ZAGINIONE MIASTO
Byłaś boska.
Ciągle mi wali serce.
Poczułem to.
Jesteś tak brutalnie męski, Dash…
i jeszcze znasz się na aramejskiej matmie.
Przestań. Kogo obchodzą moje dwa doktoraty
i ukończone Gender Studies…
Dla mnie liczysz się tylko ty, dr Lovemore.
Nie sądziłam,
że odkryję Zaginione Miasto D.
Uważałbym na słowa.
Bo to mogą być wasze ostatnie.
Zawiedliście mnie do grobowca Kalamana
i za chwilę zdobędę legendarną Koronę Ognia.
Stanę się bardzo bogaty,
a wy bardzo martwi.
Zaraz. To pańskie węże?
Nie, już tu były.
Setki węży przyczaiły się w świątyni
i co, czekały na nas?
- Pan je karmi? - A co one jedzą?
A tamtego czemu nie gryzą? Właśnie.
Trenują je, żeby nie capały złych?
Więc…
Stosunek liczby węży do świątyń…
Nonsens. Usuń.
Myślę, że moja postać się broni.
Usuń.
Musisz coś napisać.
Usuń.
Hej, tu Beth.
Nie, że naciskam, ale jestem twoim wydawcą.
I trochę czekam na ostatni rozdział.
Bez stresu. Chociaż nie, jest stres.
Nie, żeby cię zaraz sparaliżować, ale trochę zmotywować.
Dasz radę!
OBIAD
Dzięki.
Znowu ja.
Trasa promocyjna książki już ustawiona.
Przydałaby się jeszcze książka.
Czemu mam wrażenie, że nie piszesz,
bo nie chcesz się ruszyć z domu?
Wiem, że te pięć ostatnich lat od śmierci Johna to był koszmar.
Że łatwiej jest żyć sobie w wannie
i popijać chardonnay z lodem.
Ale tam na zewnątrz czeka wielki świat
i opłacona promocja, więc się ogarnij.
Kocham, pa.
Nie możesz się poddać.
Sprawdzimy, co jest za drzwiami?
A jeśli nic?
Warto zaryzykować.
„Lovemore zrozumiała…
że jej skarb przepadł na zawsze,
a przygoda właśnie dobiegła końca”.
Na pewno?
Nie, ale co zrobić.
Taki koniec.
Dobra, John,
to jadę.
Dulcius ex asperis.
Loretta Sage Zaginione Miasto D.
Zaczynamy, kochanieńka.
Pewna jesteś?
Z tyłu mi się wpija i z przodu mi się wpija.
Czuję się jak te wariatki na łyżwach.
Sexy, bomba, do schrupania.
- Jak się w tym ruszać? - Nie tykaj.
- Nie tykam, rozciągam. - Opanuj się.
Popraw się teraz, bo na scenie zakaz.
I gotowe, pięknie.
- Musi być odblaskowy kombinezon? - Dwie godziny wytrzymasz.
I nie zniszcz, wypożyczony.
Cekiny są teraz takie modne.
- Czemu mi cyka foty? - To Allison.
Będzie ci ogarniała social media.
Chcemy dotrzeć do młodszych czytelniczek.
Babek po 30-tce, które znowu chcą mieć 20 lat.
Co tam?
Przejmuję pani SM. Dzisiaj tweetnęła pani tak…
„Gdzie moje lalki? Widzimy się w Balowej G o 17.00.
#ShawnMendes.
#NarazkaDozobka”.
Będzie superfajnie. Jazda.
Trzeba przypomnieć ludziom, że żyjesz.
Przecież wiedzą.
I że niedawno byłaś na liście bestsellerów.
Wśród romansów.
A to najbardziej dochodowa literatura.
Przedsprzedaż wypadła mało dochodowo.
To się teraz ładnie reklamuj.
Chcesz reklamy? Proszę:
„Pani Zaginione Miasto, chyba się pogubiła”.
„Marne”, „Zero pasji”.
„Czas świetności minął” i… „Sztuczna, mocno oklepana historyjka”.
Ta promocja może wszystko zmienić.
Przypomnimy twoim fankom, że cię kochają.
Opisałam prawdziwą historię. Dodałam trochę nagich ciał.
Historia jest pełna nagich ciał.
Dogłębna eksploracja.
Szaleństwo zmysłów.
Czy Lovemore i Dash odnajdą bezcenną Koronę Ognia królowej Tahy?
Przyłącz się do nich.
Możemy pogadać?
Sporo ludzi.
Wiem, nie znosisz tego,
ale zaprosiłam Alana.
- Co? - I jedzie z nami w trasę.
Nie pracuję z Dashem… z Alanem.
- Tylko mnie ośmieszy. - Przestań.
Dzięki, świetna robota. Pięknie dziękuję.
Daj, pomogę ci.
Jest jak z reklamy szamponu, tylko by błyszczał i się świecił.
Gdzie się nie pojawi, zaraz rwie koszulę.
- Chciałabym. - Już jest,
więc bądź dużą dziewczynką i się zachowuj.
Żadnych smutów, trudnych słów i naukowego bełkotu.
Tak, tak, brawo! Witajcie na Targach Romansu!
Moje kochane amorki Love-morki.
Serdecznie zapraszam do nas
wielokrotnie nagradzaną Lorettę Sage!
- Nie dam rady. - Kpisz?
Jestem, możesz na mnie liczyć. Daj ludziom, czego chcą.
- To nie mnie chcą. - Marsz na scenę.
Hej, co tam? Fajnie, że wpadliście, dzięki.
Wspinaj się.
Jeszcze ciut i szczyt.
Złap równowagę.
A teraz ktoś, na kogo wszyscy czekaliście.
Król seksapilu,
najbardziej rozpoznawalna twarz swojego pokolenia.
Przesada.
To jego 20. okładka serii o Angeli Lovemore…
Dash McMahon!
O Boże! Dash!
- Ukłoń się. - Ukłoniłam. Ja już po.
Chodź, jeszcze raz.
Ćwiczyliście to?
Ta chemia między wami, czysty szał. Wiecie, co wam powiem?
Książka jest świetna.
Dzięki.
Uwaga, spoiler.
Dość odważny ruch, że na końcu nie weszli do grobowca.
Właściwie dlaczego?
Książka ta jest bardzo bliska mojemu sercu.
Tak wiele to dla mnie znaczy, że Loretta,
niezwykła pisarka, nazwała…
tę część na moją cześć.
Zaginione Miasto Dasha.
Zaginione Miasto D.
Ale D to od czego innego.
- D jak Drągal, nie? - Nie.
To nazwa plemienia Dapocagihou-dysphem-ica.
Europejscy kolonizatorzy nie umieli tego wymówić…
Nikogo to nie obchodzi.
…więc skrócili do D.
Szalenie ciekawe.
Mamy może pytania z widowni?
- Tu, przystojniaku! - Proszę.
Dash? Twoja ulubiona romantyczna scena?
A mnie bardziej interesuje ulubiona scena Loretty.
Pikantnie.
Jako że jestem sapioseksualna…
W sensie, coś teges z wężami?
Nie. To ktoś, kogo kręci intelekt,
czyli inteligencja.
Też tak mam.
Serio?
Dash! Zerwij koszulę!
Nie, nie dzisiaj. Dzisiaj gadamy o książce.
Są jakieś pytania do Loretty?
Elegancka młoda dama. O co byś mnie chciała zapytać?
Zerwie mu pani tę koszulę?
Nie, jeszcze raz nie, wybaczcie.
Zrywaj, zrywaj!
Jasne, pewnie, nie ma problemu.
To się dzieje naprawdę?
Nie musisz.
Dajmy fanom, czego chcą.
Trzeba im dać to, czego chcą.
Panie i panowie, dla was.
Zaginione Miasto D. to już ostatnia przygoda Dasha.
Jeśli pojawi się nowa książka,
to na wstępie Lovemore otrzyma tragiczną wiadomość
o śmierci ukochanego.
Co?
- Wybacz. Zaczepiłam się. - Czekaj.
Nie ciągnij.
Nie ruszaj się.
Stój, ciągniesz.
Perukę mi zerwiesz, czekaj…
Boże.
Bardzo cię przepraszam.
Wybacz.
Co za baba.
Konkurs na najlepszy kostium zaczynamy o 18.00.
„Jeśli będzie kolejna książka”?
Zainwestowałam w tę promocję wszystko, co mamy.
Nie czuję już ani Dasha, ani Lovemore.
To jak zginie Dash?
- Węże? - Nie.
Muszę jeszcze coś załatwić.
Za dziesięć minut macie tam obok wywiad.
Wielka prośba, bądźcie dorośli
i trafcie sami.
Pięknie dziękuję.
Umiera na gronkowca?
Gronkowiec, wiedziałem.
Rozumiem, że potrzebujesz przerwy czy coś,
ale nie możesz mnie zabić.
Głupio mi, że o to pytam, ale wiesz, że nie jesteś Dashem, prawda?
To ja go wymyśliłam.
Dash?
- Dzięki. - Dziękuję.
- To tam. - Nie, tutaj.
Nie widzisz, że ludzie potrzebują Dasha?
- Ty go potrzebujesz. - Ja?
Nie, może. Ale inni też.
- A Beth? - Przeżyje.
Znajdzie masę młodych pisarzy ze świetnymi pomysłami.
Ty wdzięcznie przejdziesz
do ciut bardziej odzianej fazy kariery,
a ja będę miała spokój.
I wszyscy szczęśliwi.
Nie, tędy.
Beth mówi, że w ogóle nie wychodzisz.
To ma być szczęście?
Powinnaś otworzyć się na świat, doświadczać…
Już doświadczyłam. Starczy mi.
Czemu się zamykasz sama w domu? Mogłabyś zwiedzać świat.
Polecieć do starożytnej Grecji.
Niby jak, przepraszam?
Jasne, boisz się latać.
Nie. Starożytna Grecja była w przeszłości.
Tak jak Dash.
Wiesz, kto jeszcze utknął w przeszłości? Ty.
Tak się boisz bólu, że aż przestałaś żyć.
Jesteś jak ludzka mumia.
Nie chciałem…
Mumie to ludzie.
Głupi… cholera.
Przepraszam, posprzątam. Normalnie nie śmiecę, naprawdę.
Wezwie mi pan taksówkę?
Dziękuję.
Na,pisy od su,b.T.rader
Dajcie samochód.
Aparat na zęby?
Gadam przy niej jak połamany.
Spinam się, bo jak tylko otwiera usta,
świergocze jak encyklopedia sztuk pięknych, a ja…
Ona chce mnie zabić.
Ja do pomidorów.
Jasne. Racja.
Muszę przeprosić. Dzięki.
- Wielkie dzięki. - Proszę.
Loretta Sage, tak.
Czołem.
Nie zamawiałam na spółkę.
Ktoś chce cię poznać. Zaraz cię odstawimy z powrotem.
Loretta!
- Pan po Lorettę? - Tak.
- Za tym SUV-em. - Nie.
- Błagam. - Nie.
Nie pomagam przystojnym nieznajomym. Raz się sparzyłem.
Co to, Uprowadzona? Uprowadzacie mnie?
Zostałam sprzedana?
I to jemu?
O nie, lekko niezręcznie?
Chłopaki, miało być na luzie.
Przepraszam za ten entourage.
Dopiero przyleciałem. Musiałem panią poznać.
Nie było czasu na dekoracje.
Czytałem, że uwielbia pani ser. Kupiłem wszystkie.
To pan mnie dręczy mejlami o te zdjęcia stóp?
Nie.
I gwarantuję, że spodoba się pani to, co pani zaraz zobaczy.
Najpierw jednak parę słów o porywaczu, który przed panią stoi.
Nazywam się Abigail Fairfax.
Abigail?
Neutralne imię. Jak Leslie czy Beverly.
Abigail Fairfax? Z tych medialnych bogaczy Fairfaxów?
Nie został pan przed chwilą prezesem imperium, czy coś?
Nie, to akurat mój brat. Leslie. Jesteśmy dumni.
Zdecydowanie, w tak młodym wieku…
Może nawet zbyt młodym.
Ten świat mnie nie pociąga.
Mój obszar zainteresowań
dotyczy rzeczy raczej ukrytych,
które rozpalają żądze.
Niektórzy nazwą mnie kolekcjonerem.
Ale tak naprawdę jedna, jedyna obsesja
trzyma mnie w swoich szponach.
Korona Ognia.
I okalające ją czerwone diamenty.
To jakaś… ukryta kamera?
Ależ przeżyłem szok, kiedy w pani ostatniej książce
między cielesnymi uniesieniami
trafiłem na…
coś niebywałego.
Łapię. Już wszystko wiem.
Boże.
Byłam pewna, że serio mnie porwaliście.
To jakiś marketing? Beth to ustawiła?
To było świetne. Naprawdę bomba.
Ty. Z wąsem i spluwą,
i z tym: „Wsiadaj, paniusiu”.
Boże.
I ty we wdzianku pod kolor, w stylu G.I. Joe.
Pani wymyślony archeolog naprawdę tłumaczył z martwego języka.
Nikt tego wcześniej nie dokonał.
Bo nikt nie próbował.
Tak? Dobrze powiedziałam?
Poza panią.
Poza mną.
Okazuje się,
że Loretta Sage dawno temu broniła doktorat
na temat języka D. ze swoim przyszłym mężem.
Marzyli, że odnajdą grobowiec Kalamana i Koronę Ognia.
Szkoda, że po jego śmierci przerwała pani poszukiwania.
A to znaczy, że…
została mi tylko pani.
Tylko ja zostałam… w jakim celu?
Zaczynamy.
Co to jest?
Jak wierzę, dokładna lokalizacja grobowca Kalamana,
w którym spoczywa też Taha w swojej bezcennej koronie.
Gdyby to nawet było autentyczne,
i tak… trzeba by najpierw znaleźć zaginione miasto,
co nikomu się jeszcze nie udało.
Mnie owszem.
Na maleńkiej wyspie na Atlantyku. Nazywa się Isla Hundida.
Nie potrafię jednak namierzyć miejsca pochówku Kalamana.
Pergamin znaleźliśmy w ruinach, to nasza jedyna wskazówka.
Potrzebuję kogoś, kto mi ją rozszyfruje.
Czyli pani.
- Ale… - Panno Sage.
Wiem, że pani historia inaczej miała się skończyć.
Moje marzenia również legły w gruzach.
Mnie udupił braciszek wazeliniarz.
Ale mamy szansę im pokazać.
Niech pani leci ze mną na tę wyspę.
Przetłumaczy pani symbole i znajdziemy Koronę Ognia.
Zapłacę, ile trzeba.
Z przykrością odmawiam.
No nic.
Nie kryję rozczarowania.
Może nawet panią rozumiem.
Pozwoli się pani chociaż odwieźć?
Podziękuję. Zadzwonię po samochód i…
Słuchacie mnie czy nie? Sprawa jest poważna.
Policja mówi, że będą szukać
- tego SUV-a… - Suwać…
- …ale mają zasadę 24 godzin… - Zasada?
- …nic nie mogą… - A FBI? CIA?
- Najpierw policja. - Na pewno nic jej nie jest.
Jak byłam w koledżu zniknęła kumpela, Nicki.
Wszyscy wariowali,
a ta się znalazła w swoim aucie.
Martwa, ale się znalazła. Nigdzie nie zniknęła.
Może jakiś detektyw?
Jakaś firma, co szuka ludzi?
A może komandosów, jak w filmie.
A skąd ich brać? Od kogoś z wojska?
Tak, znam kogoś, kto może nam pomóc.
Byłem raz na medytacji i tam był jeden guru.
Ależ ten facet medytował.
Służył w marynarce.
Trener od operacji specjalnych. Jak on się nazywał?
Jack Trener.
Trener nazywa się Trener?
Tak zapisuję ludzi. „Janice Mama”.
„Larry Klamka”, „Stacy Od Tyłu”.
Facet się tym zajmuje. Znajduje ludzi.
Jeśli ktoś może pomóc, to tylko on.
- Jack Trener. - Serio się nazywa Trener.
Tu Alan, z „Dotknij swojego Ja”.
Z medytacji.
Porwali nam przyjaciółkę
i nikt nie chce pomóc.
Od dawna jej nie ma?
Ze dwie godziny.
Kto mówi?
Beth. Jestem Beth.
I Allison też tu jest.
Ma jakieś urządzenia z WiFi?
- Telefon? - Nie, ja go mam.
Ma smartwatcha. Zerwała mi nim perukę.
Gra wstępna? Nieważne, włącz telefon.
Otwórz apkę od smartwatcha
i wciśnij: „Znajdź mój Smartwatch”.
Genialne. Dobrze, że zadzwoniliśmy.
„Przewiduj trudne, panując nad prostym”.
- Oprah czy Deepak? - Lao Tzu w Tao Te Ching.
Boże.
Na Atlantyku.
- W samolocie jest? - Skąd wiesz?
Bo aż tak szybko nie pływa.
Na okup mi to nie wygląda.
Stawiam na krwawą jatkę w stylu Igrzysk Śmierci.
Dark webowy wyścig o fanty na koksie.
Mocny hardkor. Trzeba działać.
- Jak się rozliczymy? - W krypto. Cash App.
Jak jej nie znajdę w 48 godzin, następne porwanie macie free.
Korzysta ktoś w ogóle z tej opcji?
Częściej, niż się wydaje.
- Potrzebny mi telefon. - Przywiozę.
Daj znać, gdzie wyląduje. Przylecę.
Witam.
Gdzie ja jestem?
W moim samolocie.
Przyjemnie?
Siedzenia ze skóry mamy lamy.
Wysiadam stąd.
Rozkuj mnie.
To pasy.
Uśpiłeś mnie chloroformem? W tych czasach?
Jestem fanem klasyki.
Czuję się jak pijana.
Chwilę to potrwa. Wybacz.
Nie mogłem czekać, aż zmienisz zdanie.
- Ale galareta. - Czasu mamy niewiele.
Kopiemy wokół wulkanu, zaczyna mu burczeć w brzuchu.
Obawiam się, że gdy eksploduje,
niewiele zostanie z Zaginionego Miasta.
Nogi mi nie działają.
To ostatnia szansa, by znaleźć grobowiec i koronę.
Boże.
Spokojnie, podchodzimy do lądowania.
To początek największej przygody twojego życia.
Oto i Zaginione Miasto.
Jak je znalazłeś?
Zbudowali je na kopule wulkanicznej.
Wulkan się obudził, kopuła wypełniła lawą
i to, co zaginione, wyszło na powierzchnię.
Miasto się objawiło.
- Ale całe? - Nie, sama góra.
Jak usłyszałem o ruinach, zaraz kupiłem to miejsce.
- Wykopaliska? - Nie. Wyspę.
Południową część. Sporo tu lawy, dali dobrą cenę.
Kopiemy od roku.
Nie porywa się pisarki pierwszego dnia.
Tak mówią.
Rafi nie jest zachwycony, prawda?
Twierdzi, że bezcześcimy dziedzictwo jego przodków.
Ale na wyspie nie ma za dużo pracy, co?
Darowanemu koniowi nie zaglądamy.
Bufet zamknięty, jak widzę.
Gdzie tam. Nie jestem potworem.
Jeśli czegoś ci trzeba, krzycz.
Jedną rękę jej zostawcie. Ma w końcu tłumaczyć.
A potem co?
Moja droga, naprawdę nie widzisz,
jaka to jest niebywała okazja?
Wierzę, że te zapiski doprowadzą nas do samego grobowca.
To są logogramy.
Jak pismo klinowe czy hieroglify.
Jeśli masz inne fragmenty, które mogłabym porównać…
Niestety.
Znaleźliśmy jakieś strzępy przy wodospadzie.
Do niczego.
Same rysunki kobiet.
Też bym chciał, żeby twój wspaniały zmarły mąż archeolog
tu był, ale niestety, tak więc…
Błyszcz, Loretto, autorko erotyków.
Będą mnie szukać.
Kto konkretnie?
Twoje koty?
Nie mam kotów.
A to już naprawdę smutne.
Dupek. Chomika mam!
Dupę chomika masz?
Tam była kropka… Nieważne.
Twój brat pewnie nie musiał nikogo porywać.
Dobrze cię widzieć.
- Telefon. - Jasne.
Ty co?
Liczyłem, że może bym mógł z tobą.
- W celu? - Pomóc.
Ogarniam pierwszą pomoc, karate light, w cross-ficie jestem dobry.
Czekaj, chwila.
Bo to przeze mnie.
Nie, że ją porwali, ale…
Powiedziałem jej parę przykrych słów
i muszę to naprawić.
Nazwałem ją ludzką mumią.
Ale mumie to ludzie.
Już to wiem,
tak.
Proszę.
Ale nie będę cię niańczył.
Jasne.
- Siedzisz w aucie. - Dobra.
- W środku. - W środku.
- Cały czas. - Cały?
Cały.
My tutaj.
Serio? Takie macie w marynarce?
„Tylko głupiec wybiera rumaka po kolorze”.
Jasne. Tao Te Ching?
Przeczytałem na plakacie przy wypożyczalni.
Dzięki.
Co?
Chciałem cię zaprosić na śniadanie,
ale masz chyba sporo pracy.
Zaczekaj.
Chwila.
Ten symbol oznacza…
„odpoczynek” albo „spoczynek”.
Czyli byłoby tak: „Kalaman i jego skarb…”
Tu paru elementów brakuje i dalej „odpoczynek”, „spoczynek”
i jakieś „łzy”.
Gdzie spoczywa?
Nie wiem. Nic takiego tu nie ma.
Postaraj się bardziej.
Może trzeba było nie porywać babki od romansideł.
To naprawdę takie trudne!
Nie szukamy grobu nędzarza,
ale mauzoleum wielkiego człowieka!
Król Kalaman był wielki, ambitny,
on pierwszy zbudował miasto na Atlantyku.
Poddani na pewno go wielbili.
Postawili mu piramidę. Ziggurat. Wieżę dla jego Korony Ognia.
Muszę znaleźć ten grób.
Przypominam, że ja miałam tylko przetłumaczyć.
I przetłumaczyłam.
Zrób to jeszcze raz.
Kiedyś będziemy się z tego śmiać.
Co za przygoda.
Pójdę z tobą. W ramach wsparcia i żeby fajniej było.
A nie jest fajnie?
Masz dżunglę. Masz radio.
Ale to dla mnie superważne,
żebym to ja ją uratował.
Czemu? Tak ci się podoba?
Nie, ale mam dla niej przegryzki.
Kiedy jest głodna, marudzi,
ciśnienie jej leci. Znam to. Też muszę jeść 5 razy dziennie.
Jesteś na keto? Bo wyglądasz.
Nie.
- Zresztą po co ci. - Co?
Może zobaczyłaby we mnie coś więcej niż gościa z okładki.
Jesteś kimś znacznie więcej. Stoisz na czatach.
To może chociaż potem wsadzę ją do auta i powiem:
„Ćś, jesteś bezpieczna”?
Pewnie. Będzie zachwycona.
Idziesz? Misja start? Już? Dobra.
Śpij.
- Alan? - Co?
Zaufałem ci, człowieku.
Pomogę, pozwól.
Trzymaj się blisko, nie daj się zabić.
Śpij.
Mam głowę,
co robić z głową? Położę głowę.
Nie.
Współpraca.
Brawo, ale facet był już nieprzytomny.
Ale zamach wziąłem.
Więcej mi tego nie rób…
Na siódmej!
Mistrzu, ten nie śpi.
Lepiej leż.
- Świetnie ci idzie. - Dzięki.
Ty dokąd?
Serio?
Loretta Sage?
Tak.
Zabieram cię stąd.
- Czemu pan taki przystojny? - Ojciec był pogodynkiem.
Alan?
Co ty tu robisz?
Wybyłem na ratunek.
- Obstawiam, że przybył. - Jasne.
Musisz ją tam na dole? Chyba tam jej nic nie grozi.
Zostaw, nie rusz. Bo nas będą ścigać.
Po co to robisz?
To ty robisz. Ten był mój.
Robi się niemiło. A czemu ma być niemiło?
Wybacz, chciałem mu przywalić.
Możecie odczepić mnie od tego krzesła?
- Nie ma czasu. - Serio?
A na pogaduchy to był.
Zbieramy się.
Czemu wszystko wybucha?
Jesteś bezpieczna.
Co ty taki spokojny?
- To był mój tekst. - Już.
Co to, reiki?
- Leczysz mnie? - Chyba.
Jak mawiał Lao Tzu: „Kiedy umysł cichnie…
…wszechświat się poddaje”.
Też znam parę fajnych cytatów, co by tu pasowały.
In omnia paratus.
„Gotowy na wszystko”.
Może nie patrzcie sobie tak głęboko w oczy,
bo zaraz się tu zakochacie, a też tu stoję.
Kim jesteś?
Facetem, który robi swoje.
Czyli odstawia uroczą damę…
Boże.
Co się dzieje?
Co robimy?
Nic nie widzę.
Okropność.
Hej!
- Bronią we mnie? - Ty serio?
- Zdejmij mnie z tego krzesła. - Nie ma czasu.
Wciskaj się, rusz keglem czy coś.
A czym, twoim zdaniem, są kegle?
Nie mieszczę się.
- To się zmieść. - Przestań.
Wsiadaj, szybko!
- Ruszaj. - Zabierz nogę.
- Którą? - Obie! Zabieraj!
- Do przodu! - Już, jadę.
- Jadę! - No dawaj!
Ćś, jesteś bezpieczna.
- Bezpieczna jesteś. - Wcale, że nie.
Krwawię?
- To chyba nie twoja. - Masa krwi.
Jeżu kolczasty!
- To jego mózg? - Co?
Mam jego mózg na twarzy!
Gorzej, że i w ustach. Czuję jego myśli.
Na drodze się skup.
Lubił trenować ludzi.
- O czym ty gadasz? - Kochał mnie.
Możesz jechać bardziej po lewej?
Muszę się wytrzeć.
Uważaj!
Ty widziałaś?
Nie.
O nie.
Nie.
Alan?
Matko i córko, nic ci nie jest?
Pomożesz, proszę?
- Wyleciałaś z auta. - Rzeczywiście.
Już, już.
Uwolnij mnie z tego krzesła.
Dobra, jasne.
Pilnikiem do paznokci?
- Rozerwij. - Dobrze idzie.
Następnym razem, jak rzucę w ciebie spluwą, to może ją złap.
To może, jak będziesz rzucać, krzykniesz: „Łap”?
I najpierw krzycz, potem rzucaj.
Moje „hej” to prawie synonim do „łap”.
- „Hej” to nie cynamon do „łap”. - Tak kolokwialnie.
Mówię: „Hej” i rzucam ci bluzę, „hej” i rzucam długopis.
A może: „Hej, łap, spluwa!”.
Rzucasz, co chcesz, a ja łapię,
bo słyszę: „Łap”.
Gdyby było „łap”, mielibyśmy broń.
I byłoby fajnie.
- Ostrożnie. - Musimy wezwać…
Wezwać pomoc, dotrzeć do lotniska i spadać.
- Ja prowadzę. - Jasne.
To dzwoń po pomoc.
Gdzie masz telefon?
- Złapałeś ich? - Zdjąłem blondyna.
Loretto.
Co ci strzeliło do głowy?
Jeden załatwiony, ale został jeszcze drugi.
Jest szybki, bystry, dobrze wyszkolony.
I bardzo niebezpieczny.
Pani Sage powiedziała, że sobie jedzie,
po czym wsiadła do samochodu i sobie pojechała?
- Dzwoniły panie do niej? - Nie ma telefonu.
- Skradziony? - Nie całkiem.
Gdzie moja lupa?
Zajmiesz się babcią?
Tylko ani słowa o Loretcie.
- Co z nią? - Pojechała na wycieczkę.
I dobrze.
Wyszła w końcu z tego domu.
Nikt jej nie ukradł telefonu. Ja jej zabrałam.
Dałam Alanowi, on dał Trenerowi. Jackowi Trenerowi.
I stąd wiemy, gdzie się znajduje.
- Kim jest Alan? - Dash.
- Czyli? - Bohater jej książek.
Babciu.
Hej, stara.
Chodź, opowiesz mi o tej wojnie, co to ją przeżyłaś.
Będzie czad, wybacz. Będzie kul.
Loretta Sage zaginęła.
Smartwatch wskazuje, że jest na wyspie,
o której w życiu nie słyszałam.
Zrobicie coś z tym?
Jak nie, to ja zrobię, a tego byście nie chcieli.
To raczej nie będzie nasz rejon.
Proszę wezwać federalnych.
Jasne.
I szepnąć im o mnie dobre słowo.
- O mnie też. - O nas.
A ty co, samochód będziesz składał?
Wiesz… w sumie…
Gdzie miałeś ten telefon?
W skitraczu.
W sensie, w schowku.
Boże.
Bez telefonu, samochodu, zdechniemy tu.
- Masz. - Co to?
Buty na dżunglę.
Nie do końca trapery, ale…
Tyle godzin na szpilkach, pewnie odpadają ci stopy.
Tyle mogłem. Allison pożyczyła.
Jasne, dziękuję.
I jeszcze ser.
I musisz dużo pić.
- Dzięki. - Nie mieli szklanych,
weźmiemy i wyrzucimy do plastików.
Musimy znaleźć telefon, zadzwonić na policję
i czekać, aż nas uratują.
Kto uratuje?
Nikt tu nie przyleci.
- Że co? - To ja cię ratuję.
Chciałem sam, ale wziąłem Trenera.
Niech spoczywa w pokoju.
Musimy się dostać na lotnisko. Widzisz tę drogę?
Skoczymy skrótem przez dżunglę do tej drogi.
Skrótem przez dżunglę?
- Tak. - Patrz na nas.
Nie jesteś Dash, a ja Lovemore.
Ja jestem Loretta, ty Alan.
Dżungla pożre nas na dzień dobry.
Nie chcę podrzeć kombinezonu, bo wypożyczony.
Nie będziemy tu stać i czekać.
Idziemy przez dżunglę,
na lotnisko po telefon,
żebyś miała to swoje ciastko.
Miała i zjadła?
Jeśli chcesz zjeść, jedz.
- Tak się mówi, że mieć i zjeść. - Nie sądzę.
Nie wiem, jak twoi ludzie, ale moi zjadają.
Można dać w prezencie.
Nawet jeśli komuś dasz, to zje.
Mieć ciastko i zjeść ciastko.
A ci, co wyskakują z ciast? Podjadają od środka? Nie sądzę.
Boże…
Czemu cię porwali? Jakieś zboki? Jak w Uprowadzonej?
Matko, też się tego bałam,
ale gość jest z Fairfaxów.
- Beverly? - Ten starszy.
Dziwny jest. Prowadził vloga o skarbie Montezumy.
Ten, co chciał wyłowić Titanica?
Szuka Korony Ognia.
Żartujesz? Serio Korony Ognia? Tej, co…
- Czyli te ruiny to… - Tak, Zaginione Miasto.
Co? Kpisz ze mnie?
Jak w twojej książce.
Serio? Jesteśmy teraz jak Lovemore i Dash?
Co to było?
A jeśli Fairfax znajdzie koronę?
Nie znajdzie.
Gdzie teraz?
Musimy do wody.
- Co? - Do rzeki.
Nie uprawiam wody.
Nikt ci nie każe niczego z nią uprawiać.
Moje ciało i woda nie grają ze sobą.
A ze śmiercią chcesz grać?
Spokojnie, już.
- Umiem pływać. - Dobra.
- A ty gdzie? - Przekraczam.
Zostajemy w wodzie.
Czytałam sporo o śledzeniu i wodzie do Roku w Buszu.
W wodzie zgubią ślad.
Co tu tak ciepło. Sikasz?
Omiń.
Chyba…
Chyba ich zgubiliśmy.
Nie było tak źle.
Nie panikuj. - Co nie panikuj?
Po prostu.
Nie mów mi tak, bo spanikuję.
Masz coś na plecach.
- Co to jest? - Nie krzycz.
Co to?
Ty też masz?
Czemu ja mam, a ty nie masz?
Może mój kolor im nie leży.
Zabierz je.
Nie tknę tych krwawych worków.
- Sam je zabierz. - Oderwij.
Ty oderwij i wyrzuć.
- Oderwij i już! - To może wykręć.
- Wykręcisz? - Zabierz je.
Weź, nie chcę tego dotykać. Zaraz zemdleję,
- duszę mi wysysają. - Przestań.
Nie rób tak.
Ile tam tego jest?
Niedużo.
A mam wrażenie,
że dużo.
- Matko Święta. - Czemu wzywasz nadaremno?
Tak źle? Nie może być tak źle. Dużo?
Dobrze nie jest.
Wyssą ze mnie całą krew.
Nie gadaj, muszę tam na dół.
Czuję, jak ssą.
Jak skończą, będę sama skóra i kości.
Nie mów ojcu, że tak zginąłem.
Powiedz, że walczyłem z anakondą mieczem albo co.
Jestem jak jakaś oranżada, do dna mnie ssą.
Czemu na tyłku?
Jak wyciąganie anchois z sałatki.
- Do przeżycia. - Anchois?
Czemu ty teraz o jedzeniu?
Znajdź królową i kończmy to.
Tu spoko. Pokaż jeszcze z przodu.
Nie patrzę.
Jest źle?
Co jest? Mów.
Bo człowiek się nie… nie spodziewa…
Aż tu nagle jest i…
i lekko się ten człowiek ekscytuje…
- Nie jeden człowiek, wszyscy ludzie. - Ekscytujesz się?
Wiesz, ludzie się zastanawiają,
ale nie wiedzą, nie?
Aż tu nagle już wiedzą
i to wiedzą coś, czego wcześniej nie wiedzieli.
Mam tam pijawki czy nie?
Twój mężny wojownik dynda samotnie w zacisznej gęstwinie.
Co?
Wszystko gra.
Ale byłaś dzielna. Co one mają z tym tyłkiem?
Co ty tam nucisz?
Moja abbi śpiewała mi to, kiedy byłem mały.
„Jeśli wyssiesz z wyspy życie,
wyspa wyssie je z ciebie”.
Babcia ci śpiewała o ssaniu?
Słabo to brzmi w tłumaczeniu.
Pijawkowe lęki fantomowe. To możliwe?
Nie składają jaj, nie?
Królowa Taha?
„Król Kalaman i jego skarb spoczywają…
spoczywają w studni nieskończonych łez.
W studni nieskończonych łez”.
Co to znaczy?
Mało nie dostałem zawału.
Co tu robisz?
Co to?
Nie wiem, może się tu spotykali?
I stoimy w tym samym miejscu,
co oni dawno, dawno temu?
Ciekawe, o czym gadali.
Sporo się tu pewnie wydarzyło.
Znaleźli nas.
No to górą.
Widzisz, co mam na sobie? Odblaskowy obcisk.
Nie mamy wyboru, chodź.
Za stara na to jestem.
Nie stara, tylko piękna.
Nie mówię, że brzydka, tylko za stara na takie numery.
Umiem siedzieć, myśleć i jeść, kiedy nie myślę.
Przydałyby ci się lepsze buty.
Te mi przyniosłeś.
Dalej nie dam rady.
Nie ma szans.
Dasz, chodź.
Wiem, że łatwiej jest się zatrzymać,
ale musisz iść.
Nie dam rady.
- Czujesz? - Co?
- Coś czuję. - Drapieżnik?
- Jakiś ogień nas zjara? - Wczuj się głębiej.
Nic nie czuję.
To weź głęboki wdech.
Dobra.
- Brawo. - Super.
- Ładna manipulacja, dzięki. - Proszę.
Spróbuję cię trochę podsadzić.
Co robisz?
Spadaj stamtąd.
- Nie napinaj. - To moja pusia.
Jedź na głowie. Przebieraj rękami i do góry.
I super.
Sorry za drapiące włosy. Dawaj.
Dulcius ex asperis.
Że co?
Nic.
Taki nasz tekst… Mówiliśmy tak z Johnem,
kiedy odkryliśmy coś wielkiego.
Jakieś wykopalisko czy manuskrypt.
To po łacinie. Znaczy: „słodycz po męce”.
A jak…
A jak będzie: „Loretta to twardziel”?
Jestem twardzielem. Wspięłam się na szczyt.
Szkoda, że Beth nas nie widziała.
- Boże, Beth. - Nie martw się o nią.
Pewnie ściągnęła tu już całą marynarkę.
Kumam, że musisz lecieć gadać z władzami wyspy
ale spoks, pykam na social mediach Loretty jak szalona.
Poszło właśnie: „Czy ktoś mnie porwał?
#PrawdziweŻycie @ShawnMendes, #ShawnMendes”.
Leci pani sama?
Tak, sama lecę, bo sama jestem.
To się może udać.
Dobra, słucham.
Z Nowego Jorku do Gwinei, tam złapie pani awionetkę.
Że co?
- Samolocik. - Tyci.
Dobra, biorę.
Lepiej wracaj do domu.
Masz jakąś rozpałkę? Wszystko mokre.
Dawaj, masz coś w plecaku?
- Czego tu nie ma. - Co robisz?
Maseczki.
Dostałem koszyk gratisów.
Zapachowa świeca? Do dżungli?
Mama mi dała.
Dziwny prezent na Dzień Matki.
Prezent od matki na Dzień Matki?
Olejek rozmarynowo-eukaliptusowy.
Ładnie pachnie.
Super, pięknie.
Mamy to.
Stworzyłam ogień!
- Robi wrażenie, co? - Piękny ogień.
Kto by pomyślał.
A ty co, rozbierasz się?
Nie wygląda to najlepiej.
Wszystko w porządku? Z plecami?
Dlatego nie lubię wchodzić do wody.
Moje ciało zamienia się w twarz trzynastolatka.
Masz coś na to? Jakąś maść?
Mam. Miałem.
W takiej malutkiej buteleczce.
To to? Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Nie szkodzi.
Czekaj, chodź tu.
Siadaj.
- Siadaj. - Tutaj?
Nie dotykaj tego.
Tykałam cię po krwawych workach…
Ja o pijawkach.
Może być zimna.
Wybacz.
Przepraszam.
Może tak umrze Dash.
Mordercza egzema, to dopiero sexy.
Kto wie?
Tak?
No dobra.
Jak byś to napisała?
Czekaj.
„W ciepłym blasku wonnych płomieni…”
Mocny początek.
„Ręce Lovemore badały…
sub.T
przepastne przestrzenie…
ciała Dasha.
Tak dobrze znany teren
pociągał ją jeszcze bardziej…
z każdą kolejną szkarłatną bruzdą”.
I to jej…
Nie odrzuciło jej?
Nie.
„Bo z każdą niedoskonałością
Lovemore odkrywała nową literę języka,
który spajał w jedno ich ciała”.
To co tam mówiły te ciała?
„Weź mnie…
weź mnie…
weź mnie”.
I jak?
Nieźle.
- W sensie plecy. - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Ja też o plecach. Tam z tyłu.
Maseczki super.
Zimno mi trochę, chyba… idę się położyć.
- OK. - W porządku?
Tak, napalony… w sensie, gorąco mi.
To ognisko mnie rozgrzało.
Jasna sprawa.
Jak wolisz, ale jeśli ci zimno,
to się jakoś razem ściśniemy.
Że ty i ja?
- Jeśli chcesz. - Tak, brzmi całkiem…
Dobra, to jak to…
Ty pierwszy, a ja…
Ty pierwsza. W tym przypadku zdecydowanie panie przodem.
- Rączki przy sobie i pupa do pupy. - Taki miałem plan.
Ręce z przodu, pupa w pupę.
- Co mam robić? - Po prostu siadaj.
Siadać? Dobra.
Ciężki jesteś, wywalimy się jak na kajaku.
Trzymaj się. Czekaj, nie ułożyłem się.
Zaraz mi kręgosłup wysiądzie.
I jak? Wygodnie ci tam?
- Nie mogę oddychać. - W porządku?
Duszę się.
Rączki z przodu, pupa do pupy.
No proszę.
Dalej.
No dalej, głośniej.
Wielkie brawa dla Loretty.
Zasłużyła.
Baba z geriatryka zrobiła was w wała.
Brawo, Loretta.
Szefie, ludzie giną.
Nie za daleko to wszystko zaszło?
Czy naprawdę warto?
Jestem tak blisko odnalezienia nieodnalezionego.
Czegoś tak bezcennego, że żaden naród,
cesarz czy włażący w tyłek brat nigdy nie posiadł.
Legendarnej Korony Ognia.
Więc tak.
Oczywiście, że warto.
Przepraszam!
Przepraszam, mam zaraz samolot.
Nie latamy.
Pilot chory. Proszę przyjść jutro.
Żadne jutro, dzisiaj i koniec.
Muszę się dostać na Isla Hundida.
Kwestia życia i śmierci.
Jutro proszę.
- Przepraszam? - Tak?
Czy ja dobrze usłyszałem, że żarcie śmierdzi?
To trochę szaleństwo,
ale też wolę jak nie śmierdzi.
- Co? - To żarcie.
Może chciałaby pani ze mną…
Nie. Kwestia życia i śmierci.
Muszę lecieć na tę wyspę.
- Poważna sprawa. - Śmiertelnie.
Będę w stanie pani pomóc.
Mam samolot transportowy.
Jak dostarczę towar, podrzucę panią na tę wyspę.
Jedno pytanie, ale mów pan prawdę.
Zabił pan kogoś kiedyś?
Nie.
Nie wiem, czy to kupuję, ale słuchaj pan.
Jeśli wpadnie panu do łba, żeby mnie zabić, ja zamorduję pana pierwsza.
Cała przyjemność.
Dziwny pan jest. Lecimy.
„Król Kalaman i jego skarb spoczywają w studni…
nieskończonych łez”.
Co to?
Takie tam, w sensie…
Nie to, co myślisz.
Czyli nie starożytny papirus Fairfaxa.
Czyli jednak to, co myślisz.
Myślałem, że jesteś bystra.
Teraz to Fairfax nigdy nie odpuści.
Oszalałaś?
Lawa w każdej chwili może zalać grobowiec,
nie zdążymy go nawet zabezpieczyć.
To my szukamy grobowca?
Nikt mnie tu nie poinformował.
A po co?
Bo jestem tu. Uratowałem cię.
I nadal nie jesteś Dashem.
Nie ratujesz dam z opresji na białym koniu.
Sprejujesz się bronzerem, pozujesz koło maszyny, co robi wiatr,
i brawo dla ciebie.
A ty skąd wiesz, jaki jestem naprawdę?
Bo cię znam. Łatwo cię rozszyfrować.
- To jaki jestem? - Serio?
Dobra.
Byłeś królem balu, pełen nadziei poleciałeś do LA,
ale bycie gwiazdą w dziurze nie oznacza
kariery w wielkim mieście.
Aż nagle babka, która nie mogła wydać książki
o kolonizacji Atlantyku napisała romansidło
i wybrała cię przypadkiem na okładkę.
Na wasze szczęście, powieść odniosła sukces.
Ona pisała swoją szmirę, ty pozowałeś…
żadne z nas nie osiągnęło tego, o czym marzyło.
Aż pewnego dnia oboje zginęli w dżungli
na jednej z wysepek, o których pisałam lata temu.
Zgadza się?
To była Sarasota.
Nie jakaś dziura.
Wychowałem się z matką i siostrami.
Poszedłem w modeling, bo chciałem się wyrwać.
To jedyna robota, dzięki której mógłbym podróżować,
zobaczyć kawałek świata.
Trafiłem do Los Angeles
i wylądowałem na tej twojej okładce.
Piekielnie mi było wstyd, że kumple mnie zobaczą
w peruce na okładce czegoś takiego,
że miesiącami ich unikałem.
Aż któregoś dnia
wracam do domu,
a jakaś babka krzyczy: „Dash!”.
Podbiega do mnie cała szczęśliwa.
I pomyślałem: „Czemu mam się wstydzić czegoś,
co sprawia ludziom tyle frajdy?”.
Słuchaj, rób, co chcesz.
Nie chcesz już pisać – nie pisz.
Ale nie obrażaj tych, którzy kochają twoje książki, i nie nazywaj ich szmirą.
Bo to trochę nie fair.
Ironia losu, nie?
Myślałem, że akurat ty nie będziesz oceniać książki po okładce.
Chyba po modelu na okładce.
Alan?
Dwóch ich jest.
- Loretta! Tu jestem! - Alan!
Motory i spluwy.
Szybko!
Nie strzelać!
- Daj im papirus. - Nie mogę.
Możesz. Powiedz: „hej” i im rzuć.
Pewnie, a wtedy na pewno nas puszczą.
- Cicho. - Jak nas znajdują?
- Świecisz się jak dyskoteka. - Musimy mieć plan.
Mam pomysł.
Wykopiemy dziurę, krzykniemy:
„Halo, tutaj”. Umiesz udawać ptaka?
- Mam plan. - Cicho, myślę.
- Kiedy ja mam plan. - Daj mi wymyślić jakiś…
- Strzelają do ciebie. - Dlatego się ukrywamy.
Nie. Strzelają tylko do ciebie.
Nie zabiją mnie, bo beze mnie nic nie wymyślą.
Ty w ogóle słyszysz czasem, co ty mówisz?
- Ochronię cię. - Sama się chroń.
- Ja mam chronić ciebie. - Bo jestem kobietą?
Seksizm.
Nie wiem, czy akurat kobiety w roli tarczy
marzyły się Glorii Seinfeld.
Glorii Steinem?
Jak bądź. Tej też. To panjaśnij mi może ten seksizm.
Ja? Panjaśnić to może mężczyzna.
Jestem feministą. Kobieta może to samo, co facet.
Poczekamy tu, aż się zmęczą.
- Posłuchasz planu? - Alan!
To nie jest moment, żeby wyskoczyć i zerwać koszulkę.
Nie moją.
Trzy!
Jest!
Inaczej to sobie wyobrażałem.
Chciałem ich powstrzymać.
Myślisz, że wiatr go zdmuchnął?
Nie, to my. Nasza wina.
Jednego załatwiliśmy, ale to było…
Miał spaść z motoru, a że poleciał na drugiego…
W sumie jego wina.
Gdyby nas tu nie było, też by poleciał.
Bo kto staje nad przepaścią?
Mieli kaski, może jeszcze…
Reszta ciała była bez kasku.
Chcesz szukać głów?
Nie prowadzili zbyt bezpiecznie.
Na motorze brzydko nie robimy.
W sensie, innym.
Może nic im nie jest.
Wątpię, ale trudno.
Życie. Bywa różnie. Chodźmy.
- Będziesz zszywać? - Pożyczony.
- Spójrz na mnie. - OK.
Co ja jeszcze mogę?
Tyle już zrobiłaś.
Moja biedna bunia straciła wzrok.
Postawiłam wszystko na tę książkę, a to jakaś katastrofa,
więc chyba jestem spłukana.
I do tego zgubiłam autorkę.
To normalne? Zgubić autorkę?
Przypominasz mi moją przyjaciółkę, Randy.
Zawsze dba o wszystkich dookoła,
a nigdy o siebie.
Prawda, Randy?
Moja terapeutka.
LOL. Na głos śmiech.
Gdy znajdziesz przyjaciółkę,
pójdziemy na plażę?
- Co? - Mam pickupa na Hawajach.
Jej nie zabieramy.
Dobra! Dobra, weźmiemy cię.
Śmieszna jest.
Pytanko.
Siedzimy tu sobie, gaworzymy, a kto pilotuje?
- Autopilot. - Co?
Idź do kokpitu i łap za stery.
Dobrze.
Pójdę wylądować.
Ale kozę weź. Weź kozę.
Ma przerwę. Miłego lotu.
Ten Anglik ją po prostu porwał.
Tu Beth. Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Hej,
to ja.
Żyję!
Słuchaj,
przepraszam, że schrzaniłam tę promocję.
Bałam się i myślałam tylko…
o sobie.
Alan idzie, zadzwonię potem.
Będą szukać Fairfaxa,
obiecali, że zapewnią nam ochronę.
Długo tu mamy zostać?
Spróbują nas wcisnąć na wieczorny lot.
Hotel tu mają przyjemny.
Możemy się umyć, przebrać.
Dobra.
Chodź.
Zatańcz z mężem.
To nie jest mój mąż.
- Nie trzeba. - Zatańcz.
Nie chce. Nie ma odpowiednich butów.
Do niczego innego się nie nadają.
Naprawdę nie musisz.
Ale mogę.
Tak?
Ciekawe, o czym to.
Ludowa przyśpiewka.
O zrozpaczonej kobiecie, która…
nie potrafiła odpuścić po stracie ukochanego.
Położyła się, żeby już nigdy nie wstać.
Przerażające.
Kiedy nagle zostajesz bez kogoś, z kim chciałaś spędzić życie…
Co takiego?
Przepraszam, ten ostatni wers.
Wyspa będzie po mnie płakać w studnię nieskończonych łez.
Czym jest ta studnia? Istnieje, czy to metafora?
To lej krasowy.
Dziękuję. Gracias.
- Chodź. - Co jest?
Wyczytałam z pergaminu,
że „Król Kalaman i jego skarb spoczywają w studni nieskończonych łez”.
Myślałam, że to przenośnia.
Ale nie.
Oni tu mają tę studnię.
To jakiś lej krasowy.
Jest coś takiego na mapie.
Tam może być grobowiec.
- Sto razy fajniej niż w twoich książkach. - Co?
Nie, wybacz, tak samo fajnie.
- Żartuję. - Tak samo fajnie.
O proszę, aż cię nosi.
- Co? Nie. - Chcesz tam iść.
To by było szaleństwo, ja…
Jesteśmy tak blisko, ale przecież nie możemy…
Nie.
To twoja historia. Jak chcesz ją skończyć?
Chcę wiedzieć, co tam jest.
Czuć, że to wszystko było po coś.
To idziemy.
Zostaniemy dłużej. Z rana
idziemy szukać studni.
- A jeśli nie znajdziemy? - Warto zaryzykować.
A Fairfax?
Gliny go ścigają. Nie przejmuj się nim.
- Obłęd. - Widzisz siebie?
Jak to?
Pierwszy raz niczego się nie boisz.
I żyjesz.
Dam im znać, że zmieniamy plany, i skombinuję wóz.
Dokąd idziesz?
Poznałaś mojego przyjaciela.
Mówi, że chciałaś wskoczyć w samolot.
I to bez pożegnania.
Ja na to, że w życiu. Nie moja Loretta.
W końcu tylko ona wie, gdzie może być grobowiec.
Nie musisz tak ściskać.
Łapska precz!
Samochód! Auto! Ma tu ktoś auto?
Potrzebuję auta. Oddam zegarek.
Bardzo drogi. Masz wóz? Bulgari. Świeci,
- wodoodporny. - Mam motor.
Prawda, że przyjemnie?
Niby czemu w czołgu nie miałby się zmieścić barek?
Napij się.
Możesz?
Obawiam się, że ma do ciebie żal.
Chodzi, zdaje się, o jego kumpli na motorach.
Po co ci to?
Chcę coś, czego nie ma nikt.
Kiedy ojciec podarował…
Jak mówiłem.
Kiedy ojciec podarował swoje imperium mojemu młodszemu bratu…
A to kto?
Jakiś Ken na pierdziawce?
Skądś go znam.
Wątpię.
Bo to prawdziwy mistrz sztuk walki
wykuty w kuźniach Afganistanu, Iraku,
Kuwejtu, Sarasoty…
Cudowna skóra. Zero wykwitów.
I zrobi wszystko, żeby mnie ratować!
Lepiej zatrzymaj ten swój kosmiczny czołg,
chyba że chcesz skonać jak jego kumple.
A ich skonanie to też jego sprawka!
Może nie taki był cel,
ale skonali, tak że…
Kto to jest? Skądś go kojarzę.
Wiem, to ten model z twojej okładki.
Czułem, że znam tę buźkę.
Idźcie.
I pomysłowo go ubijcie.
Lubię patrzeć, jak zdychają mięśniaki.
To ja się jednak napiję.
Cholera.
Mogę sobie dolać?
Jasne. Kobieto, ty umiesz obsługiwać szklankę?
Co by zrobił Jack Trener?
Gorąco tu. Wam też?
To ma być seksowne? Wychodzi dziwnie, przestań.
Mogłabym sprawić, byś spłonął.
Idź spać. Spać! Nie, spać!
Pauza.
Akcja!
Nie zabijać jej! Jest mi potrzebna!
Jezu!
Zabierz stopę!
Idź spać, dupku.
Wyłazić mi stąd.
Jeszcze większy?
Szybciej!
Ty. Do środka.
On czy ja?
To nie jedno z twoich tandetnych babskich romansideł.
To się dzieje naprawdę.
I go zabijemy.
Mów, gdzie grobowiec.
Nie wiem, kto tu dowodzi, ale macie tu wysłać ludzi.
Tutaj.
Zamknięte.
Zamknięte?
Od półtora roku marzę o drzemce.
Półtora roku.
Codziennie haruję od świtu do zmierzchu,
czasem po nocach,
aż tu nagle porywają mi przyjaciółkę.
Wiecie, czego pragnę?
Żeby się położyć,
napić winka, chociaż ledwo żyję.
I masaż mi się marzy.
Żeby ktoś mi wymasował ramiona i stopy,
najlepiej w tym samym czasie.
I nie obchodzi mnie, że to logistycznie niemożliwe.
Bo zasuwam jak głupi osioł.
I dobrze wiem, że wy też.
Dlatego błagam, żebyście
jeszcze przez chwilę mieli otwarte,
bo jak zamkniecie,
to moja przyjaciółka i jej gościu z okładki
normalnie zginą.
Nie ma jak podpłynąć!
A do jaskini?
Zbyt niebezpieczne!
To będziemy ostrożni.
Ruszcie się.
Tędy.
Z zasady nie wchodzę do ciemnych jaskiń.
- Julian? - Julian ma na imię?
Wygląda na Bucka albo Bruce’a.
Prowadź.
Iść, nie bać się.
Patrz pod nogi.
- Bruce! Julian! - O nie.
Bywa.
Niech ta śmierć nie pójdzie na marne.
- Dziarsko naprzód. - Co? Przecież on…
Chyba po niego nie wskoczymy.
- Nic tu nie ma. - Dobra.
Wracajmy na łódź, to ślepy zaułek. Nikt więcej nie musi ginąć.
Nie, czuję wiatr.
Jest tunel. A jeśli prowadzi do grobowca?
- Nie zmieścimy się. - Chyba ty.
To jak zjeżdżalnia dla dzieciaków.
- Bardziej skalny zwieracz. - Odbyt trolla?
Idziesz w ten odbyt… w dziurę… w tunel!
- Czemu ona? - Będziesz jak kanarek w kopalni.
Nie dam rady.
Dasz znać, czy da się przejść.
Jeśli się nie odezwiesz, Fabio zginie.
Mam być damulą w opałach?
Dobra, idę.
Nie dam rady, przepraszam.
- Hej? - Co?
Czujesz?
Kupska nietoperzy sprzed setek lat? Czuję.
To weź teraz głęboki wdech.
Tak jest.
Dasz radę.
Chyba widzę wyjście.
Jeżu kolczasty.
Udało się!
Przeszłam!
Nie mówiłem? Bezpiecznie.
Już, wciskaj się.
Uwaga, wchodzę. Idę do ciebie.
Dlaczego akurat tutaj?
Jak mają cię czcić i wspominać, kiedy cię nie widzą?
Nie mają.
To nie jest pomnik ku czci Kalamana.
To samotnia zrozpaczonej kobiety.
Taha przychodziła tu opłakiwać ukochanego.
Chciała być sama.
Nie chce nas tutaj.
Zamknij się.
To tylko wulkan.
Idziemy.
Musimy iść.
Dawaj, mięśniaku.
Otwieraj.
- Nie róbmy tego. - W środku jest korona.
Nie wpadliśmy tu oddać mu pokłon.
Nie dam rady…
Wybacz, abuela.
Co to ma być?
To jakieś… muszelki?
Korona z muszelek?
A gdzie skarb?
Przytula go.
W sensie umarlaka?
Patrzcie.
Kalaman kochał Tahę.
Szukał po całej wyspie…
rzadkich, czerwonych muszli.
W dowód swojej miłości cały rok, dzień w dzień ofiarowywał jej muszlę,
aż powstała z nich korona,
szkarłatna jak płomienie ich miłości.
W końcu ona przyjęła jego oświadczyny.
Tu nie chodziło o klejnoty.
Ani żaden materialny skarb.
Ale o miłość.
Tylko tyle. I aż tyle.
I już?
Taka fura czasu i pieniędzy…
dla jakiejś tandetnej metafory?
- Chyba głębokiej. - Stul pysk!
Musimy się zbierać.
Nie. Mowy nie ma.
Tak was to wzruszyło i natchnęło,
to sobie tu zostańcie. Spędzicie ostatnie chwile,
pławiąc się w głębi metafory.
- Do środka. - Co? Bez jaj.
- Już, do grobu. - Dobra.
Lepiej, jak cię chowają żywcem niż trupem.
- Nie sądzę. - Wielka szkoda.
Taka historia.
Żal, że nikomu nie opowiecie. Ruchy.
Zginą tu.
Ty też, jak się będziesz mazgaił.
Rusz się!
Jest OK.
Od 14 roku życia wcale mnie nie dręczy ten koszmar.
Co tak pędzisz? To nie wyścig.
Nie, co ty wyprawiasz! Wracaj!
Może i kupiłeś wyspę, ale ona cię już stąd nie wypuści!
Nie zostawiaj mnie tak!
Rafi! Wracaj!
Chcę łódź!
Stop! Stój!
Ratunku!
Lokalers gwizdnął mi łódź!
Widział pan kobietę? Brunetkę w odblaskowym kombinezonie?
Nie. A co, coś się stało?
Zabawne.
Kiedyś myślałam,
że to takie romantyczne.
Co konkretnie?
Leżenie w trumnie, śmierć w rzece lawy
czy przytulanie umarlaków?
Leżenie z utraconym ukochanym.
Jak Taha.
Przepraszam.
Że cię nie uratowałem.
Że nie jestem jak Dash.
Racja.
Nie jesteś jak Dash.
Nie przybyłeś mnie ocalić na białym koniu.
Pędziłeś na… cudzym skuterku z rozwalonym tłumikiem.
Cały ja.
Takiego Dasha bym nie wymyśliła.
Bo nie znałam…
takiego Dasha jak Alan.
Tak się bałam, że życie mnie skrzywdzi,
że przestałam żyć
i zauważać, ile dobra jest wokół mnie.
Przepraszam, że cię nie widziałam.
Też muszę coś wyznać.
Podobała mi się ta nasza nowa przygoda.
Ciekaw byłem, jak się skończy.
„Przygody Loretty i Alana”.
Przydałby się jednak lepszy tytuł.
Zdecydowanie.
Wybacz, ale… Taha mnie kłuje kością udową.
Pewnie Rafi zostawił.
Zapomniał łomu? Teraz mamy szansę uciec.
Specjalnie zostawił.
I dobrze, polubiłem gościa.
Raz…
Dwa… trzy!
A ja bym wolała, żeby nas tu jednak nie zostawiał.
Dulcius ex asperis.
Słodycz po męce.
Szybko, do lasu!
Nie, stop, cofam. Las się pali!
Możemy wrócić przez tunel.
Nie, nie możemy.
Jestem otwarty na propozycje.
Widzisz ten nurt? Możemy popłynąć do oceanu.
Skąd wiemy, co tam będzie?
Nie wiemy.
Ale warto zaryzykować.
- Przeżyję wysypkę. - Tak?
Alan?
Alan!
Alan?
Boże, żyjesz!
- Żyję. - Myślałam, że cię zabiłam.
To Beth?
Loretta!
Beth!
Beth! Przyleciałaś!
Co ty tu robisz?
Na mnie zawsze możesz liczyć, mała!
Przepraszam!
Zniszczyłam kombinezon!
Co?
Nieważne, później!
Znalazłam Brytola w jaskini.
Myślałam, że to chłopczyk, ale ma brodę.
To Fairfax! On nas porwał!
To ten zły! Zabił trenera!
Łapać go!
Brać go!
A ty możesz liczyć na mnie, mała.
Gdzie chciałeś uciec? Na łodzi jesteśmy.
Śmieszny facet.
Pomogę.
Dawaj do skały.
- Puściłem, nie, mam cię. - Ja mam ciebie.
Wyciągniemy was, spokojnie.
„Wdrapał się na najbliższą skałę
i wyciągnął ją z wody.
Swym silnym ramieniem przyciągnął jej wiotkie ciało.
Alan szepnął…”
Ćś… jesteś bezpieczna.
„I wtedy Loretta poczuła, że to początek nowej przygody”.
Korona Ognia
„Myśl, że jednak cudem im się udało,
tylko rozpaliła w Loretcie ogień pożądania.
Pragnęła, by gorąca lawa pulsująca w jego…”
Nie przerywaj, teraz będzie najlepsze.
Babcia wszystko w życiu czytała.
Nie mówiłem?
Najpiękniejsza plaża na świecie.
A potem bym ci pokazał Zatoczkę Czarów?
Weź Randy.
Jesteś tylko moim platonicznym przyjacielem.
Platoniczny jestem? Brzmi dobrze.
Nie wiem, co znaczy, ale brzmi miło.
Trzymaj, piękna.
- Służę. - Jesteś aniołem, dzięki.
Skąd wiedziałaś?
Fajnie się skończyła ta promocja.
Mam niezłe powiedzonko na takie chwile.
Quid deinde?
To po łacinie. Znaczy: „Co dalej?”.
Quid cogitas?
Buca di Beppo.
Nic nie kumam po łacinie.
Tamto wykułem, żeby zabłysnąć.
To co dalej?
- Jak byś to napisała? - Nie wiem,
- a ty? - Serio chcesz, żebym ja?
- Spróbuj. - Dobra, niech będzie.
„Staliśmy… stali na plaży”.
Rysujesz miejsce, dobrze.
Już się ze mnie śmiejesz.
- Uśmiecham się. - Śmiejesz.
„Palmowe liście nad brązowymi…
włosami kobiety,
martwa meduza…”
Opisujesz mi to, co widzisz.
„Denerwuje się, bo bardzo mu się podoba”.
Ładnie napisane.
- Dzięki. - Nie ma za co.
To lecę dalej.
„Patrzy jej głęboko w oczy.
I głośniej niż fale oceanu…
wali jego…”
- Nie ma walenia. - Czemu?
Nie można walić na dzień dobry.
- Ty walisz. - Ale nie tak od razu.
- Musisz zasłużyć. - Królowa się znalazła.
Walenie daję w 4. rozdziale. Trzeba zbudować napięcie.
A nie walisz w każdym? To bije.
Czyli prawie wali.
- Łomocze. - Przeginasz.
- To może się pocałują? - Tak po prostu?
Pocałunek na początek.
Lubię początki…
I jak? Jakieś uwagi?
Bardzo dobra pierwsza próba literacka.
Byłeś trupem.
Mózg ci wyleciał, miałem go na twarzy i w gardle.
- Zjadłem go. - Nie mów tak.
- Czułem twój smak. - Nie mów tak.
Wykorzystujemy tylko 10% mózgu, przełączyłem się na inne 10.
Cały jesteś?
W 100 procentach.
W sensie, minus 10.
Myśleliśmy, że nie żyjesz.
Mam w sobie gniew, który muszę przepracować.
- Jasne. - I żal.
Fajnie, że jesteś.
Już nie rozmawiamy.
Zamykamy oczy, skupiamy się na oddechu.
Świetnie.
Napisy: Barbara Eyman-Stranc