SERIAL NETFLIX
W POPRZEDNIM ODCINKU…
- Ermanie, leć na Ziemię i weź ślub. - Dobrze, ojcze.
MIĘDZYNARODOWY KOMITET KOSMICZNY
Gdzie ta małpa z cyrku?
Musisz się tak zachowywać?
Nie udawaj, że bierzesz to na serio.
Kto w tych czasach wierzy w superbohaterów?
Ale ludzie go uwielbiają.
Dlatego chcę przeprowadzić z nim serię wywiadów.
Po to tu jestem.
On potrafi latać, Eray.
Nie bądź głupia.
Sama chyba odleciałaś.
Idę.
Nie zapomnij powiedzieć, że chcesz służyć ludziom.
- Dobrze. - Idź już.
Śmiało.
Próba mikrofonu.
Chciałbym wszystkich powitać.
Chcę zamieszkać z wami na Ziemi, osiąść tutaj
i oczywiście służyć ludziom.
Świat zmaga się z wieloma problemami, takimi jak kryzys paliwowy,
transformacja branży energetycznej korzystającej z paliw kopalnych
czy ostatnio z problemem dziury ozonowej.
Głód w Afryce to kolejna kwestia.
Jeśli wziąć pod uwagę także zimną wojnę,
jakie są pana priorytety
i plan działania w obliczu tych wyzwań?
Tak.
Po pierwsze, chciałbym się tu osiedlić i założyć rodzinę.
Gnojek.
Na Ziemi żyją wspaniali i przemili ludzie.
Oczywiście chciałbym się z nimi spotkać i ich dobrze poznać.
To dlatego…
- Co on mówi? - …osiedlę się tutaj.
Cisza!
To pewne?
Pewne są podatki i śmierć.
Zabawny gość. Podoba mi się.
Ale by się działo, gdyby był moim szwagrem.
Słuchajcie.
Gdyby była moja kolej, wyszłabym za niego.
Przeleciałby mnie po niebie.
W życiu, to jakiś świr. Nie lubię blond fiutów.
Dlaczego tak mówisz? Jest słodki.
Przestańcie paplać!
Nie słyszę, co mówi. Myślicie, że by na was poleciał?
Oszalałby na moim punkcie.
Ale ja nie lubię blondynów.
Szukam towarzyszki życia, z którą się razem zestarzejemy.
Ja też, szwagier! Jeśli taką znajdziesz, podziel się!
Może ja za niego wyjdę.
Jeśli będą zapisy dla kandydatek, od razu się ustawię w kolejce!
Ja poprosiłabym wszechświat i facet byłby na każde moje skinienie.
Nie ma co przy nim o tym gadać.
Spróbujmy załatwić z nim te wywiady.
- Przepraszam. - Erman!
- Dziękuję. - Dziękuję.
Witaj, superze. Eray Kozlu.
Jestem właścicielem Trybuny. Może obiad?
Ciekawie mówiłeś o dziurze ozonowej.
Dziękuję, Lale.
Wyjdziesz za mnie?
Co takiego? Nie tak prędko!
Jesteśmy ze sobą od trzech lat.
To prawda?
Nie masz wstydu! To nie kosmos, to cywilizowany świat.
Zachowuj się, bo dostaniesz.
- Eray! - Co?
Uważaj, co mówisz, bo ci przyjebię.
- Śmiało. - Eray!
- Dawaj. - Złamię cię na pół.
Wsadzę ci ten palec w dupę.
- Proszę. Zamknij się. - Jaki cham.
- Erman. - W porządku. Wybacz mi, Lale.
Uważaj, co mówisz, bo cię rozwalę.
Fiut!
Spalę cię.
- Zniszczę! - Palę się!
Nie przy dziennikarzach. Spokojnie.
- Co za chamstwo! - Spokojnie.
Spaliłbym dla ciebie cały świat, a co dopiero miasto.
- Dasz mi odpowiedź? - Powinieneś się wstydzić.
To jego wina.
- Obsmaruję cię! - Cicho!
To superbohater, oszalałeś?
Skąd ta pewność siebie?
Erman!
- Tama Keban. - Tylko sobie rozmawiamy.
Zaraz się zajmę tamą. To co powiesz?
Powinieneś się wstydzić.
- To jej chłopak? - Skąd mam wiedzieć?
PROBLEM Z TAMĄ KEBAN ROZWIĄZANY
Dobra robota. Zapobiegłeś wielkiej katastrofie.
- Feramuz, te frytki są dla nas. - Dzięki.
- Smacznego. - Dzięki.
„Erman zachwycił świat”.
„Erman ratuje tamę”.
Trybuna.
„Erman wypił całą wodę i nic nie zostawił”.
Skurwiele.
Jak możesz tyle jeść i pić?
Potrzebuję 30 000 kalorii dziennie.
Lepiej cię ubierać niż karmić.
Wysłałem wniosek do szefa. Zgodził się na przydział funduszy.
Gdzie się zatrzymasz?
Muszę wrócić na moją planetę i powiedzieć tacie, że żenię się z Lale.
Tego chcesz?
To nie przelewki. Dobrze się zastanów.
Kocham ją.
Obejrzałem kilka nieruchomości i mam coś na oku.
Gdzie?
Naprzeciwko Salacak w Üsküdarze jest taki kamienny budynek.
- Pośrodku Bosforu. - To Wieża Leandra.
- Zła? - Nie.
Aż za dobra.
- To stałe lokum? - Tak.
Weźmiesz tam dziewczynę.
Wezmę ją?
- Mam nadzieję. - Dobrze.
Lale!
Z tobą ten świat jest lepszy!
Moja Lale!
Świrus!
Przestań krzyczeć, fiucie!
Zamknij się.
Wypierdalać!
Kocham ją!
Lale! Kocham cię!
Zaczekaj! Kocham cię.
Jeśli jeszcze raz zobaczę, jak się przy tobie kręci,
to oboje tego pożałujecie.
Czemu jesteś taki małostkowy?
Tu się być może ważą losy świata.
Skąd miałam wiedzieć, że Erman się we mnie zakocha?
Serio?
Trzeba było może z nim nie flirtować.
- Jesteś obrzydliwy. Niedobrze mi. - Stój. Czekaj.
To zazdrość. Wybacz mi. Chodź tu, Lale.
Pomyśl.
Moim przeciwnikiem jest muskularny mężczyzna w pelerynie i lycrze.
Pomyśl o mojej zranionej dumie.
To ja chcę być twoim bohaterem.
Masz problem z muskularnymi facetami w lycrze?
Nie bądź głupia. Skąd taki pomysł?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
To muskularny mężczyzna w lycrze. Sam nie wiem.
Podświadomość płata ci figle. Uważaj.
Nigdy nie spytałeś, co czuję do Ermana.
Tak?
To powiedz mi.
Kochasz go?
Tak.
Kocham go, Eray.
To kłamstwo!
Kłamiesz.
Tato! Wróciłem. Jak się masz?
Podobno znalazłeś na Ziemi przyjaciół.
Tak, ojcze. Znalazłem dziewczynę.
Osiedlę się tam. Twoją synową będzie Lale.
Dobry Boże!
To nie jest odpowiednia dziewczyna.
- Czemu? - Jest dziennikarką.
Nie będzie chciała mieć dzieci. Nie spełnia wymagań.
Zakochałem się w niej.
Rada przysłała mi pismo.
Pieprzyć Radę!
Porozmawiajmy twarzą w twarz.
- Wkurzyłem się! Ojcze! - Co?
Cholera.
Chodź.
Erman, synu. Lale nie pasuje do ciebie.
Nie dałbyś sobie z nią rady. Nie wielbiłaby mocy.
Ma własne zdanie. Ma karierę. A Rada mówi, że…
- Jebać Radę. Co mówi? - Znaleźli dla ciebie Ziemiankę.
Ją.
Songül Baltacı.
Spłodzisz z nią potomka.
Słuchaj, ojcze.
Zaraz tak przypierdzielę w skałę, że przebiję dziurę aż do magmy.
Songül poprosiła o ciebie wszechświat.
Gdybym poprosiła o niego wszechświat, byłby na każde skinienie.
Nie! Niemożliwe!
Nic nie możemy zrobić, gdy proszą wszechświat.
Decyzja Rady jest ostateczna.
Zapomnij o Lale.
Poślubisz Songül.
Ludzie ich pokroju będę cię wielbić.
Posłuchaj mnie, synu. Potrzebujemy kogoś takiego.
Czyli mam się poświęcić?
Poślub tę dziewczynę albo…
Albo co?
Kruton zmieni się w czarną dziurę.
Spierdalaj! To niemożliwe! Zmyślasz!
Poślubisz Songül.
Dobra!
Poślubię Songül.
Ale od tej chwili nie jestem już twoim synem Ermanem.
Jestem tylko pustą peleryną fruwającą po niebie.
Słyszysz mnie?
Rada.
Życzymy im dużo szczęścia.
Jako rodzina wyznajemy pewne wartości,
podobnie jak mój szwagier.
W końcu jest znany na całym świecie.
To nie wasza sprawa. Tak?
Jesteśmy zwykłymi ludźmi.
Nic się tu nie zmieni. Będzie jak było.
Poszczęściło się pani.
Bzdura. Zapracowałam na to szczęście.
On za to będzie jadł ciepłe posiłki. To źle?
Czy coś na tym zyskamy?
Moglibyśmy, ale nie o to tu chodzi.
On może i jest supermanem, ale ja będę superżoną.
Słowo daję.
Nie muszę być wdzięczna. Nie obchodzi mnie, co ludzie gadają.
To nie jest małżeństwo jak z bajki?
Baju, baju, będziesz w raju, a teściowa jest na haju.
Nie nagrywajcie tego! Każ im to wyłączyć.
Dość już się nagadaliśmy.
To on!
Zrób zdjęcie.
Szwagier, nie trzeba było.
Chodźmy.
Do środka. Rusz się.
- Zapraszam. - Proszę.
Ty pierwszy.
- Proszę. - Dobra.
Superman właśnie tu wylądował z taranem zaręczynowym.
Jesteśmy na miejscu z ekipą.
Zostańcie z nami.
Co za idiotka.
Co się tak gapisz?
I zdejmij te łachy. Pewne już cuchną.
Nie weźmiesz prysznica?
To dopiero będzie mordęga.
Zburzyłbym ten dom jednym ciosem.
Pewnie, to nie dom twojego taty.
Idź spać.
Erman!
Co do cholery? Idź.
Tak?
Jest napad na bank.
Kładziemy się spać.
- Nie może wyjść. - Przepraszam.
Wiesz, która godzina? Przyjdź rano.
Nie masz wstydu? Do środka!
Songül, nie mogłabyś być trochę milsza?
Jestem silny i mogę nad sobą nie zapanować.
Zawsze byle twoje było na wierzchu.
Zawsze dostajesz to, co chcesz.
To ty poprosiłaś o mnie wszechświat. Bądź dla mnie milsza.
Mogłam trzymać język za zębami.
Jutro porozmawiasz z moim bratem. Idź już. Ruchy!
Nie depcz mi peleryny.
Peleryna? Wielka sprawa!
Przygłup!
Wyglądasz na wkurzonego.
To nic takiego.
Proszę.
Muszę iść piechotą aż do Şişhane,
stamtąd do Unkapanı i dalej do Harbiye.
Kawał drogi.
Powiem ci coś.
Może podrzucisz mnie do Harbiye?
Nie mogę. Jestem zajęty.
Ja też mam coś do zrobienia. Ale ja tylko utrzymuję rodzinę.
Mógłbym ci wyrwać serce gołą ręką.
O co ci biega? Przecież tylko rozmawiamy.
Widzę, że masz skłonność do przemocy.
Co się tu dzieje?
Nic. Popisuje się.
Wyrzuć śmieci. Przestań się gapić.
Songül, myślałem o tym wczoraj.
Nie zmieniajmy naszego życia w udrękę.
Idź się ubrać. Polatamy sobie.
Nie chcę.
Zgódź się.
Staram się.
Proszę.
Co to ma być?
Sukienka mi się podwinęła!
- To za… - Spokojnie.
Wszystko dobrze.
Zemdleję!
- Spokojnie. - Niech cię szlag!
Niech cię szlag, Erman!
Błagam cię!
- Zimno ci? - Zimno mi.
Okryj mnie.
Nie ma z ciebie żadnego pożytku!
Jesteśmy na miejscu.
- Sarayburnu. - Zaraz wyrzygam.
- Postaw mnie! - Już jesteśmy.
Dość, puść mnie. Źle się czuję.
- Dzień dobry. - Erman. Superman.
- Cześć. - Zaraz cię otoczą.
To nic takiego.
Dzień dobry. Chcesz watę cukrową?
- Dzień dobry, pani Songül. - Dobry.
Nigdy nie zrozumiem tej ciekawości. Nie chcę waty cukrowej.
Policzki mi zmarzły.
Herbata dwa razy.
- Ile kosztuje? - Pan nie płaci.
Oczywiście, ja będę musiała zapłacić. On nawet nie ma kieszeni.
Songül, kochanie.
Wypośrodkuj je, bo dostaniesz wysypki!
Przestań się rozglądać.
- To chcesz tę watę? - Nie.
Zrobiło mi się niedobrze.
Wata cukrowa nie pomoże.
- Proszę. - Dzięki.
Smacznego.
Co ty wyprawiasz?
Kalorie.
Stambuł jest ładny, prawda?
Co w nim ładnego? Tabuny ludzi. Jest do chrzanu.
Zawsze taka jesteś?
Jestem, jaka jestem, inna nie będę.
Dlaczego mnie wybrałaś?
Chciałam się popisać, ale słono zapłaciłam za ten błąd!
Mogę cię przytulić?
W końcu!
Straciłam już nadzieję.
Meteor!
A pewnie, idź. Kamyczek ważniejszy.
Czemu ingerujesz w wolę Boga? Niech spadnie! Kretyn.
Songül?
Proszę!
Dziękuję.
To ja to ugotowałam.
Ja kupiłem składniki.
Ona ugotowała.
Wszyscy zjedliśmy.
Obyśmy nigdy nie głodowali.
Tylko jak do tego nie dopuścić?
- Masz mi coś do powiedzenia? - Błagam cię, bracie.
Nie chcę kłopotów. Obiecałeś.
O co ci chodzi? Daj mu powiedzieć.
Szwagrze, masz te swoje moce,
latamy sobie z tobą. Spoko.
Cały świat cię uwielbia.
Ale czy system nie powinien cię jakoś zabezpieczyć?
Może nasz rząd, CIA albo ONZ?
O nic nie prosiłem.
Szwagrze, cały świat na tobie polega.
Masz te swoje supermoce.
Ale niech rodzina…
Ja nie oczekuję niczego dla siebie.
Ale Songül i ty powinniście mieć przyzwoity dach nad głową.
Powinny być z tego jakieś korzyści.
Nie, bracie…
To nie moja sprawa, ale przecież
ratujesz ludzi
i rząd powinien ci to jakoś wynagrodzić.
O to mi chodzi.
Kto się ma o to upomnieć? Myślisz, że on coś powie?
Gdy tu przybyłem, chciałem tylko założyć rodzinę.
Gówno prawda. Czym się teraz zajmujesz?
Ścigasz tylko jakieś szumowiny.
Łapiesz przestępców.
W zeszłym tygodniu gazety pisały o incydencie na tamie.
- Co my z tego mamy? - Siostro.
Kiedyś pociąg się wykoleił w Yenikapı,
a ten głupek postawił go na tory.
- Akurat przelatywałem. - No i co z tego?
Chwila. Moment.
Nawet kogut wygrzebałby ziarno dla kury.
Dobry Boże, czym sobie na to zasłużyłam?
Stary, to tak nie działa.
- Musisz coś z tym zrobić. - Orhan, jestem naprawdę silny.
Gdybym cię walnął, przeleciałbyś przez ścianę.
Tak, ale nie o to chodzi. Dziewczyna mówi o ziarnach.
Chce, żebyś zarobił na chleb. To wszystko.
Niech cię szlag! Nie ma z ciebie żadnego pożytku!
To z kompletu, który dostałam od mamy w posagu.
Czym sobie na to zasłużyliśmy?
Rada mnie zrobiła w konia.
„Wielbią tam moc. Będą cię czcić”.
Pieprzyć moc, z której nie mogę korzystać.
- Czemu miałbym ją wielbić? - Mógłbym ci wyrwać ręce.
Tak, ale nie o to chodzi.
Wynoś się! Wyjdź!
- Nie wkurzaj mnie? - Cicho!
Wstydź się! Bohater! Podnosi rękę na moją siostrę!
- Nie jestem zwykłym facetem. - Dość!
Jestem supermanem!
- Pomocy! - Jestem supermanem!
Niech cię dunder świśnie!
Spójrzcie na ten bałagan.
Będę teraz musiała odkurzyć.
Nie ma z ciebie żadnego pożytku!
Zniszczyłeś mnie, ojcze!
Zniszczyłaś mnie, Rado!
Co to za ludzie?
Kim oni są?
Dałeś wszystkim to, czego chcieli. Czemu nie mnie, wszechświecie?
Erman!
Witam.
- Komisarz Aytaç? Proszę. - Tak.
Jesteś zdenerwowany?
- Nie daję już rady. - Borykamy się tu z wieloma problemami.
Chcę o czymś porozmawiać. Usiądź. Napijmy się.
- Dla ciebie woda, tak? - Poproszę.
Erdek?
Tak.
Erdek.
Miasto oddzieliło się od lądu i kieruje w stronę Stambułu.
Rany. A co z letnikami?
No właśnie, ale największe zmartwienie
to tsunami.
Muszę zatem…
Muszę polecieć na wybrzeże Kartal i zapobiec katastrofie.
Według informacji z Biura Oceanografii
mamy pół godziny.
Wezmę to…
- Możesz nam zrobić ruloniki z serem? - Oczywiście.
I jak, Erman?
Co tam z twoimi kaloriami? Jak cię karmi małżonka?
Pospieszyliśmy się z tym małżeństwem.
Nie układa nam się.
Na twoim miejscu walnąłbym pięścią w stół i odszedł.
Moja pięść waży z pięć ton.
Dwa razy się rozwiodłem.
Zabrałem pelerynę i wyszedłem.
Masz rację, nie warto przedłużać agonii.
Zdrówko.
Dotarcie tam zajmie mi pięć minut.
- Skończ jeść. - Dobra.
Półwysep Erdek oddzielił się od lądu i szybko zbliża się do Stambułu.
Ogromne fale stwarzają niebezpieczeństwo.
Letnicy w Erdeku czekają na ratunek.
Po superbohaterze Ermanie wciąż nie ma śladu.
- Przepuśćcie nas. - Wszystko w porządku.
Erman? Zbliża się tsunami.
Na co czekasz?
Gdzie jest Lale?
- Gdzie jest? - No wariat.
- Gdzie Lale? - Chodź.
- Nie… - Dobra.
- Jestem pijany. - Dobra, stary.
- Lale. - Cicho!
Lale!
Ermanie! Jestem tutaj.
Lale, zrujnowali mnie.
Wszyscy w Stambule na ciebie czekają.
Inaczej zwali się tu cały Erdek.
Kocham cię.
Chodź tu, Lale.
Rzuć broń!
Zaraz. Poczekaj.
Zastrzel mnie. Dalej.
Eray, Erdek!
Nie obchodzą mnie żadne wakacyjne kurorty.
Chodź tu albo zginiemy razem.
Cholera jasna! Zastrzel mnie.
Erman!
Zastrzel mnie.
Posłuchaj. Nie rób tego. Uratuj planetę!
Szwagrze.
Planecie nic nie będzie. To tylko Erdek.
Podobno nadchodzi tsunami. Błagam cię.
Mamy tylko jeden dom. Rób swoje.
Lale, chodź tu!
Lale, chodź tutaj.
Zamknij mordę! Chodź.
Tylko nie rób nic szalonego.
Już go doprowadziłaś do szału. Siedź cicho.
Erman, czego chcesz?
Czy nie powiedziałem, że spaliłbym to miasto?
Powiedziałeś.
Mam już dość tego świata. Polecisz ze mną na Kruton?
Co? Tu jest twoja małżonka.
Co ty wygadujesz?
Zażąda rozwodu i puści cię w skarpetkach.
- Bracie. - Gówno dostaniesz.
Nie mam nawet obywatelstwa.
Posłuchaj, pajacu,
skoro nie masz obywatelstwa, możemy się pożegnać.
Nie!
Strzelaj!
Tylko na to cię stać? Co powiesz na to?
Zmusił mnie do tego.
Sprowokował mnie.
Nie o to chodzi.
Idź! Wynoś się stąd! Niech was piekło pochłonie.
Nie powinnam była ci ufać.
Prosimy opuścić budynek.
Muszą iść. Idźcie stąd.
Erman!
Nie ma sprawy. Rób, co musisz.
Czy mam inne wyjście? Jak mogę zadowolić wszystkich?
Widzisz? Miasta płoną.
Gdy mówili o paleniu miast
albo i całego świata dla miłości w poezji i pieśniach,
to było ekscytujące.
Ale rzeczywistość jest ciężarem.
Ale tak, polecę z tobą.
Nie chcę tu umrzeć.
Ty suko!
Prosimy opuścić budynek.
Boisz się latania?
Skąd.
Latanie jest do dupy.
Też latałam. Mam nadzieję, że zesrasz się tam w gacie!
Oby.
- Proszę pani. - Zrujnowałeś nas!
Niech cię diabli!
- Do schronu! Ktoś tu został? - Chodźmy.
Oto on.
Nasz dom.
Witaj, córko.
Dziękuję, Kadiramco.
Lepiej nie pierdziel mi o Radzie.
Wszyscy zginęli?
Nie ma żadnych wiadomości. Nikt nie ocalał.
Warto było? Nie było innego sposobu?
Mogę polatać wokół Ziemi i przywrócić ją do normalności.
Byłoby lepiej, gdyby nie zginęli.
Dobra. Załatwię to.
Usiądź.
- To potrwa pięć minut. - Och.
Nie o tym mówię. Zaraz wracam.
- Jak leci? - W Erdeku bez zmian.
Ekstra.
Musimy chronić Erdek przed złym urokiem.
- Gdzieś tu dostanę szorty? - Innych spodni pan tu nie znajdzie.
Erman!
Właśnie wróciłem z Erdeku. Wszystko gra.
Ale się wyletniłeś.
Koniec z supermanem.
Wystarczy, że będę twoim menem.
- Skarbie. Kochanie. - Skarbie.
Spodobało mi się w Erdeku.
Kupmy tam kawałek ziemi.
Chociaż ta planeta jest cała nasza.
Czasem to stąd biorę. Spodoba ci się.
KONIEC
TOTALNA KLAPA
DALI CIAŁA
Halo?
Cześć, nie śpisz?
Widziałeś gazety? Erman to klapa.
W kilku miastach Anatolii mieliśmy zero widzów.
- A w Erdeku? - Katastrofa. Nie spodobało im się.
Szkoda. Umoczyliśmy grubą kasę.
Idę do biura. Do zobaczenia.
Powiedz mi, czy to było konieczne?
Nie było.
- Kto robi film z konieczności? - Będę w biurze. Na razie.
Stary, dobry Blue Box.
To nie twoja wina.
Jak do tego doszło?
Jesteś z siebie zadowolony?
Ciężko na to wszystko pracowałeś
przez długie lata.
I co z tego dziś masz?
Ech, życie.
Erşan Kuneri.
Zawsze chciałem być aktorem.
I nim zostałem.
Skakałem z szańców, żebyście poczuli, jak to jest.
Chcieliście wymachiwać mieczem, więc to robiłem.
Zakochiwałem się dla was. Mściłem się dla was.
Byłem zabójcą, bohaterem.
Często do mnie strzelano, ale nie umierałem, żebyście wy żyli.
Gdy chcieliście ich pokonać, pokonywałem ich dla was.
Chcieliście się z nimi kochać,
mówiłem: „Erşan, musisz się z nimi kochać”.
I kochałem się z nimi.
Minęło 13 lat od lądowania na Księżycu,
ale ja byłem już w innej galaktyce.
Żebyście ją zobaczyli.
To też nie moja wina.
Co zrobiłem dla siebie? Co zrobiłem we własnym imieniu?
Naprawdę nazywam się
Cemil Can Taraklı.
Pan Erşan…
Pan Erşan wyszedł.
- Może wrócę do prawdziwego nazwiska. - Dlaczego? Skąd ten pomysł?
Zrobię film z Chińczykami.
Za głęboko.
Cemil, przestańmy się wygłupiać.
To była wspaniała podróż, ale się skończyła.
Czemu? Zawsze chciałeś seksu w filmach.
Dzwonili z księgowości.
Dymanie to odchodzi na naszych kontach bankowych.
Mam dość. Zamieszkam z mamą w Kınalıadzie.
- Myślałem, że nie żyje. - Co z tego? Tak mi się powiedziało.
Chcę założyć kąpielówki i opalać się na molo aż do śmierci!
- Z Fedonem? - Tak, z Fedonem.
To fajny facet. Czemu chcesz go w to wciągać?
Skończyłem się pakować. Możesz wziąć, co chcesz.
Mami.
Przytulmy się.
- Trzymaj go ode mnie z daleka. - Jestem samotny.
Ale niech mnie nie dotyka.
Feride.
Erşan?
- Co u ciebie? - Masz próbę?
Zrobiliśmy sobie przerwę.
- Jak się masz? - Kiepsko. Chyba zamykamy biznes.
- Pana ostatni film mnie rozbawił. - Szkoda, że nie mnie.
Spacer?
Musisz być bardziej awangardowy.
Jeszcze bardziej.
Mierz wysoko. Idź na całość.
Najpierw mam latać, potem sprowadzacie mnie na ziemię.
Nie wiem, czy jestem aktorem czy gołębiem.
Wystawiamy nową sztuki. To tłumaczenie z angielskiego.
Nowy brutalizm.
Niesamowita, wręcz radykalna.
Ile osób to obejrzy?
- Dwadzieścia. - Jak miło.
Przyszedłem ci podziękować.
Bardzo mi pomogłaś.
Nasze filmy nie były takie złe. Byłaś świetna w Cnym Muradzie.
Naprawdę? Tak, byliśmy dobrzy,
ale ludzie nie zawsze cię rozumieją.
Co ja mógłbym zrobić, gdybym miał tylko 20 widzów.
Szeptałbym im do uszka.
Nas miażdżą miliony.
Nakręć film erotyczny.
Mam pomysł!
Nakręć film erotyczny. Rzuć wyzwanie.
Może tego chcą twoi widzowie.
Może. Ale nie chcę już uprawiać seksu z widzami.
Chcę się w nich zakochać. Mimo że to nieodwzajemniona miłość.
- Przyjdź na przedstawienie. - Przyjdę.
- Na razie. - Cześć.
Erşan.
Berkun, jak leci?
Dobrze.
Chciałbym przed śmiercią zagrać w jednym z twoich filmów.
Czemu miałbyś umierać? Jesteś młody.
Chodziło mi o ciebie.
Ty gałganie!
Jesteś najlepszy. Najlepszy.
- Jak się masz, Eryetiş? - Dobrze.
- Nalej mi whisky. - Skończyła nam się whisky.
TURECKA WHISKY
To jeszcze nie koniec, co?
Nieważne jak zaczynasz, a jak kończysz.
Eryetiş, włącz muzykę.
Znalazłem to wśród scenariuszy.
Weź je.
A ja mam dla ciebie to.
Pomocnik.
Nie będzie ci potrzebny.
Teraz potrzebuję prawdziwej pomocy.
Zatańczymy?
Myślałem o nowym filmie.
- Jestem w nim księżniczką? - Nie, zwykłą osobą.
- Jak to? - Tak jak i ja.
- W filmie nic się nie dzieje. - Jak to możliwe?
To jedyny film, jaki możemy zrobić. Niskobudżetowy.
Mam niskobudżetowe życie, ale wiele się w nim wydarzyło.
Ale jeśli mówisz, że filmy są droższe niż życie…
Nic nie jest droższe niż życie, kochanie.
Co do diabła?
Eryetiş!
Idę.
Odcięli prąd.
Prosiłem, żeby poczekali do końca piosenki, ale nie.
Cudownie.
- Ile? Zapłacę. - Proszę.
Ja cię pier…
Weź to.
Znamy tę piosenkę. Możemy ją śpiewać w myślach.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska