WSZYSTKIE PRZEDSTAWIONE POSTACI I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
ODCINEK ÓSMY
Słucham.
Tak. I co?
Co ty wygadujesz?
Eun Yeong-u?
Jak to się mogło stać?
Dokąd on jedzie?
Leży idealnie.
Ależ tak.
Przyszła pani odebrać kreacje?
Myślałam, że umówiłyśmy się na inny dzień.
Byłam w akademiku Hosu.
Po co? Tam panuje teraz chaos.
Martwiłam się, że nasi mężowie niczego nie jedli.
Zawiozłam im obiad.
Przepuści mnie pani?
Mam się przesunąć?
Albo ja ustąpię pani.
Proszę pani, stało się coś strasznego.
Chodzi o Yeong-u.
Co?
Mój syn...
Gdzie mój mąż?
W szpitalu.
Niegrzeczna wiedźma.
Wyszła bez pożegnania?
Tak mi przykro.
Kazałem im pilnować pana syna.
Mieli go przydzielić daleko od centrali.
Nie wiedziałem, że wyślą go na Udo.
Proszę tędy.
SZPITAL WOJSKOWY
Dobra robota.
On śpi?
Podaliśmy lek uspokajający.
Yeong-u.
Mogłem im zabronić wysyłać cię na linię frontu.
Tato.
Tak?
Ja...
obiecałem mamie...
Mamie?
że będę się opiekować...
Że ochronię Yeong-ro.
Mamo.
Będę ją chronił.
O nic się nie martw.
Dopilnuję, żeby poślubiła mężczyznę, który pokocha ją całym sercem.
Nie spuszczę z niej oka, nawet jak będzie staruszką.
Nie martw się, mamo.
Jestem tylko trzy lata młodsza od ciebie.
Tato.
Tak?
Yeong-ro...
Dbaj o to, żeby była bezpieczna.
Oczywiście.
Ale wyjdziesz z tego i będziesz się nią opiekował.
To twoje zadanie.
Yeong-u?
Nie zasypiaj. Powiedz coś.
- Zatrzymanie serca. - Co się dzieje?
- Odsunąć się! - Proszę się odsunąć.
Zróbcie coś!
Yeong-u, nie zasypiaj.
Proszę, nie śpij!
Obudź się!
Obudźcie go!
Zróbcie coś, do cholery.
Yeong-u, obudź się!
Obudźcie go!
Nie zasypiaj! Yeong-u!
ŻEŃSKI AKADEMIK HOSU KONTROLA BEZPIECZEŃSTWA
Tutaj Ren.
VIP, zgłoś się.
Podczas incydentu na morzu, do którego doszło wczoraj około 22.00,
zginął Eun Yeong-u, syn dyrektora APBN.
Wcześniej podano, że zmarły nazywał się Kim Seong-hun,
jednak dziś wyszło na jaw, że był to żołnierz marynarki Eun Yeong-u,
syn dyrektora generalnego APBN.
Kolejna szokująca wiadomość.
Lim Soo-ho odpowiedzialny za śmierć Eun Yeong-u
wtargnął do akademika Hosu i wziął studentki za zakładniczki.
Szpieg z Korei Północnej działał we Wschodnich Niemczech,
gdzie podawał się za studenta ekonomii uniwersytetu w Berlinie.
Przybył do Korei Południowej
z misją porwania profesora Han I-seopa.
Szokująca prawda wyszła na jaw dzień po tragedii na morzu.
Będziemy informować widzów o kolejnych wydarzeniach.
Co...
Co ona powiedziała?
Mój brat...
został zamordowany?
Mój brat nie żyje?
Nie.
To nieprawda.
Dlaczego musiał umrzeć?
Nie.
To nieprawda.
Yeong-u!
Eun Yeong-ro!
Yeong-ro!
Zostaw mnie! Puszczaj!
Uspokój się!
Muszę go zobaczyć!
To niebezpieczne. Nie chcesz zginąć, prawda?
Jesteś dowódcą jego morderców.
Parszywy bydlaku.
Nie wystarczy ci więzienie nas? Musiałeś zabić mi brata?
Co on ci zrobił?
Nie zasłużył na śmierć!
Oddaj mi go.
Oddaj mi go!
POKÓJ 208
POKÓJ 205, POKÓJ 204
SALA MODLITW
SALON, DRUGIE PIĘTRO
Spokojnie, Hye-ryeong.
Sprawdziłam, że dyrektorka wyszła.
Po wieczornym apelu w pokoju 207
Yeo Jeong-min, Ko Hye-ryeong, Yoon Seol-hui i Eun Yeong-ro
zjadły kolację i rozmawiały z Lee Jang-hui z pokoju 209,
a także z Kim Gang-hui i Lim So-yeon z pokoju 206.
Yeong-ro dostała naszyjnik od pewnego mężczyzny,
który towarzyszył jej w dniu otwartym.
Na pewno są parą.
Kobieta, która mnie leczyła?
Słyszałem, że zginął syn dyrektora APBN. Będą się mścić?
Zapomnieliście o instrukcjach?
Wydano je przed jego śmiercią.
Jestem pod akademikiem Hosu, gdzie szpiedzy trzymają zakładników,
po tym jak udało im się zmylić APBN.
Uczelnia pozostaje zamknięta, także dla studentów.
Na miejsce przybył oddział specjalny policji.
Agenci APBN koczują pod akademikiem, próbując przejąć kontrolę...
Podłóż ładunki wybuchowe pod oknami stołówki.
Bomby?
Jeśli jeszcze raz nas oszukają...
wcisnę guzik.
Trafiłeś w kiepską porę.
Mogłeś przyjść trochę później.
Obróć się.
To...
Skąd to...
Wiesz, że mam detonator w kieszeni?
Nic już nie kombinuj.
Wysadzicie wszystkich w powietrze?
Słyszałeś o Lee Seong-jo? Próbował zabić prezydenta.
Przybył na Południe, zakochał się i jest szczęśliwy.
Nie chciałbyś tu zamieszkać z ukochaną?
Jeśli chcesz być szczęśliwy z tą kobietą, nie rób głupot.
Drugiego razu nie będzie.
Z jaką kobietą?
Chodzi ci o moją podwładną? Nic mnie z nią nie łączy.
Tylko praca.
Wchodź.
Co z nią?
Dałam jej coś na uspokojenie.
Sen dobrze jej zrobi.
Możemy chwilę porozmawiać?
Północ zawarła układ z Południem,
ale nie wiemy,
co i kiedy tak naprawdę się stanie.
Rozumiesz to?
Oczywiście.
Córka dyrektora generalnego...
ukrywała cię tutaj?
Tak.
Masz u niej dług wdzięczności. To musi ci ciążyć.
Nie pozwól, by emocje pokrzyżowały nam plany.
Nic do niej nie czułem.
Dobrze to słyszeć.
Do tej pory media nie wiedziały o sytuacji z zakładnikami.
Dziś poinformowano o niej w wiadomościach.
Pokazano moją twarz.
Naprawdę uda nam się wrócić do domu za dziesięć dni?
Towarzyszu Lim Soo-ho.
Martwisz się o to, bo wątpisz w partię?
Nie poddaję w wątpliwość rozkazów partii.
Nie ufam APBN.
Jak już mówiłem,
gdy ostatnio postąpiliśmy zgodnie z instrukcjami,
zaczęli do nas strzelać.
Jeśli to prawda, to znaczy, że oszukali też partię.
Myślisz, że...
drugi raz negocjowałaby ze zdrajcami?
W takim razie...
zadam jedno pytanie.
Dlaczego dziesięć dni?
Naprawdę nie wiesz?
Jesteś doświadczonym szpiegiem, prowadziłeś operację w Niemczech.
To jest bomba?
Zabiją nas, chociaż obiecywali, że nas wypuszczą?
Znowu wyciągasz pochopne wnioski.
Nie zrobią tego pod nosem wojska.
Chwila. Gdzie jest Yeong-ro?
Przenieśli jej do bezpiecznego miejsca?
Bądź cicho.
Wyprowadził ją stąd po cichu.
Przestań bredzić.
Idź spać.
Kiedy próbowali zabić lekarkę przy oknie,
robił wszystko, żeby Yeong-ro nic się nie stało.
Widziałam to na własne oczy.
Gye Bun-ok.
Pozabijają nas wszystkich poza Yeong-ro.
Minęły już dwie godziny.
Na pewno ją wypuścili.
Oczywiście, że nie.
Zemdlała.
Dowiedziała się, że jej brat zginął z rąk szpiegów.
Jej brat nie żyje?
Tak jej współczuję.
- O nie. - Biedna.
Kochanie.
Co tutaj robisz? Goście zaraz przyjdą.
To moja wina.
Zginął przeze mnie.
Nie jesteś niczemu winien.
Gdy wysłałeś go na front,
byłeś w kryzysowej sytuacji, nie miałeś wyboru.
Poza tym protestował przeciw rządowi.
Z wielkim entuzjazmem.
Bałam się, że bardzo ci zaszkodzi.
Skarbie.
Wiem, że jest ci ciężko.
Yeong-u wykazał się odwagą i oddał życie za swój kraj i rodaków,
walcząc ze szpiegami z Korei Północnej.
Gdyby nie ta cała operacja „Feniks”...
Gdy przewodniczący usłyszy te słowa, będziemy zgubieni.
Wasz plan się nie udał.
Co będzie z Yeong-ro, jeśli usuną cię ze stanowiska?
Yeong-u już do nas nie wróci,
musimy sprowadzić Yeong-ro do domu.
Wiem o waszym układzie w Północą,
ale twoja córka nie jest bezpieczna w rękach brutalnych szpiegów.
Najdroższy.
Musisz wziąć się w garść.
Wiem, wiem.
Yeong-u...
Nie spuszczę z niej oka, nawet jak będzie staruszką.
Nie martw się, mamo.
Jestem tylko trzy lata młodsza od ciebie.
Yeong-u!
Yeong-u...
Yeong-u!
Yeong-u...
Spokojnie.
Mój brat...
odszedł.
Przyśnił ci się koszmar.
Pamiętasz, że zemdlałaś?
Już dobrze, będzie dobrze.
Oddychaj spokojnie.
Już w porządku.
Zaczekaj.
Dasz mi ten wisiorek? Sprzedasz mi go?
Przykro mi.
Jest dla mnie cenny nad własne życie.
Oni się pomylili.
Może ktoś tak samo się nazywa.
Zmarły żołnierz Eun Yeong-u
poświęcił się dla nas w walce na śmierć i życie.
Tuż przed odejściem
udało mu się napisać ostatni list do ukochanej siostry.
Miał zakończyć go po powrocie z patrolu,
ale już nigdy nie wypełni pustego miejsca na kartce.
Mówił Yoo Young-jun, MBS.
Wracaj do pokoju.
Wróć do swojego pokoju.
Wypuść mnie.
Daj mi odejść.
Mój brat...
Chcę zobaczyć brata.
Błagam.
Pozwól mi zobaczyć go ostatni raz.
Dziękuję.
Co? No dobrze.
Nie wyobrażam sobie, jak straszny musi być ból po stracie dziecka.
Jego poświęcenie nie pójdzie na marne.
Bądź silny.
Nie musi się pan obawiać o sprawę porwania Han I-sepa.
Żeby ją zataić, upubliczniliśmy sytuację w akademiku.
Dosyć. Jak można być tak bezdusznym?
Oni właśnie stracili syna.
Racja.
Słyszałem, że twoja córka jest zakładniczką w Hosu.
Tak.
Dowiedzieliśmy się, że przetrzymują tam Yeong-ro.
Mąż tak martwi się o kraj, a nasze dzieci są w niebezpieczeństwie.
- Dość. - Straszne...
Obywatele docenią wasze poświęcenie.
Bądźcie silni.
Chodźmy.
Nie wierzę.
Ja...
Od kiedy stosunki pana Parka i Euna są tak zażyłe?
Jeśli Park zostanie prezydentem,
ty skończysz jako piąte koło u wozu.
Wystarczy!
Co ty tam wiesz? Nie kracz.
Dopiero co traktował Euna jak śmiecia. Co się zmieniło?
Jest przebiegły.
Liczy, że dzięki Eunowi dostanie głosy współczucia.
Gdybym nie zatuszował sprawy Hana, pożarłby mnie żywcem.
Chwila.
Macie plan, jak wyciszyć ten skandal?
Co ja mam z tobą zrobić?
Żona Euna od razu to pojęła.
Naprawdę się nie domyślasz?
Pomoże nam w tym sytuacja z zakładnikami.
Wykorzystacie zakładników?
A jeśli studentkom stanie się krzywda?
Myślisz...
To nie jest teraz najważniejsze.
Ta kiepska aktoreczka wspiera swojego męża. A ty co?
Zachowujesz się jak władczyni wśród swoich koleżanek.
Wielkie nieba.
Skarbie.
O nic się nie martw.
Nieważne, co wymyśli pani Hong.
Póki nie zginie dokładnie 13 osób,
nic nie wskóra.
O czym ty mówisz?
Żeby Eun został prezydentem,
musi umrzeć 13 młodych dziewic. Tak przepowiedział wróżbita.
Znowu polazłaś do wróżbity?
To nie jest pierwszy lepszy oszust.
Kiedy nie mogłeś się zdecydować, czy dopuścić się zamachu stanu,
doradził mi, żeby cię do niego przekonać.
Czy ty postradałaś zmysły?
Miałaś nigdy o tym nie mówić!
Ile razy muszę ci to powtarzać?
No tak.
Jejku.
Przepraszam, kochanie.
Zapomniałam.
Chcesz mojej zguby.
Nie ma innego wyjaśnienia.
Niech to szlag!
Cholera.
Przebiegła lisica.
Rozumie pan, panie naczelniku?
To, że zginął podczas służby, jest bardzo ważne,
ale to, że dyrektor wysłał własnego syna na front...
Nie!
Nie wspominajcie o protestach.
Ludzie muszą się dowiedzieć, że wysłał syna na front.
Taki objaw patriotyzmu zrobi na nich wrażenie.
Rozumiem, proszę pani.
Pan Eun będzie wspaniałym kandydatem na prezydenta.
Dopilnuję, żeby ludzie o tym wiedzieli.
Powinienem odwiedzić go i złożyć kondolencje.
Proszę się skupić na przygotowaniu obwieszczenia.
Bez obaw, przećwiczymy je.
Czołem!
Na czym stanęliśmy?
Kontynuujmy.
Mówi Gal Sang-sik z JBC.
Dziękuję.
APBN ogłosiła, że Han zginął w trakcie ucieczki na Północ.
Dlaczego próbujecie wrobić najmądrzejszego reprezentanta opozycji?
Już mówiłem...
W torbie profesora znaleźliśmy list od syna z Północy.
Nakazał w nim zniszczyć kandydata...
Nie!
Nie może się pan tak unosić.
Racja, przepraszam. Teraz spokojniej.
Spróbuję jeszcze raz.
Zajmie nam to całą noc?
Słuchajcie.
Puszczą to na żywo, cały kraj będzie oglądał wiadomości!
To moja szansa na sławę.
Wszystko musi być idealnie.
Chłopaki.
Jak powinienem być ubrany?
Co myślicie?
EUN YEONG-RO
DZIEWIĘĆ DO WYBORÓW
PLAN AKADEMIKA HOSU
STOŁÓWKA, SALON...
STOŁÓWKA
Nie spieszcie się, jedzcie powoli.
Proszę.
Powinnaś coś zjeść.
Bo nam tu zasłabniesz.
Rozwiążcie go, żeby mógł zjeść.
- Niech będzie. - Dziękuję.
Chodźcie.
Chodź, zjesz coś.
Co pani wyprawia?
- Co... - Odłożyłam dla ciebie.
Zrobicie coś głupiego, to was zabiję.
To dla ciebie.
- Na zewnątrz. - Chodź.
- Proszę pana? - Tak?
Zjedzmy razem.
Udało się panu przespać?
Nic nie pamiętam z ostatnich dwóch dni.
Pańska twarz wygląda coraz gorzej.
Gdybym lepiej przeszukał budynek,
nie doszłoby do tego.
Dobrze go ukryły, nie znalazłby go pan.
Przestań.
Wasza dyrektorka przestrzega zasad,
ale wciąż nie rozumiem, dlaczego nie pozwoliła przeszukać budynku.
To było dziwne.
Mężczyzna, i to szpieg, ukrywał się w akademiku.
A jakby kogoś skrzywdził?
Przestraszyłaby się i pozwoliła szukać.
Dyrektorka robi wiele podejrzanych rzeczy.
Wiele?
Tak, raz w miesiącu
- ukradkiem chodzi do... - Uważaj.
Jedz i nie gadaj głupot.
Pan też uznał to za podejrzane.
Podejrzane?
Może nie ma rodziny.
Spędza tutaj wszystkie święta.
Ale raz w miesiącu
wychodzi o świcie i wraca zmęczona tuż przed apelem.
Zmęczona?
Tak, ale to nie wszystko.
Dostała tę pracę w dziwnych okolicznościach.
No już.
Bądź cicho.
Słyszałam, co pan mówił pani Oh.
Niby co takiego słyszałaś?
Dzień przed śmiercią pani Song widziała...
zdjęcie pani Pi.
Zdjęcie?
To nie było żadne zdjęcie, tylko...
Niech to! Natychmiast przekażcie słuchawkę.
Nie wiecie, kim jestem?
Wciąż jestem tu dyrektorką!
Proszę pana.
Odchodzę z powodów osobistych,
ale pracowałam w tym akademiku
przez 11 lat, pięć miesięcy i 12 dni.
Czy każdy może objąć to stanowisko?
Zatrudnienie tej kobiety będzie dla mnie obrazą
i bezczeszczeniem tradycji uniwersytetu.
To zagraża naszym studentkom!
Myśli pan, że nie sprawdziłam jej przeszłości?
Mój kuzyn mieszka w Monachium.
Wielkie nieba.
Te ogromne oczy wzbudzają strach.
Tak pomyślałem, patrząc na jej zdjęcie.
Nie zasługuje na bycie moją następczynią.
Zależy mi na tym miejscu.
Kto was do tego zmusił?
Miałam tego nie zauważyć?
Po moim trupie zostanie dyrektorką akademika!
Rozumie pan?
Proszę pani.
Tej nocy...
pani Song popełniła samobójstwo.
Zabiła się?
Dlaczego?
Skąd mam wiedzieć?
Miała odejść z pracy z powodu choroby.
Uznałem, że straciła chęć do życia.
Ale dlaczego sprzeciwiała się zatrudnieniu pani Pi?
Przecież ukończyła Hosu, studiowała też w Niemczech.
Nie wiem.
Skąd mamy wiedzieć, co wyższe sfery mają w głowach?
Kiedy poszedłem powitać nową dyrektorkę,
okazało się, że to wielkooka kobieta ze zdjęcia.
KIESZONKOWY PISTOLET COLT 25, ZAPALNICZKA, RADIO
Słuchaj.
Tak?
Popisujesz się, że umiesz rysować?
O to chodzi?
Niech to.
Dorysuj tu jakąś bliznę.
O, tutaj.
Po co?
Dobrze ci wyszło, jest bardzo podobny.
Dziękuję.
Nie opublikujemy tego portretu.
Mamy wzbudzać zaufanie ludzi.
Lim Soo-ho zbyt przystojnie tu wygląda.
Trzeba przedstawić ich jako groźnych.
Niech wzbudzają strach.
Co to?
Ludzie nie mogą się dowiedzieć, że nie dajemy rady trzem chłopcom.
Lim Soo-ho i sześciu szpiegów. Razem siedmiu.
Zgadza się.
OGŁOSZENIE ŚLEDZTWA W SPRAWIE ZAKŁADNIKÓW W HOSU
Lim Soo-ho wkradł się do akademika, aby schować w nim śmiertelną...
Śmiertelnie groźną.
Śmiertelnie.
Teraz się wchodzi bez pukania?
Nie myśli pan o studentkach?
Mają być bezpieczne po takich prowokacjach?
On nosi przy sobie detonator.
Wciśnie guzik i wszyscy zginą!
Han-na.
Nie ma sensu się sprzeciwiać.
Robimy, co nam każą.
Bez gadania, całkowite posłuszeństwo.
Detonator?
Trzymają tam córkę dyrektora.
Myślisz, że odważą się ją zabić?
Co to znaczy?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
To dla twojego dobra.
Nie zawracaj mi już głowy.
Śmiertelnie...
Znowu przyszedł.
Bydlak. Jak śmie się tu pokazywać?
Sukinsyn.
Jest tutaj!
Jestem An Gyeong-hui, Naczelnik wydziały antykomunistycznego.
Zanim wydam ogłoszenie,
poproszę o modlitwę za dusze
zmarłego Eun Yeong-u,
syna dyrektora generalnego Euna,
oraz zmarłego żołnierza Kim Yeong-juna.
Składam najszczersze kondolencje ich rodzinom.
A teraz...
wyjaśnię postępowanie wobec porwania zakładników.
Lim Soo-ho podawał się za studenta ekonomii uniwersytetu w Berlinie.
Przybył do Korei na początku roku.
APBN rozpoczęła śledztwo w jego sprawie, z powodu podejrzeń,
że jest on działającym w Niemczech szpiegiem o pseudonimie Taedong-gang 1.
Nasi agenci nie spuszczali z niego oka.
Dowiedzieliśmy się, że w sekrecie spotkał się z profesorem Han I-seopem,
Zaczęliśmy ścigać ich obu.
Śledztwo bez mocnych dowodów, z jedną poszlaką.
Chce pan się tym zająć?
Śledztwo?
Czego dotyczy?
Proszę robić zdjęcia.
To ładunki wybuchowe podłożone przez szpiegów w akademiku.
Powiedział: „Lepiej, żebyś nie wiedziała. To dla twojego dobra”.
Chodzi o akademik Hosu?
Za plecami Ana?
Rozwiążemy tę zagadkę. Zróbcie mi zdjęcie.
Więcej zdjęć.
Nie damy się zastraszyć
brutalnym groźbom okrutnego reżimu.
APBN oraz wojsko
zrobią absolutnie wszystko, co w ich mocy,
żeby wydrzeć 64 zakładników z rąk siedmiu szpiegów z Północy.
„Brutalne groźny okrutnego reżimu”.
Jest nas trzech, a powiedzieli o siedmiu agentach.
Mam im zaufać i wykonywać rozkazy partii?
Chcą uniknąć oskarżeń o niekompetencję,
w końcu mają setki żołnierzy, a przegrywają z trzema szpiegami.
Co będzie za dziesięć dni?
Wymyślili czterech agentów.
Jak mają zamiar zakończyć tę operację?
Wypuść połowę zakładniczek.
Słucham?
Gdy 30 z nich zostanie zwolnionych
i ujawnimy, że agentów jest trzech,
zacznie się zabawa.
I tak na nic ci się nie przydadzą, a coraz trudniej je okiełznać.
Wypuszczę wszystkich poza najważniejszymi.
Jest ktoś, kogo chciałbyś uwolnić?
Nie, córka Eun Chang-su jest dla nas najcenniejsza.
Nie chcemy was skrzywdzić.
Mamy nadzieję, że to się wkrótce skończy.
Żeby to udowodnić...
wypuszczę dziś 30 osób.
Cisza!
Pani Pi.
Lista zakładników, którzy dziś wyjdą.
Proszę wyczytać nazwiska.
Yeong-ro.
Na pewno cię wypuszczą.
Mam nadzieję, że nas też.
Błagam.
Je Min-gyeong.
Wreszcie!
Kim Bit-ni.
Ja?
Yang Hye-ji.
Kim Dong-hui.
Ko Jeong-gyeong.
O Boże!
- Koo In-na - Tak!
Od razu 30 osób?
A co?
Nie pasuje wam?
Jak możesz robić coś takiego. Zaczęliśmy współpracować.
Dopiero co wydaliśmy komunikat.
W zamian dajcie nam to, czego żądamy.
Chwila moment!
Nie wypuszczaj ich jeszcze.
Wyślemy wam, cokolwiek chcecie.
Ale...
Doktor Kang...
Dziś ją uwolnijcie.
Jej nie wypuścimy.
Przemyciła pistolet w torbie.
Co takiego? Pistolet?
Niech jej tylko włos z głowy spadnie!
Potrzebujemy leków na cukrzycę i wysokie ciśnienie. Do tego trochę ubrań.
Ta agentka ma je tutaj przynieść.
Jeszcze makaron.
Dziesięć opakowań makaronu.
Halo?
Ten cham znowu się rozłączył.
Makaron...
Tylko jakie te kluchy?
Niewdzięczny drań.
Chowałyśmy jego zakrwawione chusteczki w stanikach.
Jak mógł nas nie wypuścić?
Musiałyśmy się nawet rozebrać.
I tak nam się odwdzięcza.
Jak mógł nie wypuścić Yeong-ro? Jej brat umarł.
Yeong-ro.
Porozmawiajmy z panią Pi.
Jest surowa, ale przecież jej nie zignorują.
Masz rację. Jedna osoba nie zrobi im różnicy.
To prawda. Pi jest wredna,
ale ma gadane.
Widać, że jej nie znacie.
Śnijcie dalej, marzycielki.
Bun-ok.
Przynieś nam wodę.
Gorącą.
Ty.
Nie ruszaj się stąd.
Pani Pi kazała mi iść po wodę.
Ty mała...
Tylko szybko!
Moment. Co tam masz?
O matko.
Co to jest?
Wiedziałem.
Los się zawsze uśmiechnie.
Co ty wyprawiasz?
Oszalałeś? Zginiemy, jak nas przyłapią.
Myślisz, że jestem ślepy czy co?
Mam zostawić tyle kasy?
Nie wiedzą, kto ją wziął.
Będę udawał głupka.
Rety.
Dowiedzą się.
Powiem im, że wziąłeś pieniądze.
Bun-ok.
Jak możesz?
Polubiłem cię za twoją odwagę.
Masz mnie za jakieś popychadło?
Nie podchodź.
Nie zbliżaj się.
Cholera.
Mówiłem ci!
Mówiłem, żebyś tego nie robiła!
Ostrzegałem, że zginiemy, jak nas przyłapią!
Ta dziewucha mnie namówiła.
Zmusiła mnie, żebym jej pomógł.
To nieprawda.
Nic takiego nie zrobiłam.
Co za dureń.
Przepraszam.
Sang-beom.
Co ci się stało?
Błagam.
Sang-beom.
Sang-beom, ty idioto.
Proszę...
Proszę pana...
- Proszę mu wybaczyć. - Błagam.
To głupiec, niech mu pan odpuści.
To wszystko moja wina. Przepraszam.
Wstawaj, kretynie.
Sang-beom!
Jak śmiesz?
Błagam! Żyjesz?
- Przepraszam. - Odsuń się!
Proszę wybaczyć!
- Przestań! - Przepraszam!
Nie zabijaj go! Błagam!
Dlaczego nam to robicie?
Błagam, nie zabijaj go!
Sukinsynie!
Przestań, ty bydlaku!
Dosyć!
Nie można tak traktować starszego człowieka!
Proszę, zastrzel mnie.
Strzelaj, parszywcu.
- Towarzyszu! - Śmiało.
No strzelaj!
Zastrzel mnie, gnido!
Towarzyszu!
Szlag!
Próbował ukraść pieniądze.
Zamknij ich w kaplicy.
Jak boli.
Ty idioto.
Zawsze musisz się wpakować w kłopoty?
Co narobiłeś tym razem?
Zamknij się.
To twoja wina.
Przez ciebie taki jestem.
Co?
Brygady specjalne otoczyły budynek, prawda?
Jest ich trzech.
Nie mogą ich sprzątnąć?
Działają ostrożnie, żeby nie skrzywdzić zakładników.
Są tak blisko. Ale mnie to wkurza!
Cicho, kretynie.
Okropnie bolą mnie plecy.
- Proszę pana? - Tak?
- Wszystko dobrze? - Tak.
Mnie też rozwiąż.
Proszę posłuchać.
Pokażę panu, jak stąd wyjść.
Proszę go wziąć ze sobą.
Jak stąd wyjść?
To jest inne wyjście?
Chodźcie.
Tędy.
Właśnie tutaj.
Dokąd prowadzi?
Gdy zejdzie pan na dół schodami,
dojdzie pan do wyjścia z drugiej piwnicy.
Pracujcie dalej.
Brawo, odwaliłeś kawał dobrej roboty.
W ogóle się nie stresowałeś, nadajesz się do telewizji.
Miło to słyszeć.
To są ich żądania.
Przygotuj te rzeczy.
Ma je dostarczyć agentka, która była tam wczoraj.
Czyli Jang Han-na?
Jest wściekła.
Może wyślemy kogoś innego?
Zażyczył sobie jej.
Podkreślił, że to ma być właśnie ona.
Młodzik woli kobiety. Rzucił słuchawką, jak rozmawiał ze mną.
Rozumiem.
Od kiedy wkroczył pan do akcji,
wszystko toczy się o wiele szybciej.
To oczywiste.
Teraz...
musimy czekać do końca wyborów.
Zrób mi kawę. Z cukrem.
Ja?
Już się robi.
Bardzo miło.
Milutko.
Mówiłem ci, że nigdzie nie idę.
Dlaczego nie chcesz wyjść na wolność?
Ile razy mam powtarzać?
On ucieknie i sprowadzi tu żołnierzy, którzy zabiją szpiegów,
a ja się tu nieźle urządzę.
Co? Jak masz zamiar to zrobić?
No powiedz.
Nie musisz wiedzieć.
Sam sobie stąd wyjdź.
Miałbym cię tu zostawić?
Ja chyba oszaleję.
Tato, na nic się tu nie przydasz.
Przestań włazić mi w drogę i idź sobie stąd!
Na miłość boską, Sang-beom.
Nie strzelać! Jestem Lee Gang-mu, agent APBN!
Jednostka specjalna, za mną.
Doszło do zdarzenia.
Lee Gang-mu wyszedł z budynku i kazał nam iść za nim.
Niech natychmiast tam wraca.
Zmuście go do tego. Za wszelką cenę!
Wszyscy za mną!
Dostaliśmy rozkaz. Proszę wracać do środka.
Kto wydał takie polecenie?
Wyjście.
Powaliło ich.
Zbliży się pan, a zaczniemy strzelać.
Proszę wracać do środka. To rozkaz.
Do środka!
Proszę, nie.
Błagam.
Nie zabijajcie go.
Jak udało mu się uciec?
Powiem wam.
Tam jest przejście.
Tutaj.
Dlaczego dziesięć dni?
Naprawdę nie wiesz?
Jesteś doświadczonym szpiegiem, prowadziłeś operację w Niemczech.
Lekarka?
Za dziesięć dni odbędą się wybory prezydenckie.
Jaki to ma związek?
Aby partia rządząca utrzymała władzę,
Południe zawarło tajemny układ z Północą.
Jak długo Południe jest na łasce Północy,
APBN nic nie może wam zrobić.
Kang Cheong-ya, szefowa chirurgii w centrum Hankuk.
Dojście tak daleko zajęło mi 17 lat.
Niewielu ludzi wie...
kim jestem naprawdę. Nawet na Północy.
Partia nakazała mi pomóc wam wrócić do domu.
Jesteście ważni dla naszych władz.
Nie widzisz tego?
LEKARKA, WYBORY, UKŁAD
Kim jest ta lekarka?
APBN przysłała tu...
agentkę z Północy?
Północ i Południe dogadały się w sprawie wyborów?
Czyli sprawa Han I-seopa...
Sytuacja z zakładnikami...
Wracajcie na miejsca!
Co to była za strzelanina?
Chcecie nas pozabijać?
Uważaj, jak się do mnie odzywasz, gnido.
Agent APBN próbował uciec wyjściem awaryjnym.
Otworzyliśmy ogień, żeby wrócił do środka.
Zmusiliście go do powrotu?
Dlaczego?
A jak myślisz?
Wołał żołnierzy, żeby wtargnęli do środka. Mieliśmy na to pozwolić?
A jeśli zacznie rozpowiadać takie rzeczy na zewnątrz?
Wrzód na tyłku.
Kiepsko to wygląda.
Musieliście zabić akurat syna dyrektora?
Dlaczego muszę tu siedzieć dzień i noc i gadać z byle szpiegiem?
Jestem ważną osobistością. Słyszysz mnie, mendo?
Nie spuszczajcie z niego oka, żeby znowu wam nie uciekł.
Wytrzymajcie te dziewięć dni.
Wyślemy was do domu i wszyscy zapomną o sprawie.
Ot tak odwrócili się od własnego agenta.
Czy naprawdę dotrzymają obietnicy...
i wrócimy na Północ?
Nie zamierzają ratować zakładników.
To pionki w grze o urząd prezydenta.
Potem...
zakładnicy, ja...
i tych trzech szpiegów...
Agentka, która wczoraj wyszła, wróci z zaopatrzeniem.
Jeśli chcesz, żeby żyła, nic nie rób.
Nic nie kombinuj.
Bydlaku.
Tylko spróbuj jej dotknąć.
Myślicie, że wyjdziecie stąd żywi?
Pracowałeś we Wschodnich i Zachodnich Niemczech.
Wiesz, że nasze władze to sobie wszystko zaplanowały.
Żeby z łatwością wygrać wybory,
nie lepiej byłoby uratować zakładników i zadowolić ludzi?
A może lepiej wszystkich zabić, żeby obywatele wpadli w furię?
Oczywiście, że to drugie.
Wtedy wyborcy zagłosują na rządzącą partię.
Skażą na śmierć niewinne studentki, a was oszczędzą?
Myślisz, że to ma sens?
Jeśli masz rację, to Północ nie dba o nasze życie.
Południowe władze pewnie by tak postąpiły.
W końcu nie cofną się przed zabiciem niewinnych.
Ale mój kraj jest inny.
Co?
Nigdy nie odwraca się od swoich towarzyszy.
Wszyscy jesteśmy dziećmi partii.
Ona nigdy nas nie zostawi.
Posłuchaj.
Otwórz oczy.
Wciąż tego nie rozumiesz?
W tej intrydze na samym szczycie
jesteśmy nic nieznaczącymi pionkami.
Jeśli mój kraj potrzebuje, żebym był pionkiem...
to z radością nim będę.
Według naczelnika An Gyeong-hui
w akademiku, który widać za mną,
siedmiu szpiegów przetrzymuje 64 zakładników,
w tym studentki uniwersytetu.
Niedawno słyszeliśmy strzały, które wzbudziły niepokój ludzi.
Pracowałeś we Wschodnich i Zachodnich Niemczech.
Wiesz, że nasze władze to sobie wszystko zaplanowały.
Wciąż tego nie rozumiesz?
W tej intrydze jesteśmy nic nieznaczącymi pionkami.
Dlaczego nas nie ratują?
Nawet nie próbują?
To ty...
jesteś córką dyrektora naczelnego?
Muszę wyjść, żeby zobaczyć brata.
Co mam robić?
Proszę mi pomóc.
Nie działaj pochopnie.
Jeden z nich ma przy sobie detonator.
Wystarczy, że wciśnie guzik,
a eksploduje cały budynek.
Wiem, że to trudne, ale bądź cierpliwa.
- Coś wymyślą... - Wy!
Chciałam dać mu chleb.
Muszę iść do łazienki.
Mogę?
Byle szybko.
- Nie wchodzisz? - Towarzyszu.
Zajmę się nią, idź pilnować zakładników.
Proszę...
Daj mi chwilę odpocząć.
Chodź ze mną.
Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
O samolocik...
Ten, którym rzuciłam.
Po co ci on?
Przyszedłeś tu po niego?
Po prostu go znalazłem.
Odpocznij tutaj.
To dlaczego wróciłeś?
Mogłeś odejść.
Po co tu wróciłeś?
Żeby ukryć się w kaplicy.
Gdybym wiedział, że prowadzi do środka akademika...
nie wszedłbym do niej.
Przykro mi...
z powodu twojego brata.
Odejdziemy...
za dziewięć dni.
To wszystko się wtedy skończy.
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Nie chcę niczyjej krzywdy, mówię szczerze.
Chciałbym...
już teraz cię uwolnić.
Ale nie mogę.
Nie odchodź.
Jeśli wcisnę guzik,
budynek wybuchnie.
Prawda?
Eun Yeong-ro!
Uwierz mi, nie chcę cię ranić.
Partia uznaje was za swoje dzieci i nigdy was nie opuści?
Naprawdę tak myślisz?
Jeśli chcesz wrócić żywy, rób, co każę.
Inaczej zapomnij o negocjacjach.
Przynieś mi dowód, że mówisz prawdę.
Niezbywalny dowód, że władze planują się nas pozbyć.
Co masz tu zamiar zrobić?
Bądź szczery.
- Zabiłbyś studentki? - Nie chcą ich zabić, prawda?
Uratujmy je wspólnie.
Wykorzystajcie mnie.
Najpierw muszę się czegoś dowiedzieć.
Mówisz, że mogą nas zabić?
Eun Yeong-ro uciekła.
Żeby cię ocalić, najpierw muszę cię odnaleźć.
DODATKOWE SCENY
Yeong-ro, zamknij drzwi.
Ten zapach obudzi panią Pi.
Nic się nie martw.
Dyrektorki nie było w gabinecie.
Dobra, pospieszmy się.
Twój partner jest bardzo przystojny.
Umów mnie z jego kolegą.
Tak, mnie też.
Porozmawiam z nim, jak zadzwoni.
- Tak! - Super!
Z kolegami? Przecież go ścigają...
W każdym razie...
Co to za wisiorek?
- Dostałaś od niego? - Serio?
Zazdroszczę ci.
Ale ci się trafiło.
Ładny. Co to za ptak?
Gołębica.
- Trochę za słone. - Oj tak.
Napisy: Natalia Łobodzińska