Ollie!
Mételle a quinta!
Vamos!
Pasarán días ata ter outra oportunidade igual.
Para perseguir as fantasías do coello?
É todo certo.
Ándate con ollo.
O certo é que quedas en terra.
- Ei! - Abur, coelliño.
Vamos alá.
E Ollie?
Non o sei.
Ola.
Abandonoume.
Diso nada, coello.
Non sei quen es, que pintas aquí nin que pinto eu.
Librémonos do parvo este e marchemos.
Pero Rosy…
Só ti e mais eu de novo, coma antes.
Hai que dar con Billy. Teño un mapa.
Iso é un mapa?
Dá pena.
A Torre Branca?
- Rosy… - Existe!
Parvadas.
E esta trapallada de rectángulos e círculos?
- Rosy! - Iso é Mark Twain.
Xa.
E fixeches o trol a escala?
- Es cartógrafo? - Rosy.
Vaia bazofia.
Todo iso existe.
Pois demóstrao.
Rosy!
Sabes mellor ca ninguén como é que te deixen quedar atrás.
Se cadra leva razón
e é unha parvada.
Non lle fagas caso a Rosy.
Eu confío en ti
e neses recordos teus.
Subamos á cuberta e busquemos o seguinte punto do mapa.
Mariñeiro, non te rendas tan rápido.
Navegas co capitán Garfo Doce!
Estamos no recreo?
Señor dos Sete Mares!
Domador de cobras e amante dos caramelos de menta!
Hai un tesouro na cuberta.
O que chegue primeiro será o novo capitán.
A ver esa bravura, meu amigo.
Que o grumete vexa o que vales.
E o grumete quen vén sendo?
Que? Nin tola.
Non ten graza.
Escapa!
Veña!
Iso non é para coellos.
Que tes, Rosy?
Moléstache ver como fago voar a espada?
O único que voa son eses orellóns que tes.
Aparta, papán!
Gañei!
Son a nova capitá.
Case me fas perder a estrela.
Os piratas xogan sucio.
Sábeo todo o mundo.
Rosy, para.
Xa me fartei.
Por que te pos da súa parte?
Que ten de especial?
Sempre está de malas?
Que ande de morros se quere.
Imos atopar o seguinte punto no mapa.
Atopamos o río.
Se te concentras, daremos con outra pista,
e de aquí a nada estarás na casa con Billy. Prométocho.
Veña, mira o mapa.
Aperta esa estrela e dime o que ves.
O Coello Fero lánzase ao foxo de lama a través dos aros de lume.
Conseguirá bater o récord?
O público tolea!
Un salto incrible. O que? Atención.
O premio para o gañador é…
Papá, un redobre.
É…
fregar a louza!
- Si, ho! - Veña!
O premio é tan malo
que a presentadora vai acabar na lama.
Que pena!
Lánzasme un boliño para castigarme?
O castigo é comer os teus boliños.
Vas ver o que é bo!
Quen vai limpar? Axuda!
Xa, veña.
Quen será a estas horas?
A saber.
Xa vai o secretario.
Grazas, Billy.
Que desfeita.
- Non che gustan os boliños? - Cómense.
Casa dos Wiles?
É para mamá.
Nunca preguntan por Billy.
Eu si, meu sol.
Diga.
Son eu.
Diga?
- Si, son Billy. - Si.
Un momento.
Levas a Billy fóra mentres falo?
Pero vai frío e estou ceando.
Sobe a cremalleira e leva un boliño. Veña.
Imos botar un par de tiros á canastra?
Paréceche? Veña, a xogar.
Ollie avanza polo medio, xira, finta e…
Silencio!
E se imos nolos dous sós e Ollie queda aquí?
Desculpe, repítemo?
Vou coller un boli.
Concentrado!
Vouche facer un pase, cóllela e encestas.
Vale. Aquí. Pasareicha correndo.
Máis probas? E logo?
Así se fai! Aquí! Vamos!
Vale.
Canto vai custar iso?
Non, non temos seguro.
Podemos agardar…?
Esta semana? Non teño coidadora e…
Vale.
Esta semana.
De acordo.
Adeus.
Que mala cara.
Tes a próxima parada?
Pásalle algo a mamá.
Está preocupada. Ten que ir a algures
e facer unha proba.
Son Ollie. Necesito apertas e atención.
