ameen.
- Jedno i to samo. - Właśnie!
Przyznaj, że jesteś Szczwanym Lisem!
Nie bądź śmieszny. Jesteście pijani!
No już! Powiedz, czy Turcja upodobni się do Iranu!
Czekaj.
- Niech powie to jego narzeczona! - W porządku.
Proszę bardzo. Erşan…
- Nie wtrącaj się. - Posłuchaj, Erşan.
Ameen przybył do naszego kraju.
Nakręci świetny film i wszyscy w nim wystąpimy.
- Jesteś niegrzeczny! - Czy to nowy Omar Sharif?
- Kto mówi? - Nowy Omar Sharif.
- Oczywiście. - Gdzie przebiega linia?
A może to fałszywy Omar Sharif?
Źle traktujecie Erşana. Mam tego dość!
Zamknij się. Ledwo stoisz.
- Co jest grane? - Kim jesteś?
Ayhan Işik.
Mój Boże!
Ayhan Işık!
Ayhan, miło mi pana poznać. Robi się coraz ciekawiej.
Chcę, żeby pan zagrał w moim filmie. Proszę podejść.
Idź do niego.
Powinieneś grać w irańskich arcydziełach.
Tak! Ty też to zrób!
- Nowy Alain Delon! Ty też idź. - Nie.
Proszę.
Co ty wyprawiasz? Nie poznaję cię.
A ja cię poznaję. Nowa Sophia Loren!
Nowa!
On też jest nowy. Ona jest nowa. Wszyscy są nowi.
Są twoi. Ja jestem stary. Stary Erşan.
W porządku?
Padł. Wygrałem.
- Eryetiş. - Wygrałem.
Zabierz go do biura.
Faqbâdi. Tak go nazwałem?
Tym razem posunęliście się za daleko.
Erşan. Jestem trzeźwy i mówię ci: ten gość to Szczwany Lis.
Erşan jest tutaj. Powiedz jemu.
- Trzymaj to. - Mówię ci.
Obraziliśmy go.
Ten drań mnie podpuścił!
W grę wchodziła też zazdrość.
- Byłeś zazdrosny o Alev. - Może.
Mówiła, że nie wyjdzie znowu za mąż.
Nieważne. Mogę to naprawić.
Wydam przyjęcie. Zaproszę go.
Zadzwonię i przeproszę Alev.
To inteligentny facet.
Jest inny. Miał ciężkie życie, problemy. Jest pełen pasji.
Chce zrobić film, który sobie wymarzył.
To tak jak ja.
Ale to, że nosi pelerynę, nie znaczy, że musisz się ślinić.
- Tytuł jego filmu? - Sztylet z Galaty.
- Interesujące. - Tak.
Zagram ja, Altın i Muammer. No i Alev.
Plus dwóch brytyjskich aktorów.
Chce, żeby Pyro wziął udział w castingu.
Zorientował się, że to nie Işık.
Co słychać, Feride?
- Zgadnij, co się stało. - Cześć.
- Erşan, co tam? - Co to jest?
Idziesz na festyn do Teşvikiye?
Ameen chce mi pstryknąć fotki w tradycyjnym stroju.
Feride, Alev prosi, żebyś zadzwoniła.
Dobra.
Kogo zagrasz?
Klienta w zakładzie fryzjerskim.
- W retrospekcji? - Nie.
Przedstawi nas w fezach.
- Coś tu śmierdzi. - Nie powinien pokazywać nas w fezach.
Tak mam iść? To nie jest tradycyjny strój.
Popadacie w paranoję.
Czytałam scenariusz. Chodzi o kradzież Sztyletu z Galaty.
- Nakręcą go w Pałacu Topkapı. - Widzisz? Zrujnują kolejny dach!
Jeśli za tym nie ma ukrytego motywu, to gówno wiem.
- Skrócona wersja? - Gówno wiem.
Kogo zagrasz?
Klienta w zakładzie fryzjerskim.
- W retrospekcji? - Nie.
Kogo zagrasz?
Klienta w zakładzie fryzjerskim.
- W retrospekcji? - Nie.
Sztylet z Galaty?
Nie może pokazać nas w fezach.
Sertaç pisze muzykę do naszych filmów.
Gdy pytasz o termin, ma gotową odpowiedź.
- „Będzie na czas”. - Zawsze.
Pójdę do Irańczyka. Przepraszam.
Erşan, nie obraź go znowu. Uważaj na słowa.
Oczywiście. Zaufaj mi.
Twój ruch.
W takim razie
na H8 i gotowe.
To tak można? Tu jest dama na czworakach.
- Oszukuje cię. - Nie, to nie tak.
Genialny umysł. To godne podziwu.
Panie Erşan.
Mogę zamienić słówko z narzeczonym?
Jasne. Ale się pospiesz, bo coś jest na rzeczy.
Proszę. Erşan.
- Alev. - Kochanie. Mój narzeczony.
- Zwiedził pan Stambuł? - Tak.
- Jadł pan kebaby? - Ostre.
Mam nadzieję, że nie za ostre.
Przepraszam za wczoraj. Trochę za dużo wypiłem.
Nie ma sprawy. To tylko odrobina zabawy
Wszyscy jesteśmy ludźmi. Poczęstuje się pan?
Dziękuję.
W moim kraju
mamy takie przysłowie…
Tak, słyszałem.
Panie Ameen, o czym jest pański film?
Dobre pytanie. Wytłumaczę panu.
Tytuł filmu to Sztylet z Galaty.
To film detektywistyczny.
Chciałbym, żeby między bohaterami zaistniał konflikt.
Planuje pan kogoś upokorzyć?
- Słucham? - W ten sposób.
Co to ma być?
O czym ty mówisz? Tak chodzę na co dzień.
To po arabsku, nie po persku.
Panie Mami.
Czy raczej powinienem mówić „nowy Omarze Sharifie”?
Proszę się obrócić. Bardzo dobrze.
Wspaniale.
Postać powstaje na naszych oczach.
Zgadza się, na naszych oczach.
Prawda?
Nie ma co.
Dumny Muammer Rado. Tak nisko upadłeś?
O co ci chodzi? Czemu się wkurzasz?
Panie Fiutadi.
- Panie Fiutadi. - Tak?
Nasz rekwizytor zrobił dokładną replikę Sztyletu z Galaty.
- Dokładną replikę? - Tak, dokładną.
- Super. - Naprawdę?
Niedługo ją przyniesie. Chce ją pan zobaczyć?
Z przyjemnością. Proszę wybaczyć.
- Chodźmy. - Tędy.
Dokładna replika.
Ile?
Jeśli uda mi się zdobyć odpowiedni sprzęt,
to osiągniemy bardzo wysoką jakość.
Proszę pana. To Pyro, nasz scenograf.
- Sztylet. Taki sam. - Rany. Identyczny.
Kochanie, kino tureckie jest najlepsze.
- W Pałacu Topkapı jest taki sam. - Tak.
Ameen, miasto Bursa.
Taniec tarcz i mieczy.
„Ciężki jest sztylet”.
Co? Nie rozumiem…
Ciężki jest sztylet.
- Sztylet. - Tak.
- Tak? - Jesteś gotowy?
O czym ty mówisz?
Ten gnojek tu jest.
Kto, do cholery?
Jak myślisz? O Ameenie Fiutadim.
Szczwanym Lisie.
Ty głupku! Facet jest u mnie. Rozłącz się!
Biedaczku.
Ciebie też robi w konia.
Na razie.
Przebrała się miarka.
Możesz oszukać wszystkich, ale nie mnie.
- Słucham? - Zaręczasz się, nie ma sprawy.
Okłamujesz moich przyjaciół, że kręcisz film. Dobrze.
Wszystko gra, ale nie mogłeś wybrać lepszego nazwiska?
- Jakiego nazwiska? - To nie nazywasz się…
Jak?
Ameen Fiutadi.
Jak dwie krople wody. Każdy mógłby się pomylić.
Nie mogę cię winić.
Czy kiedyś cię oszukałem?
Pieprzyć to. Nie o to chodzi.
Poznałem najdrobniejsze szczegóły planu tego drania.
Powiem Alev, kiedy przyjdzie.
- Co się stało? - Rany! Omar Sharif. Siadaj.
- Alev, witaj. - Co się dzieje?
Czemu zawracacie mi głowę?
Mamy dziś próbę czytaną.
Trudno się było wyrwać.
Trwała dłużej niż 10 minut?
Zamknij się. Co się dzieje?
Alev, nie widzisz,
co robi twój narzeczony, bo jesteś zaślepiona miłością.
To film o kradzieży, który rozgrywa się w Topkapı.
- No proszę. - Cześć.
Niech cię szlag! Niech cię diabli wezmą!
Włazisz w tyłek reżyserowi ze Wschodu, żeby przypochlebić się Zachodowi.
Dobra robota!
To dla nas wielka szansa. Facet chce pokazać ten film w Cannes.
Rozgłos dla Turcji. Otworzy to nami wiele drzwi.
Nie chcesz, żebyśmy byli znani dalej niż w Edirne?
- Znają cię w Edirne? - Pieprz się.
Odpowiedz. Znają cię w Edirne?
Tak.
- To dobrze. - Dobrze.
Alev, facet dostanie się do Pałacu Topkapı
pod pozorem kręcenia film, a potem weźmie prawdziwy sztylet,
zostawi podróbkę, którą zrobił Pyro, i zwieje!
Wykorzystuje was. Film to tylko przykrywka!
- Pójdziesz siedzieć na 40 lat. - Myślisz, że by mi to zrobił?
Spójrz na brwi Mamiego. Facet jest zdolny do wszystkiego!
Udałoby mu się opchnąć sztylet w Paryżu?
O czym ty mówisz?
Muszę myśleć o przyszłości.
Jeśli weźmiecie udział w tym filmie, przysięgam, że na was doniosę.
Jeśli ktoś spróbuje ukraść Sztylet z Galaty,
wsadzę go na obelisk i każę ludziom rzucać monetami!
Jakiem Erşan Kuneri!
Bez urazy, ale obelisk to chyba przesada.
Dobra, niech będzie kolumna.
Chcę jechać do Cannes. Przykro mi, ale taka jest prawda.
Ach tak?
Dziwnie się zachowujesz, odkąd Ameen powiedział,
że znalazł nowego Omara Sharifa.
Złożyliśmy mnóstwo obietnic.
Jak możemy go teraz zawieść?
Mógłbyś bardziej podkreślić brwi.
To jakaś bzdura.
To wasze ostatnie słowo?
Jutro kręcimy w Topkapı. Chcecie zobaczyć plan zdjęć?
- Daj to. - Będę ubrany w tradycyjny strój.
- Dobrze. - Dobrze, nie mam porannych scen.
Już ich prze-Cannes-bacił!
W przód i w tył.
- Kochanie. - Skarbie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Za Europę. - Do Europy.
Do Europy.
Kochanie.
Panie Ayhun.
- Co ze sztyletem? - Tam jest.
Oryginalny. Ten jest fałszywy, ale nie możemy pomylić jednego z drugim.
- Inaczej… - Tak?
będziemy mieć przejebane.
Oczywiście.
Nie dotykać sztyletu. To oczywiste.
„Nie dotykać”.
A oni podejrzewają go o kradzież.
Na Boga.
Proszę.
Cięcie!
To kres waszej podróży do Europy.
Koledzy aktorzy, nie martwcie się.
O co chodzi?
To człowiek, który chce ukraść Sztylet z Galaty.
Nic dziwnego. Nazywa się Ameen Fiutadi.
- Ameen Fiutadi? - Tak.
To ja. Ameen Fiutadi.
Nie do wiary! Co za zaszczyt! Duma irańskiego kina. Pan Ameen.
Miło mi.
- O co chodzi? - Proszę pana.
Daj mi to. Zrobili replikę Sztyletu z Galaty.
To filmowcy. Oczywiście, że zrobili replikę. Dobra robota.
To nic takiego.
Pokaże nam pan pozwolenia?
Jasne. Przyniesie mi pan tę teczkę?
- Zaraz je pokażę. - Proszę.
Dziękuję. Szanowny panie, oto one.
To pozwolenie z Ministerstwa Kultury.
Oto podpisy.
To pozwolenie z Biura Pałaców i Parków.
A to pozwolenie z Kancelarii Premiera.
To z Ministerstwa Spraw Zagranicznych
a to ze Służby Celnej.
Na ostatniej stronie
proszę spojrzeć,
jest list polecający od samego prezydenta.
A pozwolenie z Ministerstwa Rolnictwa?
Zobaczymy, czy uda się je zdobyć.
Proszę wybaczyć to najście.
Powiedziano mi, że chce pan ukraść sztylet.
Co?
Nazywa mnie pan złodziejem?
Wszystko dobrze?
- Alev. - Skarbie.
Źle się czuję.
To koniec! Wyłączyć to! Cięcie!
Proszę, nie.
- Kręćmy dalej. - Nie.
Proszę dalej promować nasz kraj.
Proszę pana! Nie jestem maszyną.
Jestem artystą.
Bardzo mnie to zdenerwowało.
Nazwał mnie pan złodziejem.
Nie jestem złodziejem.
- Dobrze. - Nigdy bym się tego nie spodziewał.
Kręćcie dalej.
Nie nakręcę tutaj tego filmu.
Nakręcę go we Francji.
W Paryżu, w Luwrze!
Panie Ameen.
- Panie poruczniku. - Nie kręci tutaj.
- Kotku. - Zawrzyjmy umowę.
- Proszę pana. - Ameen!
- Ameen Fiutadi! - Przestań!
Paraduję dla ciebie w stroju ludowym!
Nakręcisz ten film.
Albo podetnę sobie gardło!
Nie dotykaj sztyletu!
To mój film! Nie nakręcę go.
Nie nakręcisz?
- Spokojnie. - Spróbuj!
- Potnę się! - Brawo, świetnie wypromowałeś Turcję.
- Dalej! - Przestań!
- Wyzywam cię. - Spokojnie.
- Ameen Fiutadi? - Puść go.
Nakręć film!
Popełniamy błędy. Jesteśmy tylko ludźmi.
Dobrze mu poszło. Czytaliście?
To zdjęcie z festiwalu?
Tak. Pokaż je Muammerowi.
NOWY OMAR SHARIF
To dobrze. Przynajmniej go znamy.
- Mam scenariusz, ale nie mam kasy. - To nowość.
İsa, nalej mi whisky.
Sprzedałam pierścionek, ale był mało wart.
- Podróbka? - Nie, ale nie zostałam milionerką.
- Mówiłem, że to dupek. - Jaki jest tytuł twojego filmu, Erşan?
Tyle wystarczy?
Faqbâdi.
To film o cnotach.
- Wejdziemy w spółkę? - Sama go wyprodukuj.
Dawno temu
żył sobie wagabunda o imieniu Faqbâdi.
Z peleryną na plecach,
kijem w dłoni
i turbanem na głowie
podróżował od miasta do miasta.
- Teraz to wymyśliłeś? - Myślę nad tym od lat.
Faqbâdi był niewidomy, ale miał wyostrzony słuch,
a jego nos potrafił wyczuć morele w samym Damaszku.
Gdzie się zjawił, oświecał innych blaskiem
lub zakrywał mrokiem okropieństwa świata.
Nie dbał o dobra doczesne.
Za zapłatę wystarczał mu szczery uśmiech.
Mało spał, jadł i pił. Pilnował wagi.
Ten, kto z nim obcował, uwalniał się od wszelkich trosk
i czerpał z życia garściami.
Według legendy każdy, kogo dotknie,
dożyje stu lat.
Jeśli spotkasz Faqbâdiego pierwszego dnia miesiąca
i nakarmisz go i napoisz,
będziesz niepokonany na całym świecie,
a w siedmiu królestwach uzyskasz złotą wizę
i prawo do swobodnego przemieszczania.
- Co o tym myślisz, Nazarze? - Dobre, mistrzu.
Trochę przesadzone, ale ma też pewne braki.
Ciężki orzech do zgryzienia. Cierpimy z powodu ignorancji.
Daj mi to.
Proszę.
- Jak teraz? - Promieniejesz.
Promienieję, ale zobacz, co dostaliśmy od wieśniaków!
Chleb żytni, cebula.
Co to?
Gliniany gwizdek. Wlewasz wodę…
i dmuchasz.
To niedopuszczalne.
Obiecuję im sto lat życia, a oni myślą, że wystarczy pół kilo kaszy?
Ludzie są głodni.
Co z tego?
Zapewniam im usługi medyczne.
Nieważne. Co dziś w menu?
Dwóch kulawych, jedna osoba z atakami i totalny idiota.
Najpierw dawaj kulawych.
„Stopa nie staje na ziemi, ni trawie,
lekarstwem moja dzida…”
- „Uderzę i po sprawie”. - Świetnie.
Wspaniale.
- Połóż nogę na moim ramieniu. - Połóż nogę na jego ramieniu. Tak.
Chodź tu.
Wezmę to. Idź.
Dobrze.
Szczypta tego
i szczypta tego.
- Opatrzyłaś go, Kürişah? - Tak, siostro.
Wypij to, żołnierzu.
Pij to uwarzone każdego ranka.
- Jak pani każe, pani doktor. - Mów do mnie „siostro Devaşah”.
„Doktora” zachowaj dla mężczyzn.
Proszę. Bóg z tobą, żołnierzu.
Jestem wykończona, Kürişah.
Nie mam czasu, żeby usiąść na papierosa.
To anachronizm.
O tym właśnie mówię. Czas to problem.
Nieważne, Devaşah.
Ważne, że uprawiamy medycynę.
Gdyby nie rodzinna fortuna, pewnie byśmy głodowały.
Nie rozumiem tych ludzi.
Myślą tylko o baśniach i magii. Spójrz.
Słyszałaś o tej szumowinie?
„Sprawił, że sędzia odzyskał władzę w nogach”.
Szkoda. „Potrafi wyleczyć biały trąd”.
„Zniżka dla wdów i emerytów”.
Faqbâdi.
Drań bardziej szkodzi niż pomaga.
Przepraszam.
Macie jakiś lek przeciwhistaminowy?
Jeszcze ich nie wynaleźli.
Trudno.
To jest problem z nauką.
Facet odszedł bez leku. Co mamy powiedzieć? Mamy kłamać?
Gdybyśmy go spoliczkowały i powiedziały, że jest zdrowy, uwierzyłby.
Zgadza się.
- Co mu jest? - Pokaż.
Daj!
- Niech pokażę drugą rękę. - Pokaż drugą.
- Dwie suszone śliwki. Precz! - Precz!
Nie do wiary.
Niskie poczucie własnej wartości, nieśmiałość
i coś… wstydliwego.
Proszę wejść.
Cicho tam!
O co tu chodzi?
Słucham.
Welon mi spadł.
Może go pani podnieść. Trzeba się schylić.
- Co pani dolega? - Dobre serce sprawia mi kłopoty.
A do tego
cierpię w środku.
To da się wyleczyć masażem wewnętrznym. Proszę podejść.
Mistrzu.
Wynocha.
Bądźmy ostrożni. Czasy się zmieniły. Wszyscy teraz coś knują.
Nie bądź śmieszny.
Cały dzień pocieram śmierdzących wieśniaków.
Spierdalaj.
Pamiętasz, co się stało w Eşmarze? Przez ruch „Me Too”…
Wynocha!
Precz!
Proszę.
- Jest tu posłanie? - Tak.
Zatem legnijmy razem.
Lada chwila.
Co ci dolega, bracie?
Zawroty głowy.
Ciągle kręci mi się w głowie.
I bolą mnie uszy.
Na to też nie ma lekarstwa.
Jak ten gość go wyleczy?
Cicho, też jestem ciekawa.
Zakradnę się, żeby zobaczyć, jak oszukuje tych biedaków.
- Ja też. - Dobra.
Zakryjmy się.
- Jak się pani czuje? - Już lepiej.
Coś mnie chyba kłuje.
Tak, to może wywołać takie uczucie.
Na co pan patrzy?
Zastanawiam się, którą metodę zastosować.
Dość. Przejdźmy do działania.
Od pół godziny ugniatasz mnie jak ciasto. Dość.
No proszę. Pewność siebie wróciła.
- A druga dolegliwość? - Nie marnuj czasu.
- Mam zgasić światło? - Nie jesteś ślepy? Zrób to.
Jestem ślepy. Zrobię to.
To oburzające.
Ty świnio! Nie masz wstydu?
Powinnyśmy rozwalić mu głowę.
Kolejna sesja rano przed posiłkiem dobrze pani zrobi.
Proszę. Dwa srebrniki.
Dwa srebrniki?
- Tyle wystarczy? - Oczywiście.
Za dwie oliwki wyruch… Wyleczylibyśmy całą wioskę.
Zapomnij o wieśniakach! Obsługuj, kogo przyślę, a zarobisz. Zgoda?
A jak myślisz? Mam po dziurki w nosie jedzenia kaszy.
Umowa stoi? Jeśli tak, pozwolę ci odejść.
Umowa stoi, ale kim jesteś?
Tamara, Wróżka Chciwców.
Zabiorę ci dar, ale w zamian dam srebro.
Otworzę ci oczy i pokażę ścieżkę.
Powodzenia.
Ja widzę!
Teraz tak już będzie.
Ja widzę.
Widzę, do cholery!
Drzwi. Namiot. Srebrniki!
Widzę.
Dobra robota!
Widzę, do cholery.
Nic nie widziałyśmy. Dopiero przyszłyśmy.
Zostaw siostrę i załóż własny biznes.
Rzuć medycynę. Wejdź w kosmetykę.
Będziesz miała kasy jak lodu.
Nie, dzięki.
Dobrze. To był sprawdzian.
Jesteś Tamara.
Dlaczego wyznaczyłaś mu ścieżkę?
i dałaś dwa srebrniki?
Będzie jeszcze bogatszy.
Ale przyjdzie kryska na matyska.
Nie zapominajcie o tym.
Wszystko w swoim czasie.
Przypadek wszawicy. Mam wpuścić?
Chodź tu.
- Widzisz je? - Tak.
Jak to? Ty widzisz?
Widzę. Zostałem oświecony.
Koniec leczenia ślepych, kulawych i obszczańców.
Wywieś szyld: „Faqbâdi - dobre stosunki!”.
- Nie! - Tak!
Dwie minuty i zobacz, co mam.
- Tylko… - Tylko co?
Moje światło przygasło. Ale mam to gdzieś.
- Kocham srebrniki! - A co z legendą o Faqbâdim?
Pieprzyć to! Mogą ją napisać później.
Pożądam bogactwa i kocham ruchanie
Straciłem swój dar, mam srebro na stanie
Naprawdę mam zrobić ten szyld?
Czekaj. Nie pisz tego.
Napisz: „Terapia”. Klientki zrozumieją.
Powodzenia.
- Widzę, do cholery. - Właśnie widzę.
- Sprawdzę, kto czeka. - Stosunki to podstawa.
Przez stosunki do sukcesu.
Faqbâdiego ogarnęła chciwość i stracił swój dar.
Nie przyjmował już chorych, zwłaszcza tych z bólem głowy.
Ludzie ustawiali się w kolejce przed domem Kürişah i Devaşah.
Nieomal każdy z odrobiną rozumu chciał, żeby to one go leczyły.
Ale czy Faqbâdi umarł z głodu?
Wręcz przeciwnie.
Wieści o terapii rozeszły się lotem błyskawicy.
Klient nasz pan, ale Faqbâdi nie nad wszystkim panował.
- Rozwój osobisty. - Świetnie. Dobrze pani trafiła.
Wpuść ją.
Dziękuję.
Zapraszam.
To było pyszne. Ile?
Bransoletka, 22.
Może 25.
Będę przyjmował do ośmiu pacjentek dziennie.
Inaczej nie mogę się skupić.
- Co tak kaszlesz? - To nic takiego.
Tylko suchy kaszel.
Napij się wody.
Dawniej leczyłeś kaszel dotknięciem dłoni.
Daj spokój.
Zbudujmy ośrodek terapii na brzegu rzeki.
Porzućmy ten namiot.
Co to ma niby być?
Mówią, że niewidomi widzą przyszłość. Jak myślisz, jak to się skończy?
Będzie, jak będzie.
Nie popadaj w paranoję. Masz paranoję.
Wyleczę cię w ciągu jednej sesji.
Dobry wieczór!
Ja cię pierdolę!
Mogę zarezerwować wizytę na jutro?
Jutro… Tak, mamy jeszcze numerki.
Ale powiedział, że jutro wyjeżdżamy. Na którą zapisać?
A jak myślisz?
Dotrze na czas.
To znana osoba. Ma na imię Aşkar.
Zapisz to dobrze.
Przypadek skrajnego introwertyzmu, przywiązania emocjonalnego,
mentalności ofiary
i braku pewności siebie.
Niech Faqbâdi przygotuje odpowiednie lekarstwo.
Kim jest Aşkar? Faqbâdi musiałby przez pięć godzin ru…
To skomplikowany przypadek.
Więc i opłata będzie wysoka.
Kaszlesz. Poproś dziewczyny o lekarstwo.
- Nie chcemy, żebyś nabawił się suchot. - Dobrze.
Dobra…
Dobranoc.
Pomyśl. Mamy tak wielu pacjentów,
ale nie puściłyśmy znachora z torbami.
Jest w zmowie z diabłem. To trudne.
Kto tak kaszle? Zakaszle się na śmierć.
Ojej! Czy to nie sługa Faqbâdiego?
Oby pomogło.
Nie wstydzicie się tego, co robicie?
Tak, ale co ja mogę?
Jutro wyjeżdżamy. Mamy trudny przypadek.
Potem zamkniemy biznes i wyjedziemy.
To znana osoba…
Aşkar.
Aşkar?
Też nie słyszałem.
Los swój utkał jak dywan gładki Leku brak na śmierci zagadki
Życzę wam teraz miłego oglądania Pestki słonecznika są do zajadania
Kto to, do diaska?
To odważny Aşkar.
Ja cię pierdolę!
To jest Aşkar?
To Aşkar? Nasz pacjent?
Nie, chwileczkę. Aşkar?
Brak pewności siebie? Kurwa mać!
Muszę już iść.
Króliczek siup do norki Uszka ma spiczaste…
Dość! Jest tutaj! Przybył!
- Kto? - Nasza nemezis!
Aşkar. Wojownik Aşkar.
To była pułapka.
Bierz, co mamy. Musimy uciekać.
Mamy przejebane. Żołnierze mają miecze i włócznie.
- Nabiją nas na pal! - Posłuchaj.
Poćwiczmy afirmację. Skupiasz się na tym, co złe.
Nie denerwuj mnie! Mamy przejebane!
Skończ z tą afirmacją.
Wydymałeś cały świat. Teraz moja kolej?
- Dobrze. - Nie wkurzaj mnie.
Zniszczyłeś mnie! Pakuj się.
- Co masz w sakwie? - Złoto i takie tam.
Zaraz. Zmieniłem zdanie. Nie uciekam.
Jestem Faqbâdi! Dawać ich! Albo poczekaj.
Powiedz, że jest zamknięte. Że dziś mam wolne.
- Zniszczyłeś mnie! - Nie.
Nie myśl tak.
Wal się!
- Zamknij oczy. - Nie!
Witaj, Aşkarze.
Siostry Devaşah i Kürişah. Przedstawicielki nowoczesnej medycyny.
Tyle o was słyszałem. Na pewno was odwiedzimy.
- Co pan na to, panie doktorze? - Mam szacunek do młodzieży.
Przejdźmy do wizyty,
by dopisać ostatni akapit legendy.
Panie dowódco.
Faqbâdi powiedział, że nie ma lekarstwa na pana dolegliwości.
Powinien pan zwrócić się ku nowoczesnej medycynie.
Zabrać mi tego gnojka z oczu.
Porozmawiamy?
- Zabrać go! - Pogadajmy.
Proszę nie popełniać tego błędu.
Płynie prosto z serca
Nasza miłość wielka
Mój niebieski diadem
Włożę dziś
Bądź ze mną!
Przestań! Nie ruszaj się.
Jesteś znany jako Faqbâdi.
- Tak jest. - Ile zarabiasz miesięcznie?
- Pięć tysięcy lir. - Masz podobno zeszyt. Czy to on?
Ten zeszyt nic nie znaczy. To mój osobisty…
Faqbâdi,
mówią, że jesteś terapeutą.
Bierzesz od ludzi pieniądze i złoto.
Zademonstruj przed radą, jak ich leczysz.
Dostaniesz licencję albo zapieczętujemy ten przybytek.
Lub złamiemy pieczęć.
Co pan powie, panie Peydah?
Tak będzie sprawiedliwie.
Nie sądzę,
by ta terapia…
Jak chcesz to zrobić?
Mam zdjąć szatę?
Nie trzeba.
Wie pan, jak to jest…
Jak to mamy zrobić?
- Zrób to tak, jak tu narysowałeś. - Zrób to, bo się wkurzę.
No więc…
Zwykle, gdy ktoś do mnie przychodzi,
pytam, co mu dolega.
Mam go o to spytać? Co panu dolega?
Nieopanowany gniew. Niezdecydowanie.
To nie jest moja specjalizacja.
Kiedy tak jest, każę im iść do normalnego lekarza.
Proszę iść do lekarza. Prawdziwego lekarza.
Ja zapewniam tylko terapię uzupełniającą. Proszę iść do lekarza.
Bo się wkurzę.
Panie Aşkar, proszę posłuchać.
Mimo że to Netflix, nie mogę uprawiać z panem seksu.
Przysięgam, że nie mogę. Nawet tutaj.
Co na to naczelny lekarz?
Oceńmy go inaczej…
Panie Aşkar, proszę usiąść.
Oceńmy go zgodnie z jego specjalizacją.
Dobrze. To będzie sprawiedliwe.
Czemu nie chce pan leczyć pana Aşkara?
Kiedy przyszliście,
przestraszyłem się.
Ogarnęła mnie jakaś taka nieśmiałość.
- Wstyd. - Posłuchajcie.
Brak pewności siebie,
nieśmiałość i lęki.
Zalecam, aby został wyleczony swoją własną metodą.
Wyeliminujmy te lęki.
- Nie! - Malaka.
- Zrób to tak. - Tylko nie tak jak w zeszycie!
Nie.
No dobrze.
Zniknął. Strach minął. Nie!
Nie rób tego.
Tego dnia przyszła kryska na matyska.
Denerwuję się!
Faqbâdi poddał się w milczeniu.
Po długiej sesji
widziano go jeszcze tylko raz.
Kupował od dziewczyn maść.
Jego ostatnie słowa wciąż rozbrzmiewają w uszach całej ludzkości.
Macie tę maść na bazie wody?
- Nie. - Nie?
Pamiętajcie,
nigdy nie odrzucajcie nowoczesnej medycyny i nauki.
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska