SERIAL NETFLIX
Zatrzymamy się tutaj.
Potem poszukam mieszkania. Ty też powinnaś.
Jasne.
Nie ma mowy.
Ćwiczyłaś? Jesteś gotowa?
Nie.
Denerwujesz się? To twój pierwszy materiał, nie?
Reporterzy to siła napędowa tej branży.
Trzeba od tego zacząć karierę.
Sporo z tego wyniesiesz.
Zwłaszcza wiadomości z parlamentu.
Kupisz mi baton? Spadł mi cukier.
Jasne. Zatrzymajmy się tutaj.
Aslı, auto! Aslı!
Kamery!
Cholera!
TATO, BARDZO CIĘ KOCHAMY! MELİSA I MİLA
- Jesteś jeszcze? - Później wyjdę.
Selim.
Co zrobimy?
Myślałem o tym.
Posłuchaj…
Mów.
Nie chcę Kenana w naszym życiu.
Co? Nie rozumiem.
Umowa niedługo się kończy.
Przedłuż ją z Gül albo idź gdzie indziej. Nieważne.
Kontynuuj, ale bez Kenana.
Ten gość niszczy ciebie i nas.
Selim…
- Nie dam rady bez Kenana. - Dasz.
On chce, żebyś tak myślała.
Poradzisz sobie lepiej.
Może zrobi się spokojniej.
Może wreszcie popływasz w naszym drogim basenie.
To niemożliwe.
Nie ma innego wyjścia.
Spotkanie z Gül o 15.
Złożą ostateczną ofertę. Co sądzisz?
Rozumiem.
Też sporo myślałem.
Musimy porozmawiać. O nas.
Mów teraz.
Później.
Teraz, Kenan.
Lale.
Nie chcę dłużej tkwić w niepewności.
Wiem, że to już koniec.
Kiedy cię pocałowałem…
Pamiętasz, co wtedy powiedziałaś?
- Że tego nie chcę. - Nie.
Powiedziałaś coś innego, Lale.
Że nie możemy.
Możemy.
To nic złego.
Mam zostawić Selima?
Nie odpowiadaj. Przemyśl to.
Zaczekam.
Jutro mamy wolne.
Przyjedź do Kıyıköy.
Co?
Będę czekał nad morzem.
Przyjedź, Lale.
Proszę, przyjedź.
Tylko tyle mogę zrobić.
Czyli mamy odejść? Nie możemy przyjąć tej oferty.
Nie. Zostańcie.
To bardzo dobra propozycja.
Gül.
Wiesz, jak podchodzimy do kwestii gaży.
Wyrobiliśmy markę.
Chcemy, żeby nas ceniono.
Cenimy was i doceniamy.
Dobrze.
Zawsze was tutaj szanowaliśmy.
- A Sulhi również… - Traktuje nas jak dzieci.
Tak rozumiem tę ofertę.
Co z nią nie tak?
Sulhi musi dać nam więcej.
Przypomnę tylko, że to on dał wam szansę.
Ale teraz jesteśmy rozpoznawalni. Mamy dużą oglądalność.
Nie należy się nam nagroda?
- To ma być uczciwa oferta? - Moim zdaniem tak.
Prawda, Lale? Pytam teraz o twoje zdanie.
Co zrobimy?
Raczej wy.
O co ci chodzi?
Daj spokój, Kenan. Czy ja w ogóle mam coś do powiedzenia?
Czuję się jak piąte koło u wozu.
Byłam tam z grzeczności. Przecież wiem.
- O czym ty mówisz? - Dobra, wy decydujcie.
To ciebie przecież chcą.
Ja się zgodzę. Zostaniecie, to ja też.
Jeśli odejdziecie, możecie mnie wziąć ze sobą.
Zabrali ją karetką.
- Biedna. Dostała zapalenia płuc. - Serio?
Jest taka delikatna. Czemu ją wysłali do Ankary?
Wróciła. Leży w tutejszym szpitalu.
Obudziła się pani?
Proszę to zdjąć.
Musi pani mieć kroplówkę.
Przyjedź, Lale.
Proszę, przyjedź.
Kontynuuj, ale bez Kenana. Ten gość niszczy ciebie i nas.
To niemożliwe. Nie dam rady bez Kenana.
Nie ma innego wyjścia.
Przyjedź do Kıyıköy.
Mam zostawić Selima?
Selim?
Robię quiche.
Zwykle nie jesz o tej porze, ale…
Zjem.
- Tęskniłam za tym. - Czekaj.
Twoje ulubione wino.
Nie mieli już go, ale w końcu znalazłem. Właściwie Levon znalazł.
I co?
Podjęłaś decyzję?
Selim.
Bardzo cię kocham.
Muszę wyjść.
Ale wrócę, dobrze?
I porozmawiamy.
Tak?
Idź.
Ja będę czekał.
Lale?
Zrób tak, jak chcesz.
Dobrze?
Nie chcę tkwić w niezręcznej sytuacji.
Nie kieruj się tym, co właściwe. Zrób tak, jak chcesz.
W zgodzie ze sobą.
Nasze życie…
Musimy odtąd czuć się z nim dobrze.
Nie chcę między nami barier nie do pokonania.
Rozumiesz?
Rozumiem.
Przyjechałaś.
Trzeba było aż tutaj?
Musieliśmy wrócić do korzeni. Przynajmniej ja musiałem.
Byliśmy uroczymi dziećmi.
Sukces nas zniszczył.
Gül to okropna osoba.
Owszem.
Nasze demony dorastają wraz z nami. Tak to jest, gdy osiągamy sukces.
Tobie nigdy nie było z tym źle.
Od razu się dopasowałeś.
Bo zasłużyliśmy na to.
No…
I w końcu trafiliśmy tutaj.
Mogę cię teraz wysłuchać.
Co postanowiłaś?
Żyjesz chwilą.
W ogóle niczym się nie martwisz. Prawda?
Prawda, Lale.
Bo wiem, czego chcę.
Ty też powinnaś.
Przyznaj się do tego.
Staw temu czoła.
Nowe pokolenie…
Są bardzo pewni siebie.
Wiedzą, czego chcą.
My jesteśmy zacofani.
Wciąż chcemy być dobrzy.
Ale życie takie nie jest.
Weźmy Aslı.
Pozbyła się wszystkich przeciwników.
Naprawdę?
Aslı cię inspiruje?
Aslı i tacy jak ona…
Mamy tylko jedno życie. Jedno.
Powinniśmy robić to, co chcemy.
Za długo się powstrzymywaliśmy.
Zupełnie nie zgadzam się z tym, co mówisz.
Nie chcę tego.
Nie godzę się na to.
Chcę…
mieć poczucie bezpieczeństwa…
w moim życiu.
Chcę być z rodziną.
Właściwie…
Co?
Właściwie to nie chcę już z tobą pracować.
Nie chcę, żeby Selim źle się z tym czuł.
Sam powiedziałeś. Zgoda.
Jestem naziemną Lale.
Staromodną.
Żyj dalej.
Powinniśmy się rozstać.
Tak?
To twoja decyzja?
Jesteś pewna?
Całkowicie.
Co ty tu robisz?
Słyszałem, że wróciłaś. Ugotowałem coś.
Przyznaj się, koczujesz tu.
Zapłaciłem rachunek za gaz,
nakarmiłem kota i sprzątnąłem kuwetę.
Dzięki.
Wóz transmisyjny wybuchł.
- Coś ty znowu zrobiła? - Pilnuj swoich interesów.
Co w stacji?
Kenan…
ma się kiepsko.
To znaczy?
Dobry wieczór.
Müge chciała przekazać materiały na jutrzejsze zebranie.
Wejdź, Yusuf.
- Powinienem iść. - Czemu? To znaczy…
Jesteś teraz zajęty?
Nie jestem.
No to wejdź. No dalej.
Dziękuję.
Czy wszystko…
w porządku?
Nie.
Nic nie ma znaczenia, Yusuf.
No bo co ma?
Nasz program nie ma znaczenia?
No właśnie.
W tym rzecz.
On ma znaczenie.
Jest bardzo ważny.
W dniu, w którym pochowałem mamę,
wróciłem przeczytać umowę.
Czemu?
Dla pieniędzy?
Pieniądze są jak seks. Są coś warte, kiedy się ich nie ma.
Nie znaczą nic, kiedy się je ma.
Myślimy, że robimy coś znaczącego.
Że sukces jest ważny dla poczucia własnej wartości.
- A nie jest? - Jest.
Kiedy się wspinamy.
Im wyżej, tym mniej tlenu.
Im wyżej wchodzimy, tym płycej oddychamy.
Docieramy do celu.
Na sam szczyt.
- Co jest na szczycie? - Nic.
To płaska, opuszczona kraina.
Nie ma tam nic, co sprawiłoby, że chce się więcej.
Próbuje się tylko nie spaść.
Po jakimś czasie już nawet upadku się nie boimy.
Wszystko traci znaczenie.
Nie wiemy, po co wstajemy
ani czemu musimy sobie radzić z takimi problemami.
Chyba że…
motywuje nas uczucie.
- To znaczy co? - Miłość.
Ja miałem miłość.
Byłem zakochany.
Wciąż jestem.
To mnie motywowało.
Chciałem czegoś wyjątkowego i zawsze wierzyłem, że to dostanę.
W końcu o tym zapomniałem. Ale wciąż miałem nadzieję.
W życiu trzeba kogoś, komu będziemy imponować.
Dla kogo będziemy bohaterami.
Tylko zakochany w pełni wykorzysta swój potencjał.
Wszystkie jego dobre uczynki to list miłosny.
O czym ja mówię?
Stresuje się przedłużeniem umowy.
Chyba zmienią stację.
Nie, kretynie.
Na dobre rozstali się z Lale.
Pora wkroczyć do akcji.
Dokąd idziesz? Jesteś chora.
Skąd to masz? Zdejmuj!
- Znalazłem tutaj. - Zdejmuj!
Przestań. Mówię, że znalazłem! Tyle!
To bransoletka Kenana?
Skąd masz bransoletkę Kenana?!
Jesteś psychopatką?!
Tak!
I co z tego?!
- Dawaj! - Masz.
Gratuluję.
CZEŚĆ, KOCHANI… DŁUGO JUŻ ZE SOBĄ PISZEMY. ALE KIM JESTEM?
ZAWSZE SIĘ NAD TYM ZASTANAWIALIŚCIE I O TO PYTALIŚCIE. DZIŚ WAM TO ZDRADZĘ…
PO PIERWSZE: PRACUJĘ W STACJI.
CODZIENNIE CHODZĘ PO DZIALE INFORMACJI.
NIKT MNIE NIE ZAUWAŻA…
NAZYWAM SIĘ YUSUF TUNCA. JESTEM GOŃCEM W DZIALE INFORMACJI…
Szlag.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Zostałaś na noc?
W kuchni jest kawa.
- Napij się. - Dziękuję, nie trzeba.
Wezmę prysznic.
To wspaniałe.
- Co? - To.
My.
O co chodzi?
No dalej, Kenan. To nie był jednorazowy wyskok.
Zmierzaliśmy ku temu.
Poza tym Lale…
- Co Lale? - Zerwaliście kontakty.
A to nie wszystko. Dobrze to rozumiem.
Wasza droga dobiegła końca.
Pora wejść na nową drogę ze mną.
Będę lepsza niż ona.
Będziemy razem świetni.
Wiedziałam, że tak będzie.
Idź pod prysznic.
Ja się wszystkim zajmę.
Dam ci to, na co zasługujesz.
A ty się odwdzięczysz.
Wyjdź.
To znaczy?
Każę ci wyjść. Natychmiast. No już.
Przestań. Nie jesteś chyba aż takim nieudacznikiem.
- Nie jesteś taki. - No już.
Wyjdź. Źle zrozumiałaś pewne sprawy.
Jasne?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Otworzysz? Chcę wejść. - Mogę prosić o kartę?
Kartę?
Chcę sprawdzić numer.
Co ty chcesz tam sprawdzać?
Sama otworzę.
Proszę pani.
- Zepsuło się? - Pani Aslı!
Unieważniono pani kartę.
Zwolniono panią.
O czym ty mówisz?
Nie zwolniono mnie. Otwieraj.
Mogę prosić o kartę?
- Przykro mi. - Otwieraj!
Nie zwolniono mnie!
O czym ty mówisz? Otwieraj!
- Nie mogę. - Otwieraj! Nie zwolniono mnie!
- Spokojnie. - Otwórz!
Porozmawiam z nimi. Wpuść mnie!
Otwieraj, mówię!
Nie zwolnili mnie. Otwieraj!
- Porozmawiam. - Pani Aslı.
- Proszę stąd odejść. - Puszczaj!
Nie. To nie może być koniec.
Nie może.
Dobrze.
Zajmę się tym.
Przyślij Aslı Tunę.
Co? Kenan?
Zwolnił ją?
Dobrze.
Nie mam nic do powiedzenia.
Idź do księgowości zamknąć sprawę zatrudnienia.
Kto może pokonać lwy?
Póki są ze sobą skute,
kto zerwie te łańcuchy?
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Lale na mnie czeka.
Miłego dnia.
Cześć.
Aslı?
Witaj.
Zwolniłaś mnie.
- Aslı, moja droga. - „Droga”?
Co?
- Porozmawiamy szczerze? - Dobrze.
- Herbata, kawa? - Żadnej herbaty.
Nie.
Wiesz, co zrobimy?
Otworzymy sobie wino.
Z taką łatwością zwolniłaś Özge.
A ona i tak cię uwielbia.
- Jak to możliwe? - Wystarczy.
Wyjaśnisz mi to?
Jesteś podła, ale nie obrywasz.
Jak ty się wszystkiemu opierasz?
Aslı, wszystko dobrze?
Przestań udawać.
Choć raz pokaż swoją prawdziwą twarz. Raz!
Nie znoszę tego twojego opanowania.
Pieprzyć tę udawaną Lale Kıran!
Co?
Chcesz do kogoś zadzwonić?
Może po ochronę? Dobrze. Dzwoń sobie!
Dobrze.
Nie udało ci się w Ankarze.
- O to chodzi? - Nie udało się? Mnie?
A tobie się udało, księżniczko Lale?
Co mam powiedzieć, Aslı?
Byłam reporterką w Ankarze.
I w Afganistanie.
To wszystko było konieczne.
- Trzeba popracować w terenie, żeby… - Przestań!
Powiedz, że spełniłaś wszystkie oczekiwania.
Coś o tym wiesz, prawda?
„Zaczynaliśmy od stażu. Podawaliśmy herbatę”!
- Pieprzenie. - Pieprzenie?
No dobra.
Czyli rozumiem, że nie chcesz iść taką drogą.
- Lale! - Tak?
Nie prowokuj mnie, dobrze?
To nie jest telewizja.
Pokaż prawdziwe oblicze!
Po co to opanowanie?
To arogancja. Wiesz?
Dobrze. Postawmy na prawdę.
Dwie kobiety otworzyły wino i rozmawiają.
Uspokój się.
Spałam z Kenanem. Wiedziałaś?
Zdarza się.
Zdarza się?
I tyle?
Spędziliśmy razem noc.
Zdarza się, Aslı.
Aslı, moja droga.
W tej branży…
W tej branży jest pełno ludzi, którzy chcą cię zastąpić,
ale do tego nie dojdzie!
Lale Kıran!
„Nie możesz być mną”. Tak?
Skąd ten pomysł? Nie w tym rzecz!
Ale to, co zrobiłaś…
Takie metody donikąd nie prowadzą, zrozum.
Ależ ty masz szczęście.
Wszystko dostajesz na tacy.
Mówisz, że na wszystko uczciwie zapracowałaś.
Pieprzyć to!
Pieprzyć!
Co, Aslı? Masz rację.
Tak.
Pieprzyć to!
Ty!
Mała Aslı. Nowe pokolenie. Młoda, dynamiczna Aslı.
Wiesz, jak to jest być Lale Kıran?
Tylko osądzasz mnie z daleka. Dlaczego?
Myślisz, że sama lepiej byś sobie poradziła?
No proszę.
Czemu ja? To niesprawiedliwe.
- Bo wszystko dostałam na tacy? - Jakoś wspięłaś się na szczyt.
Jakoś?
Wiesz, jak do tego doszło? Pomyślałaś o tym?
Każdego ranka muszę być matką, żoną i przyjaciółką.
Nie mogę sobie pozwolić na błędy.
Wesz, co znaczy być Lale Kıran?
Zapłać cenę. Co cię powstrzymuje?
Zapłać! Nie śpij, nie jedz, nie pij, nie baw się.
Nie mów za dużo. Nie śmiej się głośno.
Nie upadaj, nie szalej!
Dasz radę? I do tego ciągła praca.
Działaj, bądź, twórz.
A wszyscy patrzą i czekają na twój upadek.
Wiesz, jak to jest stąpać po cienkiej linie?
Wszyscy zastanawiają się, czy zasłużyłam i czy znowu dam radę.
Zniosłabyś taką nienawiść?
Umiałabyś chodzić po takiej linie?
Co, Aslı?
Moje życie to niekończąca się próba.
Robię to każdego ranka, dnia, wieczoru i w każdym programie.
Nie będę nikogo przepraszać.
Nie będę przepraszać za to, że jestem Lale Kıran.
Walczyłam o to. Zapracowałam na to.
Rozumiesz? Zrób to samo, jeśli dasz radę.
Gadaj sobie.
Gadaj. Wiesz, co powinnaś zrobić?
Napisać o tym wszystkim książkę.
Zatytułuj ją: Kiedy byłam na szczycie.
- Dobra. - Odsuń się.
Jesteś skończona.
Przyznaj się wreszcie.
Dobra, jestem skończona. Przyznaję. Ty mnie zastąpisz?
- Właśnie tak. - Nie.
To niemożliwe.
Czemu?
Bo się do tego nie nadajesz. Nie dasz rady.
Twoja głowa. Posłuchaj.
Pusta. Niczego tak nie osiągniesz.
Kiedyś to wszystko zostawię.
Tak.
Nie będę tu wiecznie.
Ale kiedy odejdę, zastąpi mnie ktoś, kto na to zasługuje.
Nie taki szczur.
Rozumiesz teraz?
- Szczur? - Szczur.
Jestem szczurem?
Tak.
Sama wybrałaś taką drogę.
Sama chciałaś być szczurem.
Ostrzegałam cię.
- Nienawidzę cię. - Nie.
Nienawidzisz siebie. Rozumiesz?
Ludzie, którzy się kochają,
nie postępują w ten sposób.
Giń!
No gińże!
Zniszczę cię!
- Słyszysz? - Puszczaj.
Giń!
Wynoś się!
Zabiję cię! Zniszczę!
Zejdź mi z drogi!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz