Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Musi pani ze mną porozmawiać.
Niech pani mówi.
Co wydarzyło się w lesie?
WYSTĘPUJĄ
SPRAWA FRIEDY
FILM OPARTY NA FAKTACH
SANKT GALLEN, 1904
To jakiś żart? Wiadomo, że jest winny.
Proszę nie brać tego do siebie.
Musi skrzywdzić kolejnego obywatela, żebyśmy go zamknęli?
Stracił pan wiarę w dobrych ludzi?
Leżał tam jakiś czas.
Ulewne deszcze rozmyły ziemie.
Co się stało?
Na początku widać było tylko czapkę i but.
Potem okazało się, że to zwłoki dziecka.
Miał to na szyi.
Okropna pogoda. I to w czerwcu.
Słyszałyście o dziecku w lesie?
"Wczoraj wieczorem w lesie Hagenbuch znaleziono ciało pięcioletniego chłopca,
które znajdowały się tam od dłuższego czasu”.
To dzieło potwora.
"Nie zgłoszono zaginięcia dziecka, które pasuje do opisu,
więc prosimy mieszkańców o pomoc ustaleniu jego tożsamości.
Miał na sobie szarą bluzę, szare spodnie, białą koszulę,
czarne wiązane buty i białą czapkę”.
- Jest pani pewna? - Całkowicie.
To ubranie Ernstliego Kellera.
Dziękuję. To wszystko.
Dlaczego akurat on?
Tak długo się nim zajmowaliśmy.
Opuścił nas dopiero cztery tygodnie temu.
Jego matka wciąż nie zapłaciła za opiekę.
To nie sprawa prokuratury.
Napisałaś do Heiriego?
Przestałaś jeść.
Już jesteś blada.
Inne matki mają pięknych synów,
którzy nie uciekają do Zurychu.
Frieda Keller?
Jestem jej siostrą. O co chodzi?
Chcemy z nią porozmawiać.
Jest w domu?
To ja.
- Z głębokim żalem... - Zrobiłam to.
Może podamy twoim ważnym kolegom kurczaka.
Żadnych eksperymentów.
Kolacja jest zbyt ważna.
Dlaczego tak się denerwujesz?
Sami powinni zaproponować mi miejsce w Radzie Państwa.
Szach.
Choć raz przełknij dumę
i powiedz im, czego chcesz.
Nie będę błagał.
Nie licz na ich intelekt.
Oboje wiemy, że są zblazowanymi durniami.
Może Conrad. Zawsze pożera cię wzrokiem.
Nie widzisz tego?
Ma piękną żonę i pięcioro dzieci.
Dokładnie.
Przyszedł pan Schöneberger.
Martwy chłopiec w lesie. Zabiła go matka.
- Co? - Przyznała się.
Jutro się tym zajmiemy.
Znowu kleik?
Pachnie cipą.
Mogę się poobcierać?
Spokój!
Inaczej ją sobie wyobrażałam.
Wilk w owczej skórze.
Jedzenie.
Otwórz.
Zabiła niewinne dziecko.
Więc stój na straży.
Musisz coś zjeść.
Przydałby się szew kryty.
Na ramionach.
Źle to wygląda.
Zwłoki dziecka w lesie Hagenbuch!
Morderczyni dziecka z lasu Hagenbuch!
Pokaż.
Dziękuję.
Co się z tobą stało, dziewczyno?
Mam na imię Frieda.
Nie chcę wszy.
Ja też nie.
Dlaczego pracuje pani w takim miejscu?
Przecież pani nie musi.
Bezczynność szkodzi umysłowi.
Wkrótce się przekonasz.
Poznaje pani?
Pani Keller?
Spytam ponownie. Rozpoznaje je pani?
Tak.
Pani syn miał je na sobie, gdy odebrała go pani z sierocińca.
Zgadza się?
Co zrobiła mu pani w lesie?
To byłam ja. Czy to nie wystarczy?
Nie. Muszę ustalić, co się wydarzyło.
Pani Keller.
Trójkątny płatek ucha.
Pięć i siedem.
Wstań i się obróć
Oprzyj się o ścianę.
Zegnij lewą nogę.
- Nie ruszaj się. - To kobieta, a nie krowa.
To nie kobieta, tylko morderczyni.
- Dwadzieścia dziewięć. - Wyjdźcie.
Obaj.
Zejdź.
Wyciągnij rękę.
Normalnie robię coś takiego, gdy szyję nową suknię.
Nie tutaj.
Gdzie jest Ernstli?
Przynajmniej nie jest pochowany w lesie.
"Istnieje tylko człowiek.
Cała reszta jest dziełem jego rąk i umysłu.
Człowiek. Jest wielki.
To brzmi dumnie.
Człowiek”.
Nie przeszkadza panu, że narzeczona pracuje?
Czy aktorstwo można nazwać pracą?
Uważaj na igły.
Jak się państwo poznali?
Jestem pamiątką z czasów jego studiów w Berlinie.
Zobaczył mnie na scenie i się zakochał.
Niełatwo opuścić ojczyznę dla mężczyzny.
- Może się pan ruszać. - I skończyć z igłą w szyi?
Nie powinny kłuć.
Mogą państwo nawet zatańczyć.
Lepiej nie.
Pan prawnik jest tchórzliwy jak zając.
Zdobiona szpilka do włosów,
pojemnik na nici,
scyzoryk,
kawałek drewna.
Kora wierzby.
- Mydło. - Jak ona się czuje?
Nie muszę odpowiadać.
- Pocztówki. - Mogę ją odwiedzić?
Proszę się odsunąć.
- Co to? - Wykroje krawieckie.
To moje.
Proszę jej to dać.
Nie je, gdy się boi.
Może skusi się na jabłko.
Wszystko w porządku. Nie ma się na co gapić.
Proszę usiąść.
Co pani wie o zbrodni?
Nie wiedziałam o niczym, dopóki nie odwiedziła nas policja.
- Szwagierka mieszka z nami. - A dziecko?
Było w sierocińcu.
Dlaczego nie z wami?
Nie sądziliśmy, że tak to się skończy.
Uważacie, że pani...
Frieda Keller.
Może być niewinna?
Nie wie pan, co przeżyła.
Nie jest taka, jak piszą w gazetach.
Co przeżyła?
To wszystko, co mamy.
Proszę mi o wszystkim opowiedzieć.
Muszę wiedzieć jak najwięcej, żeby jej pomóc.
Frieda jest porządna i pracowita.
Lubi gotować.
Co z nią będzie?
Czeka ją proces.
Kara śmierci?
Jeśli oskarżenie dowiedzie, że działała z premedytacją
i zostanie skazana za zabójstwo.
Proszę opowiedzieć o ojcu dziecka.
- Nie ma ojca. - Na pewno jest.
Może być współwinny?
Nie.
To nic nowego, że kobieta pozbywa się nieślubnego dziecka.
Nie będziemy zabierać panu więcej czasu.
Weźmiesz tę sprawę?
Naturalnie. Nawet pro bono.
Była zdesperowana albo jest zimną suką.
Nieprawda. Jest porządna.
Mów po niemiecku.
To najlepsza koleżanka z pracy.
Jest mądra i uprzejma.
Czy ostatnio zachowywała się inaczej?
Była cichsza.
Często bolała ją głowa.
Myślałam, że dlatego nie przychodzi do pracy.
Miała romans? Spotykała się z mężczyznami?
Liczyła się tylko praca.
Potrzebowała pieniędzy.
Jej siostra płaci wysoki czynsz.
Nie wiedziałaś, że miała dziecko?
Na pewno jest matką?
Nasza Frieda?
Czy ktoś mógł ją szantażować?
Kiedyś w salonie pojawiła się kobieta.
Była rozgniewana.
Bardzo ładnie.
Przyprowadź Sophie.
- Teraz ty. - Jak wyglądam?
Odeśle cię do domu.
Musisz nabrać kolorów.
Jak ty to robisz?
Zmieniasz szmaty w piękne ubrania.
Trafisz do paryskiego domu mody.
Nikt nie zabroni nam marzyć.
Twoja kolej.
Nie słyszałam ich i o nic nie pytałam.
Nie chciałam, żeby Frieda myślała, że ją szpieguję.
Nawet biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności,
które mogłyby do tego doprowadzić,
nie rozumiem, dlaczego matka zabija własne dziecko.
Myślałem, że instynkt macierzyński każe jej je chronić.
Pytała, gdzie jest Ernstli.
Nagle się nim zainteresowała...
i spytała akurat ciebie.
Akurat mnie.
Wykroje krawieckie dziecięcych ubrań.
Dzień dobry.
Żadnych wizyt bez zgody prokuratora.
Mówiła pani, że mogę przynieść jej ubrania.
Wyłącznie ubrania.
To tylko kora wierzby. Na bóle głowy.
- Proszę jej to dać. - Dobrze.
Jak ona się czuje?
Kto wie, jak czuje się morderczyni?
Matki, które przyprowadzają do nas dzieci,
nie radzą sobie z macierzyństwem.
Ale że dojdzie do czegoś takiego...
Co miałam zrobić?
Potrzebujemy miejsc dla noworodków, które ciągle do nas trafiają.
Musiałam odesłać chłopca, bo nudził się wśród małych dzieci.
Odebrała go dopiero, gdy wyznaczyłam ostateczny termin.
Ma pani pieniądze?
Musiałam kupić mu ubrania.
Dokąd idziemy?
Ernstli?
Chodź.
Czekam na pieniądze w przyszłym tygodniu.
Oczywiście ich nie przyniosła. Zaraz po to pójdę.
Księga opłat.
Gdyby wszyscy mieli taki dług jak Frieda,
bylibyśmy przytułkiem.
Mam ten list.
Musiała to kiedyś przynieść.
Znaleźliśmy go, sprzątając.
Co by się stało, gdyby nie odebrała chłopca?
Musiałby odejść. Nie pomieścimy wszystkich.
Napisała, że Ernstli miewa się dobrze.
W Monachium?
Mogę napisać do Berthy?
Chcę jej podziękować.
Trudno myśleć trzeźwo, gdy nie ma nic do roboty.
Możesz rozmawiać wyłącznie z prokuratorem.
Pani Bahon z salonu krawieckiego chyba nieźle płaci.
Za dużo, by umrzeć, za mało, by żyć.
Mogłaś pracować na własny rachunek.
Marzenia nic nie kosztują, ale cała reszta...
jest poza moim zasięgiem.
Życie się dłuży, gdy człowiek czeka, aż śmierć go uwolni.
Od czego chciałaś uwolnić Ernstliego?
Od życia.
Od chorób w zimie.
Od bólu brzucha z głodu.
Od spojrzeń pełnych pogardy.
Od bycia synem zhańbionej dziewczyny.
Ode mnie.
Wykroje w twoim pokoju.
Były dla Ernstliego?
Mundurek szkolny.
Miałam nadzieję, że założymy rodzinę.
Jak pani.
Wystarczy.
Ja też nie spełniłam wszystkich swoich marzeń.
Muszę wstawić jeszcze jedną plombę.
Nie chcemy, żeby na górze doszło do zapalenia.
Dam panu proszek.
Na wypadek, gdyby ból powrócił.
- Dziękuję. - Czytajcie o morderczyni z lasu.
- Dzień dobry. - Jak pan się miewa?
Dobrze. Pogodził się pan z wyrokiem?
Nie biorę tego do siebie. To tylko praca.
Dziewięć razy wygrywasz, a raz przegrywasz.
Wiedziałem, że obróci to pan na swoją korzyść.
A skoro o pracy mowa, chciałbym odwiedzić klientkę.
Reprezentuje pan morderczynię?
Wizyty u klientów to część pracy.
Nie muszę się godzić, dopóki z nią nie skończę.
Nie musi pan, ale może.
Przyznała się. Sprawa jest jasna.
Sam chciałbym się przekonać.
Strata czasu.
Boi się pan, że coś odkryję?
Proszę się nie przeceniać.
Odpowiadam za to, by ludzie mogli polegać na wymiarze sprawiedliwości.
Morderczyni musi zostać ukarana.
Czy śmierć jest sprawiedliwą karą?
O tym zdecyduje sędzia. Muszę iść.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Szukam!
Żebyś miała jakieś zajęcie.
Przerób je. Tu masz wymiary.
To cerówki.
Wiem.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Nożyczek.
I kory wierzby na ból głowy.
Co roku rodzą się setki nieślubnych dzieci.
Niezamężne matki są zazwyczaj ubogie,
ale gdyby każda zakopywała swoje dziecko w lesie...
Nie myślisz o niczym innym?
Mogła poprosić o pomoc.
- Mogła coś powiedzieć. - I kto to mówi?
Organizujesz wystawne przyjęcia,
zamiast poprosić o nominacje.
Jest różnica.
Jedno to wstyd, drugie to duma.
Porównujesz kolację z morderstwem?
Nie zabiłbym, żeby dostać nominację.
Ja też chcę, żebyś zasiadł w Radzie.
Gesine?
Co robisz?
Jak myślisz?
A jeśli ktoś zobaczy?
Że uczę się jeździć? Potrzymaj.
Wystarczy.
Tak jest wygodniej. Dlaczego tylko mężczyźni mogą jeździć?
Bo to prowadzi do bezpłodności.
Zarzucą ci nieobyczajność, a powinni wychwalać twoje cnoty.
Masz rację.
Kto szyje mundurek dla dziecka, które chce...
Narzędzie zbrodni.
Skąd je pani wzięła?
Sznur? Był w domu.
Cały czas miała go pani przy sobie?
Zatem wychodząc z domu, wiedziała pani, że zabije własne dziecko.
A Heiri Rothenfluh?
Gdzie jest Heiri, który nie może się doczekać,
aż znów panią zobaczy.
To on jest ojcem?
Więc kto nim jest?
"Wyniki sekcji zwłok.
Siódmego czerwca 1904 roku
w płytkim grobie znaleziono ciało chłopca.
Długość ciała 102 centymetry.
Chłopiec ma od czterech do sześciu lat.
Jest ubrany i przykryty ziemią i liśćmi.
W miejscu twarzy znajduje się
kłębowisko larw much.
Widać je także na silnie opuchniętych dłoniach i stopach.
Po zmyciu larw, okazuje się,
że brakuje tkanki miękkiej twarzy i części nosa.
Nie ma śladu po oczach”.
Inni cieszą się, że mają dzieci, a pani...
Nie wstydzi się pani?
Środa. Dzień kąpieli.
Chodź.
Trwa przesłuchanie.
Jeszcze jeden.
Tamten.
Nikt nie wyjdzie z naszego domu głodny.
Chroniłam cię przed samym sobą. Dobrze o tym wiesz.
Wiem.
Czy ten proszek namącił ci w głowie?
Ta kobieta doprowadza mnie do szału.
Żałujesz, że za mnie wyszłaś?
Nigdy cię nie opuszczę.
Chcę zobaczyć, jak ten uparty osioł zasiada w Radzie Państwa.
Frieda Keller, urodzona 24 grudnia 1879 roku
w Bischofszell Thurgau.
Zapłodniona przez właściciela zajazdu, Carla Zimmerliego.
Wnosiła o ustalenie ojcostwa?
Musiałaby zrobić to w Thurgau.
Thurgau mnie nie interesuje.
Wstyd, że niezamężne kobiety rejestrują swoje bękarty.
Ma pan informacje na temat Heiriego Rothenfluh?
Rothenfluh, Heinrich.
Pracownik Szwajcarskich Kolei Państwowych.
Przeprowadził się do Zurychu.
Nie ma więcej informacji.
- Jest spokojnie. Idę na obiad. - Smacznego.
Piękna suknia.
- Męża nie ma. - Tym lepiej.
Miłego dnia.
Należą do panny Keller?
Czego pan chce?
Porozmawiać z nią.
Proszę przyjść później.
Każdy ma prawo do obrony.
Proszę mnie do niej zaprowadzić.
Nie mogą jej skazać.
Przecież nie wiedzą, co dokładnie się wydarzyło.
Panna Keller?
Nazywam się Janggen i jestem pani obrońcą.
To Arnold Janggen. Adwokat.
Znalazła dobrą partię.
Jest przystojny.
I nie chodzi tylko o dobrą marynarkę.
Po spodniach widać, że jest hojnie obdarzony.
Sophie!
Chciałabym mieć kiedyś tyle szczęścia.
Uszyłabyś mi suknię ślubną.
Opowie mi pani, co się stało?
Proszę mi pomóc, żebym ja mógł pomóc pani.
- Nie potrzebuję pomocy. - Proszę nie tracić nadziei.
Mam nadzieję, że nie będę dziś znów spała ze szczurami.
Ktoś zmusił panią do wzięcia winy na siebie?
Nie.
Prokurator będzie chciał udowodnić, że działała pani z premedytacją.
Proszę nie mówić niczego,
co wskazywałoby, że zaplanowała pani zbrodnię.
Wystarczy. Od teraz proszę rozmawiać z moim mężem.
Niech pani wszystko spisze.
Potrafi pani pisać?
Proszę opisać swoje życie ze szczegółami.
Radosne i smutne chwile.
Obiecuje pani?
Proszę przekazać Bercie, żeby się nie martwiła.
Dobrze.
- Właśnie wyszła. - Szkoda.
Czuję, że pańska żona nie mówi mi o wszystkim.
A szwagierka milczy, choć jest w kropce.
"Lepiej milczeć, lepiej zapomnieć”.
Tak mówiła jej matka.
Milczenie kobiety może oszczędzić wielu kłopotów.
Wiedział pan o dziecku?
Bertha mówiła, że Frieda rzuciła się ze schodów,
żeby stracić ciążę, ale się nie udało.
Frieda błagała, byśmy go przygarnęli, ale Bertha nie chciała.
Bała się plotek.
I tak mieszkaliśmy z Friedą.
Ale dokładała się do czynszu.
Nie jesteśmy bogaci.
Dlaczego przeprowadziła się do Sankt Gallen?
Gdy zaszła w ciążę, ojciec wyrzucił ją z domu.
Kto ją zapłodnił?
Nie chcemy plotek.
Obowiązuje mnie dyskrecja.
Mąż chce, żeby było idealnie, znasz go.
Oczywiście.
Są konserwatywni.
Przynieś drugi komplet.
Tak jest.
Dobry wieczór.
W końcu. Lepiej się pospiesz.
Mój Boże.
Przepraszam.
Co zrobimy? Zaraz tu będą.
Przebierz się. Coś wymyślę.
Po moim trupie.
Masz lepszy pomysł?
Od tego wieczoru zależy moja dalsza kariera.
Ciągle to powtarzasz.
Wykluczone.
Dobrze. Sama będę podawać do stołu.
Oszalałaś? Wyobraź sobie te plotki.
Przecież ktoś może ją rozpoznać.
Nikt nie przygląda się służącym.
Nie zorientowaliby się, gdyby zupę podawała ich matka.
Koniec rozmowy.
Nie przesadzajmy.
Nie pracujesz, nie zarabiasz. To proste.
Socjaldemokraci tak nie uważają.
Chcą chronić robotników.
Czy Szwajcaria zawsze musi kierować się nowymi trendami?
Czego oczekujecie od socjalistów?
Gdyby mogli, przyznaliby kobietom prawa wyborcze.
Czasem lepiej niczego nie zmieniać.
- Jak ząb? - Świetnie.
Wszystko znów jest pyszne.
Nie zjadłbym lepiej u ambasadora w Zurychu.
Schlebia mi pan. Na zdrowie.
Śpi pani spokojnie, gdy morderczyni dzieci jest tak blisko?
To musi panią zadręczać.
Erna widziała gorsze rzeczy.
Mąż wprowadził wyjątkowe środki bezpieczeństwa.
Jestem chroniona.
Gorsze od matki, która zabija swoje dziecko z zimną krwią?
Nie wiemy, czy zrobiła to z zimną krwią, czy była udręczona.
Nie wpada się na taki pomysł, spacerując po lesie.
Niech uczuciami przestępców zajmują się pisarze.
Morderstwo to najcięższe przestępstwo i ona za nie odpowie.
Arnold będzie musiał się postarać, żeby ją wybronić.
Niech próbuje.
Kara śmierci. Bez wątpienia.
Zadba pan o to?
Mówią, że jej matka też byłw w więzieniu za zabicie dziecka.
Także nieślubnego.
Mówią czy wiedzą?
Nie interesują nas plotki.
Pan prokurator stał się sławny.
O sprawie piszą wszystkie gazety.
Musi pan wygrać, żeby uniknąć publicznego upokorzenia.
- Tego byśmy nie chcieli. - Boże broń.
Zetną ją. To pewne.
Walter Gmür udowodni jej winę.
Wystarczy.
Jeśli mąż wygra, zasłuży na miejsce w Radzie.
Czy panu zależy na tym tak jak pańskiej żonie?
Oczywiście musiałbym to przemyśleć.
Rzadko miewamy tu eleganckich gości. Pan z Sankt Gallen?
Arnold Janggen. Prawnik.
Carl Zimmerli. Właściciel gospody.
Nie mam wizytówki.
Ale może mi pan pomóc.
Zbieram informacje na temat Friedy Keller.
- Zna ją pan? - A kto nie zna Kellerów?
Ojciec nie żyje. Przyjaźniliśmy się.
Porządny człowiek. Ale jego żona...
Co z nią?
Nie chcę mówić źle o zmarłych,
ale była na bakier z prawem.
Odsiadywała długi wyrok w zakładzie karnym w Tobel.
Co zrobiła?
Proszę pytać innych.
Nie jestem plotkarzem.
Utrzymuje pan kontakt z Friedą?
Od dawna nie.
Dlaczego pan się nią tak interesuje?
Syn Friedy to pańskie dziecko.
Plotki. Co z tego, że tu pracowała?
"Matka z Thurgau przyznaje się do zabójstwa własnego syna”.
Frieda?
To ona?
A martwe dziecko to pański syn.
Pożerała mężczyzn wzrokiem.
Nic dziwnego.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Nie trzeba.
Raz dałem jej 50, a raz 30 franków.
Było mi jej szkoda.
Przez pięć lat płaciła za czynsz pięć franków tygodniowo.
Proszę policzyć, na ile jej to wystarczyło.
Dziękuję.
Także w imieniu męża.
Nie wiedziałam, że domaga się kary śmierci.
"Od czego zacząć opisywanie swojego życia?
Zawsze cierpiałam na okropne bóle głowy.
W dzieciństwie przeszłam zapalenie opon mózgowych.
Lekarz stracił nadzieję.
Moja kochana matka była zdesperowana.
Nie było nas stać na prawdziwe leki,
ale bardzo się o mnie troszczyła.
Gdy umarła, prawie się załamałam.
Przeraźliwy ból głowy sprawiał, że nie myślałam trzeźwo”.
Co robisz?
Szykuję strategię obrony.
Zaskoczę tego nadętego snoba.
- Czy ta dziewczyna jest obłąkana? - Chciałbym.
- Gdzie znajdę Heiriego Rothenfluha? - Tam.
Poznaliśmy się na jarmarku. Od razu ją zauważyłem.
Nie wierzyłem, że chce ze mną rozmawiać.
Dlaczego? Flirtowała z innymi mężczyznami?
Nie.
Frieda była miła, ale nigdy bezczelna czy nieprzyzwoita.
Poznał pan jej bliskich?
- Co zrobiła? - To ja zadaję pytania.
Jej rodzice nie żyją.
Mieszka z siostrą. Nie poznałem jej.
Nie ma wielu przyjaciół.
Wysyłała panu pocztówki?
Nie, ale dostałem od niej list.
Co pisała?
Mam czyste sumienie. Nikogo nie skrzywdziłem.
Jak opisałby pan waszą relację?
Coś mogło z tego wyniknąć.
Ale?
Coś ci przyniosłam.
Do salonu przyszedł przyjaciel pani Bahon.
Fotograf.
Zrobił nam zdjęcia w odświętnych strojach, za darmo.
Piękne.
Przepiękne.
Ale wolę cię na żywo.
Muszę ci coś powiedzieć.
Zaproponowano mi pracę w Kolejach Państwowych.
W Zurychu.
W Zurychu?
Będę cię odwiedzał.
W wolnym czasie.
A teraz mam twoje piękne zdjęcie.
Może mnie stąd zabierzesz.
Z tęsknoty.
Chciałabyś?
To był koniec waszej znajomości?
Wyjazd do Zurychu.
Przestała odpisywać.
- Ma pan to zdjęcie? - Fotografię? W domu.
A list?
Też.
Czy panna Keller wspominała o synu?
Jakim synu?
Raz, dwa, trzy.
Gratulacje.
- Panie kolego. - Panie przewodniczący.
Nie został pan zaproszony?
Że też ma czas na takie rzeczy.
Panowie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Sprytnie. Upolowała pani mądrego chłopaka.
Czeka go obiecująca kariera.
Może to on był sprytny i upolował mądrą kobietę.
Chodź tu, Gesine.
Przyniosę szampana. Panu też.
Oby nie zrujnował sobie przyszłości.
Ta dzikuska mąci mu w głowie.
Nagle stał się zwolennikiem nowomodnych bzdur.
Mówił, że mimo swojej natury, kobiety mogłyby być
tak dobrymi prawnikami jak mężczyźni.
- Absurd. - Wiem.
Czy on w studiował w Niemczech, czy tylko flirtował?
Użyłem słów: "ze względu na swoją naturę”.
Proszę.
Czy to nie w domu Gmürów kobieta nosi spodnie?
Jak pan śmie?
Na zdrowie.
Przepraszam. Żona czeka.
Wiele kobiet marzyło o ślubie z panem prawnikiem.
Wygrała Niemka.
Z panią było podobnie?
To były inne czasy.
Boli cię głowa?
Dziś urodziny Ernstliego.
Kiedyś przyniosłam mu ciastko ze świeczką.
Podobała mu się tak bardzo, że nie chciał jej zdmuchnąć.
Myślałam, że nie będę czuć smutku matki, która traci dziecko.
Ale jest we mnie cały czas.
Wszędzie.
Dlaczego wcześniej niczego nie czułam?
Powinnam głośniej krzyczeć?
Zacieklej walczyć?
Mam tyle myśli w głowie.
Nie rozumiem ich wszystkich.
Nie pozwolili mi być matką.
Słyszę go...
ale nie uszami,
i widzę... ale nie oczyma.
Jego twarzyczkę.
Jak na mnie patrzy.
Gdy podaje mi rękę.
Jest ciepła i delikatna.
Niczym aksamit.
"Nikt nie wiedział o przytłaczającym mnie wstydzie,
ale teraz patrzę śmierci w oczy, w swojej najczarniejszej godzinie.
Może pan, panie Janggen, zdoła zrozumieć,
dlaczego stałam się potworem, którym dziś jestem.
Moja niedola zaczęła się w pewne niedzielne popołudnie”.
Proszę.
Dlaczego?
Zapalimy świeczkę dla Ernstliego.
Proszę się w końcu przyznać.
Wolała pani całować się nad jeziorem.
Dziecko tylko przeszkadzało.
Nie chciała pani być matką. Wolała być wolna.
Wolna?
Chciałam być prawdziwą matką.
Prawdziwa matka nie zabija swojego dziecka.
Nic go nie czekało.
Życie bywa okrutniejsze niż śmierć.
Reprezentuje pan prawo?
Nie ma pan pojęcia.
Nie każdy je srebrnymi sztućcami.
Po co komu wypolerowany widelec, gdy talerz jest pusty?
Mam dość tego użalania się nad sobą.
- Chcę porozmawiać z panem Janggenem. - Śpi pijany.
Chwila.
Skąd go pani zna?
- Wysłuchaj mnie. - Wiesz, co to jest?
Zdrada.
Czegoś takiego się po tobie nie spodziewałem.
Każdy ma prawo do obrony.
Nawet jeśli zrobił coś nieludzkiego.
Zostałaś naczelniczką więzienia?
Zmówiłaś się z Janggenem za moimi plecami.
- Co za nikczemność. - Jest jej obrońcą.
A ty dałaś mu wszystko, czego potrzebował.
- Uspokój się. - To morderczyni.
A nie przyjaciółka ani namiastka dziecka.
- Udusiła go z zimną krwią. - Jesteś pewny?
Czytaj.
Okoliczności wskazują, że sprawczyni
działała pod wpływem silnych emocji.
za co grozi od roku do dziseięciu lat pozbawienia wolności.
Dobrze powiedziane.
Nie doszłoby do tego, gdyby ojciec dziecka ją wspierał.
Zapomniałeś o tym wspomnieć.
Sugerujesz, że biedaczka ma uszkodzony mózg.
"Prawo nie chroni niemoralnych kobiet, które zadają się żonatymi mężczyznami.
Same muszą mierzyć się ze skutkami swojej rozwiązłości”.
Tak jest w Thurgau.
Nieślubne dzieci to nie zawsze wina niemoralnych kobiet.
Nie ma dowodów, że to był gwałt.
Ani że nie był.
Musiałaby pozwać go w Thurgau, gdzie poczęto dziecko,
ale żonatych mężczyzn nie można tam oskarżyć.
Chciała uniknąć ostracyzmu.
Do ciąży trzeba dwojga.
Masz rację. W sensie moralnym.
Ale w sądzie muszę opierać się na obowiązującym prawie.
Nikogo nie interesuje, jak poczęto dziecko w Thurgau,
ale jak zmarło w Sankt Gallen.
Ale tu chodzi o moralność.
Nazywanie zdesperowanych kobiet wariatkami też nie jest moralne.
Nic się nie zmieni, dopóki ktoś nie zrobi pierwszego kroku.
Najpierw zmienia się myślenie, potem prawo.
Nie jestem zła na ciebie, tylko na mężczyzn, którzy tworzą prawo.
Raz, dwa, trzy.
Nie pasuje?
Nie jest dla mnie.
Nie mogę tam iść. Będą wiedzieli, co zrobiłam.
Cały kraj wie.
Dlaczego zabiła pani własne dziecko?
Morderczyni.
Spłoniesz w piekle.
Panie prokuratorze!
Porozmawia pan z Tagblatt?
Oskarżona, Frieda Keller.
Jest odrażająca.
Otwieramy posiedzenie w sprawie
prokuratura Sankt Gallen przeciw Friedzie Keller.
Z powodu dużego zainteresowania opinii publicznej i prasy,
proces odbędzie się w siedzibie Rady Narodowej.
Chciałem powitać jej członków.
Proszę prokuratora Gmüra o przedstawienie zarzutów.
Dziękuję, wysoki sądzie.
Udowodnię, że oskarżona, Frieda Keller z Thurgau,
zabiła swoje dziecko i działała z premedytacją.
Dziecko było niechcianym owocem
jej pracy w gospodzie w Bischofszell,
ponieważ oskarżona nie potrafiła oprzeć się zalotom pracodawcy.
Gwałt!
Proszę o spokój.
Podczas pomiaru antropometrycznego
ustaliliśmy, że płatek ucha jest trójkątny,
co świadczy o skłonności do kradzieży i kłamstwa.
To drugie udało nam się udowodnić.
- Cisza. - Zapraszam siostrę Wyss.
Jak opisałaby pani charakter panny Keller?
Była niesumienna.
Pojawiała się tylko wtedy, gdy ją o to prosiliśmy.
Odniosła pani wrażenie, że panna Keller lubi swoje dziecko?
Prawie go nie znała.
Po tym, jak została zmuszona do odebrania syna z sierocińca,
panna Keller napisała do pani:
"Podróż była spokojna,
a Ernstli zadomowił się w Monachium”.
Zgadza się.
Na liście widnieje data pierwszego czerwca 1904 roku.
Ernstli był już wtedy martwy.
Proszę o spokój.
Nie mam więcej pytań.
Brakuje miejsca dla nieślubnych dzieci.
Nie możemy wykarmić wszystkich. I tak mamy za mało pieniędzy.
Dziękujemy. Może pani usiąść.
Kto zwróci pieniądze, które jest mi winna?
Proszę usiąść albo opuścić salę.
Fakt, że oskarżona ukrywała swoją zbrodnię,
świadczy o tym, że wszystko zaplanowała.
Chcę wezwać kolejnego świadka.
Zgadzam się.
Heiri Rothenfluh.
Zeznanie Heinricha Rothenfluh, pracownika kolei z Zurychu.
Oto, co zeznał pod przysięgą.
"Friedę Keller poznałem dwa lata temu, jesienią 1902.
Wkrótce nawiązaliśmy intymną relację”.
Czy w tym czasie wysyłaliście do siebie listy lub kartki?
Od czasu do czasu.
Na przykład ten liścik.
Dostał go pan od Friedy Keller?
- Tak. - Proszę go przeczytać.
"Drogi Heiri. Widziałam cię wczoraj, a już tęsknię.
Przez całą noc nie myślałam o niczym innym
i nie mogłam zasnąć.
Nie wyobrażam sobie, co będzie po twoim wyjeździe.
Chciałabym ci towarzyszyć
i codziennie całować tysiąc razy”.
Tyle sprośności na tak małej kartce.
Gdzie tu sprośność?
Kiedy oskarżona powiedziała panu o swoim cudzołóstwie
i że wejdzie w związek małżeński z dzieckiem?
- Frieda była porządna. - Proszę odpowiedzieć.
Nie mówiła panu o dziecku.
- Nie. - Ladacznica.
- Proszę o spokój. - Zwodziła pana.
Dziękuję.
Oskarżona chciała pozbyć się ciężaru,
żeby prowadzić beztroskie życie.
Zabrała linę i poszła z dzieckiem do lasu,
żeby je tam zabić.
To jest morderstwo.
Spokój na sali.
Panie Janggen, pańska kolej.
Szanowny panie przewodniczący, panowie sędziowie.
Gdy matka zabija swoje dziecko, musi mieć ważne powody.
Powody, które pokazują, co dolega naszemu społeczeństwu
i jak traktuje kobiety.
Nie słuchamy ich.
Ignorujemy prośby o pomoc.
Oskarżona, która nie jest złym człowiekiem,
stanęła przed dylematem, któremu nie potrafiła sprostać.
Prosta krawcowa z ubogiego domu
samotnie mierzy się z codziennymi wyzwaniami,
a rosnący dług ją przytłacza.
To przerasta udręczony umysł panny Keller.
Uszkodzenie mózgu, wywołane chorobą z dzieciństwa,
odbija się na zdolności myślenia i odczuwania.
Sytuacja staje się krytyczna.
Rozwiązanie podsunęła jej własna matka,
która także zabiła swoje nieślubne dziecko,
żeby pozbyć się problemu.
- Spokój. - Lata później jej córka robi to samo.
Skutki prawne są tu poważniejsze, bo ofiarą jej matki był noworodek.
Jak to wyjaśnić?
Choroba dziedziczna.
Czyn trzeba oceniać przez jej pryzmat,
bo stoi w opozycji do reszty życia oskarżonej.
Totalna desperacja doprowadziła Friedę Keller do obłędu.
Oskarżona uznała, że jedynym wyjściem z sytuacji
jest zabicie własnego dziecka.
Była sama.
Nie miała wsparcia ani pieniędzy.
"Lepiej milczeć, lepiej zapomnieć”.
To jedyna rada, jaką dostała
i powracający motyw w jej życiu.
Pan prokurator odmówił jej sprawiedliwego procesu,
nie pozwalając obronie spotkać się z nią przed rozprawą.
Niewiarygodne.
Mimo że dla oskarżonej jest to kwestia życia i śmierci,
bo grozi jej wyjątkowo dyskusyjna kara.
Zakazać kary śmierci.
Spokój!
Przynajmniej jego żona ma poczucie sprawiedliwości.
Proszę brać z niej przykład, panie prokuratorze.
Frieda Keller byłą czułą matką.
Dziecko miało sznur na szyi.
Prokuratura znalazła w jej pokoju
wykrój mundurka szkolnego.
- Chłopiec nie miał twarzy. - Cisza!
Wykrój, który oskarżona zamierzała wykorzystać w przyszłości,
pokazuje, że Frieda Keller chciała odzyskać swojego syna,
gdy warunki staną się sprzyjające.
Ale los miał inne plany.
Panie przewodniczący, panowie sędziowie,
moja klientka jest winna.
Frieda Keller zabiła swoje dziecko,
ale problem, o którym mówimy, jest dużo bardziej złożony
i leży gdzie indziej.
Panna Keller nie jest odosobnionym przypadkiem.
Wiele kobiet musi ukrywać swoje dzieci.
Ukrywać, a nie zabijać.
A my? Co społeczeństwo robi z potrzebującymi?
Odwraca się od nich plecami.
Co robią siostry z sierocińca Tempelacker?
Wyrzucają dzieci na ulicę.
Co robi rodzina?
Nie przyjmuje dziecka do domu, w obawie przed plotkami.
Co robi świadek, który został ponoć zwiedziony przez oskarżoną?
Pozwala, by pisała do niego romantyczne listy,
by porzucić ją przy pierwszej sposobności.
Bez związku. Spekulacje.
Proszę pana.
Pan prokurator uważa, że to, co mówię jest nieistotne.
Od razu nasuwa się pytanie.
Nieistotne dla kogo?
Dla pana.
Reprezentuje pan dwulicowe społeczeństwo.
Przyjąłby pan to zhańbione dziecko pod swój dach?
Wysoki sądzie.
Obrona udowodniła, że tej ohydnej zbrodni
nie zaplanował zdrowy umysł.
Obrona prosi o łagodny wymiar kary, krótkie ograniczenie wolności
i, jeśli będzie to konieczne, badania psychiatryczne.
Dziękuję.
Dziękuję obronie. Czy oskarżona chce coś dodać?
Nie.
Zamykam posiedzenie sądu.
Sąd uda się teraz naradę.
Sąd wydał wyrok.
Oskarżona, panna Frieda Keller, została uznana za winną morderstwa
i na mocy 133 artykułu kodeksu karnego
skazana na karę śmierci.
Nie wszyscy zgadzają się z wyrokiem.
Budzi kontrowersje na sali sądowej i na ulicach.
Apelacja obrony została odrzucona.
UŁASKAWIENIE
KOBIETA, ŻYCIE, WOLNOŚĆ
- Wina? - Poproszę.
Społeczeństwo domaga się ułaskawienia Friedy Keller,
co pokazuje, że już czas zmienić podejście.
Nie krzyczymy, ale to nie znaczy,
że uważamy wyrok za uczciwy.
Proces udowodnił, że prawa, zasady i sprawiedliwość
ze sobą nie korespondują.
Garstka mężczyzn decyduje o tym, jak interpretujemy kodeks karny.
Panie prokuratorze.
Gratuluję zwycięstwa.
Słyszałem, że dostanie pan nominację do Rady Państwowej.
Proszę.
Mój wniosek o ułaskawienie.
Wie pan, że to nie wystarczy. Oskarżona też musi złożyć wniosek.
Nie chce. Nie rozmawia ze mną.
Proszę o pomoc.
Czego się pan spodziewał?
Zrobił pan z niej wariatkę.
Nie dopuszczał mnie pan do niej, żeby mieć przewagę.
Wygrał pan. Podziwiają pana.
Niech pan mi pomoże ocalić tę biedaczkę.
Czas ucieka.
Mamy dwa dni na złożenie wniosku.
Dlaczego miałbym panu pomóc?
Czy to było konieczne?
W naszym domu nie było słychać śmiechu dziecka,
ale to nasze nieszczęście.
Cierpienie innych nam tego nie wynagrodzi.
"Nikt nie wiedział o przytłaczającym mnie wstydzie,
ale teraz patrzę śmierci w oczy,
w swojej najczarniejszej godzinie.
Moja niedola zaczęła się w pewne niedzielne popołudnie”.
Dobrze się stało.
Po prostu...
Chciałam spróbować być jego matką.
Naprawdę myślałam, że wyjdzie mi z Heirim.
Napisałam do ciebie list.
Jeszcze go nie czytaj.
Dopiero w pociągu.
List pożegnalny?
Mam nadzieję, że nie.
Niedługo cię odwiedzę.
A gdybyśmy zamieszkali razem w Zurychu?
Nie lubisz pracować u pani Bahon?
W Zurychu też potrzebują krawcowych.
Kobiety nie mają wstępu do baraków.
Oszczędzimy na mieszkanie.
Dużo nie potrzebujemy.
Kuchnia, sypialnia...
Biegnij.
Jest pan piłkarzem?
Strzał i gol.
Dobry jesteś.
Są ode mnie mniejsi.
A gdybym miała już dziecko?
Dziecko? Ty?
Nie. Nie jesteś taka.
To spotyka tylko łatwe dziewczyny.
Odprowadzisz mnie na dworzec?
Tak.
Bardzo go lubiłam.
Gdyby się ze mną ożenił,
albo gdyby Ernstli mógł zostać dłużej w sierocińcu,
nigdy bym tego nie zrobiła.
Musi mi pani uwierzyć.
"Siostra nie chciała tam chodzić, więc ojciec wysyłał mnie do Zur Post,
bo potrzebowaliśmy pieniędzy.
Zimmerli kazał mi przynieść wino z piwnicy.
Poszedł za mną i przepadłam”.
Pani siostra to napisała.
Zatrudniła się u Zimmerliego,
bo pani nie chciała tam pracować.
Wiedziała pani, że będzie ją napastował,
bo to samo zrobił pani.
Wie pani, że mogła wszystkiemu zapobiec?
Wystarczyło, żeby komuś pani o tym powiedziała.
Wynocha.
- Chciałem panią poprosić... - Kto skazał ją na śmierć?
Pan. To pana wina, że do tego doszło.
Czy to prawda?
Miałaś rację.
Zachowałem się jak idiota, uprzykrzając ci życie.
Przepraszam.
Usiądź.
Napij się.
Otwórz usta.
Tu łatwo zapomnieć, że życie toczy się dalej.
Nie poddawaj się.
Napisz wniosek.
Nie mogą cię zabić.
Wolę umrzeć,
niż gnić tu całe życie.
Uwięziona jak zwierzę.
Opluwana.
Uznana za obłąkaną.
Może mają rację.
Nie znają cię.
Ale mnie potępili.
Nie chciałam tego.
Musisz mi uwierzyć.
- Już dobrze. - Nie.
Nie jest dobrze.
Odpowiadam...
za wszystko, co cię spotkało.
Wiedziałam, co robi z tobą Zimmerli.
Bardzo cię przepraszam. Nie mogłam tego dłużej znieść.
Było mi wstyd.
Nie wierzę.
Co miałam zrobić?
Nie przygarnęłabym dziecka, które miało jego oczy.
Odejdź.
Wykonajcie wyrok jak najszybciej.
Nie ja o tym zdecyduję.
Plotki szkodzą mojej rodzinie.
Piętnują nas, choć nie mamy z tym nic wspólnego.
- Proszę mnie zrozumieć. - Mam pracę.
Co on tu robi?
Pan Zimmerli właśnie wychodzi.
Jego miejsce jest w piekle.
Nie potrafił utrzymać go w spodniach.
Ciągle nas obmacywał.
Tacy jak on myślą, że kobiety to ich własność.
Jak mebel, na którym można usiąść, gdy się chce.
Poduszki Friedy były wygodniejsze od twoich.
Ludzie robią okropne rzeczy, żeby uniknąć cierpienia.
Jestem prokuratorem.
Nie miałem wyboru.
Ja też nie.
Wierzę pani.
Woli pani śmierć od życia.
Już to pani udowodniła.
Teraz znów to pani robi.
Nie akceptuję tego, co pani zrobiła,
ale nie zasługuje pani na śmierć.
Milczy pani od samego początku.
Czas się odezwać i prosić o litość.
Pani historia musi przetrwać,
bo nic się nigdy nie zmieni.
Niech pani walczy o swoje życie.
Udało się?
"Dzielnie znosiłam swój los przez pięć długich lat.
Nie mówiłam nikomu, jak bardzo cierpię.
Po śmierci matki straciłam oparcie.
Bez jej współczucia i pomocy, opuściła mnie cała siła”.
Proszę pana!
"Nie zrobiłam tego z nienawiści czy odrazy do swojego dziecka.
Strach przed napiętnowaniem i pogardą
sprawił, że nie myślałam trzeźwo.
Jakby kierował mną zły duch.
Przestałam dostrzegać skalę mojej winy.
Tylko Bóg wie, co się we mnie działo.
Zrobiłam coś odrażającego.
Żal będzie towarzyszyć mi całe życie.
Ale błagam o litość i proszę o darowanie mi życia,
żebym mogła poprawić się poprzez szczerą skruchę
i odnalazła spokój ducha, który utraciłam.
Jeśli dzięki pracowitości, posłuszeństwu i dobremu sprawowaniu
udowodnię, że jestem godna, będę miała nadzieję,
że zakosztuję jeszcze wolności i wrócę do dobrych ludzi.
Przysługuje panom prawo łaski.
Błagam o uznanie mnie za godną tego prawa.
Proszę panów i Boga o zlitowanie się nad biedną i słabą dziewczyną.
Nieszczęsna Frieda Keller”.
Rozpoczynam głosowanie nad wnioskiem o ułaskawienie Friedy Keller.
Radni są proszeni o oddanie głosów.
Proszę przynieść urnę.
Decyzją Rady Narodowej
skazana na śmierć Frieda Keller
zostaje ułaskawiona.
Kara śmierci zostaje zniesiona.
Skazana spędzi resztę życia w celi jednoosobowej.
Skazanej przestępczyni nie przysługują żadne przywileje.
Nie ma pani prawa do korespondencji ani wizyt.
Straciła pani prawo
do noszenia nazwiska
i rozmawiania z innymi ludźmi.
FRIEDA KELLER SPĘDZIŁA 15 LAT W IZOLATCE
UŁASKAWIONO JĄ ZE WZGLĘDU NA STAN ZDROWIA
W 1939 PRZESZŁA UDAR
TRAFIŁA DO KLINIKI PSYCHIATRYCZNEJ MÜNSTERLINGEN,
GDZIE ZMARŁA TRZY LATA PÓŹNIEJ
JEJ SPRAWA STAŁA SIĘ SYMBOLEM NIESPRAWIEDLIWOŚCI PRAWA KARNEGO
ZMOBILIZOWAŁA SZWAJCARSKIE RUCHY KOBIECE
DO WALKI O RÓWNE PRAWA DLA WSZYSTKICH
SZWAJCARSKI KODEKS KARNY Z 1942 ROKU ZNIÓSŁ KARĘ ŚMIERCI
OD TEGO CZASU ŻONACI MĘŻCZYŹNI MOGĄ BYĆ SĄDZENI ZA NAPAŚĆ SEKSUALNĄ
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antoni Regulski