- Zbliża się. - Nie ruszać się, póki nie zejdzie.
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Nic.
Nie ma kupca. Gliny czekają na dole.
- Co ty mówisz? - Mają moją rodzinę.
Sprzedałeś Lianę?
Nie. Chcą ciebie.
Wyjmuje telefon.
- Halo? - Liana.
Posłuchaj. Rób to, co mówię.
Jesteśmy spaleni. Otaczają cię gliny.
Nie ruszaj się, idę.
Słyszysz? Nie ruszaj się. Idę po...
- Są w ruchu. - Dziewczyna też. W gotowości.
Kurwa!
Szlag!
Belhadj się zbliża.
Ruchy! Nie mogą uciec!
Liana, w porządku?
Ty pójdziesz z nami.
Stać! Nie ruszać się!
Na ziemię! Rzuć broń!
Mają zakładnika.
- Dobra, spadaj. - Dobrze.
Znalazłem tę kryjówkę już wcześniej.
Możemy się tu zatrzymać.
Byłaś świetna w metrze. Jestem dumny.
Mogę o coś prosić?
Muszę iść do Nahela.
- Porozmawiać z nim. - Zły pomysł. Zadzwoń.
Proszę.
Dobra. Daj diamenty.
Pospieszę się.
Ale rudera...
Gliny, tak?
Co na nas mają?
Krew.
Twoją i moją w laboratorium Chrisa.
Wiedzą, że go zabiliśmy i mamy diamenty.
Szlag, to ona.
Dziwka, która mnie aresztowała.
Daj.
Daj, pogadam z nią.
Halo? Tu Mehdi.
Przyznam się do wszystkiego.
Wy zostawicie Tony’ego, jego rodzinę i Lianę.
Lianę? Nie ma sprawy. Ale z Tonym już gorzej.
- Są dowody, których nie da się usunąć. - Krew z laboratorium?
Adwokat to wyjaśni.
Diamentów też nie ukradł. Tylko pomagał je sprzedać.
Ja jestem winny.
Dobrze. To co?
Dajcie mi trzy dni. Potem jestem wasz.
A jeśli odmówię?
Nie negocjuję, tylko tłumaczę, jak będzie.
Nie prosiłem o to.
Nie, to ja cię proszę.
Nie zostawię tak twojej rodziny.
Chcę, żeby twoje dzieci miały ojca i matkę.
Chcę lepszego życia dla Liany, rozumiesz?
Zabójcy są z kartelu, z którym współpracował Chris.
Postrzeliłem syna ich szefa.
Znajdę sposób, żeby ustąpili.
Zajmiemy się nimi.
Mamy na to trzy dni.
- Dzień dobry. - Dzień dobry...
Miło cię widzieć.
- Nie spodziewałam się twojej wiadomości. - W porządku?
Mama mówiła, że nie spałaś u niej od trzech tygodni. Wszystko gra?
Mieszkałam u niej dziewięć miesięcy.
W moim wieku nie wypada.
Wyjdźmy.
Dawno do niego wróciłaś?
Do kogo?
Do łajdaka, który cię bił. Wróciłaś do niego?
Nie.
- Isabelle, nie kłam. - Mam mieszkanie.
Nie widuję się z nim.
Zresztą to nie twoja sprawa.
Wiesz co?
W drodze uśmiechałam się jak głupia.
Cieszyłam się, że siostra chce mnie zobaczyć.
Ale chciała mnie zdołować.
Nie taki był mój zamiar.
Prowadzę teraz skomplikowane dochodzenie.
Boję się, że ktoś zaatakuje ciebie lub mamę.
Jej już powiedziałam. Kolej na ciebie.
- Idę. Czy będziesz mnie przesłuchiwać? - Isa, uważaj.
Jestem dorosła.
Kelly, to ja.
Wejdź.
Obudził się?
- Nie jest dobrze. - Bo?
Rozmawiałam ze znajomym lekarzem. Trzeba będzie amputować nogę.
- Jaja sobie robisz? - Tak.
Całą nos nie spałam. Jest niedziela. Nie mogę tak.
- Muszę wyluzować. - I stąd te gówniane żarty?
Idź.
W porządku?
Przykro mi, Nahel.
Dlaczego?
Z powodu Shaïnez?
Modiego?
Czy mojej dziewczyny?
Zostaw mnie. Chcę zostać sam.
Liana?
Jesteś najgorszym, co mnie spotkało.
Wrócę później.
Nie wypowiemy kartelowi wojny. Sprawimy, że ustąpi.
W jaki sposób?
Okradniemy ich.
Zrozumieją, że możemy ich skrzywdzić
i zagrozić ich interesom, a wtedy wszystko im oddamy.
W zamian wynegocjujemy pokój.
Czego będzie nam trzeba?
Jakiś problem?
Okradniemy kartel.
Zrozumieją, że pokój im się opłaca.
- A jeśli nie? - Nadal będą chcieli nas zabić.
- Masz jakiś plan? - Nie.
Potrzeba nam ludzi.
Kogo masz na myśli?
Sabera Djebliego.
Ma kontakty i informacje.
No i chuj! Wiesz, o co mnie prosisz?
O odpowiedzialność za decyzje. Chciałaś zostać.
Ja w twoim wieku nie pomógłbym Nahelowi.
Musisz to doprowadzić do końca. Stłum gniew i myśl o Nahelu.
Czemu miałby nam pomóc?
Zabili jego kuzynkę.
Chcą jego głowy.
Mamy wspólnego wroga.
Jutro przekaże nam informacje.
Valéria, znajdź coś na panią komisarz.
Chcę, żeby przekazała nam informacje o Belhadju.
- Carlos. - Fuck!
Chłopaki, wypad.
Idź.
Porozmawiamy.
Co ty tu robisz?
Lepiej zapytaj, jak cię znalazłem.
Pytam ostatni raz: co tu robisz?
Chcę zniszczyć skurwysynów z kartelu.
- Pomóż mi. - Czemu miałbym to robić?
Od śmierci Chrisa nie masz pracy, ale wciąż przemycasz kokę przez port.
Ryzykujesz życie za ochłapy.
- I życie rodziny też. - Ich do tego nie mieszaj!
Przepraszam.
Jesteśmy u siebie.
Skoro my nie pracujemy,
to oni też nie będą.
Jaki masz plan?
Daj mi wszystkie informacje o kartelu.
Narkotyki, pieniądze,
ludzie, którzy dla nich pracują.
Przypomnisz, ile dokerów masz w związku?
Jakieś 90% pracowników portu.
Reszta to płotki.
Chris nie spotykał się z moimi ludźmi.
Czemu chce się pan z nim widzieć?
Przewozi dla mnie tonę koki.
To nie wystarczy?
Proszę, siadaj.
Wiesz, kim jestem?
Nie.
A ja wiem, kim ty jesteś.
Ostatnio aresztowano cię w 2017 roku, tak?
- Wyszedłem po trzech latach. - Po dwóch i pół.
Dobre sprawowanie. Normalne.
Problem w tym, że powinieneś był dostać więcej.
Dlaczego?
Z jaką ilością cię zatrzymali?
Sto gramów.
Kilo to nie 100 gramów.
To 1000 gramów.
Zatrzymano cię z 1000 gramów koki.
Policja nie spodziewa się nadpływającej tony.
Ale muszę wiedzieć.
Nadal ich informujesz?
Tak myślałem.
Zastąpimy go. Ciężarówką pojedzie mój człowiek.
Zajmij się jego ciałem.
Masz informacje?
A nawet mały bonus.
Facet z kartelu, Almeida, kieruje portem, póki nie znajdą zastępstwa za Chrisa.
To znaczy?
Zatrzymał część ekipy Chrisa, ale on wszystko nadzoruje.
Zajmuje się pieniędzmi dla Caracas i koką tutaj.
Czeka na dostawę?
Na tonę. Jutro.
Co robi z pieniędzmi?
Wysyła je samolotem dwa razy w miesiącu.
Przechowuje je w magazynie pod Brukselą.
To ukradniemy. Pieniądze.
No nie wiem. Trzeba ukraść kokę, nie forsę.
Kurwa. Serio chcesz kraść dla niego kokę?
Już nie pamiętasz?
Miej jaja i sam ubrudź sobie rączki.
Razem raźniej, ale dam radę sam.
Ta, jasne.
- Pajac. - Omówimy to.
Co jest?
Nie ufam mu.
Wiem, że nie można mu ufać.
Okantuje nas.
Skoro dasz radę, kokę ukradniesz sam.
My zajmiemy się forsą.
Dobrze. Ukradniemy i to, i to?
I jeszcze coś. Kokę, forsę i porwiemy kogoś ważnego z ich grupy.
Zrozumieją, że też ich znajdziemy.
Można by porwać kolesia, który wywozi kokę z portu.
Gdzie go znajdę?
To szef dużego związku dokerów.
Ma też udziały w klubie nocnym. Le Mirano.
- Spędza tam każdy wieczór. - Dobrze, zajmę się nim.
Czekamy na towar. Uderzymy jednocześnie.
Prześlę ci lokalizację forsy i zdjęcia gościa.
W razie czego dzwoń.
Halo? Proszę mi pozwolić porozmawiać z żoną.
Masz tupet o to prosić?
Najpierw Belhadj.
Minęły dwa dni. Muszę ich usłyszeć.
Proszę mi pozwolić.
Posłuchaj uważnie, ty gówniany złodzieju.
To ja tu rządzę. Najpierw dostanę to, czego chcę.
Belhadjowi zostały dwa dni.
Dopilnuj, żeby dotrzymał słowa, bo pożegnasz się z rodziną.
Ale mnie wkurwia.
ISABELLE HERMAN: ARCHIWISTKA W KANCELARII LAWSON I WSPÓLNICY
Jebana sukienka.
Dobrze ci w niej.
- Widzisz typa obok łysego? - Tak.
To on.
On i forsa jednocześnie?
Teraz to rekonesans. Jutro zmontujesz ekipę.
Tony i ja zajmiemy się forsą.
Saber koką. A ty zajmiesz się nim.
Błagam.
Posłuchaj uważnie.
Wyjaśnisz siostrze, że ten piękny uśmiech
to wiadomość od kartelu Los Soles.
Ma zapomnieć o Mehdim Belhadju
albo dostanie twoją głowę w kartonie.
Co to za gość?
Trzeba porwać kolesia z Le Mirano.
- Za ile? - Pięć tysięcy.
Pięć tysięcy?
Czemu nie zadzwoniłaś?
Masz bransoletę!
Patrz.
Zwichnęłam stopę, kiedy ją zakładali. Jest trochę za duża.
To czemu ją nosisz?
Pasuje mi.
Staram nie rzucać się w oczy.
Jaki masz plan?
Nie ma planu.
Chce wejść tylnym wejściem i poszukać gościa. Plan do dupy, powiedz.
Nie najlepszy.
To nie bank, tylko koleś.
Przyjmijmy, że odłączysz alarm przy drzwiach.
Otworzysz je i pojawi się ochroniarz. Co wtedy?
- Naskoczę na niego. - Dobra.
- Widzisz? Do dupy. - Ma rację.
Naprawdę do dupy.
Posłuchaj. Dobrze znam ten klub.
Wejdę jako klientka i otworzę tylne drzwi.
Będziesz czekać z bronią, a ja go poszukam.
Przyprowadzę go na spokojnie.
Trzyma się kupy.
- Jej plan jest lepszy. - Tyle że ona nie idzie.
Wiesz co? Rób, co chcesz. Mam to gdzieś.
Potrzebny ktoś do auta.
- Mam kogoś. - Kierowcę?
Zajebistego kierowcę.
Bez obaw, odłożę ci osiem.
Widziałeś może Rayane’a?
Rayane’a? Tam jest.
Co?
Nie mogę spuścić. Już dałem rabat.
Co tam? Ty mu w gaz, a on zgasł?
Dounia!
Co u ciebie?
- Spoko. - Koleżanka?
Wyjaśniła wszystko?
Tak. Trzeba kogoś porwać, tak?
Ty będziesz tylko prowadził.
- Ile? - Pięć tysięcy.
Zaraz.
Do podziału z Dounią czy...?
Pięć na głowę.
Miej przy sobie telefon. Zadzwonię.
Wszystko będzie dobrze.
Posłuchaj, jestem przy tobie.
Nie zostawię cię, jasne?
Będzie dobrze.
Proszę.
Napadli na moją siostrę.
Oszpecili ją.
Wie pani kto?
Kartel Los Soles.
Bardzo mi przykro.
- Gdzie jest? - Jest bezpieczna. Mama też.
Ale powinnam była posłuchać.
Belhadj dla nich pracuje. Chcą, żebym przerwała śledztwo.
Proszę się nie dać zastraszyć.
- Musi pani znaleźć sprawców. - Jak?
Mogę pomóc.
Ale muszę wiedzieć, co ma pani na Belhadja.
Aresztowałam Tony’ego Grazianiego.
Czemu nie ma tego w dokumentacji?
Bo zgodził się na współpracę.
Zapewniliśmy mu anonimowość.
- Robimy tak ze wszystkimi informatorami. - Jest wolny?
To on umożliwił operację w metrze?
Tak.
Mehdi Belhadj spotykał się tam z Lianą Kinsemi.
Uciekli nam.
I gdzie ten wasz współpracownik? Z Belhadjem?
Tak.
- Zaprowadzi nas? - Nie.
Belhadj go przejrzał.
Odda się w nasze ręce za dwa dni
za nietykalność dziewczyny i Grazianich.
- Grazianich? - Mamy jego żonę i dzieci.
Są w motelu z ochroną.
Idę dziś do klubu.
Kelly, nie wracajmy do tego.
Jestem ci potrzebna.
- Czemu nie chcesz mojej pomocy? - Nie chcę cię narażać.
Jak Shaïnez?
Kochałaś ją?
Musisz przestać się winić.
Nie chciała ukraść koki.
Nie ty ją zabiłaś.
Odpowiada za to tylko ten, kto ją zastrzelił.
Nikt inny.
Idę dziś, i już.
Nie pytam cię o zdanie.
Nie daję ci wyboru.
Idę do pracy.
Szefowa szukała tramadolu.
Kryłem cię, ale to niebezpieczne.
Bez obaw. Już nie wezmę.
Dobrze. Odbija ci, Kelly.
W porządku?
Jesteś pewna planu?
- Nie. - Dobrze.
- Nigdy nie powinno się być pewnym. - To po co planować?
Najważniejszy jest czas przygotowań.
- Jak to? - Zawsze coś się posypie.
Im więcej przygotowań, tym łatwiej improwizować.
- Uważaj, dobrze? - Dobrze.
Jeśli coś będzie nie tak, uciekaj.
Dobrze.
Przygotuj się. Masz pięć minut.
Grają zarąbistą muzę.
Ale gęby ich klientów...
Co tam? Jesteś sama? Postawię ci coś.
Nie trzeba.
Ja stawiam.
- Nie, dzięki. - No weź.
Przestań!
Idę.
Jak wyglądam?
Fantastycznie!
Jeśli coś się stanie, uciekaj.
Dobrze.
Jest koka.
Gdzie pieniądze?
- Tam! - Gdzie?!
Tam!
Celnicy. To koniec.
Co teraz?
Mają się nie ruszać.
Co?
Kurwa!
Tu jest fajnie.
- Nadjeżdżamy. - Czekaj.
Będziemy za dwie minuty.
Znajdź forsę.
Ja pójdę tam, jadą kolejni.
Spadajmy.
Nie chcemy ukraść koki.
Co?
Upewnimy się, że ją przechwycą.
Nie chcę, żeby ktokolwiek na niej zarobił.
Chcę, żeby spłonęła.
I żeby wiedzieli, że to ja.
Jesteśmy.
Czego ty chcesz?
Wojny.
Chcę wojny.
Przestań.
- Pozwól mi. - Przestań!
Chodź tutaj!
Puszczaj!
Puść mnie!
Nie opieraj się, kurwa!
I jak?
Znalazłem hajs.
Idę.
SZAJKA: SERIAL
Napisy: Krzysztof Bożejewicz