ในตอนนั้น พ่อแม่ของฉันเขาเป็นห่วงฉันไหมนะ
ก่อนที่พวกเขาจะตาย เขาคิดยังไงกับฉันกันนะ
ฉันไม่รู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร
และฉันก็ไม่ได้ไปงานศพ ไม่ได้เก็บอัฐิของพ่อแม่
ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่กันนะ
ในตอนนั้น ฉันไม่ได้รักพ่อแม่ จนถึงขนาดที่จะรู้สึกเสียใจด้วยซ้ำ
แต่อย่างน้อยก็น่าจะไปงานศพหน่อยหรือเปล่า
อย่างน้อยก็ควรจะไปดูใบหน้าของพวกเขา เป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่า
ถ้าจะเอาตัวมาบัง
แทนที่จะเป็นของปลอมอย่างฉัน
น่าจะเป็นนอร์นไม่ก็ไอช่ามากกว่าหรือเปล่า
แถมยังมีเซนิสกับลิเลียอยู่อีก
ทำไมถึงทิ้งคนสำคัญไว้ตั้งสี่คนแบบนี้ล่ะ
พวกเขาเป็นคนสำคัญของนายไม่ใช่หรือไงกัน
หลังจากนี้ ฉันควรจะทำยังไงดี
บอกฉันทีสิ เปาโล
แกเป็นลูกชายที่พึ่งพาได้จริง ๆ นะ
ทั้งที่ฉันคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกของเปาโลแท้ ๆ
แต่เปาโลเขากลับมองว่าตัวเองเป็นพ่อของฉัน
รูดี้ ขอเข้าไปได้ไหมคะ
อาจารย์
ออกไปเดินเล่นกับฉัน เป็นการเปลี่ยนอารมณ์ไหมคะ
ก็เมืองนี้ยังมีอะไรที่น่าสนใจอีกเยอะเลยนะคะ
ออกไปเดินดูด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนไหมคะ
ไม่ดีกว่า ไม่มีอารมณ์ไปครับ
งะ งั้นเหรอคะ
ขอโทษนะครับ
ขออนุญาตนะคะ
เสียใจเรื่องคุณเปาโลกับคุณเซนิสด้วยนะคะ
ฉันเองก็จำเรื่องตอนที่อาศัยอยู่ด้วยกัน ที่หมู่บ้านบูเอน่าได้ดีเลยค่ะ
สำหรับฉันแล้ว มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเลยก็ได้ค่ะ
พอเป็นนักผจญภัยแล้ว การที่จะมีคนใกล้ตัวตายจากไป มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ฉันเข้าใจความเจ็บปวดนะคะ
เพราะฉันเองก็เคยผ่านมาก่อนเหมือนกัน
อย่ามาโกหกกันเลยครับ
พ่อแม่ของอาจารย์แข็งแรงดีไม่ใช่หรือไงครับ
นั่นสินะคะ
ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่เจอกันครั้งล่าสุด
ทั้งสองคนต่างก็แข็งแรงดี...
งั้นก็ไม่มีทางเข้าใจหรอกครับ
ถ้างั้นก็อย่าพูดพล่อย ๆ ว่า "เข้าใจ" สิครับ
ผมรู้ตัวแล้ว
ผมคิดว่าตัวเองได้โอกาสใหม่ คิดว่าตัวเองทำได้ดีแล้ว
แต่ที่จริงแล้ว ตัวเองก็แค่เบือนหน้าหนีจากสิ่งสำคัญมาตลอด
ผมเพิกเฉยต่อครอบครัว จนสุดท้ายก็ทำพลาดในระดับที่แก้ไขไม่ได้อีกครั้ง
ผมคิดว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
ตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านบูเอน่า ฉันมีความสุขมากจริง ๆ นะคะ
รูดี้เองก็เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์
คุณเปาโลกับคุณเซนิสเขาก็ต้อนรับฉันอย่างอบอุ่น
พวกคุณเป็นคนที่สอนให้ฉัน ได้รู้ถึงความอบอุ่นของครอบครัวนะคะ
สำหรับฉันแล้ว พวกคุณเปาโลเป็นครอบครัวที่สองของฉันค่ะ
ดังนั้น...
ฉันจึงอยากเศร้าไปพร้อมกับคุณค่ะ
รูดี้...
ถึงจะเป็นอาจารย์ที่ตัวเล็ก และบกพร่องในหลาย ๆ เรื่อง
แต่เพราะมีชีวิตอยู่มายาวนานกว่ารูดี้ ฉันจึงอึดมากเลยนะคะ
จะพึ่งฉันบ้างก็ได้ค่ะ
ต่อให้เป็นเรื่องที่เจ็บปวดขนาดไหน แต่หากแบ่งกันสองคนแล้วมันจะต้องบรรเทาลงอย่างแน่นอน
รูดี้...
ไม่เป็นไร
ตอนนี้ ปล่อยให้ฉันจัดการเองค่ะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ รูดี้
อรุณสวัสดิ์ครับ
คือว่า รู้สึกโล่งขึ้นบ้างแล้วหรือยังคะ
ครับ
อาจารย์ครับ ขอถามอะไรแปลก ๆ อย่างหนึ่งได้ไหมครับ
ค่ะ
หลังจากนี้ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ
ก็คงต้องให้ความสำคัญกับครอบครัว ที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ค่ะ
คุณเปาโลเอง เขาก็น่าจะอยากให้รูดี้ทำแบบนั้น
ก้าวไปข้างหน้าเถอะค่ะ ทุกคนเขารออยู่นะคะ
ครับ
อาจารย์ครับ ขอบคุณมากนะครับ
ค่ะ
ร็อกซี่ นี่เธอ...
รูดี้ ขอโทษด้วยนะคะ แต่พอดีฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณเอลินาลิเซ่
ไปหาคุณลิเลียก่อนได้เลยค่ะ
เข้าใจแล้วครับ
คุณลิเลีย
มีอะไรเหรอคะ ท่านรูเดียส
ขอโทษด้วยนะครับ ที่ปล่อยให้คุณลิเลียต้องดูแลคุณแม่แบบนี้
ไม่หรอกค่ะ นี่เป็นงานของฉันค่ะ
อาการของคุณแม่เป็นอย่างไรบ้างครับ
เหมือนเธอจะไม่มีความทรงจำเลย แต่ร่างกายแข็งแรงดีค่ะ
ไม่มีผลข้างเคียงอะไรแปลก ๆ ด้วย
งั้นเหรอครับ
ถ้างั้นก็แสดงว่าแค่สูญเสียความทรงจำ แต่จิตใจยังไม่ได้หายไปโดยสิ้นเชิงงั้นเหรอ
คุณเชร่าสันนิษฐานว่าเป็นอาการ
ที่เกิดจากเวทมนตร์ เพราะถูกขังอยู่ในผลึกเวท มาเป็นระยะเวลานานน่ะค่ะ
จะหายไหมครับ
เท่าที่ได้ยินมาจากคุณเอลินาลิเซ่ เหมือนจะไม่มีทางหายค่ะ
ฉันได้รับการปฏิบัติอย่างดีจากคุณนายมาโดยตลอด
ในเมื่อนายท่านจากไปแล้วแบบนี้ ฉันจะเป็นคนดูแลคุณนายเองค่ะ
ผมเองก็จะพยายามช่วยเท่าที่ทำได้เหมือนกันครับ
ไม่จำเป็นค่ะ
ท่านรูเดียสคะ พูดแบบนี้อาจจะฟังดูแปลก ๆ
แต่ฉันขอพูดจาเสียมารยาทสักหน่อยได้ไหมคะ
ครับ
ไปทำเรื่องที่ตัวเองต้องทำเถอะค่ะ
เรื่องที่ต้องทำเหรอครับ
นายท่านเองก็คงพูดแบบเดียวกัน
การดูแลคุณนาย เป็นเรื่องที่ฉันต้องทำค่ะ
ฉันอยู่ ณ ที่แห่งนี้เพื่อการนั้น
กลับกันเถอะครับ กลับไปหาครอบครัว
เอ่อ อาจารย์ครับ
มีอะไรเหรอคะ รูดี้
บอกตรง ๆ ว่าฉันชอบร็อกซี่ที่สุดเลย
ถึงจะเป็นความชอบคนละแบบกับซิลฟี่
แต่ถ้าถามว่าชอบใครมากกว่า ฉันตอบไม่ได้หรอก
ดังนั้นฉันจึงสับสนอยู่ ในสถานการณ์ที่ชอบทั้งซิลฟี่และร็อกซี่แบบนี้
แต่ฉันสาบานแล้วว่าจะซื่อสัตย์กับซิลฟี่
ฉันจะหักหลังเธอไม่ได้เด็ดขาด
คือว่านะครับ ที่จริงแล้วผมแต่งงานแล้ว
อีกเดี๋ยวก็จะมีลูกแล้วด้วยครับ
ดังนั้นอย่าทำตัวแบบคนรักมากจะดีกว่า... ขอโทษด้วยนะครับ
ฉันรู้อยู่แล้วค่ะ ตอนที่คุณเปาโลจากไปแล้วทุกคนเป็นห่วงรูดี้กันอยู่
ฉันได้ยินมาจากคุณเอลินาลิเซ่แล้วค่ะ
ถ้างั้น แล้วทำไมล่ะครับ
รูดี้ไม่ต้องคิดมากก็ได้ค่ะ
ฉันก็แค่ใช้ผลประโยชน์ จากตอนที่รูดี้อ่อนแออยู่เท่านั้นเองค่ะ
มันเป็นเรื่องที่ฉันเป็นคนทำค่ะ
ฉันรู้ดีว่าเดิมทีแล้วคนอย่างฉัน ไม่มีใครเขาสนใจอยู่แล้วค่ะ
ไม่หรอกครับ...
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะอยู่ข้าง ๆ รูดี้ จนกว่าการเดินทางครั้งนี้จะสิ้นสุดลงเท่านั้น
เมื่อกลับไปถึงบ้านแล้ว ก็ให้ความสำคัญกับภรรยาของตัวเองเถอะค่ะ
อย่างน้อยให้ผมได้ตอบแทนบุญคุณหน่อยได้ไหมครับ
ตอบแทนบุญคุณเหรอคะ
ครับ หากเป็นเรื่องที่ผมทำได้ ผมยินดีทำทุกอย่างเลยครับ
เอ่อ...
งั้นคือว่า
ช่วยฟังข้อแก้ตัวของฉันหน่อยได้ไหมคะ
ข้อแก้ตัวเหรอครับ
แค่ฟังเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ
ครับ เข้าใจแล้วครับ
สำหรับฉันแล้ว มันเป็นรักแรกพบน่ะค่ะ
รักใครเหรอครับ
ก็รูดี้ไงคะ ตั้งแต่ตอนที่คุณช่วยฉันไว้ในเขาวงกตแล้วล่ะค่ะ
ผมเหรอครับ
หากเจอกับสถานการณ์แบบนั้น ต่อให้ไม่ใช่ฉัน ใคร ๆ ก็ใจเต้นทั้งนั้นแหละค่ะ
เป็นอุดมคติของฉันเลยล่ะค่ะ
ตอนที่สำรวจเขาวงกต ฉันก็เอาแต่มองหน้ารูดี้ค่ะ
แต่เห็นชอบหลบหน้าผมนะครับ
เรื่องนั้น ก็มันน่าอายไม่ใช่หรือไงคะ
ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ควร
ทั้งคุณเอลินาลิเซ่และคุณกีส เขาก็บอกว่าเดี๋ยวรูดี้ก็ลุกขึ้นสู้ได้ด้วยตัวเอง
แต่ฉันก็ นึกเรื่องสมัยอยู่ที่หมู่บ้านบูเอน่าขึ้นมาได้
เอ่อ แน่นอน ฉันก็รู้อยู่แล้วว่ารูดี้เองก็มีคนรักอยู่แล้ว
ยังไงต่อให้รูดี้จิตตก เดี๋ยวคน ๆ นั้นก็คงช่วยรูดี้เอง
แต่ว่า...
ตอนนี้คน ๆ นั้นไม่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไงคะ
ดังนั้น ฉันก็เลยรู้สึกว่าใครสักคน ต้องเป็นคนช่วยรูดี้ให้ได้
แต่ดูเหมือนทั้งคุณเอลินาลิเซ่ทั้งคุณกีส เขาก็ตั้งใจจะปล่อยรูดี้เอาไว้
ส่วนคุณลิเลียก็ต้องดูแลคุณเซนิสจนไม่มีเวลาว่าง
ดังนั้นฉันก็มีแต่ต้องเป็นคนทำค่ะ
ก็มันไม่มีทางอื่นไม่ใช่หรือไงคะ
ก็คนที่ชอบนี่คะ
โหดร้ายเกินไปแล้วนะคะ
เอ่อ อาจารย์ครับ
อะไรเหรอครับ
อย่างน้อย แค่ในระหว่างการเดินทางนี้...
ทำแบบนั้นแล้วจะได้อะไรขึ้นมา
ไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลยสักอย่าง
ทั้งเพื่อตัวฉันเอง และเพื่อร็อกซี่
อย่าเลยดีกว่าค่ะ เรื่องแบบนั้นน่ะ
ไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งนั้นค่ะ
เข้าใจแล้วครับ
ถอดผ้าปิดตาออกได้แล้วล่ะครับ
รูดี้ ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ
ป่าที่อยู่ใกล้ ๆ กับชาลีอาน่ะครับ
ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เราวาร์ปมาถึงแดนเหนือแล้วจริง ๆ เหรอ
เพราะงี้สินะ รุ่นพี่เลยมาถึงลาปานเร็วชะมัด
ยังไงก็อย่าเอาไปบอกคนอื่นนะครับ
รับทราบ
ถ้างั้นเดี๋ยวผมกับคุณเอลินาลิเซ่จะเป็นคนนำเองครับ
รูเดียส
ครับ
เธอน่ะ ไม่ได้นับถือศาสนามิลิสใช่ไหม
ก็ไม่ใช่นะครับ
ซิลฟี่เองก็ไม่ได้นับถือมิลิสใช่ไหมคะ
ครับ ก็น่าจะใช่
คลิฟของดิฉัน เป็นผู้ที่นับถือศาสนามิลิสค่ะ
รู้ไหมคะ ว่าศาสนามิลิสนั้น จะมีข้อกำหนดว่ามีภรรยาได้เพียงคนเดียวอยู่นะคะ
ถึงจะมีกฎที่ค่อนข้างเข้มงวดว่า ให้รักภรรยาคนนั้นเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตก็เถอะ
แต่พอมาเป็นฝ่ายที่ถูกรักแล้ว มันก็เป็นคำสอนที่ทำให้สบายเหมือนกันค่ะ
แต่รูเดียส
ดิฉันไม่คิดว่าการรักผู้หญิงหลายคนพร้อมกัน มันเป็นเรื่องไม่ดีนะคะ
คุณเอลินาลิเซ่ครับ นี่คุณตั้งใจจะสื่ออะไรกันแน่ครับ
รูเดียส รับร็อกซี่ไปเป็นภรรยาเถอะ
พูดจริงเหรอครับ
ค่ะ ดิฉันพูดออกมาด้วยตัวเองเลย
ถ้าไม่ใช่ดิฉันแล้วใครจะพูดแบบนี้ได้กันคะ
บอกตรง ๆ ร็อกซี่ในตอนนี้แทบทนดูไม่ได้เลยค่ะ
เด็กคนนั้นน่ะ จริง ๆ แล้วอยากจะอ้อนเธอแท้ ๆ
แต่ก็ตั้งใจจะยอมถอยไปนะคะ
โดยบอกเพียงแค่เพราะตัวเอง โผล่มาผิดจังหวะเกินไปหน่อย
ดิฉันน่ะ อยากให้ร็อกซี่มีความสุขค่ะ
เอ่อ แต่ผมมีซิลฟี่...
แล้วเธออยากจะทำยังไงกับร็อกซี่เหรอคะ
ถ้าผมทำได้ ผมก็อยากทำให้เธอมีความสุขครับ
ผมอยากทำให้ทั้งร็อกซี่และซิลฟี่มีความสุข
แต่ว่า...
เอาแต่ใจเกินไปแล้ว
แต่งงานกับซิลฟี่จนมีลูก
แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าอยากมีผู้หญิงคนอื่นอีก
ทั้งที่ฉันด่าเปาโลว่าเป็นสวะมาตลอดแท้ ๆ
แต่ฉันกลับรู้สึกอยากทำแบบเดียวกับหมอนั่น
นึกให้ออกสิคะ
หลังจากเปาโลรับลิเลียไปเป็นภรรยา เซนิสเขาทุกข์ทรมานหรือเปล่าคะ
ถึงตอนแรกคุณแม่เขาจะร้องไห้ก็เถอะ
แค่นั้นช่วยไม่ได้หรอกค่ะ
ถ้าเป็นเธอต้องทำได้แน่นอน
การรักร็อกซี่แบบเดียวกับซิลฟี่น่ะค่ะ
ก็เธอเป็นลูกชายของเปาโลทั้งที ของแค่นี้น่าจะทำได้อยู่แล้ว
ฉันชอบทั้งสองคนไม่ผิดแน่
แต่หากกลายเป็นแบบนี้ในระหว่างออกเดินทาง ซิลฟี่เองก็คงเกลียดฉันกระมัง
จริง ๆ แล้วร็อกซี่เอง ก็อาจจะอยากให้รักเธอแค่เพียงคนเดียวก็ได้
ฉันอาจจะโดนทั้งสองคนทิ้ง จนต้องอยู่คนเดียวอีกก็ได้
ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยากทำให้ทั้งสองคนมีความสุข
แต่ต่อให้ผมอยากทำแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าอาจารย์กับซิลฟี่จะตอบตกลงนะครับ
งั้นตอนนี้ก็ลองไปถามร็อกซี่ดูซะสิค่ะ
มีอะไรจะคุยเหรอคะ
เอ่อ พอดีผมมีเรื่องที่อยากคุย กับอาจารย์หน่อยน่ะครับ
ค่ะ
ผมได้คำสอนของอาจารย์ช่วยเอาไว้หลายต่อหลายครั้งครับ
เพราะมีอาจารย์อยู่ ผมจึงใช้ชีวิตมาได้ถึงตอนนี้
ดังนั้น คือว่า...
คือว่านะครับ...
ผมน่ะ มีภรรยาอยู่แล้วครับ
เธอชื่อซิลฟีเอ็ต เกรย์แรทน่ะครับ
ค่ะ ฉันได้ยินมาแล้วค่ะ
นี่ฉันอยากจะสื่ออะไรกันแน่
เอ่อ เดิมทีแล้วภรรยาผมเขาก็ไม่มีนามสกุล เธอชื่อซิลฟีเอ็ตเฉย ๆ น่ะครับ
ค่ะ ฉันได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน
ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย
พอกันที
ถ้าจะมาเสียใจทีหลังแล้วคิดว่ารู้งี้ น่าจะทำแบบนั้นไปแท้ ๆ ละก็ ให้ฉันเป็นสวะก็ได้
อาจารย์เองก็สนใจเปลี่ยนชื่อ เป็นร็อกซี่ เกรย์แรทไหมครับ
ผมรักอาจารย์ครับ
ฉันดีใจมากเลยนะคะที่ได้ยินแบบนั้น
แต่ไม่ต้องขอความเห็นชอบของภรรยาก่อนเหรอคะ
ต้องขอครับ
ถ้างั้น...
ถ้างั้น หลังจากนั้นค่อยมาบอกฉันอีกครั้งนะคะ
ครับ
อะไรเล่า สุดท้ายก็เหมือนกันเลยไม่ใช่หรือไง
(ตอนที่ 23 กลับกันเถอะ)
เฉกเช่นเดียวกับวันวาน
เมื่อนึกย้อนไปในอดีต
ตัวเราที่ซื่อตรง
คอยอยู่ข้าง ๆ มาโดยตลอดเลยสินะ
ควรจะทำอะไรกันแน่
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหตุผลแล้ว
เรือแห่งความอ่อนโยนที่แล่นมาหาเอ๋ย
ตักตวงมันขึ้นมา
โอบกอดทุกอย่างเอาไว้
จารึกความรักที่ไม่ต้องการผลตอบแทนเอาไว้ในอก
ในระดับที่แค่บอกว่า "ขอบคุณมากนะ" มันยังไม่พอ
ต่อให้เป็นค่ำคืนที่ไม่อาจทนได้หากอยู่คนเดียว
ก็น่าจะก้าวข้ามไปได้อย่างแน่นอน
(ตอนต่อไป สืบทอด)