ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΤΟΥΝΕΛ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ
ΕΠΑΘΛΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!
Κερδίστε το μεγάλο έπαθλο!
Κανείς άλλος; Έχουμε άλλο νικητή;
ΤΟΥΝΕΛ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Ελάτε, παιδιά. Έχετε τα προσόντα να νικήσετε τον Ζόζο;
Πάμε! Για να δούμε αν θα τα καταφέρετε. Ωραία!
Με τέσσερα χτυπήματα στη σειρά, νικάτε τον Ζόζο!
Τυχερή βολή! Αυτή εδώ είναι για τη νίκη.
Έπεσε ο Ζόζο! Έχουμε κανέναν άλλο; Νιώθει κανείς άλλος τυχερός;
Καθόλου άσχημα.
Έπεσε ο Ζόζο! Εντάξει, έχουμε…
Όχι! Ο Ζόζο έπεσε πάλι!
Έλα να πάρεις έπαθλο την επόμενη φορά. Προσπάθησε ξανά, εντάξει;
Εσύ, μελλοντικό αστέρι.
Εντάξει.
Κυρίες και κύριοι, μόνο αυτό χρειάζεται.
Έτσι φτιάχνονται τα όνειρα! Έχετε τα προσόντα;
ΜΠΑΛΙ ΧΑΪ
Έχεις τυχερό χέρι; Τυχερή βολή, χρυσό χέρι ίσως;
Πλησιάστε. Μην ντρέπεστε. Θάρρος! Ωχ, όχι.
Έρχονται μπελάδες.
-Τι κάνεις; -Καλά.
-Φαίνεσαι έτοιμος να ρίξεις. -Μάλιστα.
Εντάξει. Ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού.
Με τέσσερα χτυπήματα στη σειρά, ρίχνεις τον Ζόζο. Όποιο έπαθλο θέλεις.
Πάμε, φίλε μου. Πάμε. Τι κάνεις; Χαίρομαι που σε βλέπω. Εντάξει.
Πρώτη βολή! Έπεσε! Ρε, φίλε. Εσύ είσαι μεγάλος παίκτης.
Εντάξει. Δεν είναι δίκαιο, παιδιά. Εντάξει. Πάμε.
Εντάξει!
Από πού ξεφύτρωσες εσύ; Εντάξει. Μία τελευταία προσπάθεια.
Μήπως είσαι παίκτης του μπέιζμπολ; Έχεις άλλη μία. Άλλη μία, φίλε μου.
Άλλη μία. Πάμε. Βάλε τα δυνατά σου.
Πάρ' τα όλα.
Ευχαριστούμε που ήρθατε στην Ονειροχώρα. Το πάρκο κλείνει σε πέντε λεπτά.
Κατευθυνθείτε στην έξοδο.
Περάστε!
Απολαύστε σχεδόν 100 χρόνια
των πιο γλυκών αναμνήσεων που μπορεί να έχει κάποιος στο μυαλό του.
Θυμάμαι κι εγώ που οδηγούσα συγκρουόμενα το '68 με τη Μέιβις Φλόιντ.
Που μπαίναμε κρυφά στο Τούνελ της Αγάπης με την Γκρέις Όλσον,
ενώ η Μέιβις περίμενε να πάρει ποπκόρν!
Εντάξει, πάμε!
Κυρίες και κύριοι, ανοίξτε πορτοφόλια και τσάντες.
Θα σπρώξουμε εμπόρευμα.
Ξεκινάμε με το νούμερο 267.
Μια αυθεντική μηχανή ποπκόρν της Ονειροχώρας.
Όλοι εσείς με τις οθόνες των 12 ιντσών στο σαλόνι
έχετε το δικό σας σινεμά.
Οι προσφορές ξεκινούν στα 20 δολάρια. Έχω 20 δολάρια; Ευχαριστώ, 20 δολάρια.
Έχω 21 δολάρια; 21. Ευχαριστώ.
Έχω προσφορά πάνω από 22; Ευχαριστώ.
Έχω 23 δολάρια; Κλείστε το, 23. Το δώσαμε. Τέλος.
Πουλήθηκε για 23 δολάρια.
Έχουμε κάποια αναμνηστικά από την Ονειροχώρα,
τα απροσδόκητο, αξιοσημείωτα και σπάνια, και το μεγαλύτερο έπαθλο ως τώρα.
Έχουμε μια αυθεντική μπαλινέζικη κούκλα.
Η Νίνα, η χορεύτρια μαριονέτα με τα κουδουνάκια.
Ακούστε. Ωραία μουσική, έτσι;
-Όχι! -Έχει χρυσές πούλιες στα μάτια,
-κυρίες και κύριοι. -Νίνα!
Είναι ανεκτίμητη, και ξεκινάμε από τα δύο δολάρια.
Δύο δολάρια. Ξεκινάμε από τα δύο. Μπορώ να έχω 2,25; Τι λέτε για 2,25;
Τι λέτε για 2,25; Ευχαριστώ, 2,25. Δυόμισι. Μπορώ να έχω δυόμισι;
Τι λέτε για 2,75; Ευχαριστώ, 2,75.
-Τρία δολάρια. Έχω προσφορά για τρία; -Όχι.
-Ευχαριστώ. -Όχι.
Τι λέτε για 3,25; 3,25. Τριάμισι.
Τριάμισι, παρακαλώ. Ευχαριστώ, 3,50.
-Τρία κι εβδομήντα πέντε. Ευχαριστώ. -Όχι.
Τέσσερα δολάρια; Τι λέτε για 4,25;
Πάμε στα 4,50. Ευχαριστώ, 4,50. Μπορώ να έχω 4,75;
Όχι!
Πουλήθηκε για 5,50. Ορίστε.
Ορίστε.
Ελάτε, χειροκροτήστε τους.
Μπράβο σας.
Σκουπίστε τα δάκρυα. Πάμε στο επόμενο.
-Έχουμε το νούμερο 142. -Όχι.
Έχω 4,25. Έχω τέσσερα 4,50; Ευχαριστώ, 4,50. Μου δίνετε 4,50;
Έχω 4,25. Έχω 4,5; Ευχαριστώ, 4,50. Έχω 4,75;
Ευχαριστώ, 4,75…
Νίνα!
Τι λέτε για πέντε; 5,50. 5,75. 5,50. 5,75…
Αχ, Νίνα. Επιτέλους είμαι ελεύθερος.
Αν και νιώθω σαν να πέρασε μια ζωή από τότε που χωριστήκαμε,
η ανάμνησή σου με κρατάει.
Ούτε ο χρόνος, ούτε η απόσταση,
ούτε η παγωνιά της νύχτας θα με κρατήσουν μακριά σου.
Είδα γνώριμα πρόσωπα από την Ονειροχώρα σήμερα.
Τα αρκουδάκια, τον Λόιντ και την Τίνα, μέχρι και ο Πίνατς ήταν εκεί.
ΣΧΟΛΙΚΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, καθώς ήλπιζα να σε βρω ανάμεσά τους.
Αλλά έχω πολλά να κάνω ακόμα πριν κοιμηθώ,
και η αναζήτησή μου για σένα συνεχίζεται.
Μια αχτίδα ελπίδας γεννήθηκε στο σινεμά του Κένγουντ.
Κοτσιδάκια στροβιλίζονταν μπροστά από την οθόνη.
Και παρόλο που δεν οδηγήθηκα σ' εσένα, γλυκιά μου Νίνα…
ανακάλυψα μια νέα φίλη.
Φοβάμαι πως αυτό που περιγράφεις είναι αδύνατο.
Ψάχνω τον θησαυρό του Κάπτεν Μπλάντστοουν 13 χρόνια,
και μόνο αποτυγχάνω.
Επειδή ξεκίνησες μόνος,
αλλά αν συνεργαστούμε, εσύ κι εγώ, ως σύντροφοι, όλα είναι δυνατά.
Ήταν το ίδιο χαλασμένη μ' εμένα κάποτε.
Αλλά τη γιάτρεψα, όπως γιάτρεψες κι εσύ την καρδιά μου.
Είναι ίσως το πιο σκληραγωγημένο πλάσμα που έχω γνωρίσει.
Πιστή, γενναία,
μια πολεμίστρια μέσα στο σώμαενός αρκουδιού.
Θεέ μου, έχει μεγάλο στόμα.
Ακούγεται σαν βλάχος νταλικέρης που ξοδεύει το μεροκάματο στο μπαρ.
Αλλά, παρόλο που δεν το παραδέχεται, έχει την πιο ευγενική, γλυκιά ψυχή.
Κι ενώ τίποτα δεν μπορεί ν' αντικαταστήσει την παρουσία σου, Νίνα,
έχει γίνει αληθινή φίλη και θέλει να σε βρει όσο κι εγώ.
Ο δρόμος είναι λιγότερο μοναχικός μ' εκείνη δίπλα μου.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Χρόνια σ' αναζητώ, Νίνα.
Αλλά ούτε ψίθυρος της παρουσίας σου.
Συνεχίζω να ελπίζω, Νίνα.
Μα αρχίζω να πιστεύω πως η ελπίδα χάθηκε.
Έχει πέσει μια σκιά στην ψυχή μου.
Μια σκιά που μεγαλώνει συνεχώς.
Και φοβάμαι ότι σύντομα θα με καταπιεί.
Η θλίψη μου με ώθησε να κάνω σκοτεινά πράγματα, Νίνα.
Πνίγομαι στη φρίκη.
Κι αρνούμαι να σύρω τη Ρόζι στον πάτο μαζί μου.
Επέστρεψα στο μέρος που σε αναζήτησα πρώτη φορά,αγαπημένη μου Νίνα.
Οι φίλοι μας από την Ονειροχώρα χάθηκαν.
Μόνο αναμνήσεις μένουν.
ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ
Λένε ότι ο χρόνος περνά, μα αφήνει πίσω τη σκιά του.
Έχω χαθεί σ' αυτήν τη σκιά.
Περνώ από το φως στο σκοτάδι
καθώς τα χρόνια περνούν…
και περνούν…
και περνούν.
ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΛΟΣΙ
Αγαπητή Ρόζι, η Νίνα χάθηκε.
Φοβάμαι πως χάθηκα κι εγώ.
Μη μ' ακολουθήσεις.
Δεν θέλω να με βρουν.
Σ' ευχαριστώ για τις προσπάθειές σου.
Ο αληθινός σου φίλος…
Ζ.
Σ' έχω χάσει, Νίνα μου.
Και φοβάμαι πως χάθηκα κι εγώ.
Όλα τα χρώματα έχουν χαθεί από τον κόσμο,
κι αυτά που μένουν από σένα…
είναι η ανάμνηση του προσώπου σου…
και ο ήχος της γλυκιάς σου…
ΣΗΜΕΡΑ
Όλι, βαρέθηκα να ρωτάω.
Πού βρήκες το κουδουνάκι της Νίνας μου;
Σου είπα, δεν ξέρω.
Σε παρακαλώ, λύσε με.
Άσε με, σε παρακαλώ.
Θα με πήγαινες σπίτι,
θα με βοηθούσες να βρω τον Μπίλι.
-Το υποσχέθηκες. -Σκάσε!
Οι κλάψες σου για τον Μπίλι δεν μας οδήγησαν πουθενά.
Ζόζο, δεν είσαι έτσι εσύ.
Είσαι καλός και αστείος και…
παίζεις…
Η ζωή δεν είναι ένα ανόητο παιχνίδι!
Χάνονται πράγματα!
Την έχεις δει!
Έχεις το κουδουνάκι της.
Πού είναι η Νίνα;
Ρόζι; Βοήθησέ τον.
Λυπάμαι, Ζόζο,
πραγματικά.
Θέλω μόνο να πάω σπίτι.
Σου έχω άσχημα νέα.
Δεν θα πας σπίτι.
Και θα σε ξεσκίσω, βελονιά-βελονιά,
μέχρι να μου πεις αυτό που θέλω να μάθω.
Ζο, περίμενε.
Αν το κάνεις τώρα, ίσως να μη μάθεις ποτέ την αλήθεια.
Πήγαινε μια βόλτα.
Θα δω τι μπορώ να κάνω.
Καλά, δοκίμασε κι εσύ.
Ξέρω ότι μερικές φορές είσαι λίγο επιεικής.
Μη μ' απογοητεύσεις.
Ρόζι, θα είσαι εντάξει;
Αν θα είμαι εντάξει;
Συμμετέχω κι εγώ σ' αυτό, Όλι.
Συμμετέχω σε όλα τα άσχημα πράγματα που σου συμβαίνουν.
Μπίλι;
Μπιλ;
Έλα, Μπίλι, να φάμε.
Έλα.
Πού είσαι, Μπιλ;
Μπίλι!
Ρόζι;
Τι θα γίνει τώρα;
Δεν ξέρω.
Δεν αποφάσισα ακόμα.
Δεν χρειάζεται να κάνεις πάντα ό,τι λέει ο Ζόζο.
Θα μπορούσες…
Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα! Έχω δική μου άποψη.
Δεν ήταν πάντα έτσι.
Το πρώτο που θυμάμαι είναι το ύφος του Ζόζο όταν με κοίταζε.
Χαμογελούσε, σαν να χαιρόταν πολύ που με έβλεπε.
Ήταν καλύτερες μέρες.
Γυρίσαμε τον κόσμο μαζί.
Ήταν αστείος, καλός και γλυκός.
Ήταν όμορφος.
Τότε είδα την ψυχή του.
Τον αγάπησα τότε, Όλι.
Ακόμα τον αγαπώ.
Αλλά τώρα τον τρώει ο πόνος.
Δεν ακούω κραυγές.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να το πάρεις πίσω.
Να έχεις άλλη μία ανάμνηση.
Πριν κάνω αυτό που πρέπει.
Σ' ευχαριστώ.
Να τη μοιραστώ μαζί σου;
Η αγαπημένη μου ανάμνηση ίσως διώξει κάποιες κακές δικές σου.
Η πιο τέλεια μέρα.
Μια χιονισμένη μέρα.
Οι χιονισμένες μέρες είναι τέλειες, σαν όνειρο, αλλά…
τελικά το χιόνι λιώνει, και πρέπει να επιστρέψουμε στον αληθινό κόσμο.
Μα εσύ έχεις ακόμα αναμνήσεις.
Τις χιονισμένες μέρες. Τον Μπίλι. Τις αγκαλιές.
Ξέρεις πώς είναι να είσαι…
Σ' αγαπώ, Ρόζι.
Ευχαριστώ, Όλι.
Στο δάσος είδες εκείνη την πινακίδα.
Είπες ότι είμαστε κοντά, αλλά δεν ήταν στον χάρτη σου.
Ήταν αλήθεια;
ΑΣΠΡΟΣ ΠΥΡΓΟΣ - ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΪΝ - ΤΡΟΛ
Η πινακίδα οδηγεί στο σχολείο του Μπίλι.
Η μαύρη κουκίδα είναι το σχολείο.
Κάτι συνέβη εκεί.
Κάτι κακό.
Πηγαίναμε και γυρίζαμε με τα πόδια.
Κι αν είμαστε κοντά στο σχολείο, σημαίνει ότι είμαστε κοντά στο σπίτι.
Λοιπόν…
φτάνουμε στο σπίτι.
Ακολουθούμε τον χάρτη και…
φτάνουμε στο σπίτι.
Θα ξεφύγουμε από τον Ζόζο μέσα από το Τούνελ της Αγάπης.
Εγώ θα τον απασχολήσω.
Μόλις βγεις, γύρνα στο ρυάκι
κι ακολούθησε τις αναμνήσεις για να βρεις στον Μπίλι.
Μη δειλιάσεις τώρα.
Η κακτοχέρα μπορεί ν' αλλάξει γνώμη.
Λοιπόν…
τότε θα έχεις να κάνεις μ' ένα λυσσασμένο μπαλωμένο κουνελάκι.
ΜΠΑΛΙ ΧΑΪ
Νίνα.
Ζόζο!
Τόσα χρόνια σ' έψαχνα.
Ταξίδεψα χιλιόμετρα.
Εγκατέλειψα πολλά.
Δεν σου το ζήτησα.
Δεν πειράζει, γιατί είμαστε πάλι μαζί.
Όλα αυτά σημαίνουν κάτι.
Η Νίνα χάθηκε, δεν χρειάζεται να χαθείς κι εσύ.
Γιατί είμαι εγώ εδώ μαζί σου.
Αληθινοί φίλοι. Κάτι παραπάνω από αληθινοί φίλοι.
Θα γίνεις η χιονισμένη μέρα μου.
Κι εγώ;
Θα μπορούσα να είμαι…
Σ' αγαπώ, Ζόζο.
Πού είναι το κουνέλι;
Δεν του αξίζει να υποφέρει άλλο.
Ούτε σ' εμάς αξίζει.
Είπα, πού είναι ο Όλι;
Να κάτι που δεν βλέπεις κάθε μέρα.
Εσύ! Τον άφησες να φύγει!
Μου αποσπάς την προσοχή.
-Ζόζο, σταμάτα! -Τον βοηθάς να το σκάσει!
Ζόζο, το εννοώ…
Και τώρα; Θα με ξεσκίσεις κι εμένα;
Μπα.
Δεν το αξίζεις.
Έρχομαι, Μπίλι!
Έρχομαι σπίτι!
Όλι!
Αντίο, Ζόζο!
Στάσου!
ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΕΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ
Μικρέ!
Προσπαθούσα να σου φερθώ καλά!
Γιατί είχα αρχίσει να σε συμπαθώ λιγάκι!
Αλλά τώρα θα σε πονέσω!
Άσ' τον ήσυχο, Ζο.
Άσε με!
-Σε μισώ! -Δεν με νοιάζει!
Θέλω μόνο να τον αφήσεις ήσυχο!
Ρόζι!
Μακάρι να μη σε είχα αναστήσει!
Μακάρι να είχες μείνει εκεί που σε βρήκα!
Νεκρή στη λάσπη!
Όχι!
Υποτιτλισμός: Σοφία Κοκκινά