Estou celoso de Rosy e as miñas orellas son ridículas.
Pero será posible.
Veña, iso é todo?
Que lle preocupa?
Non o sei.
Os meus recordos son…
coma auga que non controlo.
Veñen e van como queren.
Non!
Faltoulle pouco.
Ten moita conta de non o perder.
A Torre Branca!
Existe!
Xa cho dixen eu.
Como para non a ver.
Espera.
Vírala e non mo dixeches?
Rosy.
É certo?
Hai moitas torres,
e nunca dixen que participaba nisto.
Busco ao meu mellor amigo.
Mais ti non sabes o que é iso.
Rosy, está desgustado.
Díxoo sen querer.
Pedireille que se desculpe.
Ollie. Tes que…
Que?
Ollie!
Vides?
Aburrido non é.
- Alá vou. - Que?
Non! Zozo!
Este coello hanos matar.
Rumbo á Torre Branca!
Onde estamos?
Na cova dunha bruxa?
Nun cemiterio de serpes?
Onde acaban as cousas esquecidas.
Estade atentos e non vos separedes.
Chegaremos á torre.
Queda moi lonxe. Oito quilómetros ao menos.
Levaranos días.
Dona Alegría,
poderías ser un pouco optimista?
Como o vou ser
cun pallaso repelente e un coello remendado?
Tes algún problema cos coellos remendados, dona Brazo de Cacto?
Parade xa!
Non é preciso insultar.
Retírao!
Dixen que paredes xa.
Tranquilo.
Só digo que a menos que o Coello Máxico teña un coche na mochila…
Dicías algo?
Si!
Que ves, amigo?
Fai o favor de sacarme o pezuño da cara.
Comezou a carreira
e aquí vén o orgullo na recta final.
As mágoas van por dentro.
Conteño as lágrimas.
Intentan non caer.
O meu corazón xa non compite.
O amor verdadeiro…
Canta, mamá!
E o gañador pérdeo todo.
Chegamos. Veña, agora!
A onde diaños imos?
- Ti sígueo. - Non facemos outra cousa.
Por iso estamos baldados e case morremos.
Mirade, máis xente de azul con zapatos de goma.
Por aquí!
Ollie, vamos. Atácannos. Hai que apurar.
Aínda falta moito?
Ola! Buscamos a Billy!
E nós o baño.
Tamén é importante.
Adeus!
A Bela Dormente.
Estiven aquí con Billy.
A Bela Dormente?
Non a coñeces?
Veña, Ollie.
Agora que?
Xa sei.
Doutor Rosenwinkle, extensión 142.
Pon isto, rula.
A máquina fai moito ruído.
E quita o que leves de metal.
- Claro. - Este chintófano é coma un imán.
Desculpa.
Só pode entrar a familia.
É o meu fillo.
Perdoa.
Tranquila.
Que feitiño é.
Ti tranquilo.
Isto é coma unha nave espacial.
Mamá sairá nun chiscar de ollo.
Se cadra dous.
Prometido.
Grazas.
A ver.
Pódesmos gardar?
Si?
Que facemos co medo?
- Mark Twain? - Moi ben.
Moi ben.
Pensamos nas estrelas, cantamos a nosa canción
e viaxamos no Mark Twain a un lugar sen medo nin dolor.
Escoita.
Só amor.
Soñolandia.
Cando te quero ter nos meus brazos.
Cando quero estar contigo
e cos teus encantos.
Cando quero estar contigo,
o único que teño que facer é soñar.
Soñar.
…pola noite.
E necesito
que me abraces forte.
Cando o necesito,
o único que teño que facer
é soñar.
Soñar.
Onde escoitaches iso?
Mamá cantábaa…
cando Billy tiña medo.
E ten medo.
A mamá pásalle algo malo.
Hai que volver.
Veña, tranquilo.
Pénsao ben.
Viches algo máis?
A ver.
Montar no Mark Twain?
Un momento.
Montar no Mark Twain?
Rosy, lévasnos á azotea? O rapaz necesita aire fresco.
Veña.
Mira.
Teño que volver. Mamá está enferma.
Claro, compañeiro. E eu inténtoche axudar.
Ti bota un ollo.
Non.
Non vexo nada.
Non, mira.
Alá.
Por alá.
Aquilo non é un Mark Twain?
É.
Era iso!
Xenial!
Era iso!
Si, era iso!
Xa me lembro.
Billy chamáballe o "Twain Chuchú" de pequeno.
Papá chamoulle ao tren Mark!
Ves, Rosy?
Fixen ben en confiar en Ollie.
Fixen ben en confiar na súa busca.
Habemos atopar a Billy.
E habemos atopar a Nina tamén.
Volvemos para a casa.
Volvemos para a casa, Ollie!
Vamos.
Non hai tempo que perder. Bulide!
Este parece un Mark Twain! Ti que dis, Ollie?
Estás seguro?
O meu instinto dime que si,
e poucas veces me falla!
Bule, Rosy!
Rosy!
Agárrate á orella!
Para arriba!
Iso si que é usar a cabeza.
Esas orellas non están tan mal.
Cres que falta moito para atopar a Billy?
A ver que atopamos ao final do traxecto.
Vaia. Elvis marchou.
Armámola boa.
Non temos nin agulla nin fío.
Debería valer.
Grazas.
Ei, mira. Zozo amañoume a perna.
Sabe o que fai. Estaba mallada cando me atopou.
Fixeches ti iso?
Pínchasme.
E ti reméxeste coma unha miñoca.
Ponte quieto.
Mira para min.
Fálame de Billy. Que ten de especial?
Pois…
é moi creativo e dáselle ben correr,
buscar tesouros, construír fortes,
pelexar coa bruxa e apañar lóstregos.
É o mellor amigo do mundo.
Dende cando buscabas a Zozo?
Coma novo.
Desapareceu hai tempo.
Deixei a pelella para atopalo.
Coma Billy e mais eu.
Sempre xuntos.
E se cantamos algo?
Coma o adoitabamos facer.
Non sei, Rosy.
Non che teño o corpo para cantar.
Cagainas.
A túa beleza non ten igual con guechos de cabelo castaño,
pel de marfil e ollos verde esmeralda.
Coñecédela?
O teu sorriso é coma un sopro de primavera.
A túa voz, delicada coma a chuvia de verán.
Non podo competir contigo, Jolene.
Jolene.
Prégocho. Non me roubes o meu home.
Veña, Ollie.
Jolene.
Non mo roubes só porque podes.
Mira, Orville.
Xa tes con quen bailar.
Cala a boca, Jim Tom.
Desculpe.
Podo poñer un cartel no seu taboleiro?
Busco a un amigo.
É moi importante.
Neno, sae. Non podes estar aquí.
Veña.
Verá, eu non quero molestar,
mais non podo marchar de aquí sen colgar o cartel.
Por favor.
Dixen que non.
Herb, axúdame.
É o dono. A ver que che di.
Es o fillo de Jimmy Wiles, non si?
Atende, neno de Jimmy Wiles…
se metes a bola número oito naquel burato…
colgas o cartel.
Que me dis?
Intentareino.
Vaise atrever.
Xógoche cinco a que a mete.
Non os tes, Jim Tom.
- Teño. - Veña.
Silencio, Jim Tom.
Está a pensar.
Que nivelazo.
Quen che ensinou a xogar?
Jimmy Wiles.
Vaia aventura, coello.
Demos coa torre e con Mark Twain.
Igual ata vemos un trol.
As árbores.
Hai algo nesas árbores.
Hai que baixar.
Imos demasiado rápido.
Espera un pouco.
Ao final do traxecto.
Hai que baixar xa.
E dálle!
Que raio foi iso?
Case nos matas a todos.
Díxenche que iamos ata o final do traxecto.
Quérote axudar, protexerte
Mais ti…
Non te entendo, coello.
Moi ben.
Veña, marcha.
Rosy tiña razón. Mellor deixámolo.
Ti tamén?
E creredes que vos vou seguir.
Vale, perdín o tino.
Esta vez fun eu.
Se volvemos por alí onde está a curva,
seguro que nos orientamos.
Xa estamos orientados.
Vinos.
Estaban aí.
Que viches?
Raio.
Non!
Que buscamos? Que viches?
Será o que creo?
O trol?
Pois eu…
Intentéivolo dicir.
Que facemos agora, sabichón?
Non o sei.
Con Billy nunca me acheguei tanto.
A ver. Necesitamos un plan de ataque.
- Poñámonos a pensar. - Morre, trol!
- Rosy! - Rosy, non!
Que é isto?
Ollie, para.
Morre, besta!
Ollie, é de madeira.
Vale.
É de madeira.
Se non nos vai papar,
subamos para botar un ollo e situarnos.
Recordas algo, Ollie?
Nada.
Vale. Pois a ver.
O río escuro xa está.
A Torre Branca, tamén.
E Mark Twain.
E este borrancho negro de aquí?
Non sei.
Creo que sei por onde hai que ir.
Ollie, mira.
Sóache de algo?
Creo que non.
Igual de cerca.
Entón ti sabes a onde vas, Zozo?
Iso creo.
Non está no mapa.
- Que non vale nada, mais… - Ei!
Por que dis iso?
Non había un trol?
Non era un trol, era unha estatua.
Cría que xa eramos amigos, Rosy.
Non me digas.
Veña, Rosy. Non empeces, que cansa.
Os amigos de verdade aceptan o bo e o malo.
Non si, Zozo?
Supoño que iso é o que fai un bo amigo.
Falades en clave.
Si, e perdemos o tempo.
En marcha.
Rosy?
Ti ves?
Zozo?
Este sitio arrepíame.
Tranquilo.
A túa guerreira fiel e mais eu protexerémoste.
- Que foi iso? - Que viches?
Ía con Billy de camiño á escola.
Estamos preto.
Estás seguro?
Non sei.
Podemos pasar aquí a noite
á procura de non sei que,
a esperar a que ás criaturas do bosque lles entre a fame,
ou podemos continuar por onde dixemos.
Sigamos.
Por aquí. Séntese auga.
Unha embarcación. Afastaranos das criaturas da noite
e achegaranos a máis respostas.
É moi cutre.
Vas seguir a cuestionarme ou axúdasnos a ir a onde temos que ir.
Mira onde pisas.
Con coidado.
Onde estamos?
Xanadu.
Shangri-la.
Bali Hai.
Onde os recordos perduran por sempre.
Ósos de dragón
Estes dragóns custodian un tesouro.
Se cavamos fondo e desafiamos o dragón,
o tesouro será noso.
Sei que non querías vir aquí,
mais ten paciencia e deixa…
que che aclare a situación.
Sóache algo disto, Ollie?
Creo que non.
Seguro?
E se fregas un pouco a estrela?
Recordas algo?
Cando quero estar contigo,
o único que teño que facer
é soñar.
Soñar.
A quimio pode ser peor cá cirurxía.
É moi cara, Jim.
Quedo aquí sentado e réndome?
Cres que fago iso?
Que me estou a render?
- Non, eu… - Non é unha guerra, Jimmy.
Non hai bandos.
Estamos nós e iso.
Hai que tomar unha decisión. Eu debo tomala.
A decisión ten que ser miña.
Enténdote.
Se está para…
chegarme a hora,
que chegue como eu queira.
Billy e mais eu non imos esperar…
A verme morrer?
Non me da medo dicilo.
Non podo…
deixarvos a Billy e a ti con esas débedas.
- Non podo. - Podes.
- Non podo. - Non nos vas deixar.
Soñar.
- Billy. - Mamá…
Recordaches algo máis deste lugar?
- Do teu axóuxere? - Non.
Vin a Billy e mais a mamá.
Está enferma.
Moi enferma.
- Teño que volver. - Que?
Non. Aquí é onde tes que estar.
Agora quero eu respostas.
Trouxéchesme aquí a propósito?
Dixeches que me levarías de volta a casa.
Mentíchesme!
Cando sentín ese axóuxere teu,
sospeitei que tiñas algún vínculo con Nina.
Non estaba certo,
mais cantaches aquilo.
Se coñeces esa canción e tes ese axóuxere,
algo tes que saber da miña Nina.
Ti tes a túa misión. Que hai da miña?
Que hai do meu amor?
- Se puidese axudar… - Estiveches aquí, panoco!
Non te lembras porque non che funciona o cerebro!
Nunca vira este sitio.
Nunca na miña vida.
- Intentei facelo polas boas. - Rosy?
- Intenteino. - Rosy?
Síntoo, coello.
Diríache que escapases…
mais xa é tarde.
Un lugar sen medo nin dolor.
Só amor.
Soñolandia.
Subtítulos: Lorena Pereiras