SERIAL NETFLIX
„TWÓJ KRĄG SPOŁECZNY SIĘ POWIĘKSZYŁ. MOŻE SIĘ PRZYDAĆ WIĘKSZY OGRÓD”.
#SŁAWA
- Nie porozmawiamy o tym? - Nie.
- Co zrobisz? - Pomyślę.
- Lale. - Kenan!
Spałaś wczoraj?
Nie. Nie bardzo.
A ty?
Może pozwiemy wszystkie konta, które nas oczerniły?
Włożę dziś to.
To nie czas na żałobę. Nie wyglądajmy na wstrząśniętych.
Dobrze.
Co powiedziałaś Selimowi?
Nic.
Nie rozmawialiśmy.
Nie mógł na mnie patrzeć.
Tak powiedział. Wyjedzie na kilka dni z dziewczynkami.
I tak przyda im się odpocząć. Wyjazd dobrze im zrobi.
A Selim musi trochę pobyć sam.
- W ten weekend? - Nie, później.
Dobrze.
- Będę w konferencyjnej. - Dobrze.
Pójdziemy na spotkanie.
Gotowe jesteście? Bo ja nie.
Nie będą na nas zwracać uwagi. Jak byśmy oglądali telewizję.
NİHAN UYAR: UWOLNIJ UMYSŁ
DAWNO TEMU ZIELONA
NAJLEPSZY NOS
ZWYCIĘZCA PISZE HISTORIĘ
NIE WYTRZYMAM
Halo? Jak to już nie ma? Czekam na te buty od trzech miesięcy.
Szlag. Dobrze.
Poproszę Fu, żeby kupiła je w Madrycie.
Właśnie zaczęłam pracować.
Niepotrzebnie się staramy.
Tylko jedno z nas wybiorą. Córkę Naila Tümera.
ENVER YAVAŞ: MEDIA
SAMOTNOŚCIĄ SIĘ NIE DZIELI
DAJ JEŚĆ
RÓŻOWE KOSZULKI
KONIEC MIŁOŚCI
Chodźcie!
Cztery minuty. Wejdźcie do konferencyjnej.
Usiądźcie na krzesłach z tyłu.
Gratulacje!
Dziękuję.
Nie znoszę pani „nepotyzm”! Pretensjonalna.
Mnie nie martwi.
Przygotowałam niezłego niusa.
Nie mów.
Tarık Yüksek się rozwodzi.
To tabloidowe wieści.
Żona jest jego wspólniczką. To będzie miliardowy rozwód.
Sprawdziliśmy to. Specjalnie tam pojechaliśmy.
Okazało się, że to wszystko nieprawda.
Czyli nie ma hydroelektrowni. Wszystko na nic.
- Planów też nie ma. - Nie.
- Na pewno? - Był tam trzy tygodnie.
No dobrze, Volkan.
- Dziękuję. - Proszę.
- Ece. - Nowoczesne oszustwa.
Jest już ponad 20 ofiar, ale nie da się tego udowodnić.
Są kolejki do wydziału cyberprzestępstw. Ece?
Nowa technologia, którą Müge opisała,
umożliwia przechwytywanie danych za pomocą Wi-Fi.
Miejsca publiczne takie jak lotniska czy kawiarnie są…
Ptak drapieżny obserwuje z kryjówki.
Jest niezauważalny, ale ma dobry widok.
Dostrzega wszystkie szczegóły.
A gdy niebezpieczeństwo nadciąga…
lwica czuje dreszcze.
Klimatyzacja jest włączona? Czemu jest mi tak zimno?
Źle się czujesz?
Nie, tylko mi zimno.
Nie wiem.
Chcę coś powiedzieć.
- Słucham? - Nie chciałabym tego ukrywać.
Tarık Yüksek się rozwodzi.
Jego żona to także jego wspólniczka.
Rozwód oznacza zerwanie spółki.
Mają czworo dzieci.
Wydali już oświadczenie prasowe.
To nie była prawda. Nic się nie zmienia.
No dobrze. Wróćmy do naszych tematów.
Powinnaś była to sprawdzić.
Dobra. Büşbüş.
Ma ponad 200 000 obserwatorów. Pisze o tym, co się tu dzieje.
Nadal nie wiemy, kim jest.
Używa fałszywych adresów IP z różnych miejsc.
No i bardzo dużo wie.
Ciekawe.
Pilnujecie się z SMS-ami i rozmowami telefonicznymi?
Tak.
Dobrze, jeszcze jedno.
- Co? - Wiesz.
Wczoraj wieczorem w Internecie.
Tak, zajmę się tym. Skończyliśmy?
- To wszystko? - Tak.
Dziękuję.
Do zobaczenia w studiu.
Już zdążyli zwolnić Nihan.
Niewiarygodne. Są bezwzględni.
Güliz, co u ciebie?
Byłam zajęta, nie mogłam gadać. W porządku?
Nie jest źle, Müge, dzięki.
Dobrze. Co tutaj jesz?
Wiem, że jesteś na diecie.
Byłam wczoraj trochę sfrustrowana, ale znalazłam restaurację z sałatkami.
To dobrze.
Jak tata?
Nawet mi nie mów.
Rodzice nie chcą wrócić z wycieczki.
Ale to urocze! Niech sobie wypoczywają. Pozdrów ich.
Muszę się przygotować. Widzimy się w ten weekend?
- Jasne. - Dobrze. Buziaki, kochana.
Pani Müge, chciałbym coś powiedzieć.
- SMS-ujesz z nią, co? - Co?
Przepraszam. Mam na imię Aslı. Nie odezwała się jeszcze?
Nie. A miała?
Przepraszam. Wygadałam się.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Do zobaczenia.
Powodzenia.
Dobrze.
Jak tam, Sabri?
- Boska jest! - Ciekawe, co powie o wczoraj.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Lale na antenie.
Dobry wieczór państwu.
Tu Lale Kıran. Witajcie Po drugiej stronie.
Dziś omówimy plany na hydroelektrownię.
Powiemy też o nowym cyberoszustwie, które skonsternowało policję.
Ale najpierw wróćmy do wczorajszego wieczoru.
Wczoraj znalazłam się w sytuacji, w jakiej nie chciałby się znaleźć nikt.
Wszyscy z nas się znaleźli, a państwo byli świadkami.
Nie chcemy sami być częścią wiadomości.
Nie mamy ich tworzyć,
tylko je państwu przekazywać.
Niestety wczoraj było inaczej.
Po wszystkim w mediach społecznościowych wybuchło poruszenie.
Chciałabym powiedzieć jedno i zostawić tę sprawę.
Razem z ekipą doskonale wiemy, co stało się wczoraj w studiu,
bo stało się to nam.
To, co było potem,
to, co powiedziano, i to, w co uwierzono…
Wiara czy jej brak nigdy nie zmienią prawdy.
Dziękuję.
A teraz skupmy się na dzisiejszych wiadomościach.
Volkan z naszej ekipy pojechał do Kırklareli,
by zdobyć informacje na temat hydroelektrowni.
Ale najpierw pomówmy o drugiej historii.
Opowiem o oszustwie związanym z kryptowalutami.
WIARA CZY JEJ BRAK NIE ZMIENIĄ PRAWDY. #LALEKIRAN
I TAK NIE WIERZYŁEM, ŻE TO KŁAMSTWO
ALE CHARYZMA
NO I PROSZĘ!
Miły prezent od drogiej Gül.
To nic takiego.
Lale, jesteś wspaniała.
Znów udowodniłaś swą wyjątkowość.
Dziękuję.
Wszyscy się przyłożyli.
- Praca zespołowa. - Tak.
Przysięgam, że nie miałam pojęcia, co powiesz.
To była niespodzianka.
Nasze zdrowie.
- Gül, będziesz w weekend? - Bien sûr. Ale nie jem już mięsa.
Jak wszyscy. Robimy pescetariański grill.
Chyba tylko ja jem mięso.
Mięsożerca.
Lale, kochana.
- Raz jeszcze gratuluję. - Dzięki.
- Wychodzę. - Dobranoc.
Halo?
Nie robimy czterech bloków.
Też wychodzę.
Mogłaś mi powiedzieć.
Nie chciałam o tym dyskutować godzinami.
Rozumiem.
Doceń mnie trochę dla odmiany.
Sprawdzę, co u Rızy.
Aslı.
Wychodzimy.
Dobranoc.
Fantastycznie było to zobaczyć, co?
Czekajcie!
Güliz!
- Tak, Müge? - Mam dla jednego z was zadanie.
Raport na temat materiałów Lale z dwóch lat.
To, co mówiły o nich media
i co robiło Po drugiej stronie.
Chodzi o przedłużenie jej umowy?
Tak.
- Które z was…? - Ja!
Ja to zrobię.
Na kiedy?
Może być na jutro.
- Trzeba to zrobić tutaj. - Oczywiście.
Jutro ma być gotowy.
- Już wracam. Dobranoc. - No dobra!
To my ci przyniesiemy jutro czyste ubrania i jakieś czasopisma.
- Dobranoc. - Powodzenia.
Müge, jakie stroje obowiązują w weekend?
Żadne.
Zwykłe spotkanie u Lale.
Wpadnij, i tyle.
- Tak może być. - Dobra.
Na pewno wiesz, że to już czas na imprezy Lale.
Zimą ich nie urządza.
No dobrze. Na razie, kochana.
Onur!
Przepraszam.
Mogę cię prosić o twój numer?
- No wiesz. - O co chodzi?
Nie rozumiesz? Robię za swatkę.
Prosiła mnie o twój numer.
- Chyba nie chce się za bardzo ujawniać. - Spoko.
- No to daj telefon. - Dobrze.
To mój numer.
Proszę.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Poważnie, nie ja.
No dobrze. Znajdę kogoś innego.
Samotni faceci mają ciężko. Martwicie się, czy będziecie pasować.
Każdy chce czegoś innego.
Rety, cała ta pretensjonalność.
Pokazywanie, że panuje się nad sytuacją, przekonywanie do siebie.
Przyzwyczaiłeś się.
Serio. Z roku na rok jesteś coraz bardziej wkurzający.
Racja. Ty masz takie wspaniałe życie.
Ile jest osób w twoim domu?
Dwoje dzieci…
dwie nianie, Esra.
Jakbym mieszkał w kolonii.
Myślę, czy nie wyjść po papierosy i już nie wrócić.
Wy nadal…?
Nic z tych rzeczy. Wszystko jest w kalendarzu.
Muszę powiedzieć, że Lale pozamiatała. Świetne posunięcie.
Nie mam z tym nic wspólnego. To jej inicjatywa.
Nie będę nic mówić.
Jasne, nie gadajmy o tym.
Liverpool znów wygrał.
Wznawiacie weekendowe imprezy. Tylko że bez mięsa. Zdrowo.
Roześlę zaproszenia i zobaczymy.
Faruk ma być na liście gości.
Co?
Faruk Sırmaoğlu?
Coś nie tak?
Kenan, stary…
Zapraszanie prezesa konkurencyjnej stacji…
Nie zrobi się niezręcznie? Gül tam będzie.
Nie, nic się nie stanie.
W tym roku przedłużają umowy.
Nikt nie jest niezastąpiony.
Gül musi o tym pamiętać.
Zróbmy małe zamieszanie.
Czyli wiesz, co robisz.
Zrób to.
Dobra, jak chcesz.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Skończyłeś?
Tak.
Niesamowite.
- Na pewno. - Dzięki.
Proszę.
Czemu mi pomagasz? Tylko jedno z nas zatrudnią.
Ani mnie, ani ciebie.
- Güliz dostanie tę pracę. - Tak.
Chciałam się zaprzyjaźnić.
Idź się umyć.
Paskudnie wyglądasz.
No tak.
Zapiszę tylko najpierw.
ZAPISANO
DO: ASLITUNA@BULUVER.COM
Dzień dobry.
Mogę o coś poprosić? Ale to tajemnica.
- O co? - Chodzi o adres e-mail Müge.
- Po co? - No…
Enver dostał od niej zadanie na dzisiaj, ale wczoraj były urodziny jego kolegi.
- Jaki Enver? - Drugi stażysta.
- No i? - Zrobiłam to za niego.
Proszę nie mówić Müge.
Wyślę to z jego skrzynki.
Ty jesteś Enver?
Tak.
- Porozmawiajmy. - Oczywiście.
W świecie lwów trudno sprawić, by ktoś nas usłyszał.
Ptaki, które nie mają w sobie ducha walki, po cichu odlatują.
Zostają tylko te nieustraszone
i te, które najlepiej się maskują.
To, co zrobiłaś, w niczym nie pomoże.
- O co chodzi? - Daj spokój.
Odpuśćcie sobie tę rywalizację.
Przyjęli was na staż tylko dla pozorów.
To ja ostatecznie dostanę tę pracę.
Ciebie też wywalą.
Lepiej się poddaj. Baw się dobrze, póki możesz.
Ale jakby co, to się odzywaj.
Odwołałam. Mamy czworo gości.
Pan Bülent chce pomówić z panią o 15. Dokąd pani idzie?
Do toalety.
Jasne.
Dzień dobry pani.
Dzień dobry, dziecko.
Proszę.
Dziękuję.
Müge, dzień dobry.
Jeśli nie masz nic przeciwko,
chciałabym pomóc przy imprezie Lale w ten weekend.
Nie, dziękuję.
I tak mamy już obsługę.
Chodzi o coś jeszcze.
Będę szczera: chciałabym się zbliżyć do Güliz.
Wystarczy trochę wina i na wszystko się zgadza.
Jeśli mi się tu nie uda, może jej tata mnie zatrudni.
Rozumiem.
Miłego dnia.
Wyrzucisz to?
Dziękuję.
I jak?
Wspaniale.
Zaczyna się.
- Imprezy z ludźmi, których warto znać. - Salim, nie mów tak.
To nasi przyjaciele.
Jasne. A przy okazji są bardzo wpływowi.
A co mieliśmy zrobić? Zadzwonić do krewnych?
Trzeba się udzielać towarzysko.
Jasne.
Ani słowa wyjaśnienia.
Od razu rozwód.
Pomóż Lale.
Co zrobisz?
Wezmę dzieci i przeprowadzimy się do Bodrum albo Çeşme.
- Lale. - Tak?
- Mogę na słowo? - Tak.
Miłej zabawy. Do zobaczenia.
Ciągle tylko gada o rozwodzie.
Dostała kupę kasy.
- To normalne. - Ale ile można?
- Cześć. - Cześć.
Wspaniale wyglądacie.
Zdjęcie?
Dziękuję.
Güliz!
- Czego się napijesz? - Macie blush?
Słucham? Już załatwiam.
To jakaś błazenada.
Wszyscy bacznie obserwują.
Oczywiście nie chciałabym tego w naszej stacji, ale nadeszły nowe czasy.
Nie można ich ignorować.
Gül?
Poznałaś już Güliz?
- Nie. - Chodź.
Chodź.
Kenan, widzisz to, co ja?
Co tu robi Faruk? Zaprosiłeś go?
Kenan!
Spokojnie, kochana.
Spokojnie.
Niech cię, Kenan!
Pan Faruk.
- Witam. - Dzień dobry.
Dzień dobry, witamy.
- O co chodzi? - O rachunki.
- Tak, nie zapłaciłam. - Odłączono gaz.
No i?
Co zrobisz? Jak będziesz żyć? Będziesz się myć w zimnej wodzie?
A co cię to obchodzi? Będziesz mnie tak nachodził?
Powiem wszystkim, że mnie zaczepiasz. Oczernię cię.
Jestem zajęta. Wypad!
- Halo? - Halo, Onur?
Mówi Aslı.
- Koleżanka Güliz. Co tam? - Dobrze. A u ciebie?
Jesteśmy u Lale.
Urządziła imprezę.
- Güliz też jest. - I?
Źle się czuje. Chyba się upiła.
Pomyślałam, że zadzwonię. Przyjechałbyś ją odebrać?
Nie chcę, żeby narozrabiała.
Zaczęła o tobie mówić.
Może do czegoś dojdzie. Sama nie wiem.
Dobrze, przyjadę.
Do zobaczenia.
Panie Faruk, cieszę się, że pan przyjechał.
Ja również, Lale.
To okazja, żeby pogłębić nasze relacje.
Oczywiście.
Kończy ci się umowa.
- Tak. - Owszem.
- Zastanawiamy się, co dalej. - Świetnie.
Twój krąg społeczny się powiększył.
Może się przydać większy ogród.
- Lale, kochana. - Gül.
Gül, co u ciebie? Dawno się nie widzieliśmy.
- Byłeś w Bostonie. - Wróciłem zeszłej nocy.
I od razu tu przyjechałeś.
Lale mnie zaprosiła. Niegrzecznie byłoby odmówić.
Jak miło z twojej strony.
Obecność Faruka to chyba jakiś znak. Może należą się gratulacje?
Wasza umowa wygasa pod koniec roku.
Przejdziecie do nich.
Jak długo…?
Chyba trzy lata.
Co?
Będziecie mogli pracować dla Faruka po trzech latach od wygaśnięcia umowy.
Bez obaw.
Nikt nie zapomni Lale Kıran w ciągu trzech lat.
Na pewno.
Dziękuję, ale dlaczego trzy lata? Nie rozumiem.
Chodzi o niedawne wydarzenia.
Strzał z pistoletu i w ogóle. Na pewno widziałeś.
Moja droga Lale nie przerwała programu.
To wbrew etyce dziennikarskiej i naszej umowie.
Będę musiała zastosować karę umowną.
- No tak. - Rozumiesz.
Inaczej ja bym poleciała.
Masz rację.
Przynajmniej się zobaczyliśmy, zanim poszłam.
- Tak. - Buziaki!
Z wami też się pożegnam.
Gül, powtórzmy to kiedyś.
Dzięki, że byłaś.
- Gül. - Spóźnię się. Kiedy indziej.
Niedobrze.
Trzyletnia przerwa.
Muszę się dobrze zastanowić.
- Oczywiście. - Tak.
Zjem coś.
Smacznego.
Jak chcesz to naprawić?
Zajmę się tym.
Jak?!
Nie wiem, Lale.
Uspokój się, dobrze?
Zajmę, i już. Rozejrzyj się.
Idź do gości.
Daj mi coś do picia.
Przesadzamy z alkoholem. Zwykle tyle nie piję.
Co? Zwariowałaś? Co ma się stać? Wszyscy się tu znamy.
Chcę o coś zapytać.
Poprosiłam o spotkanie z twoim tatą w sprawie reklam.
Co z tym zrobimy?
- Wróci za tydzień. Zajmę się tym. - Naprawdę?
Jesteś niesamowita!
Halo?
- Jestem przy bramie. - Dobrze.
- Wyjdę po ciebie. - W porządku.
- Halo? - Onur?
Musiałam pobiec na górę.
Melisa źle się czuje. Pomagam jej.
- Jaka Melisa? - Córka Lale.
Uwielbia mnie.
Wejdź po prostu i odbierz Güliz sprzed bramy, dobrze?
- Zejdę, jeśli będę mogła. - Dobrze, wejdę do środka.
- Halo? - Halo, Güliz?
Dzwoniłaś po kierowcę?
Nie.
No to ktoś zadzwonił za ciebie.
Czeka przy bramie. Zadzwonił do mnie przez pomyłkę.
Zabawne.
Dobrze.
Müge zaczyna mnie męczyć swoim przymilaniem się. I się upiłam.
Gdzie ten kierowca?
To ten asystent operatora.
Czeka, żeby cię odwieźć.
Dobrze.
Na razie.
- Cześć. - Cześć.
Mój dom jest na Nişantaşı.
- Twój dom? - Tak.
Dobrze. Chodź.
Nawal, Güliz.
Spieprz coś!
Taka jesteś pewna siebie. Daj mi na siebie haka!
Właśnie zeszłam, ale was nie widzę. Gdzie jesteście?
U niej w domu.
Ale Güliz zasnęła.
Moja biedna koleżanka.
Mówiłam, że jest pijana.
Cudownie wyglądacie razem.
- Wyślij mi wasze selfie. - Jasne, już wysyłam.
Güliz.
Jesteśmy. Obudź się, Güliz.
Tak! Nareszcie!
O to chodziło!
WYŚLIJ NAM PW, A MY JĄ OPUBLIKUJEMY
CÓRKA NAİLA TÜMERA GÜLİZ Z NOWYM CHŁOPAKIEM
Będę w Londynie dwa lata. Tata już mnie zapisał.
- Niech go szlag. - Nie mów tak.
Na pewno wie, co robi.
Szkoda, że nie zostaniesz. Chciałyśmy z tobą pracować.
Co mogę zrobić?
Nie wiem, jak to wyciekło.
Zapomnij o tym.
- To pa. - Pa, kochana.
Güliz.
Tak?
Odzywaj się do mnie.
Zostańmy w kontakcie.
To ty, prawda? To zdziro. Kanalio.
Nie rozumiesz mnie.
Muszę być kimś.
Patrz.
Jest Müge.
I jest Lale.
A jeśli kiedyś spojrzę w lustro
i zobaczę, że stałam się Müge i jest już dla mnie za późno?
Jesteś przerażona, co?
Że w wieku 40 lat okaże się, że przegrałaś.
Ty się nie boisz?
Mnie się to nie przydarzy. Wiesz?
Bo ja jestem kimś.
Nie wydasz mnie?
Po co?
Rozerwijcie się na strzępy.
Powiem ci jedno.
Nigdy niczego nie osiągniesz.
Nie jesteś wyjątkowa.
Rıza.
No cześć, Kenan.
Tak robili na wsi.
Żeby się nie kłócić, zrzucali całą winę na kozła.
Potem zanurzali go w smole i zrzucali w przepaść. Kozioł ofiarny.
Broń Boże, żebyście się pokłócili.
Rıza…
Zaproszenie Faruka Sırmaoğlu to był mój pomysł, tak?
Ja to zrobiłem?
Tak to wyglądało.
Pierdol się, Kenan.
Oczywiście, kochana.
Wiedziałam, że to nieporozumienie.
Rıza i jego intrygi.
Długo z nim pracujemy, więc ogłosiliśmy, że sam postanowił odejść.
Oczywiście.
W każdym razie już po wszystkim.
Między nami w porządku?
Liczy się nasza przyjaźń.
A reszta… to jakiś nonsens.
Oczywiście.
- Lale, kochana. - Tak?
Chodź, uściskam cię.
Bałam się, że cię zdenerwowałam.
Lwy się nie kłócą.
Nic się nie stało.
Kiedy trzeba, składają ofiarę. Zrzucają winę na kogoś innego.
Odsyłają tę osobę.
Krąg władzy pozostaje nietknięty.
- Witaj w zespole. - Dziękuję.
Nie spodziewałam się.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Dziękuję. Muszę się od was wiele nauczyć.
Pół zespołu tu jest. Co się dzieje?
- Aslı będzie z nami pracować. - Brawo!
Gratuluję.
Lale.
Wiem.
- Aslı. - Miło cię poznać, Aslı.
Witaj w zespole.
Jesteś gotowa?
Napisy: Krzysztof Bożejewicz