SERIAL NETFLIX
Akcja!
Nikt nie ucieknie!
Nie unikniecie sprawiedliwości.
Stójcie!
Cięcie! Cholera.
Kretyni! Co za chujoza!
Mam już dość. Przerwa. Poćwiczcie może.
- Co tam, Pyro? - Rany, Erşan.
- Witaj. - Jak leci?
W porządku. Wybuchy, eksplozje itd.
Tumtum też tu jest.
I Altın.
Kręcą Powrót poruczników.
Robi to Tunç Film.
Powrót poruczników?
To nie czasem porucznicy Murat i Necmi z mojego filmu?
Mieli jakiś pomysł czy coś, ale nie wiem.
Nie ma sprawy.
Seyyal tu jest. Przywitam się.
Tak. Jasne.
- Jak leci, Nail? - Cześć.
Gotowi? Co jest grane?
Dzień dobry.
Witaj, Erkucie.
Powrót poruczników?
Tak. Widzisz? Kręcę tu film.
Wszyscy gotowi?
Jedziemy. Skupcie się.
Klaps. Kręcimy!
Nikt nie ucieknie!
Cięcie!
Co za beztalencia. Wszyscy.
Nie zasługujecie na mnie! Cięcie!
Przerwa.
Odchodzę z branży. Nie będę na razie kręcić filmów.
- Jasne, odpocznij. - To świetny pomysł.
Ten film?
Czy to nie porucznicy z naszego filmu?
Tak się robi w Hollywood.
To się nazywa spin-off. Te same postacie, inny film.
Dobrze, ale mogliście zapytać.
Nic nie wiedziałem.
Tak podobno robią w Hollywood.
- To prawda. - Tak?
To teraz robimy wszystko jak w Hollywood?
Nie pochodzisz z Zeytinburnu?
Nie, ale wiesz…
- A ty? - Jestem z Mody.
- Powrót poruczników, co? - Powrót poruczników.
Niech wrócą. Dobra robota.
- Jak leci? - Dobrze. A u ciebie?
Dobrze. Zaręczyłaś się?
Pieprzyć tego drania.
Strasznie mnie wnerwił!
Przyszedłem się pożegnać.
Pożegnać?
Przestańcie się już obijać!
Wracać do roboty, kretyni!
Dużo krzyczy na planie. Często przeklina.
Ma zero talentu i wyżywa się na innych.
Nie wkurwiajcie mnie! Wracajcie do pracy!
- Erşan. - Odpuść.
- Stój. - Spokojnie.
- Nie szkodzi. - Nie.
- W porządku. - Nie nakręcaj się.
- Nie szkodzi. - Erşan.
Za dużo krzyczysz na planie i przeklinasz. To niegrzeczne.
- Tak? - W każdym zawodzie obowiązuje etykieta.
- Chodź, Erşan. - Dobra.
- Chodź.
Facet, który pieprzy ludzi na planie, poucza mnie na temat etykiety.
Spokojnie.
Posłuchaj.
Na planie filmowym jesteśmy jak rodzina.
Nie mówimy nic,
co mogłoby zranić innych.
Wszyscy uważają. Nikt nie podnosi głosu.
Jeśli jeszcze raz obrazisz moich przyjaciół,
wsadzę ci ten megafon w dupę.
Nie mam megafonu.
Mówię o tym. Widzisz? Ten.
Będziesz pierdzeniem pozdrawiał tankowce na Bosforze.
Wystarczy. Zrozumiał.
- Dobrze? - Dobra.
- Zrozumiałeś? - Tak, kumam.
Przepraszam.
Prędzej z fiuta zrobisz igłę niż z niego porządnego gościa.
- Dobra. - OK.
Zero przeklinania.
Tylko uzasadnione.
Złamas.
- Dobra. - Dobra.
Powodzenia.
Na razie.
No dobra.
Nie ma co się rozckliwiać. Do roboty.
No proszę, Erşan.
Witaj.
- Zbieramy zużyte chusteczki z podłogi. - Ludzie wypłakują oczy.
A wy się śmiejecie.
Oczywiście. Licząc zyski.
A ty co porabiasz?
Słyszałem, że kręcisz film karate. Zgadza się?
W tym sezonie już nam wystarczająco przywalili.
Jestem tu w innej sprawie.
Kiedyś pożyczyłem od was kasę.
Pamiętacie?
Mieliśmy zrobić Strzelaj w usta…
Wtedy nic z tego nie wyszło,
ale zastanawiam się, czy moglibyśmy wskrzesić ten projekt
i nakręcić wspólnie ten film.
„Erşan Kuneri strzela im w usta”.
Pif-paf.
„Jeśli dostanie szansę”. Może dodamy to jako podtytuł?
Erşan, jesteś gwiazdą.
- Dzięki. - Posłuchaj.
Mieliśmy taki film. Jak mu było?
- Mało mi. - Tak.
- Film Mało mi. - Ma jakąś fabułę?
Oczywiście.
Posłuchaj.
Zróbmy to razem. Mamy dobry scenariusz.
Jest w nim fabryka, konflikt klasowy,
klub nocny, sława i wielka zemsta.
Poza tym możesz wprowadzić swoje pomysły.
Tytuł brzmi jak arabeska.
Może zatytułujecie go Mało mi tego.
Stary, to genialne!
Przyszło mi to do głowy.
A może lepiej zmienić szyk: Tego mi mało.
- To bardziej oczywiste. - Tak.
Posłuchaj.
Potrzebujemy kilku piosenek.
Coś wymyślimy.
Nakręćmy razem ten film.
Potem możesz zrobić, co chcesz.
Jestem zaskoczony. Nie mówię, że tego nie zrobię.
Myślałem, że kiedy tu przyjdę,
wyśmiejecie mnie.
Jak możesz tak mówić?
Trochę darliśmy z ciebie łacha, ale…
W każdym razie…
Świetnie. Mało mi. Arabeska. Damy radę.
To prawdziwa magia kina.
Dla zawodowców takich jak my,
ta magiczna atmosfera oznacza…
Ile dostanę?
- Dziesięć procent z biletów plus gaża. - Ile? Umowa stoi.
Zrobię wam taki wyciskacz łez,
że będziecie po kinie ze szmatą latać.
Chcecie seksu w filmie?
Z tym trzeba uważać.
Jeśli o mnie chodzi,
to samo życie ma dymać bohatera.
- Przez cały film. - Niech cierpi.
Niech drań umrze trzy razy. Co? Niech będzie półżywy.
Dla mnie bomba.
- Niech umrze przy narodzinach. - To byłby film krótkometrażowy.
Nakręcimy go. To będzie hit.
Za kino!
- Za kino! - Za kino!
Jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji.
Erşan na pewno wszystko wam powie,
ale jest niewyobrażalnie źle.
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Dla ciebie śmierci Postawię się
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Dla ciebie śmierci Postawię się
Gdzie się podziewałeś? Martwiliśmy się.
Wszystko w porządku? Jesteś taki rozemocjonowany.
„Rozemocjonowany”?
Co? Na litość boską.
Było w krzyżówce. Nie masz monopolu na trudne słowa.
Co mam powiedzieć? Jesteś zdenerwowany?
Wręcz przeciwnie. Eryetiş!
Podaj nam winogrona na talerzach.
Nic mi nie jest.
Powrót poruczników, co?
Nie zaczynaj.
Eksplozja na planie.
Co? Nie kręcicie już?
Niech on powie.
Plan dosłownie eksplodował.
Wybuchł. Reżyser trafił do szpitala.
To był nieszczęśliwy wypadek. Takie rzeczy się zdarzają.
Przykro mi to słyszeć. Co z nim?
Niech drań tam zgnije.
Skoro mowa o draniach, chciałbym powiedzieć kilka słów.
Omówiliśmy to z Erşanem i postanowiliśmy rzucić kino.
Z tego, co pamiętam, jesteśmy coś winni tylko Seyyal.
Z Feride i Alev jesteśmy kwita. Jeśli komuś coś wisimy, powiedzcie.
Proszę.
- Dzięki. - Smacznego.
Mało mi.
- Nam też. - Mnie też.
- Wszystkim nam mało. - Mało mi tego.
Erşan, mamy umrzeć z ciekawości?
Chcesz, żebyśmy się rozpłakali?
Nasz nowy film. Mało mi tego.
- To jest Mało mi. - Sam dodałem „tego”.
To ma być jakaś gra słów? Jak druh Boruch?
Nieźle.
Nie, to nasz nowy projekt.
Jest pełen motywów z arabesek.
Jest niesamowity.
Mam świetny scenariusz.
Sprawdziłem, co doprowadza ludzi do łez.
I dodałem takie elementy jak: żal, smutek, szczęście,
bunt, sprzeciw, cierpienie i tym podobne. Wszystko zmieszane razem.
Mam role dla was wszystkich. Co wy na to?
Będą łzy? To smutny film?
Bardzo smutny, ale pośmiejemy się.
A budżet?
Neco i Muzo.
Dziesięć procent z zysków plus gaża. Otworzymy jutro biuro?
Powiem Fedonowi, żeby nie czekał na molo.
Tak!
Wypijmy za to.
Uśmiechnijcie się.
Żyjemy w luksusie.
- Zatem za luksus. - Dobrze.
Za więcej luksusu.
Pośmiejmy się trochę i dużo popłaczemy.
MAŁO MI
Teraz już spaliłem wszystko Co na myśl cię przywodziło
Twe na ścianie zdjęcia w ramkach Usunąłem
UDŹWIĘKOWIENIE DİMİTRİ VAPURİDİS
To się tak zdarzyło nagle Jakby we śnie, nie naprawdę
Usunąłem cię jak z pleców duży pieprzyk
Wymazałem twoje imię Nie pamiętam ciebie przy mnie
Ale na tych wokół wyżywałem się
Wymazałem twoje imię Nie pamiętam ciebie przy mnie
Potem już nie byłem sobą, Nigdy nie
Prawie cię już nie pamiętam Życie me to nie udręka
Los przeklinam lecz nie ciebie Ciebie nie
Powiedziałaś: „Nie tej wiosny. Latem nastrój niemiłosny”.
Odłożyłaś znów mnie jak na zimę płaszcz
Wymazałem twoje imię Nie pamiętam ciebie przy mnie
Ale na tych wokół wyżywałem się
Wymazałem twoje imię Nie pamiętam ciebie przy mnie
Potem już nie byłem sobą, Nigdy nie
Teraz już spaliłem wszystko Co na myśl cię przywodziło
Los przeklinam lecz nie ciebie Ciebie nie
To się tak zdarzyło nagle Jakby we śnie, nie naprawdę
Odłożyłaś znów mnie jak na zimę płaszcz
Twoje piosenki są mi tak bliskie,
że boję się, że coś nas rozłączy.
Zeynep, znamy się od 22 lat. Razem dorastaliśmy.
Mój ojciec pracował w warsztacie, twój był właścicielem.
Nadal tak jest.
Nic się nie stanie. Tylko śmierć może nas rozdzielić.
- Mój skarb. - Moje kochanie.
- Wiesz, co mnie ciekawi? - Co?
Zauważyłeś tę orkiestrę grającą w tle, gdy śpiewałeś?
Skąd się wzięła?
Mówisz o tym?
Usunąłem cię jak z pleców duży pieprzyk
Śpiewasz tak szczerze, tak pięknie.
Twój głos jest tak poruszający.
- Co się stało? - To nic takiego.
- Leci ci krew z nosa. - To nic.
Nie wygłupiaj się.
- Co to? - Zdjęcie klatki piersiowej.
- Nic mi nie jest. Tak tylko pstryknęli. - Jak to?
Zeynep, nigdy się nie rozstaniemy. Nie martw się.
Nawet śmierć nas nie rozdzieli.
A jeśli będziemy razem nieszczęśliwi? Wtedy też nie zerwiemy?
Ty głuptasie.
Ercanie. Zeynep.
Coşkun. Gülcan!
Gdy śpiewałeś, Coşkun nie mógł przestać kaszleć.
To dziwne. Coś nie tak, synu szefa?
Co ci dolega?
Coşkun? To prawdziwa krew.
Nie. To niemożliwe.
Ty gałganie!
Niestety, to suchoty.
Nie ma nadziei, doktorze?
Kim pan jest?
Jej ojcem. Jej nieszczęsnym ojcem.
Jestem gotów poświęcić swój majątek, by uratować córkę.
Panie doktorze.
Ciśnienie rozkurczowe skacze mi czasem do 95, a nawet 100.
Brałem leki przeciwzakrzepowe.
Ale kiedy ćwiczę i zdrowo się odżywiam,
wszystko jest okej.
120/80.
Proszę wyjść.
Dziękuję.
Chodźmy stąd, Zeynep.
Przestań płakać, Gülcan. Wystarczy.
To dobrzy ludzie, mamo.
Jego ojciec zaakceptował mnie jako synową, mimo że u niego pracuję.
Coşkun i ja mieliśmy wziąć ślub.
Ale wiesz, co powiedział lekarz?
Niestety, nic nie możemy zrobić.
Możemy jedynie pomilczeć.
Pomilczeć?
Milczenie jest złotem.
Mimo że Ercan jest synem robotnika, kocham go jak własnego syna.
Zostawmy mu ten mały warsztat.
Ziemię i kwatery rozdamy pracownikom.
O co chodzi, bracie?
Miałem się ożenić z Gülcan.
Ale boję się, że będę ciężarem przez krótki czas, jaki mi został.
Czemu spotykają nas złe rzeczy?
Czemu?
Jak cudowne są pragnienia
Co to za hałas?
W życiu trzeba je doceniać
Powtarzałem, że mi mało
Lecz mówili mi, że dość
Ercan!
To ostatnie słowo moje
Nie będziemy już we dwoje
Gdy uśmiechnął los się do mnie
Powiedzieli, że to koniec
Tato?
- Zeynep. - Tato.
Tato, nie!
Proszę.
Tato, nic ci nie jest?
Zeynep!
- Ercanie. - Co się stało?
Tata zemdlał.
Bólu! Nie odpuszczaj.
Nie odpuszczaj. Cierpienie mnie nie pokona.
Będę się opierał! Zniosę cały ból!
Jestem gotowy!
Więcej! Wytrzymam. Nie dam się pokonać!
A mój tata?
Tak, twój tata.
Mój szef.
Kim jestem w porównaniu z nim?
Zwykłym robolem!
Nie o to mi chodziło, kochanie.
Nie, jestem nieistotnym pracownikiem.
Ale on jest potężnym szefem!
- Prawda? - Nie.
Co dolega ojcu? Proszę powiedzieć.
Hemoroidy.
To nie prześwietlenie klatki?
Niestety zajęły już płuca.
Mogę dostać zapłatę?
Kłamstwa! To kłamstwa!
Nie wierzę w medycynę! Kłamstwa!
Chodźmy stąd!
Ile się należy?
Mam wycenić życie pana ojca?
Ile warte jest życie człowieka?
Panie doktorze, co panu jest?
Niestety, to galopujące suchoty.
Gdy słów mi zbraknie Gdy czas już na mnie
Gdy świat nam spłonie
To wygrasz…
„Moja próba”.
„Stracona szansa”.
„Zastrzel mnie”.
„Zrozpaczeni”.
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Dla ciebie śmierci Postawię się
Ercan, synku.
Nie dotykaj tego.
To płyty mojego taty, mamo?
Niech go szlag.
Tak, są jego.
Czemu nie powiedziałaś mi o tych płytach?
W młodości twój ojciec nieomal nas zniszczył.
Nikomu o tym nie mówiłam.
Ale widzę,
że czeka cię to samo.
Ten saz przyniesie nam same kłopoty,
smutek i rozpacz.
Gdy ty będziesz grał,
my jedno po drugim umrzemy.
Spójrz na tytuły tych piosenek. „Zrozpaczeni”. „Moja próba”.
Nie. Nie graj.
- Zagram. - Nie.
- Zagram. - Przestań. To nas zabije.
Mamo?
Co się stało?
Idź i powiedz wszystkim. Muszą wiedzieć.
- Zagram. - Bracie?
- Wstawaj, mamo! - Wychodzimy.
Mamy kłopoty!
Dalej!
Gdy słów mi zbraknie
Co się dzieje?
Będzie źle, Gülcan.
- Mamo! - Zamykam drzwi.
- Co robisz? - Boże dopomóż.
Co się dzieje?
Mamo!
Otwierać drzwi!
Gülcan!
Zagram!
Chodź, Zeynep.
Orhan Verevli. Psychiatra. Ma nam coś do powiedzenia.
Dzień dobry, pani Zeynep.
Stan Ercana jest dość skomplikowany.
Ale wpływ, jaki ma na was, można wyjaśnić w prosty sposób.
Jak długo Ercan śpiewa?
Od pięciu lat.
A kiedy pojawił się saz
jego ojca?
- Piętnaście dni temu. - Znalazł go.
Przez lata chowałam go w skrzyni.
- To są te płyty? - Tak.
„Zrozpaczeni”.
„Moja próba”.
„Zastrzel mnie”.
„Spalona szansa”.
To dość oczywiste. Żyje?
- Nie. - To normalne.
Gürsel Erses.
Pamiętam go.
O co tu chodzi?
Jest dla nas bardzo ważny.
Proszę posłuchać.
Jeśli odłożymy na bok aspekt parapsychologiczny,
to schorzenie to można nazwać masowym uszkodzeniem psychologicznym.
To, że kochacie Ercana, pogłębia uszkodzenia.
Jego piosenki wpędzają was w choroby.
Najpierw natury psychicznej, potem somatycznej.
Ale to niedorzeczne.
Młoda damo.
Chyba nie słyszała pani o eksperymencie,
w którym krzyczano: „Jesteś świrem” do kropli wody,
co spowodowało zmianę struktury kryształu.
O Boże.
Odziedziczona po ojcu
mistyczna klątwa
lub uwarunkowanie, jeśli wolicie takie określenie,
ożywa w muzyce arabeskowej.
Jego muzyka prowadzi
do zniszczenia komórek
u tych, którzy jej słuchają.
Ciągle powtarza, że mu mało.
Mało mu poczucie własnej wartości i ciągle prosi o więcej.
Są nawet przypadki określane mianem „uzależnienia od traumy”.
Przypadki?
Ercan to zarówno ofiara, jak i napastnik.
Gdy bierze do ręki saza, jest ofiarą łamane na wilkołaka.
- Łamane? - Co jest łamane?
Mój brat nie jest wilkołakiem. Nie docenia pan arabeski.
Jest pan pogardliwym, wykształconym robotem,
który nie mógł zostać przyzwoitym człowiekiem.
Po zaledwie trzech dniach bez tej muzyki
sprawdziliśmy u Coşkuna poziom czerwonych krwinek.
Zobaczyliśmy ogromną poprawę.
To twardy dowód.
Czuję się lepiej.
Silniej na nas działa, bo go kochamy.
Miłość to zbrodnia z punktu widzenia nauki?
Uważajcie na nią.
Umysł Zeynep został opętany.
Bo jest zakochana.
- Kochankowie nigdy nie umierają. - Nie ma pani pojęcia, jak to jest.
Otwierać!
- Mój Boże! - Zeynep.
- Jest tutaj! - Nie!
Uspokój się.
- Byle nie śpiewał. - Kto tam jest?
Trzeba się przygotować.
Bracie!
Bracie.
- Nie! - Zeynep.
Otwórzcie drzwi!
Otwierać! Słyszycie mnie?
Zeynep.
Co jest grane? Otwórzcie drzwi!
- Wyważę je! - Nie wchodź!
Czemu mnie zamknęliście? Czemu mnie zostawiliście?
Ostrożnie. Próbuje manipulacji.
Próbowaliście tylko się chronić.
Wziął to do siebie i teraz chce was o to obwinić.
Kto to? Dlaczego stoi między nami?
Ignoruje naukę i podkreśla, że w życiu można kierować się emocjami.
Coşkun, bracie,
po co ci ta strzelba?
Ercan, kochanie!
Uspokój się.
Okazuje się, że chorujemy przez twój śpiew.
- Możesz przestać śpiewać? - Nie.
Mam przestać wyrażać swój ból?
Widzi pani? Uważajcie. Chce chronić siebie.
Bracie, proszę.
Związali mi ręce
Wypalili oczy
Coşkun! Nie!
- Nie! - Przestań!
Kochałem cię jak brata!
- Przestań nas nękać! - Ercan!
Nie da się uciszyć śpiewu! Nie da się uciszyć bólu!
Coşkun!
Co ty zrobiłeś?
Dlaczego?
Ercan, czemu?
Pani Zeynep, wystarczy.
- Dlaczego? - Proszę zaufać nauce.
To haniebne!
Kochałem cię jak własnego syna!
Jestem ofiarą przeznaczenia.
Uderz mnie.
Zabij mnie!
Ercanie!
Ostrzegałem.
Coşkun nie będzie mógł chodzić.
Gülcan, jeśli będzie musiała pani pracować w klubie nocnym,
co panią z pewnością czeka, przyda się pani ta wizytówka.
- Prowadzą go moi znajomi. - W klubie? Czemu pan tak mówi?
Nauka wyciąga wnioski dzięki eksperymentom.
Proszę zapamiętać moje słowa.
Wasz ojciec dostanie udaru.
To przewidywalne.
- Tato! - Boże.
- Tato! - Nie!
Tato!
Ercan!
Tato!
Jak złamane serce me?
Moje serce się nie goi
Chociaż poskładali je
Cały świat się zmówił Przeciw mnie
Gdy upadnę Będą ze mnie śmiali się
Gdy o tobie śnię To me serce się nie goi
Nikt nie pyta: „Jak twe serce czuje się?”
Tylko ty i moje serce I palący się papieros
Nikt nie pyta: „Jak twe serce czuje się?”
Jak złamane serce me?
Moje serce się nie goi
Chociaż poskładali je
Jak złamane serce me?
Moje serce się nie goi
Chociaż poskładali je
Jak złamane serce me?
Moje serce się nie goi
Chociaż poskładali je
Jak złamane serce me?
Moje serce się nie goi
Chociaż poskładali je
WYTWÓRNIA FONOGRAFICZNA KOSMOS
Udało nam się to zdusić w zarodku.
Cóż,
taki mam już zawód.
On jest w więzieniu, jego matka jest nieszczęśliwa,
a jego siostra zarabia w klubie nocnym.
Masz niesamowitą zdolność prania mózgów.
Mieliśmy im pozwolić
dokonywać zbrodni na muzyce?
Nigdy.
Jest jazz i muzyka polifoniczna,
a oni chcą wyć z bólu?
Wszystkich zniszczę.
Zniszczę ich życie, jednego po drugim.
Musimy przelać doktorowi Aliemu 5000 lir
za fałszywą diagnozę.
Jasne.
Czemu chcesz wykończyć arabeskę?
Nie lubię jej! Nikt mnie nie zmusi.
Ercan ma potężny głos.
Chciałem go dopaść, zanim stał się sławny.
Zniszczę ich wszystkich. Co do jednego.
Ludzie będą słuchać jazzu! Choćby pod przymusem.
To głupie, Suat.
Gówno wiesz. Nic nie wiesz o dynamizmie społecznym.
Myślisz, że czym jest blues, który tak lubisz?
Dość! Blues jest daleko i nie niszczy społeczeństwa.
„O rękę poprosiłem, ale nie zgodziła się”.
To mnie nie zepsuje. Śpiewają po angielsku.
Arabeska jest inna.
I jest do bani.
Żal mi cię.
Jesteś ignorantem. Wykształconym ignorantem.
Nie byłbym złoczyńcą, gdybym coś wiedział.
Nie przeginaj.
Tylko jej nie wyprałeś mózgu.
Bo go nie ma.
Kiedy wszystko się posypie, wysłucham twojego naukowego wyjaśnienia.
Jeśli tak będzie, nazwiemy to karmą.
To żadna nauka, więc tak się nie stanie.
Dostajemy to, czego chcemy. Rozejrzyj się!
Patrz.
Nazywamy się „Kosmos”. Nie ma nic większego od nas.
Uważaj na nią.
Będzie ci chciała wywinąć jakiś numer.
Figę mi wywinie.
Możemy porozmawiać?
Kim jesteś?
Twój ukochany, Ercan,
jest niewinny.
Oszukano was.
Jest wspaniałym artystą. Dlatego niektórzy chcą go zniszczyć.
Idź już.
Nie mieszaj się w nasze życie.
Zeynep, Ercan cię kocha.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Poza tym
nie masz raka.
To było kłamstwo.
Mój Boże!
Ercanie.
Ercanie!
Pięknie śpiewasz.
Dziękuję, Gariban.
- Wzruszyliśmy się. - Dziękuję.
Obyście tu nie wrócili. Wychodzisz jutro?
Razem wychodzimy. Zabieram ze sobą Ercana.
Pójdziemy prosto do klubu.
Na pewno już drukują twoje plakaty.
Nie żartuj sobie.
- Niezły z ciebie gałgan. - Wcale nie!
Chcę, żebyś potrząsnął całym Stambułem.
Nieważne, ile potrząsasz, kilka kropli zostanie do końca.
To taki słaby żart,
że aż mnie rozśmieszył, mimo moich problemów.
Jesteś świetnym przykładem na to, że trudno napisać zabawne postacie.
Tak, nie mam giętkiego języka, jeśli wiesz, co mam na myśli.
Turlalibyśmy się ze śmiechu, gdybyś się jąkał.
Tego nie potrafię.
ZAKŁAD KARNY
Zeynep.
Ercanie!
- Zeynep, kochanie! - Ercan!
Uważaj na mojego saza.
Ercan! Zostałam zmanipulowana.
Wybacz mi.
Moja choroba była kłamstwem.
Tata przechodzi fizjoterapię.
Fizjoterapię?
A co z Gülcan?
Coşkunem?
Pracują w klubie nocnym Çakır.
Jedno w toalecie,
a drugie
jest hostessą.
Kto pracuje w toalecie? Gülcan?
Gülcan pracuje w toalecie?
Powiedz, że to Gülcan. Proszę!
Coşkun.
Jedźcie do baru.
Miej oko na Zeynep.
Jasne, Ercan.
- Dokąd idziesz? - Do klubu.
Jest tylko jeden. Łatwo do niego trafić.
- Wesoła atmosfera? - Tak. Co ci do tego?
Zaraz się popsuje. Wszyscy się zasmucą.
Ercan.
Coşkun. Mój przyjacielu.
Wybacz nam.
Życie nas splamiło.
Nie, Coşkun. Jesteście najczystszymi ludźmi, jakich znam.
Gülcan?
Jest tam.
Chodź ze mną.
Gülcan!
- Gdzie jesteś? - Uciekaj!
Gülcan!
Ercan, bracie?
Gülcan.
Dość! To zaszło za daleko.
Nie podchodź!
Jestem gotowy.
Coşkun, nie!
To za Gülcan. Jestem gotowy.
Coşkun!
Wszystko dobrze.
Jesteśmy razem, jak za dawnych czasów.
Ty gałganie!
Bracie.
- Chodź tu. - Bracie.
Ręce mi związali
Oczy wypalili
Skrzydła podcinali
Umierać kazali
Mało mi wciąż, mało mi wciąż Ciebie
Mało mi wciąż, mało mi wciąż Tego
I tak dalej.
Nie da się napisać takich tekstów bez tego bólu.
Podoba się panu?
Daleko zajdziesz. Chcę, żebyś zaczął w przyszłym tygodniu.
Zanim zacznę pracę,
chciałbym dać prywatny koncert.
Zaprosić moich bliskich i gości specjalnych.
Oczywiście.
Dziękujemy!
- Dziękuję. - Nie trzeba.
Poproszę cygaro.
Jak wyglądam?
Cały czas się martwię, że coś nam się stanie.
Co może się stać? Jestem przy tobie.
No właśnie.
Goście zajęli miejsca.
Twój tata też już jest.
Brawo!
Zaraz wystąpi inny zespół. Szykują się.
Ercan już idzie.
Co to? Gdzie ty nas przyprowadziłeś?
- Nie… - Rusz się, a po tobie.
Ty
W piersiach zapierasz dech już mi
Ty
Mój świat zmieniłaś w marny pył
Gdy słów mi zbraknie
Gdy czas już na mnie
Gdy świat nam spłonie
To wygrasz ty
Gdy brak nadziei
To losu dar
Gdy w sercu ból
To wygrasz ty
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Ty nie zabijasz, okaleczasz mnie
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Dla ciebie śmierci Postawię się
Każesz mi czekać
Wziąć na wstrzymanie
Tylko ty jedna W marzeniach mych
Jeśli poczekam
A nic się nie stanie
To świat usłyszy
Okrutnaś ty
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Ty nie zabijasz, okaleczasz mnie
Odejść mi nie każ Bo to grzech
Dla ciebie śmierci Postawię się
Krwotok mózgowy.
Moje kondolencje.
Nie znamy zmarłych. I oni nas też nie znali.
Gdybyśmy się poznali, to by się tak nie skończyło.
Przytul mnie, Ercan. Ciągle mi cię mało.
Mnie też ciągle mało ciebie.
- Ciągle mi tego mało - Tego?
KONIEC
Ci, co piszą przeznaczenie I zadają mi cierpienie
Położyli kres już temu Co się stało wczoraj
Dziękujemy.
Dziękuję.
Dzięki.
Erşan, co ty zrobiłeś?
Przez ciebie płaczę. Naprawdę.
Stary! Ale film!
Widzisz? Podciąłem sobie żyły.
- Mówiłem wam. - Tak.
Dzięki.
- Brawo. - Do widzenia.
Mami. Czy bar jest dziś zamknięty?
Nie dzisiaj!
- Nie dzisiaj! - Co?
Dziękuję.
Tego się nie spodziewałem.
Niewiarygodne.
To dla ciebie.
- Co to jest? - Co to?
To dziwne.
KONKURS NA CZŁOWIEKA ROKU
Patrzcie.
To zaproszenie do reprezentowania Turcji w konkursie na Człowieka Roku.
- Rany! - Erşan?
Musisz jechać.
Ja nie dostałem zaproszenia, bo jestem człowiekiem miesiąca.
To na pewno nie ja. Jestem człowiekiem zmarnowanych lat.
To co? Jedziemy?
Mamy dużo pracy. Zobaczymy.
- Właśnie! - Napijmy się!
- Dalej! - Daj mi.
No to siup!
- No już. - Dalej.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska