Chcesz powtórzyć plan?
Na pewno?
Jak mówiliśmy: kradniemy diamenty, sprzedajemy je, a potem Kanada.
Tutaj mamy 9,35.
Całkiem nieźle.
Tak. Bardzo ładny diament.
Idealnie.
Umowa.
Spójrzmy.
Ładny.
Dobra jakość.
Oto moja oferta, Javier.
To cena diamentu.
Tamte są warte dwa razy tyle.
Nie będzie już trzeba podróżować z walizkami banknotów.
Wystarczy mały worek.
I tyle.
Chris jest czujny. Będzie gorąco.
Masz się skupić na diamentach.
- One pozwolą nam wyjechać. - Jasne.
Idziemy.
I co?
To ma mi zrekompensować stratę?
Sprawić, że zapomnimy o laboratorium i handlu narkotykami za naszymi plecami?
Weź diamenty.
Powiedz ojcu,
że to prezent ode mnie.
Nie ma mowy.
Zrywamy współpracę.
Zawsze wiedzieliśmy z ojcem, że jesteś naiwny,
ale nie pomyśleliśmy, że też głupi.
Zwykle nie rozmawiam z tobą,
ale wiesz, że jestem wam potrzebny.
Nikt nie zna portu lepiej ode mnie.
Zaryzykujemy.
To koniec, Chris. Jesteś skończony.
Kto mnie zastąpi?
Sofia i Saber Djebli.
Już z nimi rozmawiałem.
Do przodu.
Ruchy!
Pójdę po kawę.
Szybko, na kolana!
Szybko! Gleba!
- Kładź się. - Gleba!
Kawę proszę.
Czekaj.
Idziemy.
Właź do środka.
Gleba!
Wszyscy na ziemię!
- Na ziemię! - Idziemy.
Rzuć broń!
Ruchy! Na ziemię, kurwa!
Patrzeć w dół!
Obróć się, natychmiast!
Głowa w dół!
Interesuje was tylko dywan.
Nie ruszać się. Patrzeć w ziemię.
Patrzeć w ziemię!
Opuść wzrok!
Szybko.
Patrzeć w ziemię!
Gdzie jest?
Ruchy!
Szybko!
Patrz w dół! Tam!
Szlag...
Idźcie, dołączę.
Co on wyprawia?
Wsiadaj!
Przepraszam za twoją siostrę i jej córkę.
Naprawdę nie chciałem ich zabijać.
Ty chuju!
Szlag!
Z tyłu!
Pójdziesz na czaty?
I co?
Zabiłem go.
To nie przywróci zmarłych do życia, ale inaczej nie zaznałbym spokoju.
Adwokatka za cztery dni. Klient się zgodził.
- Trzy miliony. - Trzy?
Tak. Będziesz mógł wyjechać z rodziną do Włoch.
A my do Kanady.
Pora iść naprzód.
- Uważaj, bracie. - Ty też.
Liana!
Uważaj na niego. Nie jest już młody.
Jasne.
Jak już wiecie, Javier, syn mojego szefa, został ranny podczas napadu.
Jego ojciec kazał przekazać ofertę mnie.
Javier i szefowie kartelu są pod wrażeniem tego,
co zrobiliście od śmierci ojca.
I dlatego chcieliby z wami pracować.
To znaczy? Mamy zastąpić Chrisa?
Myśleli o tym jeszcze przed jego śmiercią.
Gwoli jasności: nie obchodzi ich wasz konflikt.
Chris pracował z innymi kartelami.
Javier chce, żeby Los Soles byli jedynym kartelem w Europie.
No dobrze, co mam im przekazać?
Schlebia nam ich zainteresowanie,
ale żeby odpowiedzieć, musimy znać warunki.
Dziesięć procent za wszystkie narkotyki przemycone przez Antwerpię.
Tyle dostawał też Chris.
Wolelibyśmy 20%.
Wiecie co?
Chętnie negocjuję.
Ale nierozsądne żądania mogą zabrzmieć obraźliwie.
Wszyscy przemytnicy w Antwerpii współpracują z dokerami.
- Tylko my współpracujemy z celnikami. - Wiem.
Dziwi mnie to, ale jesteśmy na bieżąco.
Właśnie taka przewaga zainteresowała moich szefów.
Ale przeceniacie się, prosząc o 20%.
Ile z dziesięciu ładunków traciliście z Chrisem?
Średnio dwa.
Czyli zostawało wam osiem.
My gwarantujemy dziesięć na dziesięć.
Dość przechwyceń, dość strat.
Zarobią więcej mimo naszych żądań.
Nie mogę zatwierdzić takiej podwyżki. Nie jestem upoważniony.
Porozmawiaj z tym, kto decyduje, i oddzwoń.
Jutro przyjedzie.
Prawa ręka naszego szefa.
Zostanie tu, aż Javier wydobrzeje.
Może sam się z wami spotka.
Jesteśmy do jego dyspozycji.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Podróż nie była uciążliwa? - Co z Javierem?
Jest w szpitalu. Na OIOM-ie.
Ale wiemy, kto go postrzelił.
Mehdi Belhadj.
Nazwisko mnie nie obchodzi. Chcę jego głowy.
Belhadj, ten śmieć, który chciał zabić syna Starego.
Chris nie żyje od trzech dni.
Masz kogoś na zastępstwo?
Rozmawiałem z Djeblimi.
Zgodzili się, ale musimy ustalić wynagrodzenie.
- Chciałem o tym pomówić. - Kto kazał ci się z nimi kontaktować?
Javier.
Tuż przed postrzeleniem.
- Był zdecydowany z nimi współpracować. - Powinien był skonsultować to ze mną.
Nie jest upoważniony.
Zatwierdził to Stary, jego ojciec.
Nie. Nie będziemy pracować z Djeblimi.
Czemu?
Bo cię zabili.
Chcę odwiedzić syna Starego w szpitalu.
Pozbądź się zwłok. Chodź, Valéria.
Poprawiłeś się.
A masz.
Trenujesz cichaczem, co?
Czemu cichaczem?
Bo nie umiesz przegrywać. Zawsze się wściekasz.
Przegrywam, bo daje ci fory, żebyś się nie wkurzała.
- Ja umiem przegrywać. - Cały weekend się wkurzasz.
- Co? - Tak.
Umiem przegrywać.
Rozmawiałem z kapitanem. Odpływamy jutro o piątej.
Dwa dni i jesteśmy w Sztokholmie, skąd lecimy do Montrealu.
- Koniec życia w nędzy. - Dobrze.
Przykro mi.
Trzymaj.
Co to?
Papiery dla adwokatki. Podpisz je.
Ostatnio przez to trafiłam do rodziny zastępczej. Co to?
Akt własności domu. Na twoje nazwisko.
I pełnomocnictwo do kont.
- Żebyś w razie czego miała kasę. - Nie podpiszę.
- Czemu? - Nie chcę, i tyle.
W razie czego? Coś ci się stanie?
Nie musisz tak o tym myśleć.
Podpisz, żeby sprawić mi przyjemność, jak...
Jak ja tobie, dając ci wygrać.
Trzymaj.
- Obiecaj, że nic ci się nie stanie. - Obiecuję.
I w tym rzecz!
Oszukujesz!
Ktoś tu się chyba wkurzył.
Jesteś z moim synem?
Tak. Lekarze mówią, że z tego wyjdzie.
Trzymają go pod znieczuleniem. Jestem tutaj, spokojnie.
Spotkam się z belgijskimi władzami w ambasadzie.
Wiem. Jesteś na bieżąco w sprawie portu?
To znaczy?
Chodzi o Djeblich?
To pomysł mojego syna.
Uważam, że ma rację. Przykro mi. Powinienem był cię uprzedzić.
- Co z gościem, który z nimi rozmawiał? - Nie żyje. Djebli go zabili.
To bez sensu.
Nie rozumiem.
Czemu to zrobili?
Skąd mam wiedzieć?
Ale gdybyś mnie uprzedził, powiedziałbym ci,
że nie można im ufać.
Znajdź zastępstwo za Chrisa.
I pozbądź się Djeblich.
Zajmę się też złodziejem,
który postrzelił twojego syna.
Wspaniale. Znajdź te psy.
I zabij je.
I opiekuj się moim synem jak własnym.
Dobrze.
Tak. Moja ślicznotka...
- Jak jej oczy? - Przestań. W ogóle nie spałam.
Nie dałaś spać mamie?
Dzień dobry, wujku.
Przemyślałem propozycję kartelu.
Dziesięć procent to dużo.
Nie powinniśmy byli odmawiać.
Zabierzesz ją?
No chodź. Pójdziemy jeść.
Chcesz jeść? Tak.
Nie sądzisz?
Tylko my współpracujemy z celnikami. Trzeba się cenić, Saber.
To prawda. Trzeba.
Ale facet miał rację. Dwadzieścia procent to dużo.
Ktoś cię pytał?
Możesz przygotować auto?
- Czasami mnie dobija. - To rodzina.
To twój kuzyn, nie mój.
Czego się boisz?
Że się obrażą i poszukają kogoś innego?
Na przykład.
Saber, mówiłam ci, że sami zapukają do naszych drzwi.
Trochę wiary.
Wrócą do nas i zaproponują 15%. Wtedy się zgodzimy.
Numer 20-68.
Na rogu...
Dwa pojazdy, około 12 osób.
- Laurence? - Tak?
Pamięta pani prokuratora z Wenezueli, Almeidę?
Przyjechał na kilka dni.
Opowie o handlu narkotykami u nich. Pojedzie pani do niego?
Chyba nie mam wyboru?
Pieści się pani trzy miesiące. Do tego śmierć de Wita.
Więc nie, nie ma pani wyboru.
Gdzie go znajdę?
AMBASADA BOLIWARIAŃSKIEJ REPUBLIKI WENEZUELI
Proszę pani?
Przyjechał.
Pani Komisarz Herman?
Panie prokuratorze.
Cieszę się, że tu jestem
i goszczę panią w ambasadzie kraju, w którym zamieszkałem.
Mam nadzieję, że moja znajomość karteli pani pomoże.
Śledzimy to, co pan robi w Wenezueli.
Pańska bezlitosność wobec handlarzy robi wrażenie.
Ale zajmuję się tu narkotykami trzy lata. To inna rzeczywistość.
Wojna, którą toczę u siebie, wkrótce rozpęta się i tutaj.
A kiedy do tego dojdzie,
bez wątpienia nie pożałuje pani, że skorzystała z mojej wiedzy.
Tak przynajmniej uważa pani przełożony.
Życzę panu miłego pobytu.
To 1200 hektarów. W Rifie.
Na twoje nazwisko.
Gratuluję.
Zajmę się resztą.
Te tabletki można gryźć.
Dziękuję. Miłego dnia.
Krem jest refundowany.
Zaraz wracam.
- Co ty robisz? - Nic. Szukam czegoś.
Nieważne.
- Idę na fajkę. - Jasne.
Trzymaj.
Na ile wystarczy?
Na dwa miesiące, jak chciałaś.
Już nawet nie powiem, że prawie wpadłam.
Następnym razem góra trzy opakowania na tydzień.
Nie będzie następnego razu.
Nie zobaczymy się już?
Dla ciebie to lepiej.
Kelly, nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Dziękuję.
Pamiętasz, jak wymykałyśmy się na dyskotekę?
Jutro sobie pójdziemy.
Jestem poszukiwana.
Widujemy się na tym zasranym parkingu trzy miesiące.
- Równie dobrze możesz ze mną wyjść. - Nie.
Zadzwonię wieczorem.
Twój złodziej też niech przyjdzie.
Będzie mi mógł podziękować za leki.
Kelly, nie przyjdę!
Szlag...
Tydzień.
Tyle czasu dał mi Stary,
żeby przeorganizować działalność za Javiera.
Dlatego i wy dostaniecie tylko tyle czasu,
by znaleźć złodziei, którzy postrzelili syna Starego.
Znaleźliśmy pasera, który kupi diamenty.
Rozmawia z adwokatką, niejaką Lemaire.
To ona negocjuje w imieniu złodziei.
Macie wszystkie informacje?
- Tak. - Dobrze.
Nie jesteśmy w Bogocie ani w Caracas, a już na pewno nie w Panamie.
Ale chcę, żebyście użyli wobec Djeblich i złodzieja
takiej samej przemocy jak tam.
Bądźcie bezlitośni.
Może pan na nas liczyć.
Ruszajcie.
Valéria...
Kiedy byliśmy w Caracas, kazałem tu zatrudnić ludzi.
Flamandczyków, którzy znają te tereny.
Wykorzystaj ich. Nawet jako mięso armatnie.
Wysłanie tu Javiera zamiast mnie to błąd.
Tak jest.
Nie w twoim stylu.
Czemu tak mówisz?
Jesteś za elegancka.
Wszystko podpisaliście?
Mogę o coś zapytać?
Kim ona dla ciebie jest?
Wszystkim.
Wszystkim, co mam.
Nie zostawię jej.
A ona nie zostawi mnie.
To mnie nie zostawisz.
JESTEŚ TAM?
Cześć, to ja. Nie zgadniesz, z kim jestem.
Siema! Co tam? Czekamy. Gdzie jesteś?
No nie! Gdzie jesteście?
Farmaceutka jest szalona!
U mojej siostry. Impreza o 14.30, ale to impreza życia!
Nie możesz tego przegapić. Wysyłam adres.
No nie! Powrót ducha! Co tam?
- W porządku? - Tak. Tęskniłam.
Wchodź.
Co tam?
Wciąż tu jesteśmy. Ty zniknęłaś. Po pobycie w rodzinie zastępczej.
No wiesz, jakoś leci.
„Jakoś leci”, co?
Dorosłaś.
Żebyś wiedziała.
Akurat.
- To chata siostry? - Tak.
Wyjechała z dziećmi, więc korzystam z okazji.
Nie narzekam. Mogłam wybrać to albo więzienie.
Co ty opowiadasz?
- Założyli ci nadajnik? - Skurwiele.
Idź do salonu. Farmaceutka czeka. Ja zaraz przyjdę.
Wiedziałam, że przyjdziesz.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
To zatrzymam ja.
- Pani mecenas Lemaire? - Nie!
Chodź.
Kucnij.
Nie!
Spójrz na mnie.
Nie bój się. To mnie chcą. Nie ruszaj się.
Pani mecenas Lemaire?
Belhadj. Gdzie jest?
Mehdi!
Uciekaj!
Chodź, usiądziemy.
Tutaj poczta głosowa...
- Czekaj. - Ta?
Na pewno? Nie.
Przestań. To na pewno ta!
Nie, pomyliłaś się.
To ty się pomyliłeś!
Halo?
Jesteś z rodziną?
Tak, ukrywamy się w hotelu.
- Co się stało? - Zabili moją adwokatkę.
Co? To pewnie ludzie Chrisa.
Nie wiem.
Znaleźli mnie. Ciebie też mogą.
Kiedy wyjeżdżacie?
Teraz. Za trzy dni.
- Nie szybciej? - Muszę pozałatwiać sprawy.
Będę ostrożny.
- Wezmę diamenty. - Dobrze.
- W Kanadzie pomyślę, co dalej. - Zadzwoń z pokładu.
Tak. Na razie.
Wyjazd cię nie przeraża?
Wszystko, co znałaś...
- Nie będziesz tęsknić? - Tak, ale co mogę zrobić?
Masz wybór.
Kelly, tak musi być.
Najwyraźniej...
Co? Nie podobało ci się?
No nie! Serio?
I to w pokoju dzieci! To już przesada!
Tutaj poczta głosowa...
Na pewno niczego nie zapomniałaś?
Będzie w nocy w porcie.
Przysięgam, nic więcej nie wiem.
Zajmij się nią.
Co ty tu robisz?!
A ty?
Podrzuciłeś mi nadajnik jak jakiemuś psu?
- Tak? - I dobrze.
Co się dzieje?
- Ja się tym zajmę. - To ten złodziej?
Jak Boga kocham, zapłacisz za te drzwi.
Od niej masz leki?
- Nadajnik w telefonie? - W kurtce.
- Co wie? - Niczego nie wie.
Zrobiło się gorąco. Przyspieszyłem wyjazd. Czekam na parkingu. Masz dwie minuty.
- Dobrze? - Tak.
Nie zostanę.
Czekaj. Kim on dla ciebie jest?
Mam tylko jego.
Pierdol się.
Uśmiechasz się do mamy?
Tak.
Jeszcze raz?
Wy na tyły, ja od przodu.
Cisza.
Tak. Powiem wujkowi, żeby przyciszył muzykę.
Jestem w piwnicy. Które piętro? Gdzie jest?
Które piętro?
- Sprawdź pokoje na górze. - Idę.
Uważaj, bo skurwiel kogoś już zabił.
- Nie macie rzeczy? - Nie.
Muszę sprawdzić pompę. Potem was oprowadzę.
Dobrze.
Chodźmy do piwnicy.
Szlag, pewnie jest na dole.
Skurwysyn.
Kurwa!
SZAJKA: SERIAL
Napisy: Krzysztof Bożejewicz