SERIAL NETFLIX
Dziękuję.
Dzień dobry, Selim.
- Dzień dobry, Can. - Wszystko w porządku?
Tak, jak zwykle.
Dobrze.
Tutaj usiądziemy? Chodź.
Nie wierzę, kochana!
- Jak będzie? - Musimy się wykazać.
- A Kenan? - A jak myślisz?
Powiedziałam, że zaryzykujemy, a on na to: „Pieprzyć ryzyko!”.
Co miał powiedzieć?
Dzień dobry. Co podać?
Jeszcze nie wybrałyśmy. Da nam pan kilka minut?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Kochana, to jest to!
Posłuchaj.
Będziemy duetem roku. Każdy będzie mówił o Müge i Lale.
- Jestem przekonana. - Super!
Pewnie! Same wybierzemy tematy.
Chcesz gorących wieści? Masz.
- Co to? - Kenan też to sprawdza.
Zobacz.
Żartujesz?
To coś wielkiego!
Ja zrobię wprowadzenie, a ty wywiad.
Dziękuję, ale jeszcze nie zamawiałyśmy.
- To od pana Selima. - Selima?
Właściciela restauracji.
Dziękuję bardzo.
Dużo tego!
Smacznego.
- Co? - Co jest?
- O co chodzi? - Co jest?
- O co ci chodzi? - Kto to?
- Skąd mam wiedzieć? - Ciekawe.
- Wiesz co? - Co?
Uroczy jest.
Dzień dobry.
Wszystko gotowe.
Dzień dobry. Co u ciebie?
Wszystko dobrze. Smacznej kawy.
Lata mojego życia.
Dobrze.
Pani Lale o mnie nie pytała?
Özge.
Nie martw się tym teraz.
Skup się na weselu. Czeka cię nowe życie.
Zwolniła mnie z powodu ślubu?
Lale, którą znam, by tego nie zrobiła.
Büşbüş coś napisała.
- Widziałaś? - Nieważne.
Odpoczywaj.
Zresztą może i tak byś odeszła.
Nie. Byłam szczęśliwa. To była moja kariera.
Spokojnie.
Muszę iść.
Buziaki.
Do zobaczenia.
O rety.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
Co mam powiedzieć pani Lale?
Nie, tak nie da rady!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzwonię w imieniu pani Lale. Aslı.
Aslı, nie Özge.
Jestem nową asystentką.
To obietnica, tak?
Dobrze, umowa stoi.
Dzień dobry, dzwonię w imieniu Lale Kıran.
Aslı. Aslı Tuna.
Lale, Kenan, możemy pomówić?
Pojadą do Eskişehiru. Mówię wam.
Tak. Przygotowują się.
Z ciekawości: czemu zostałaś asystentką Lale?
Słucham?
To znaczy?
Nie skończyłaś dziennikarstwa? Teraz nosisz wodę i takie tam.
To ci pomoże w karierze?
Osiągniesz tak swoje cele?
Powiem ci jedno.
Jestem tam, gdzie chcę.
I dobrze mi to służy. Bez obaw.
Nie rozumiem cię, ale to twoja decyzja.
Aslı.
Jedziemy do Eskişehiru.
Ja też?
Ty?
Nie ma takiej potrzeby, ale jeśli chcesz się podszkolić…
Twoja decyzja.
Nie chciałabym przeszkadzać. Zawadzałabym.
Ale wszystko załatwię. Mam już informacje na temat hotelu.
Dobrze.
Włoży ją pani?
Też ją bardzo lubię.
Pani cudowne buty pasowałyby do tej spódnicy idealnie.
Cudowne buty?
Te pani słynne szpilki.
Przezroczyste z czarnymi czubkami.
Beżowe podeszwy.
Rzeczywiście, pamiętam. Nie mam ich przy sobie.
Szkoda!
To na nie dobry dzień.
Myślisz?
Mam wstydliwe wyznanie.
Mów.
Widzę, jak trudno być Lale Kıran.
Zauważyłam to, kiedy zaczęłam pracę,
ale teraz, kiedy jestem asystentką…
Kiedy dorosnę, chciałabym być taka jak pani.
Kiedy dorośniesz?
Brzmi trochę niedorzecznie.
Zresztą i tak nie będę panią. Nie nadawałabym się.
Bez obaw.
Nawet oglądanie pani jest piękne.
Skoro tak, to włożę buty, o których mówiłaś.
Pojadę po nie.
Pan Kenan pewnie czeka.
Wrócę w mgnieniu oka.
Dobrze.
Ruszam.
Dobrze, jedź.
- Przyjechałam po buty pani Lale. - Słucham?
Pani pewnie wie, gdzie jest szafka pani Lale?
Schodami na górę. Będzie na wprost.
Rozumiem.
Pan Selim?
Dzień dobry.
Ty byłaś…
Aslı.
Wiem.
- Restauracja zamknięta? - Nie.
Zbieram myśli przed porą obiadową.
Rozumiem.
Właśnie…
Panie Selimie…
No…
Bransoletka pana Kenana.
Zostawiłam ją tu. To nie wina pani Lale.
- To ja. - Dobrze.
W porządku.
Kenan chce ją odzyskać?
W górnej szufladzie.
Dobrze, wezmę ją.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
Jedna kostka lodu, żeby była chłodna.
- Dzień dobry. - Cham!
- Puszczaj! - Jak sobie radzisz? Zdradź mi coś.
- Nie. Z drogi. - Dam ci buzi.
Yusuf!
Wychodzę.
Kenan zostaje do późna.
- Nie chcę, żeby mnie nękał. - Wyjdę podczas reklam.
Weź to, kochanie.
- A PIN? W razie czego. - Zero, jeden, zero, dziewięć.
Powodzenia.
Chodź.
KIYIKÖY - CENTRUM
- Ile czasu? - Dziesięć sekund?
Świetnie.
Przepraszam!
- Chciałam zrobić niespodziankę. - To nic.
Ma tu pani sporo szampana.
Racja, ludzie czasem go przesyłają.
Proszę.
Szkoda go.
Właściwie to pani szkoda.
Dlaczego?
Ciągle próbuje pani nadążyć. Nie ma czasu na świętowanie.
Po każdym sukcesie od razu idzie pani naprzód.
Cały ten szampan czeka tu na panią.
Weź trochę, jeśli chcesz. Özge brała.
Ja nie wezmę.
To karma. To bąbelki pani sukcesu.
Jesteś sentymentalna.
Troszeczkę.
Musi pani trzymać głowę wysoko i być wspaniała.
To bardzo miłe, ale…
Jest pani szczęśliwa?
Czy choć na jeden dzień lub noc
nie chciałaby pani zrobić przerwy?
Może.
Czasami mi się zdarza.
Napijmy się.
- Naleję pani. - Dobrze.
Zobaczmy. Dziewczynki już śpią.
Zasłużyłam.
Zdrowie.
Powiedziałam, że nie możemy być razem.
Że za mną nie nadąża.
Złamałaś mu serce.
To nie tak, proszę pani.
Powiedziałam tak, bo sama nie nadążałam.
Chodzi o to, że… jestem przeciętna.
Nie mam zbyt silnej aury.
Czemu tak mówisz? Przestań.
Taka prawda. Znam swoje ograniczenia.
Posłuchaj.
Jeśli będziesz tak sobie umniejszać, nigdy donikąd nie zajdziesz.
Rozumiesz?
To bardzo mądre.
Budujące słowa, ale będę szczera, jeśli pani pozwoli.
Oczywiście. Proszę.
No…
Pani to Lale Kıran. Nie zna pani innego życia.
Zwykli ludzie nie są tacy jak pani.
Nie musimy sobie wciąż podnosić poprzeczki.
Posłuchaj.
Każdy człowiek jest wartościowy.
Pamiętaj o tym.
A ty…
Musisz zacząć się cenić.
Znaleźć swoje miejsce.
Co się stało?
Muszę do toalety.
Biedactwo. Chodź i…
Późno już. Wystarczy nam. Wracajmy do domów.
Ledwo otworzyłyśmy butelkę.
Nie, nie, moja droga.
- Idź i szybko wracaj. - Dobrze.
Pan Selim? Dobry wieczór. Mówi Aslı.
Pani Lale i pan Kenan będą zaraz wychodzić.
Kenan?
Tak.
Chcieli dziś ochłonąć w gabinecie pani Lale.
No nic, chciałam tylko pana poinformować.
Rozumiem, Aslı. Dziękuję.
Dobranoc.
Pan Kenan!
Przepraszam.
Aslı, wszystko dobrze?
Nie do końca.
Trochę się napiłyśmy z panią Lale.
Rozmawiałyśmy o panu.
Okazuje się, że mam słabą głowę.
Widzi pan?
Narzekała na mnie?
Żartuje pan? Opowiadała o Kıyıköy.
O tej pańskiej różowej lnianej koszuli.
O wieczorach w Kıyıköy.
Zrobiło mi się przykro.
Dużo w sobie trzyma. To nie fair wobec niej ani pana.
Lale mówi, że ma rodzinę.
Przepraszam, upiłam się.
No dobrze.
Zaczekaj.
Co jeszcze mówiła?
Jadą państwo do Eskişehiru, prawda?
Była podekscytowana.
Może nie tyle podekscytowana, ile…
To musi być naprawdę trudne.
Trzymać to wszystko w sobie.
Świetnie razem państwo wyglądają. Naprawdę.
Za dużo mówię. Przepraszam.
- Pójdę już. - Niech Nihat cię odwiezie.
- A pani Lale? - Bez obaw. Ja ją odwiozę.
- Dobrze. - Dobrze?
Jeszcze tu jesteś?
- Co robisz? - Aslı?
Wysłałem ją do domu.
Dużo wypiłyśmy.
Widzę.
- Wracam do domu. - Podwiozę cię.
Nie, Nihat czeka.
Kazałem mu odwieźć Aslı.
No już, chodź.
Dobrze.
Jedźmy. Było bardzo dobrze.
Dziękuję.
- Jutro Eskişehir, co? - Tak.
Nihat mnie odbierze.
Ja mogę.
Nie kłopocz się.
- Nie spóźnię się, bez obaw. - Jasne.
Nie dlatego proponuję.
Co?
Jak chcesz.
Ja już nic nie wiem. Ale ty tak.
Dobrze?
Nie rozumiem.
Idź.
Śpij dobrze.
No dalej! Zrób nam zdjęcie.
- Chodź. - Spójrz na tę koszulę.
Kupiłam ją dzisiaj.
Nic nie widzę. Jak mam zrobić zdjęcie?
Zostańcie tak.
- Dobrze. - Uwaga.
Świetne zdjęcie.
Patrzcie. Super! Pokażecie je swoim dzieciom.
„Tak wyglądała Lale, zanim został z niej wrak”.
Kochałbym nawet taki wrak.
Zawsze będzie taka sama. Zawsze piękna.
A jeśli nie?
To będę musiał żyć z twoimi cellulitem i obwisłymi piersiami.
Gołąbki.
- Spadam. - Proszę, proszę.
Idź! Jakbyśmy nie wiedzieli dokąd.
Przedstawię go wam kiedyś.
Kochanie.
Zabijasz mnie tą miłością.
Umrę dla ciebie.
Chcę, żebyś żył wiecznie.
Tak bardzo cię kocham.
Zawsze mnie tak kochaj, dobrze?
Uwielbiam być twoją ukochaną.
Zawsze będę cię tak kochał.
- Nawaliłaś? - Odpieprz się!
- Masz coś dla mnie? - Cierpliwości.
- Zjemy coś? - Przygotowałem kolację.
No proszę! Facet zajmujący się domem.
Dobre.
Dzięki.
Przytyjesz od tego.
Jestem młoda.
Mam szybki metabolizm.
Napisz tak: „Jutro program na żywo z Eskişehiru”.
Już to ogłosili.
Powiedz coś, co tylko ty wiesz.
Taki jesteś mądry? Dowiedzą się, że informuję Büşbüş.
Zatrzymasz to w tajemnicy? Twój związek ze mną i Büşbüş?
Mam się przyznać, że sypiam z gońcem?
Dobra.
Nikt nie wie, że ze mną jesteś.
Ale wszyscy zobaczą, że ktoś cię nieźle bzyka.
Patrz.
Rozpaliłaś się.
Promieniejesz.
Jestem dla ciebie dobry.
Czekaj. Przestań!
- Co? - Napisz.
„Lale Kıran ostatnio promienieje”.
Pisz! „Ciekawe, co się dzieje”.
No już!
Nikczemna jesteś.
Psychopatka.
No już. Dosyć telefonu.
- Mama promienieje? - Co?
Oczywiście.
Zawsze.
Nie, chodzi o to, czy ostatnio.
- Büşbüş tak napisała. - Zabroniłem ci social mediów.
Jestem ciekawa.
Nie interesuj się takimi rzeczami, skarbie.
Myślisz, że po to masz telefon?
- Odłączyć Internet? - Nie.
No już. Dobranoc.
Dobranoc.
Kieliszek przed snem, a potem…
Jutro rano jadę do Eskişehiru.
Czemu tak długo zostałaś?
Kojarzysz tę asystentkę?
Aslı.
Wypiłyśmy trochę.
Straciłam rachubę czasu.
Z Aslı?
Piłaś z asystentką, którą zatrudniłaś dzień wcześniej?
- Serio? - Wiem, że to dziwne, ale to prawda.
Fajnie było, wiesz?
Trochę odsapnęłam.
Nie piłaś z Kenanem?
Nie.
Niby po co? Jestem z nim cały dzień.
Ale mnie odwiózł.
Wypiłam dwa kieliszki, a on już musiał wkroczyć do akcji.
Spokojnie.
Mam dość, Kenan!
Dość!
Wykańczasz mnie!
Złamałeś mi serce! Dość tego!
Wykańczasz mnie, rozumiesz?!
Już dobrze, Lale! Przepraszam!
Za co?!
My się tylko ranimy, Kenan.
Jesteś toksyczny! Dość!
Lale, już dobrze. Nie!
Jesteśmy jednością. Lale i Kenan, jasne?
Nie skreślaj mnie. Przepraszam.
- Proszę. - Nic z tego nie będzie, Kenan.
Nie mogę już. Proszę!
Koniec reklam. Ostatnie 15 sekund.
Cesarz czesał cesarzową.
Dziękuję.
Trzy, dwa.
Jesteś na antenie.
Dobry wieczór państwu.
Nazywam się Lale Kıran.
Witam Po drugiej stronie.
Dziś nadajemy na żywo z ratusza w Eskişehirze.
To tutaj przez ostatnie dwa dni bije serce Turcji.
Inwestycje w energię nowej generacji
dofinansowane z środków międzynarodowych postępują.
Krótko mówiąc,
można powiedzieć, że Eskişehir promienieje.
Nasz gość specjalny
to specjalista, którego wszyscy znają: İsmet Aydın.
- Witamy w programie. - Dziękuję.
- Wypił pan kawę? - Tak.
- Wszystko dobrze? - Tak, dziękuję.
W porządku.
Znamy się od dawna, ale zasypię dziś pana pytaniami.
Dziś Eskişehir jest najważniejszy.
Czy stanie się nowym centrum energetycznym? Ceny…
Dobra jest.
Czy to za wcześnie na marzenia, czy już pora?
Co pan na to?
Jaki masz cel?
Chcesz zastąpić Lale?
Powiedzmy, że ci się uda.
Jesteś równie dobra?
Proszę pana, sposób realizacji przedsięwzięcia
budzi w nas wszystkich wątpliwości.
Liczby mówią same za siebie.
Skoro tak pan mówi,
porównajmy liczby i inne dane.
Nasz kolejny gość to ktoś, kogo wszyscy znają.
Wytrawny przedstawiciel miasta, Haldun Yıldırım.
Czeka za kulisami i ma dużo do powiedzenia.
Zapraszamy pana. Witam.
Dziękuję pani.
O tej pańskiej różowej lnianej koszuli.
O wieczorach w Kıyıköy.
Za dużo w sobie państwo trzymają.
To musi być naprawdę trudne.
Trzymać to wszystko w sobie.
Pan İsmet jest zbyt dużym optymistą.
A może nawet marzycielem.
Prawda nie jest ważna.
Liczy się to, co myślą inni.
Jesteś świetna.
Odpukajmy, żeby nie zapeszyć.
- Serio? - Tak.
Dobrze.
Są zdruzgotani.
Trzeba podsunąć pomysł.
Ten w końcu się urzeczywistni.
To jak wróżenie.
Ktoś mówi, że zakochasz się kimś niebieskookim.
I takiego kogoś wybierasz.
Nie dbasz o to, czy jesteś w tym dobra ani czy w ogóle dasz radę?
Nie chodzi o bycie dobrym.
Jeśli ci na górze uznają, że jestem dobra, nikt temu nie zaprzeczy.
Wszyscy przytakną.
Gdy zdobędę jej tron, nikt tego nie zakwestionuje.
Nie masz zamiaru nauczyć się tej pracy?
Źle na to patrzysz!
Wiecznie będziesz gońcem.
Halo? Dzień dobry.
Jestem asystentką Lale Kıran.
Proszę wysłać butelkę szampana do pokoju 305.
A co mamy?
Może być. Proszę to dostarczyć o 22.
Dobrze, dziękuję bardzo.
Dobranoc.
Co?
Nic. Nie pytam.
I dobrze. I tak nie zrozumiesz.
Przepraszam.
Możemy prosić o rachunek?
- Dobrze. - Dziękuję.
Umieram.
- Z ekscytacji. - Jesteśmy gotowe.
I zjawiskowe. Kenan też przyjdzie. Wszystko omówimy. Będzie idealnie.
- Dobrze. - Dobrze. Ja płacę.
Na koszt firmy.
- Co? - Co?
Pan Selim stawia. Miłego wieczoru.
Wzajemnie. Dziękuję.
Dziwne.
Znowu?
- Trochę subtelniej. - Staram się.
- Co jest? - To dla ciebie?
No gdzie tam!
- Subtelniej! - Dobrze.
Dla ciebie. Obserwuje cię.
Na kogo patrzy?
Wiesz co?
Idź z nim pogadać.
- Jest jak książę. - A Kenan?
Zerwaliście przecież. Nie ma już Kenana.
- Tak, ale… - Idź do niego.
- Nie zmuszaj mnie. - Co?
Nie.
Dżentelmen.
KINO ALYA
- Nie spóźniłam się? - Nie.
Byłem wcześniej.
Dziękuję.
- Idziemy? - Tak.
Coś nie tak?
Nie wiem. To dziwne.
Co takiego?
Nieważne.
To chyba film romantyczny.
- Uznałem, że ci się spodoba. - Na pewno.
Trzy, dwa, jeden.
- Teraz. - Dobry wieczór. Müge Türkmen.
I Lale Kıran.
Od dziś będziemy dostarczać nowoczesnych,
konkretnych, szczerych informacji wysokiej jakości
w nowym programie, Po drugiej stronie.
Pierwszy odcinek zaczniemy od historii zamiatanej pod dywan.
Brawo. Byłyście wspaniałe.
To co? Za nowe początki?
Nie mylę się, że czeka nas długa podróż?
Owszem, Kenan.
Omówcie szczegóły z Gül, dobrze?
Wiecie, jak to jest w telewizji.
Obie byłyście na studiach i jesteście tego świadome?
Lale.
Jest coś takiego jak fotogeniczność.
Nie wszystkie osoby mają taki dar.
Właśnie. Nie każdy powinien stawać przed kamerą, prawda?
Nie oczekuję tego. To znaczy…
Wystarczy, że będę w centrum wydarzeń.
Nie zrozumiałem, o co chodzi.
Lale poprowadzi sama. Niepotrzebne dwie osoby.
Dzisiaj zdałem sobie sprawę z tego, że Lale…
tchnie nowe życie w program i nada mu świeżości.
Takie mam zdanie.
- Prawda? - Oczywiście.
Nie wierzę!
Nie zrobimy tego!
Tyle!
To nie ma sensu. Odpada.
Myślisz, że się cieszę, Müge?
Lale, uspokój się.
Nie bądź impulsywna, proszę.
Ty będziesz naczelną, a ja producentem,
Lale stanie przed kamerą.
Nie!
Lale, zdajesz sobie sprawę, jak upokarzające jest to, co teraz robisz?
Przepraszam.
Dobra. Wy tu rządzicie. Nic nie mówię.
Nic się nie zmieni. Wciąż będziemy pracować we troje.
Müge, daj spokój.
Ona będzie musiała dbać o wagę.
Manicure, pedicure… Wszystko.
My zajmiemy się informacjami.
Może to i dobrze.
Pewnie!
Lale?
SELİM: ZAPRASZAM. STOLIK GOTOWY.
Selim.
Składa gratulacje.
Przygotował stolik w restauracji.
Zaprasza.
Idź.
Pozdrów go.
- Nie mogłabym. - Idź.
Po prostu idź.
- To nie czas. - Idźże.
Potrzebuję tego.
Odpocząć ode mnie?
Lale, zajmę się tym.
No dobrze.
Idę.
Lepiej?
Robisz z igły widły.
Pomyśl. Czy to nie wspaniałe?
Będziemy bogaci.
Zmieni się nasze życie.
Lale ci mówiła?
- O czym? - Rozmawiali.
Wychodzi za mąż.
Tak?
Nie za szybko?
Czego się spodziewałeś?
Że sobie porandkuje,
zbada możliwości, a potem do ciebie wróci?
Przepraszam. Byliście duetem. Kenan i Lale.
Ale to nie tak.
Zerwaliśmy. To koniec.
To już dawno za nami.
Powinna wyjść za mąż.
Wszystkim należy się przyzwoite życie.
Czeka nas długa podróż.
Serio? To nie problem?
Pewnie, że nie.
Dobrze. Świetnie.
- Chciałaś mnie widzieć? - Ja?
Może tak tylko założyłem.
Wejdź.
To pewnie Aslı.
Niesamowite, jak wszystko facet nam wyśpiewał.
To Aslı, co? Serio?
- Powiedz prawdę. - Co?
Ta koszula.
Jaka koszula?
Ta, którą mi kupiłaś.
Która?
Wciąż gdzieś tam jest. Tak jak my.
Nie w śmietniku. Nie jest zapomniana.
Czeka, aż znów ją włożę.
Naćpałeś się?
W porządku?
Kenan?
Tak?
Powiedz „Kenan” jeszcze raz.
Proszę.
No już. Powiedz.
W porządku?
Tak bardzo tęskniłem, Lale.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz