Czego się napijesz? Wina?
Nie ma potrzeby.
Daj, co masz.
No to kawa.
- Jasne. - Zaczekaj.
Usiądź. Ja przyniosę.
No…
to słucham.
Bałaś się mnie?
Albo tego, że w każdej chwili ktoś może cię wykosić?
Siedziałaś na tym fotelu w świetle reflektorów i nie miałaś nikogo.
Co wieczór, na każdym nagraniu.
Wszyscy byli zakłamani.
Nie.
Nigdy nie twierdziłam, że nie mam nikogo i wszyscy są zakłamani.
- To praca zespołowa. - Dość.
No dobrze.
Słucham.
Praca przed kamerą jest trudna.
Tak, stajesz przed nią sama.
Ale tobie do ucha szepcze Kenan.
To prawda. Mam Kenana.
Nunu w reżyserce.
I miałam też Müge.
Praca zespołowa.
To nie jest wojna. Być może wyścig albo rywalizacja.
Tak.
A jednak…
Tak.
Właśnie.
Myśleliśmy, że nigdy nic się nam nie stanie.
Ja się ciebie nigdy nie bałam.
Nic nie podejrzewałam.
Nie podejrzewałabym cię, nawet gdybym patrzyła z zewnątrz.
Dlaczego?
- Jakim cudem tego nie przewidziałaś? - Z arogancji.
Jak nas nazywasz? Pokoleniem X? Dinozaurami? Nieważne.
Nasza arogancja otworzyła ci drzwi, rozumiesz?
Nie braliśmy cię na poważnie i przyleciałaś prosto do celu.
Myślisz, że było mi łatwo?
No pewnie. Ot tak.
Myśleliśmy, że nikt nas nie okłamie
ani nie odważy się na takie rzeczy.
Zwłaszcza jakaś dziewczynka. No bo skąd?
Nie dostrzegaliśmy tego, co było pod naszym nosem.
A jednak.
Ja się odważyłam.
I widzisz?
Padliście jak muchy.
Zgadza się.
Oglądałaś mnie?
Tak.
Wciąż oglądam.
I co sądzisz?
Pytasz o zdanie złą osobę.
Nie przejmuj się moją opinią.
Czytasz komentarze w sieci?
Porównują nas.
Niektórzy mówią, że jestem lepsza, inni mnie krytykują.
Czytasz je czasami?
Nie.
Jak to nie? Nie ciekawi cię, co myślą widzowie?
Ciekawi.
Ale nie to, co piszą.
Ludzie nie zawsze mówią to, co naprawdę myślą, Aslı.
Mówią, co zechcą. Na portalach społecznościowych też.
Ludzie mówią tam, co tylko zechcą.
Nie to, co naprawdę myślą.
I mam nie przeglądać sieci?
Możesz przeglądać, droga wolna.
Jeśli wiesz, jak to potraktować.
Ale nie, jeśli namiesza ci to w głowie.
Twoja decyzja.
Napijemy się wina?
Zgoda.
Wiesz, gdzie jest.
Co, do…?
Nie ma już Gül.
Wyrzucili ją.
- Słyszałam. - Mówiłaś, że tacy jak Gül są nietykalni.
Są.
Nic jej nie będzie. To dobra prezeska.
Zawsze dba o interesy korporacji.
Poza tym, moja ptaszyno, przegrana seta nie oznacza jeszcze całkowitej porażki.
No tak. Gül ukończyła prestiżową szkołę wyższą.
Studiowała w Stanach. Podobnie jak ty.
Tak, Aslı.
Jesteśmy uprzywilejowani.
Jasne?
Być może dzięki temu mieliśmy łatwiejszy start.
Masz rację.
Ale po drodze wszystko się zmienia.
Stajemy się równi.
Tylko talent nas odróżnia.
Brakuje mi talentu?
Spójrz na mnie.
Mam to, czego trzeba.
Powiedzmy, że nie jestem twoją fanką.
Naprawdę?
Lale, kochana, wyniki oglądalności mówią za siebie.
Jestem lepsza.
Mimo że nie jesteś moją fanką.
Myślałaś, że wejdę jednymi drzwiami, a drugimi mnie wyjebią.
Po co tu przyszłaś?
Martwiłam się.
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Czuję się świetnie. Dzięki.
Jesteś w końcu moją mistrzynią. Nauczycielką.
Powinnam cię odwiedzać w dni wolne, żebyś nie czuła się zapomniana.
Kiedy ludzie zobaczą cię w sklepie, będą mówić dzieciom:
„Nie pamiętacie jej, ale kiedyś była kimś”.
Stokrotne dzięki.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Lale?
Powinnaś sobie zrobić powieki.
Bo wyglądasz na zmęczoną.
Masz rację.
Też o tym myślałam.
Niewygodnie zakłada mi się okulary do czytania.
I schudłaś.
Wiesz, jak mówią: starsze kobiety to albo krowy, albo kozy.
Czyli ja jestem kozą. W porządku.
Czemu nie?
Dobra, zapytam tak:
nie tęsknisz czasem za dawną chwałą?
Tęskniłam za pracą, tak.
Dlatego do niej wróciłam.
I chcesz mnie wykosić.
Nie mam takiego zamiaru.
Szczerze?
Mam to w nosie.
Jak kupiłaś ten dom?
Wzięłaś kredyt? Trudno było?
A może po prostu nie wiedziałaś, na co wydać kasę?
Weźmy to.
Chodziłaś po sklepach i sama to wybrałaś
czy może zrobił to dekorator?
A twoi znajomi?
Co z tymi, którzy nie są bogaci i nie odnoszą sukcesów?
Masz dość ich zazdrości i trzymasz się od nich z dala?
Wszyscy czegoś od ciebie chcą.
Beznadzieja.
Nie znoszę tego.
Nie miałaś wyboru i musiałaś zmienić krąg towarzyski.
Masz rację.
Ale co sobie myślisz, kiedy kładziesz się spać?
To znaczy: co kiedyś myślałaś?
- „Tak! Znowu byłam zajebista!”? - Już?
Nie.
Ale mów.
Dobrze.
Najpierw dom.
Kiedy postanowiliśmy z Selimem kupić dom,
na świecie toczyła się wojna
i niestety musiałam cały czas jeździć za granicę.
Selim i dziewczynki wybrały dom i wszystko, co w nim widzisz.
Przyjechałam tu później i czułam się jak ktoś obcy.
Długo się przyzwyczajałam.
Jeśli chodzi o znajomych, to owszem, z kilkoma zerwałam kontakt,
bo ostro krytykowali moje: karierę i macierzyństwo.
Nie byłam wściekła, ale mnie to raniło.
Jesteśmy ludźmi. To normalne. Z częścią musiałam się pożegnać.
Z resztą wciąż się spotykamy mimo naszych różnic
i miło spędzamy razem czas.
A w nocy oglądam nagrania, które przesyła mi Selim. Codziennie.
Nagrywa ważne chwile dziewczynek i mi je przesyła.
Szkolne przedstawienia, występy.
Oglądam je.
Zadowolona?
A kiedy dokładnie nastąpił ten „pstryk”?
Jaki pstryk?
Kiedy usłyszałaś „pstryk!” i powiedziałaś sobie: „Dobra, to jest to.
Nie ma powrotu.
Jestem bogata. Nikt mi tego nie odbierze.
Teraz mogę pić drogie wino, kiedy tylko zechcę”.
Kiedy?
Nigdy. Nie było żadnego „pstryk”.
Mam złe wieści, kochana.
To wino jest dziś moje. Tak, piję je.
Ale jutro mogę już nie pić.
Kiedyś miałam wysoką oglądalność, ale dziś już nie.
Sukces należy do mnie, ale porażka również.
Takie jest życie.
Nie da się pominąć jego przykrych aspektów.
Spójrz na mnie.
Po co tu przyszłaś?
Tylko proszę.
Szczerze.
Powiedz.
Po co?
Boję się.
Powinnaś.
O to chodzi.
Nie mogę tego znieść!
To ohydne! Okropne.
Wiem, mnie to nie powinno przeszkadzać.
Powiem to pierwsza.
Jestem najohydniejsza. Obrzydliwa!
Przyjaźń, etyka… Gówno mnie to obchodzi.
Ale i tak…
Jesteś nieszczęśliwa.
Myślałam, że wygrana da mi szczęście.
Kto ci tak powiedział?
A ty jesteś szczęśliwa?
Albo byłaś?
Nie myślałam o tym.
Nic cię nie uszczęśliwia, co?
Selim, dziewczynki, dom,
oglądalność, nagroda.
Nic.
Sukces, sława i chwała zatruły nam życie.
Jesteśmy przeklęte.
Nic nas już nie uszczęśliwia.
Mów za siebie.
Zgoda?
Ja mam rodzinę.
Mam ukochane córki.
Mam do czego wracać.
Nie kłam!
Choć raz mnie nie okłamuj!
Rozmawiasz z Aslı Tuną, więc bacz na słowa!
Nie szanuję cię, Aslı Tuno!
- Szanujesz! - Nie!
- Tak! - Nie.
Tak!
Pijesz ze mną wino wcześnie rano, a twój mąż czeka na zewnątrz.
A czemu?
Bo zrzuciłam cię z fotela i wywaliłam.
Nie ty.
Müge.
- Müge, co? - Tak!
Czyli to też była wasza sprawka?
Bo tylko wy mogłyście to sobie zrobić?
Tak sądzisz?
Oglądasz mnie.
To jasne. Cała Turcja mnie ogląda.
Nie mogą oderwać wzroku.
Na rozbite auto też wszyscy się gapią.
Pierdol się!
Czego ty ode mnie chcesz?!
Czego chcesz, Aslı?!
Mam tego dość!
Tego, Lale. Chcę tego.
Nie ma na świecie nikogo takiego jak my dwie.
Tylko my się rozumiemy.
Chcę tego. Rozmowy.
Nigdy w życiu nie będzie tak, że zagramy w tej samej lidze, Aslı.
Jesteśmy przeciwieństwami!
Dobrze. To też jest coś.
Co to ma być? Nie masz swojej dumy?
Poczucia wartości?
Wyrób sobie charakter!
Czemu wciąż ze mną rywalizujesz?
A ty?
Ciągle się okłamujesz
i zgrywasz ekspertkę od etyki.
Przyznaj, że chcesz być taka jak ja.
Że chcesz iść za głosem serca, ale nie możesz. A dlaczego?
Bo musisz być dobra.
Przyjaciele, zasady, rodzina… To się dla ciebie liczy, co?
Ale w głębi serca płoniesz.
Przyznaj. Jesteś zazdrosna.
- O ciebie? - Tak.
Pierdol się.
Może nie o mój sukces ani o moje nagrody,
ale o to, że siebie akceptuję.
Ty jesteś zbyt szlachetna.
Ojej…
Lale, byłaś kiedyś gwiazdą rocka.
A teraz bawisz się w dom.
To udawanie szczęśliwej rodziny…
jest smutne.
Wynoś się z mojego domu. Odejdź.
Ruchy. Wynoś się. Mam swoje sprawy.
No już!
Puść.
Nie wiem, jak to jest być matką,
ale wiem, jak jest poza domem.
Twoje życie składa się z dwóch rzeczy:
oglądalności…
i Kenana.
Ale nawet sama przed sobą tego nie przyznasz.
Nikt oprócz mnie cię nie rozumie.
Dobrze.
Skoro jesteśmy ze sobą szczere,
to powiem ci kilka rzeczy.
Ludzie potrzebują miłości.
Posłuchaj.
Nie mówię o byciu kochanym.
Ale my musimy coś kochać.
Człowieczeństwo i wrażliwość nie są…
oznakami słabości.
Ludzie czasami muszą nawiązać więź z innymi.
Samotność nie jest dobra.
Rozumiesz?
Ja tego wszystkiego doświadczam. Żyję i czuję.
I to właśnie były słowa weteranki tego zawodu.
Zapisz je sobie, dobrze?
A teraz stąd idź.
Wszystko dobrze?
Tak.
Zaczynajmy urlop.
Jedźmy.
NA SKRZYDŁACH AMBICJI
SIOSTRY, LALE WCIĄŻ MA NISKĄ OGLĄDALNOŚĆ. JEST NERWOWO.
POSŁAŁA SPONSORÓW NA DRZEWO. PROGRAM JEST TERAZ LEPSZY.
NIEDŁUGO ODZYSKA DAWNĄ CHWAŁĘ.
BĘDĘ WAM UJAWNIAĆ INFORMACJE Z WEWNĄTRZ. BEZ OBAW.
DUDU: ZDRADZĘ WAM NAJNOWSZE PLOTY
WITAJ, DUDU! LALE KIRAN WRÓCIŁA!
MAM POUFNE INFORMACJE NA TEMAT LALE. NIE PYTAJ, KIM JESTEM.
DOSTAŁA SIĘ NA SZCZYT, DEPCZĄC PO INNYCH.
NIGDY NIE ZAWAHAŁA SIĘ TŁAMSIĆ LUDZI Z OTOCZENIA.
MIAŁA ROMANS Z KENANEM. ZANIEDBUJE DZIECI. TO WSZYSTKO NA POKAZ.
To Müge.
Müge Türkmen?
Nie mów Lale.
Ale…
Nie poradzi z tym sobie. Zrani ją to.
Nie lepiej jej powiedzieć?
Yusuf, zostaw tę sprawę. Nie chcę jej mówić, i koniec.
Taki pan jest, prawda?
Chroni pan panią Lale przed wiatrem, światem, robactwem, i tak dalej.
Dziwne. Jak ogrodnik swój kwiat.
Nieważne.
W sobotę urządzamy przyjęcie. Przyślij listę gości.
- Jestem zaproszony? - Tak. Masz znajomości.
Ludzi, do których dzwonisz.
Czyli… mam panu wysłać listę gości? Jestem zaproszony.
Tak?
Przestań, bo cię uderzę i będzie później trzeba tłumaczyć to Lale.
- Idź już. - No dobrze. Miłego dnia.
Halo, Kenan?
- Kto mówi? - Güliz.
Nie pytaj, jaka. Wiesz przecież. Muszę się z tobą zobaczyć. Na osobności.
Mam dla ciebie propozycję. Zainteresowany?
Widzę, kto jest prawdziwym cudotwórcą.
Jakim sposobem?
Powiedz.
Masz doświadczenie?
Kochany, będziesz mi tu gadał o wieku?
Słucham cię, Güliz. Mów.
Chcę ciebie.
Ty mnie?
W mojej stacji.
No co? Poważnie.
Wiem. Wy jesteście w tej branży od lat.
To wasz plac zabaw.
Ale teraz ja rządzę.
I mam wsparcie Sulhiego.
Czyli masz plecy, co?
Gdzie tu sprawiedliwość, co? Proszę, proszę.
Wspięłam się na szczyt mimo wieku, a wy to wy.
Nieważne.
To moja propozycja.
Daję ci pełną władzę. Po prostu się zgódź.
Zróbmy nowy program.
Stwórzmy nową gwiazdę.
Bo dobrze wiem, że to ty jesteś kimś.
Dobrze. Przemyśl to.
Tacy jak wy zawsze muszą się zastanowić.
Potem powiesz mi, jakie masz warunki.
- Dwa! - Próbuję znaleźć drogę do domu…
- Jeśli to nagrywasz, nie wrzucaj. - Przestań!
Ludzie potrzebują miłości.
Nie mówię o byciu kochanym. Ale my musimy coś kochać.
Człowieczeństwo i wrażliwość nie są oznakami słabości.
Były z nas fajne dzieciaki.
Prawda?
W tym wieku wszystko było możliwe.
Życie było pełne niespodzianek.
Ciągle zastanawialiśmy się, co będzie dalej.
„Co dalej?”.
- Mówisz o ciągłych zmartwieniach? - Przeciwnie.
O ekscytacji.
Mieliśmy nieskończone możliwości.
Weźmy ciebie.
Ekscytujesz się czymś w ogóle?
Kiedy się czymś ostatnio ekscytowałeś?
Wiem, że masz ostatnio trudny okres,
ale to chyba coś innego?
Wiesz co?
Chodźmy kochać się na plaży.
Na plaży?
Tak jak kiedyś.
To nie ze mną.
Źle się czuję.
Rozum obrócił się przeciw sercu.
Chodź, zabiorę cię do łóżka.
- Tak. - Chodź.
Zabierz mnie do łóżka.
Do łóżka.
No chodź.
Naprawdę chcę cię kochać.
Słucham?
Jesteś moim mężem.
Selimem.
Jesteś idealny.
I chciałabyś mnie kochać.
- Tak? - Co tam, kochana?
Źle spałam. Mam zły humor.
Co jest?
Impreza u ciebie w ten weekend.
Nie.
Lale urządza swoje coroczne przyjęcie.
Pewnie wszystkich zaprosiła.
I zaproszeni pewnie przyjdą.
Chyba że będą mieli coś ważniejszego.
A pani Zerrin? Jest w Stambule.
Ty to masz głowę! Tak!
Ale pewnie Kenan już ją zaprosił.
- Powinna przyjść do nas. - I przyjdzie, Müge.
Nie potrzeba jej nostalgii.
Dobrze, zajmę się tym.
Sama do niej zadzwonię.
Nie tak łatwo skontaktować się z panią Zerrin, kochana.
To dość trudne.
Niech Güliz ją zaprosi. Ich rodziny się przyjaźnią.
Przyjdzie do nas, jeśli to ja zadzwonię, Müge.
Dobrze. Masz rację.
Ty zajmij się tym, a ja całą resztą. Świetnie.
Czyli impreza u ciebie w ten weekend.
Świetnie.
Dobra, zapisuję.
Pani Zerrin, dzień dobry.
Tęskniliśmy.
Tak, rozmawialiśmy o pani z Lale. Będzie nam miło panią gościć.
To będzie zaszczyt.
Dobrze, do zobaczenia.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Miłej pracy.
Komitet powitalny. Zapuścicie tu korzenie.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
- Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Świetna fryzura. - Dziękuję.
- Pani Lale. - Kochanie.
- W porządku? - Tak.
U mnie też.
- Kenana jeszcze nie ma? - Pracuje zdalnie.
Ale bez obaw, wszystko mamy online.
- Naprawdę? - Przygotowujemy pani przyjęcie.
Pan Rıfat się tym zajmuje. Chciałaby pani coś dodać?
- Nie, dziękuję. - Nie ma sprawy.
Cesarz czesał cesarzową.
Twoje życie składa się z dwóch rzeczy:
oglądalności
i Kenana.
Müge, po prostu powiedz!
Wysłałam pani Zerrin prezenty, ale wciąż nie odbiera telefonu!
- Przyjdzie do nas, prawda? - Uspokój się. Na to wygląda.
To za mało, Müge.
Ma być u nas, nie u Lale.
Dobrze, zajmę się tym. Spokojnie.
Do dzieła.
Dzięki.
Pogoda się nie zmieni. Pilnujcie grzejników.
- Co to za mina? Co się dzieje? - Nic.
Patrzę tylko.
Wróciliście do tego.
Obawiam się, że tak.
Przyjęcie dla ludzi, których warto znać, jak mówisz.
Gdzie Kenan?
Nie wiem. Pracuje zdalnie.
Czemu?
Nie wiem.
Pokłóciliście się?
Nie. A co?
To dziwne.
- Tak nie może być… - Dlaczego te stoły nadal są puste?
Szybko! Pospieszcie się! Zobaczcie, która godzina!
- Ułóż to, proszę. - Kochana.
Güliz osobiście zadzwoniła do pani Zerrin.
Przyjedzie.
Będzie wspaniale. Mówię ci, damy dzisiaj czadu.
- Müge? - Tak, kochana?
Nad przyjęciami Lale nigdy tyle nie pracowałaś.
Nie, ale tu chodzi o naszą pracę.
Podłożyłaś Lale świnię, więc nie chcesz, żeby wróciła.
Bo jeśli wróci, to cię zabije.
Spotkałyście się po tamtym?
Lale nie baluje nocą.
- Raczej na siebie nie wpadłyście. - Nigdy.
Nie denerwuj się.
- Nie. - Nie pytam, czy grasz na dwa fronty.
Jestem tylko ciekawa.
Przy okazji: świetny płaszcz.
Dziękuję.
Ty masz wspaniałą sukienkę.
Muszę tam podejść…
Przepraszam.
Te kwiaty tutaj…
Jest wspaniale, kochana. Jak zwykle.
Dziękuję. Cieszę się, że ci się podoba. Byłam ostatnio taka zabiegana.
Proszę cię. Wszędzie widać twoją rękę.
Dziękuję.
- Cieszę się, że jesteście. Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
- Lale, kochana. - Seda!
Nie całuję, żeby ci nie psuć makijażu.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
- Weź drinka. - Porozmawiajmy potem.
Czemu czerwień?
Bordo.
Jest luźna. Dobrze wyglądam?
Nic nie jesz.
Mizerniejesz. Zadbaj o siebie.
Mówisz, że brzydnę?
Ty?
Ty nigdy nie zbrzydniesz.
Jesteś cudowna.
Przyszedłeś z Gül?
Z Gül?
- Co słychać, Seda? - W porządku.
Co tam?
Pani Aslı, wszystko jest idealnie.
- Przyjechała Zerrin? - Nie.
Jest pani przygnębiona. Coś się stało?
Tak.
Jest wśród nas zdrajca.
To, co się dzieje… Coś jest nie tak.
Güliz, kochana.
Nie odwiedziłaś mnie.
Ledwo się przeprowadziłam.
I niesłusznie. Chciałam cię przedstawić w BBC.
A niech to.
Pani Zerrin, witamy.
Müge, redaktorka naczelna. Dorastałyśmy z panią…
Pani Zerrin.
Witam w moim domu.
Aslı Tuna.
Tak, wiem.
Grzejesz fotel Lale.
Właściwie…
to ten fotel mnie polubił.
Nie tęskni za Lale.
Pani jest tutaj.
Trudno trzymać się dwóch gałęzi naraz?
Dwóch gałęzi?
Chodzi o tę fantazję, że my znikamy, a weterani wracają.
Ale w razie, gdyby nie wrócili, chcecie się zabezpieczyć.
„Starzy wygrają”.
Że niby młodość to zbrodnia.
Jesteśmy tylko gośćmi i nie zasługujemy tu być.
Wy ustaliliście zasady, a pokolenie X je przyjęło.
Nie rozumiem. My?
Wy.
Pokolenie V.
Boomerzy.
Przyspieszona analiza społeczna.
- To co teraz? - Nie masz ani krzty szacunku.
Szacunek nie ma nic wspólnego z wiekiem.
Przeciwnie. Wraz z wiekiem nabywa się doświadczenia.
Weźmy mnie.
Wystarczy jedno spojrzenie i wiem…
kto się nie nadaje.
No dobrze, to teraz się bawmy. Chodź.
- Przyjechałam tylko dla ciebie. - Wiem. Pomówmy o moich rodzicach.
Trzymajcie mnie.
Daj mi to.
Pani Müge, mogę prosić o pomoc?
- Nie wiem, co robić. - Co się stało?
Ktoś tam wymiotuje.
- Co?! - Nie wiem kto.
Nie chcę robić sensacji.
- Gdzie ten ktoś jest? - Tam.
Jeszcze tego było trzeba…
Halo? Co?
Jakiś problem z alkoholem. Muszę to załatwić.
- Dobrze, idź. Tam? - Tak.
Już idę.
Wszystko w porządku?
Pomóc?
Zaraz wrócę.
Nie chciałam, ale to jedyne wyjście. Gdyby było inne…
Lale, możemy pogadać?
Rozmawiam teraz.
Proszę. To pilne.
Dobrze. Zaraz wrócę.
Co się stało?
- Pora porozmawiać. - No to rozmawiajmy. Mów.
Na osobności.
Zgoda. Chodź.
Wejdź. Wszędzie są goście i personel.
Pomówmy tutaj.
KOLEJNA OTCHŁAŃ
Co jest, Lale?
Co? Ja mam mówić? Ty nas tu przyprowadziłeś.
Proszę. Zadałem ci pytanie.
- Oddalasz się ode mnie. - Nieprawda.
To dlaczego mnie unikasz?
Co cię we mnie drażni?
Kenan, to nie tak. Czemu tak myślisz?
Wszystko z tobą dobrze. Jesteś wspaniały.
Widzę, że zaczynasz coś nowego.
Mówię o Gül.
Stabilny związek z kimś nowym dobrze ci zrobi
po tak długim czasie.
Gül to odpowiednia osoba. Świetnie.
- Że Gül i ja jesteśmy razem? - Tak.
A co?
Rozumiem.
Co to takiego?
Prezenty pożegnalne dla gości.
Ja też wezmę. W końcu jestem gościnią.
W torebce będzie bardziej elegancko.
Dziękuję.
Proszę.
Nie prosiłem o whisky.
Cem przyniósł. Specjalna mieszanka.
Ty nie pijesz?
Ja…
chyba nie znam się na whisky.
A ja się niby znam?
Chyba tak.
Zawsze jesteś spokojny.
Zawsze wiesz, co robisz.
Tak to wygląda z zewnątrz.
Pali, prawda?
Pali.
Czasami to przyjemne uczucie.
- A czasami nie można oddychać. - Właśnie.
To niezdrowy tryb życia.
Nieodpowiedni.
Przestaniesz pić?
Chyba tak.
Będę za tym tęsknił.
Ale muszę to rzucić.
A ty?
Piłem ostatni raz.
- Do zobaczenia. - Dobranoc.
Kochana, jak zwykle było wspaniale.
- Tęskniłam. - Umówmy się kiedyś.
- Tak. - Zadzwoń.
Dobranoc.
- Było trzęsienie w Izmirze. - Co?
- Jaka siła? - Nieoficjalnie 5,4.
- Jechać? - Leć, zorganizuję transport.
Dobrze.
TRZĘSIENIE W IZMIRZE
Zawaliły się cztery budynki.
Mamy tylko informacje o rannych.
- Nic na temat ofiar śmiertelnych. - Pomocy!
Z wewnątrz dochodzą odgłosy.
Ktoś woła z budynku!
Proszę pana…
Kolejne trzęsienie! Uciekać!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz