WCZEŚNIEJ
Hej, jestem tu.
Nadal tu jestem.
Pomogę ci.
Eli.
Coś ty narobił?
Doktorze Adler.
Nie, dziękuję.
W szkole stracił przytomność,
a do nas trafił skrajnie rozstrojony, więc otrzymał środki uspokajające.
A mówił może w jakimś dziwnym, obcym języku?
Nic o tym nie wiem.
Jak dobrze, że jesteś. Jak on się czuje?
W porządku, nadal śpi. Denise z nim jest.
- Byłaś tu, gdy go przyjmowali? - Nie, trafił na SOR prosto ze szkoły.
Wszystko dobrze?
Skaleczyłeś się?
On to narysował.
Niesamowite, prawda?
Powiedział, że się tego boi.
Odezwał się?
Nie do końca.
Czy Denise zna niderlandzki?
Niderlandzki?
O czym ty mówisz?
Hej, obudził się.
Noah.
Jak się czujesz?
Chcę do domu.
Skarbie, ty mówisz.
Mówię ci, że wczoraj mnie rozumiał.
Bez cienia wątpliwości.
- Skąd miałby znać niderlandzki? - Nie wiem.
Potrzebujemy kompleksowych badań:
krew, USG; wykluczyć ADHD, zaburzenie eksplozywne przerywane.
Sprawdzę dossier, placówki zastępcze...
Zwolnij trochę.
Mnie martwią teraz kolejne kroki prawne.
Zaatakował kolejne dziecko.
Dobra.
Co z tym chłopcem?
Fizycznie się wyliże, ale jest straumatyzowany.
Ponoć było tam mnóstwo krwi.
Słyszałem.
Eli?
Wszystko gra?
Chcesz usiąść?
Niech ktoś mi pomoże!
Ma pan wysokie ciśnienie, 168 na 90.
Nic mi nie jest.
Niewiele jadłem, więc spadł mi cukier. To wszystko.
- Przyniosę panu sok. - Dziękuję.
No dobrze. Co wiemy o jego rodzinie?
Eli, odpocznij chwilę.
Nie, nic mi nie jest.
Muszę sprawdzić ewentualne uwarunkowania genetyczne.
Nie wiemy nic o rodzinie.
To dziecko z okna życia.
Porzucono go w kościele św. Mateusza w Battery Park.
Cholera. No dobrze.
Potrzebuję akt z poprzednich placówek, pełnej dokumentacji medycznej
i chcę jak najszybciej porozmawiać z Denise. Ponadto...
Eli, okoliczności sprawy uległy zmianie.
Wiesz o tym.
Wypadł z systemu szkolnictwa, może stracić dom zastępczy,
a szpital w końcu go wypisze.
Wiem o tym.
Dlatego musisz ugrać trochę czasu.
Doktor Adler wzywany do stanowiska pielęgniarek.
Doktor Adler.
Miał być... Tato!
- Co tu robisz, Barb? Coś się stało? - Twoje mieszkanie jest zdewastowane.
To nic takiego.
Połamane meble, krew i róże mamy.
Całą noc się do ciebie dobijam.
Komórka musiała mi paść.
Nic się nie stało.
- Skaleczyłem się. - Myślałam, że cię napadnięto,
a potem dowiedziałam się, że jesteś tutaj.
- Uspokój się. - Pójdę po torebkę.
Już dobrze. Oddychaj.
No, to było żenujące.
Już lepiej?
Tak.
Ale jeśli mam być szczera, wolę gin z tonikiem.
Szpitalny bar otwiera się dopiero po 10.00.
Przepraszam, tato.
Wiem, jak nie lubisz takich scen.
Nie przepraszaj. Martwiłaś się.
Oczywiście, że tak.
Twoje mieszkanie wygląda jak po tornadzie.
Miałam w głowie same czarne scenariusze.
Jestem na skraju załamania, odkąd mama...
wiesz?
Tato.
Pójdę już.
Tato, zaczekaj.
Nie wiem,
ale jeśli o tym porozmawiamy,
tak szczerze, to może...
Umówimy się wkrótce na jakieś spotkanie.
Zjemy razem kolację: ja, ty i Sophie.
Ale teraz muszę już iść. Mój pacjent przeżywa kryzys.
No tak, oczywiście. Pacjent.
- Barb. - Rozumiem.
Wszystko rozumiem. To twoja praca.
Pacjenci na tobie polegają. Wierz mi, dobrze o tym wiem.
Halo?
Kojarzysz wychowanka o imieniu Noah?
Bladoniebieskie oczy, osiem lat, problemy z kontrolą odruchów, nie mówi?
Dzień dobry, droga asystentko. Jak się masz?
Na pewno nie pacjent. Raczej konsultacja albo skierowanie.
Inaczej bym pamiętał, prawda?
W pańskim wieku mózg zaczyna się zwapniać.
Mam poszukać?
I tak miałam wpaść, żeby popracować.
Byłbym wdzięczny.
Mogę?
Cześć, skarbie.
Jestem tuż obok.
Wszystko ci wyjaśnię: wsuniemy cię do tej tuby,
a potem zrobimy zdjęcie twojemu mózgowi. Fajnie, prawda?
A to pomoże wygłuszyć dźwięki.
Będzie trochę głośno, ale będziemy cię słyszeć,
więc w razie czego dawaj znać.
To ważne, żebyś się nie ruszał.
Nie będzie bolało, prawda?
Tak, niczego nie poczujesz.
To ważne, żebyś się nie ruszał.
Niska dawka środków przeciwlękowych pomoże mu się uspokoić.
Długo to zajmie?
To standardowe badanie, nie zajmie dłużej niż 15 minut.
Będziemy się streszczać.
Zaraz zaczynamy.
Unieś kciuki, jeśli wszystko gra.
Dobrze, zaczynamy.
Skanowanie wstępne zakończone. Teraz spływają zdjęcia.
Cierpliwości, prawie kończymy.
Świetnie ci idzie. Postaraj się nie ruszać.
Nie ruszaj się.
- Powinniśmy go wyciągnąć. - Już kończę.
Wszystko dobrze, Noah?
Jeszcze troszkę.
Niech pan to zatrzyma!
Już dobrze.
Już dobrze, Noah.
W porządku.
Chodź tu, skarbie.
Już dobrze.
Oddychaj. Och, skarbie.
Jestem z tobą.
Łagodne leki uspokajające pomogą mu odpocząć.
Biedak nie daje rady.
Brak nieprawidłowej tkanki, urazów. Mózgowy przepływ krwi standardowy.
Wyniki krwi w normie. Rezonans wygląda dobrze.
Ma nietypowe znamię na klatce piersiowej,
ale nic nie wskazuje na niedawno przebyte urazy.
Cokolwiek to jest, ma podłoże psychiczne.
Wiem, że to ja cię w to zaangażowałam.
Nie, wcale tak nie było. Przyszedł do mnie, zanim zadzwoniłaś.
Wiem.
Dlaczego?
Ukrywasz coś przede mną?
Coś was łączy?
Wiem tylko tyle, że przyszedł do mnie i potrzebuje pomocy.
Lynn?
WYNAJĘŁAM SPRZĄTACZY I ZABRAŁAM PSA DO GROOMERA.
DAJ ZNAĆ, KIEDY TA KOLACJA.
Wybierasz się na randkę?
Chodź do mnie.
O rany.
Odbija mi.
Wiem. Proszę.
Nie mów, że cię zaniedbuję.
Co jest, Larry?
- Hej, Sue Ann. - Hej.
Te enchilady były gałązką oliwną.
Kuchnia meksykańska mnie uspokaja.
Mnie też, tak.
Mogę być szczera?
Czy to konieczne?
Mogę sobie tylko wyobrażać, jak trudna była dla ciebie...
utrata ukochanej żony.
Ale nie musisz przechodzić przez to sam.
Jestem przy tobie.
I może jest w tym jakiś pozytyw.
Masz na myśli...
Mamy rynek sprzedających.
Ale koniec ociągania. Trzeba działać.
Wiesz, kto lubi gadać o nieruchomościach?
- Moja córka. - Barbara.
Wy to sobie przegadajcie, a ja przyjmę, cokolwiek postanowicie.
- Naprawdę? - Tak.
Cudownie!
- Nie pożałujesz. - Już żałuję.
Wiesz co?
Przystojny i zabawny lekarz?
Skradniesz serce jakiejś szczęściarze.
Nie ma pani nic przeciwko? Nagrywam wszystkie sesje.
Chyba nie.
Choć przypomina to przesłuchanie.
A gdzie tam.
Mogę się porozglądać?
Jasne. Proszę wybaczyć bałagan.
Miałam inne sprawy na głowie.
Jak pan wie.
To zdarzenie w szkole było...
Opowie mi pani o tym?
Czytałem protokół, ale interesuje mnie pani relacja.
Było mnóstwo krwi.
Obaj chłopcy leżeli na podłodze.
Noah nadal niczego nie pamięta. Dzięki Bogu.
To było makabryczne.
Widziałam w swoim życiu wiele dziwnych zachowań,
ale nigdy czegoś takiego.
Zazwyczaj nie piję alkoholu, ale...
- Ma pan ochotę? - Podziękuję.
Na pewno?
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Opiekuje się nim pani od ośmiu miesięcy?
Tak. Poprzednia placówka nie wypaliła.
Budził w opiekunach niepokój.
To mój pierwszy podopieczny i nie wiedziałam, czego się spodziewać.
Wydawał się taki zagubiony.
Dlaczego została pani opiekunką?
Dlaczego pan pyta?
Czy to ma związek ze stanem Noaha?
Potrzebuję kontekstu.
Chciałam dać komuś wszystko to, czego sama nie doświadczyłam.
Więc...
Wspominała pani, że z początku mówił?
Niezbyt długo.
Jego stan szybko się pogorszył. Powiedziałam o tym Gail.
Prosiła, żebym się nie poddawała, więc pewnie małemu kończyły się opcje.
Jak się pogarszał? Poza tym, że przestał mówić.
Pojawiły się te napady wrzasku.
Słowa?
Nie, tylko wrzaski.
Miał nieobecny wyraz twarzy.
Jakby był duchem.
Jakby przeniósł się gdzieś indziej. W jakieś przerażające miejsce.
I nigdy nie mówił w innym języku?
Nie.
Wspominał pan, że mówił po niderlandzku?
Tak.
Mogę zobaczyć jego pokój?
Mogę rozejrzeć się sam? Chciałbym się wczuć w to miejsce.
Oczywiście.
Na spokojnie.
- Dziękuję. - Uporam się z bałaganem.
Dobrze.
Nie chciałam pana wystraszyć.
W porządku.
Widziała pani te rysunki?
Tak, ale nie lubię ich oglądać.
Ponoć to dobre ujście dla emocji, których Noah nie rozumie, ale mimo to...
A co pani myśli o tej chacie, którą ciągle rysuje?
- Jakiej chacie? - Tej.
Jest na każdym obrazku. Tu.
Tutaj.
Nie zwróciłam na to uwagi.
Co to może oznaczać?
Nie wiem.
Czego on się tak boi?
Tak szczerze?
Myślę, że samego siebie.
Pociąg A w kierunku Far Rockaway-Mott Avenue.
Następny przystanek: 125. Ulica.
Cześć, Noah.
Wszystko dobrze. Niedługo do ciebie zajrzę.
Posłuchaj...
znalazłem je w twoim pokoju.
Są niesamowite.
Sam je narysowałeś?
Chciałbyś mi o nich opowiedzieć?
Jest pan zły?
Zły? Nie. Dlaczego miałbym być zły?
Przypomniałeś mi o takiej grze.
Zagramy?
Nazywa się Złościk.
Ty masz połowę i ja mam połowę.
Tak?
Weź je sobie.
Już wyjaśniam zasady.
Biorę jeden z moich klocków, układam go na środku
i mówię, co mnie złości.
Dobra? Zaczynam.
Złości mnie, kiedy inni podjadają w kinie mój popcorn.
Twoja kolej.
Weź swój klocek i ułóż na moim.
Dobrze.
I teraz ty powiedz, co cię złości.
Kiedy inni podjadają mi lody.
Bardzo dobry przykład. Ja też tego nie lubię.
No dobrze, co jeszcze?
Ludzie, którzy są niemili.
Ludzie, którzy są wredni.
Ludzie, którzy są wredni. Dobrze.
Podasz przykład jakiejś wrednej osoby?
Denise.
Denise. Dlaczego jest wredna?
Nie chce zabrać mnie do domu.
A ty chcesz już wrócić. Rozumiem cię.
Co jeszcze?
Ludzie, którzy krzywdzą innych.
Podasz mi jakiś przykład?
Źli ludzie, którzy robią złe rzeczy.
Jakie złe rzeczy?
Wieża jest już dość wysoka,
więc powiedz mi, co złości cię najbardziej na świecie.
Weź swój klocek, połóż go na górze.
Dobrze.
I teraz powiedz.
Co złości cię najbardziej na świecie.
W porządku.
Możesz mi powiedzieć.
Wiesz.
Wiesz, co zrobiłeś.
Nie rozumiem.
Dłużej nie dam rady.
Napisy: Daria Okoniewska